voor Mia
Foto

Inhoud blog
  • Bloempjes
  • 6 jaar
  • mijmeren
  • 5 jaar...
  • juni
  • het is me wat...
  • wakker worden
  • schoorvoetend
  • eeuwig leven
  • 'nieuwtjes'
  • stilte
  • waar de tijd stil bleef staan
  • Controle vanuit de hemel
  • oproep
  • van Myrte voor tante Mia
  • breekbaar
  • doornen
  • mijn hart
  • iemand verliezen
  • de duisternis en het licht
  • loslaten
  • je pleegzus
  • Het Laatste Nieuws
  • media
  • boodschap van Chris
  • het doek valt
  • zus
  • dagvaarding
  • in de lucht
  • vandaag in de krant
  • 2 jaar...
  • botsende bus
  • peuter Mia
  • achterbank
  • droom
  • Vermassen haakt af
  • 4 mei
  • taart
  • vertraging update
  • primulas, juni 2004
  • vergeten
  • doodsangst
  • bomma is jarig
  • tegenlicht
  • even praktisch
  • stilte
  • het gat tussen nu en nooit
  • 2006
  • heksjes
  • rare dagen
  • veelvoudige rouw
  • waar is mama?
  • gewoon te zijn
  • weesjes
  • reisgezel
  • kermis
  • liefste sint
  • klein nichtje
  • droom
  • het is overal wel wat
  • mama Mia
  • autogesprek
  • samen dromen
  • van een zus voor haar zus
  • het alfabet van verdriet
  • alleen zijn
  • een kind
  • 14 daagse fietsreis Zuid-Engeland 1982
  • hardloopster
  • moemoe, papa, tante fien
  • weet je nog
  • wachtkamer
  • toespraak Mia's baas op de uitvaartplechtigheid
  • brief van Patrick
  • kwam aanwaaien
  • van de collega's
  • tweelingogen
  • laatste telefoon
  • gedicht van broer
  • witte reis
  • brief van Hilde
  • brief van Karen
  • majoretten
  • Mauritius april 2004
  • aardbeitjes
  • kerkhof
  • zaterdag 5 juni 2004
  • brief van Lisette
  • voor Mia
  • brief van mama aan de kinderen en kleinkinderen
  • Mama,
  • liefste Mama
  • voor tante Mia
  • mama,
  • Mia als tiener
  • geheugenverlies
  • haiku 30 augustus, catharsis
  • haiku 12 augustus 2005
  • haiku 15 juni 2005, één jaar voorbij
  • haiku's 3 mei 2005

    Foto




    wordt het muziekje je te veel?  gebruik de knopjes op de afbeelding om het te stoppen.

    Mia  Verschueren.

