Heb je ook wel eens het gevoel dat je jezelf lelijk vind. Dat je vind dat jezelf niets waard ben. Dat gevoel heb ik nu. Ik staar naar mezelf in de spiegel en zie een meisje dat een beetje molliger is als al haar vriendinnen. Een droevig meisje. Een meisje dat alles niet meer aankan. Een meisje dat alle pesterijen beu is. Ik laat me neervallen op mijn bed en barst in tranen uit. "Dikke koe!!" "Vet varken!!". De woorden spoken één voor één door mijn hoofd. Al heel mijn leven werd ik gepest. Gewoon omdat ik simpelweg wat anders was. Ik was wat breder en steviger gebouwt als iedereen, maar moest ik daarom gepest worden. En het werd alleen nog maar erger. Doordat ik me door al dat gepest zo rot voelde at ik alleen nog maar meer snoep en werd alleen nog maar molliger. Met een zucht sta ik op uit mijn bed en loop de trap af richting de woonkamer. Ik open een kastje en haal er een fotoboek uit. Ik zet me neer op de grond en blader het boek door. Ik zie mezelf met een meisje spelend in de tuin. Toen was ik nog maar zes jaaar. Ik had toen één vriendin. Ze heette Elise ,maar ze gingen verhuizen dus zo bleef ik alleen over. Meteen loopt er weer een traan over mijn wang. Waarom heb ik nooit geen echte vriendinnen gehad? "Lotte, kom je eten?"hoor ik mijn moeder vanuit de keuken roepen. "Jah ,ik kom zo!!"roep ik terug. Ik sluit het fotoboek met een zucht en leg het weer weg in de kast. Snel veeg ik mijn tranen weg en loop dan de keuken binnen. Ik zie mijn ouders al aan tafel zitten en laat me ook neerzakken op een stoel. "Mmm pizza" zeg ik luidop, wanneer ik zie wat we eten. Meteen prop ik een stuk naar binnen en even vergeet ik al de narigheid, al het vedriet.