    Mia werd geboren op 4 mei 1969, als tweede kind in het gezin.  Een gezin dat nog zou aangroeien tot vier kinderen en later nog een pleegkind. De eerste jaren woonde ze met het gezin in Heist o/d Berg in een woonwijk.  In 1973 verhuisde de familie naar Bonheiden, naar een nagelnieuwe sociale woonwijk.  Een hoop jonge gezinnen bij elkaar, veel kinderen.  Kinderen die op de straat samen speelden, samen school liepen, samen naar de jeugdbeweging trokken.  Mia gedijde goed, zowel op de straat, thuis, op de school... waar ze ook kwam. 
    Mia was spontaan en sociaal, braaf en verzoenend. Een 'makkelijke'.  Mia had niet veel nodig om plezier te maken, een paar vriendinnetjes en de kous was af.  En als de uurtjes in de dag vorderde werden haar lachspieren onbedwingbaar: elke avond aan tafel weer die slappe lach.  Leerkrachten herinneren zich haar niet... het was er zo eentje waar je nooit last mee had.  Sommigen herinneren zich haar virtuoos orgelspel, onvoorstelbaar wat ze motorisch kon: die twee handen en die twee voeten die vier verschillende dingen deden aan een tempo dat je niet kon volgen. 
    Mia had bang van het donker, en van het bos, en nog wel meer van die dingen: een groot avonturier zou ze niet worden.  Maar ze had wel moed, op haar manier, moed om het op te nemen tegen onrechtvaardigheid, om te kiezen voor de underdog.  Moed om de tegenslagen die ze kreeg te verwerken te incasseren zonder groot gemor of enig geklaag. 
    De eerste jaren van de middelbare school ging ze naar Don Bosco in  Haacht, samen met enkele klasgenootjes uit Bonheiden.   In het vierde jaar verkoos ze om op internaat te gaan in de tuinbouwschool in Vilvoorde, in een doorstroomrichting.  Overal waar ze kwam wist ze zich makkelijk een plekje te verwerven.  Ze was flexibel, paste zich aan, en wist telkens weer makkelijk vrienden te maken. 
    Na de middelbare studies krabte ze in haar haar: wat zou ik nu gaan doen? ze wou iets leren waar ze nog nooit iets van gezien had...  Ze had er wat speelpleinwerking opzitten in Mechelen, voornamelijk met migrantenkinderen.  En wellicht haalde ze haar mosterd daar: ze ging Arabistiek studeren aan de universiteit.  En later nog wat Perzisch.  Mia was slim.  Ze had de dikste cursussen achter de kiezen op het tempo dat een ander ze amper gelezen kreeg.  Krachtig kortetermijn geheugen, maar ook zeker geen slecht langetermijngeheugen, en veel inzicht.  Maar dat Leuvense studentenleven... ze vond er haar draai niet helemaal in.  Niet in haar studierichting, niet echt bij haar medestudenten.  Ook het kotleven was niet echt haar ding, Uitgaan en exploreren was niet zo aan haar besteed, Ze had het liever meer gewoontjes.  Na twee jaar, en het kandidatuursdiploma zonder problemen op zak, hield ze het voor bekeken.
    En zo koos ze voor een drastische wending: ze ging bouwkunde studeren in Brussel aan Sint Lukas.  Iets heel concreets, iets waarmee je wat kon doen.  Drie jaar lang liep ze daar school, en in deze bende voelde ze zich veel meer thuis.  Dat waren mooie jaren.  Jaren waarin ze openbloeide, en mede-studenten herinneren haar als een 'wreed toffe madam'.  Eentje waar je kon mee samenwerken en kon op rekenen.  Altijd wel het zonnetje in huis.  In die periode leerde ze ook M. kennen waarmee ze later haar gezin zou opstarten.
    Nadat Mia afstudeerde in 1992 duurde het niet lang eer ze begon te werken bij de firma Geberit, en daar bleef ze.  Ze specialiseerde zich als calculator en wist zich onmisbaar te maken.   Niet enkel professioneel... 
    De eerste jaren nadat ze afstudeerde ging ze samenwonen, en samen met M had ze goeie jaren, waarin ze hem volgde in zijn hobby's en daarbij zich gelukkig bleek te voelen.  Er doken 'kinderkriebels' op zo ergens in 1994... en ze zouden gaan voor een gezin.  Dat liep niet van een leien dakje,  en op den duur werd er overgegaan tot een hormonenbehandeling.  Net toen deze ingrepen tevergeefs bleken te zijn, werd ze zwanger van haar identieke tweeling.  Een speling van het lot: want identieke tweelingen zijn niet het gevolg van hormonenbehandelingen. 
    En Mia's leven kabbelde voort, maar het geluk bleek uit de relatie weg te vloeien.  Terwijl de kindjes begin 1997 ter wereld kwamen en Mia hen helemaal op handen ging dragen, terwijl ze zich ontpopte tot een apetrotse mama, kwam de relatie op de helling. Hoe langer hoe meer.  Met periodes van twijfel, periodes van hernieuwe inspanningen, periodes van impasse. En Mia veranderde stilaan meer en meer in een schim van zichzelf.  Steeds verder verdween dat vrolijke en optimistische meisje. Ernstige problemen met haar rug in 2003 deden daar niet veel goed aan.
    Tot ze in april 2004 de knoop doorhakte: ze verliet de woning om bij haar ouders terug in te trekken. Begin mei verhuisde ze het hoogst noodzakelijke. Meteen zorgde ze voor een eerste regeling voor de kinderen, waarbij de papa betrokken bleef, en probeerde onderhandelingen omtrent een scheiding met onderlinge toestemming op de sporen te houden.
    Nog zes weken hebben de mensen kunnen zien hoe ze herleefde, helemaal terug openbloeide.  Nog zes weken hebben we allen kunnen zien hoe ze klaar was om aan haar leven een nieuwe wending te geven. Hoe ze voor het eerst in jaren nog eens een stapje in de wereld zette, uitkeek naar een nieuw stekje voor zichzelf en de kinderen.  Op 15 juni 2004 keerde ze nooit meer terug van de laatste bespreking die ze had over de regelingen voor de echtscheiding.  M. meldde zich op het politiebureau toen geen hulp meer kon baten.



    Foto

    tekst voorpagina bidprentje:

    Een man had een vrouw

    eerst lief toen minder lief

    toen liever niet

     

    ...

     

    Een man had een vrouw

    heel lang vastgehouden

    en toen losgelaten

    Wij merkten haar op in de ochtend.

    Verspreid over verbrijzelde stoelen,

    een verbrijzelde uitdrukking op het gezicht

     

    Neeltje Maria Min

     


    Foto

    olijke baby Mia

    de tekst van het doodsprentje:


    Lieve Mia,


    Zonnetje in elk huis
    Velen onder ons herinneren zich dat huppelend meisje
    Die expressieve blauwe ogen en die zomersproetjes
    Die eeuwige vrolijke gulle lach
    Je lach was je handelsmerk,
    je sleutel op zelfs de stroefste deuren
    Overal waar je langs kwam liet je een warmte en kracht na
    die zich verankerde in velen hun geheugen

    Altijd nam je de dingen zoals ze kwamen,
    met een relativeringszin die je leeftijd ver oversteeg
    Je keek niet naar het gras aan de overkant,
    je maakte er elke dag weer het beste van.
    Er was niets dat je tot het jouwe wou maken,
    de materie raakte je kouwe kleren niet,
    Er was niemand die naar jouw pijpen dansen moest,
    elk het zijne, zei je duizenden keren
    Alles deed je in een grote bescheidenheid,
    eerlijkheid en loyaliteit.

    Nee: je maakte geen vijanden
    Je gaat geen steen vinden waarachter zich één heeft verstopt
    Je kwam iemand tegen die de wereld en zichzelf tot vijand had
    Iemand die net als iedereen het voordeel van de twijfel van je kreeg
    Iemand die op goede momenten bij je aarden kon
    Maar steeds meer van je vroeg
    gekweld en noodlijdend

    Enkele maanden geleden was je moegetergd en leeg
    Het lachen ging steeds moeizamer

    Daar aan de overkant van de evenaar
    heeft de zon zich van je meester gemaakt,
    je had het punt bereikt om aan alles een wending te geven,
    om te kiezen voor een leven voor jezelf
    Met een kracht en vastberadenheid die in je omgeving
    op een vermenging van bewondering en bange harten moest stoten

    De laatste weken kon iedereen zien hoe je opnieuw openbloeide
    Iedereen kon terug het vrolijke meisje in haar grootste eenvoud ontmoeten
    Je had die air van onoverwinnelijkheid over je,
    je leek onkwetsbaar en ongenaakbaar,
    elk spoor van angst was uit je verdwenen
    Met een lef waar we nederig van werden,
    je twee voeten zo sterk op de grond,
    heb je gekozen om de dood recht in de ogen te kijken,
    je lot in de handen te leggen van je beschermengelen

    Die zijn niet tegen alles opgewassen,
    maar er is genoeg geloof in je directe omgeving,
    genoeg in dit huis,
    genoeg om te weten dat je nu rust hebt gevonden,
    nog meer rust dan je al heel je leven meedroeg en overdroeg

    De leegte en de
    verbijstering is vandaag voor velen onbeschrijflijk
    We weten met ons afgrijzen geen blijf
    De weg naar aanvaarding zal voor iedereen lang worden
    De weg naar vergeving, daar ergens voorbij de woede, voorbij de misplaatste schuldgevoelens,
    zal misschien niet door iedereen gevonden worden

    We zullen er allemaal zijn voor de kindjes,
    de kindjes van de zon
    Ontelbare harten zullen je lach meedragen.


    Emmy

    Foto

    de tweeling.  1998

    tekst herdenkingsplechtigheid 15 juni 2005

    lieve Mia,

     

    vier seizoenen kwamen en gingen

    de wereld draaide verder, zomaar

    zonder het ons te vragen

    voor iedereen, ook voor ons

    we kozen niet voor dit afscheid

    we kozen niet voor dit verdriet

    met z’n allen hebben we geworsteld

    elk op onze eigen manier

    en nee: dat is nog niet gedaan

    het wordt worstelen een leven lang

    waar ligt de grens van wat iemand dragen kan?

     

    alles is nog hetzelfde

    we studeren, we werken

    we verhuizen, krijgen een kind

    we maken vrienden, verliezen er uit het oog

    wij zijn nog dezelfde,

    en toch ook weer helemaal niet

    wij zijn minder geworden,

    maar toch ook meer.

    samen met jou hebben we

    stukjes van onszelf begraven

    van jouw kracht hebben we

    stukjes meegenomen

    die kracht vinden we niet allemaal even snel

     

    eerst was er alleen verbijstering en verslagenheid

    we zakten allemaal door onze benen

    maar moesten weer opstaan:

    een mens krabbelt recht

    of doet pogingen

    daar zijn we voor gemaakt

    maar vaak komt de verbijstering nog aanwaaien

    in volle intensiteit en grootsheid toont het zich

    en denken we: dit kan toch niet?

    wanneer de kinderen schaterlachen

    en jij kan dat niet met ons delen

    wanneer de kinderen huilen

    en ze missen jouw armen

    wanneer we dat grote zwarte gapende gat zien

    in het weefsel van ons leven

     

    sommige bloemen knakken,

    net dan wanneer ze het mooist zijn

    omdat ze stommelings worden vertrapt, onachtzaam.

    Sommige bloemen worden kapot gemaakt

    Omdat een enkeling zoveel schoonheid niet kan verdragen

     

    Mia, IK weet dat er gewaakt wordt

    gewaakt over diegenen die in herstel geloven

    zelfs bij datgene wat zo onherstelbaar werd verwoest

    meedrijvend op de stroom van het leven,

    wetend dat helen alleen zo mogelijk is

    wetend dat je het goddelijke maar toe kan laten

    als je het simpele menselijke streven verlaat

    in dit huis waar het goddelijke een naam heeft met een hoofdletter.

    wil ik dat graag aan iedereen meegeven.


    Foto

    de tweeling omringd door nichtjes en neefje, bonneke en bompa, 2001

    Zoeken in blog


    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     


    Foto

    uitreksel verslag Ierlandreis 1979,
    herschreven in 1981 (13 jaar)

    ....Ik hoorde gestommel vanuit de andere kamer.  Langzaam sloop ik naar de deur van mijn zus haar kamer en trok de deur voorzichting open, erop lettend dat ik geen lawaai maakte.  Ik zag mijn zus rechtop in haar bed zitten, met haar knieën opgetrokken.  Ze verroerde geen vin, ze was zich waarschijnlijk niet bewust van mijn aanwezigheid.  Ik vroeg me af hoe lang ze al wakker was.  Opgewekt riep ik 'hoi'.  Er ging een schok door haar lichaam en haar hoofd veerde recht:  'oef, jij deed me nogal schrikken'.  Ik lachtte om haar reactie en ze gooide haar dekens over haar hoofd.   Ik vroeg haar of ze met mij mee op verkenning wou gaan en daar voelde ze wel wat voor.  We waren hier pas een dag en we wisten natuurlijk niets van de omgeving af.  Even later kwam ze bij me op de kamer, ingepakt en wel.  Ze moest er toch wel echt veel voor gevoeld hebben, anders was ze hier niet zo snel.  Stil probeerden we af de trap te komen zonder een trede te laten kraken, er op lettend dat de anderen niet wakker werden.  Even later stonden we huiverend van de koude buiten op het pleintje te bibberen.  Ik vond het toch heel wat leuker om de koude van achter het venster te bekijken.  Achter het pleintje lag een loofbos waar een weggetje heen ging.  Onze verbeelding deed ons vanalles horen, zoals bv. gillen van vrouwen in nood.  Mijn zus begon bang te worden, en ik voelde me ook niet erg op m'n gemak.  Maar toch won mijn nieuwsgierigheid het en we volgden het weggetje verder tot dieper in het bos.  Plots zagen we een halve ruïne van een oud kasteel met daar omheen een met mos overdekte mini-golf terrein, dat blijkbaar allang niet meer gebruikt was.  De ruïne was volledig met klimop bekleed.  Het was eigenlijk prachtig om te zien.  We snapten dan ook waarom het verblijf waar we waren Dunkerron Castle heette... 


    Foto

    "Wat je achter laat is niet wat in stenen monumenten staat gehouwen maar wat is verweven in de levens van anderen." (Pericles, staatsman, Athene 495-429 v Chr)

    dat dit een getuigenis daarvan mag zijn...

    Zoeken met Google



    Maak als een mier
    plezier
    schreeuw
    als een vogel
    naar de wereld
    kus
    als de dauw
    het gras
    meer is er niet
    tot je ziel
    ooit
    van alle pijn
    genezen
    zal


    Arvo

    Foto

    van iedereen die haar in het hart draagt
    Geef woorden aan uw leed. Verzwegen smart breekt met zijn fluisteren 't bezwaarde hart. (W.Shakespeare)
    14-06-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.5 jaar...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Waar je ook bent, ik zou ’t niet weten.

    Niet in tijd of afstand te meten.

    Ik heb je bij mij, diep in mij.

    Je bent voor altijd zo dichtbij.

     

    Op 15 juni 2009 zal het 5 jaar geleden zijn dat ‘ons Mia’ het leven ontnomen werd.

     ° 4/5/1969 - + 15/6/2004

     

    Gelieve haar te gedenken op een wijze die best bij je past.

    U kan een bezoek brengen aan haar blog

    www.bloggen.be/miaverschueren/ 

    Greet Faes en familie

    Reageer (0)

    13-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.juni

    Ingezonden door mama, die dit gedicht vond:

     

    Juni door Shi Tao

     

    geen enkele dag

    kan juni doen vergeten

    juni, mijn hart ging dood

    mijn gedichten gingen dood

    en mijn liefste

    ging ook dood in een romantische zee van bloed

    juni, de verzengende zon deed mijn huid barsten

    onthulde de ware aard van mijn wonde

    juni, de vissen zwommen weg uit de bloedrode zee

    naar een andere plek voor hun winterslaap

    juni, de aarde vervormd, de rivieren verstomd

    stapels brieven konden onmogelijk aan de doden

    worden bezorgd

    Reageer (0)

    03-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het is me wat...
    Mia,

    ik hou niet van zo van rituelen, nog minder als ze collectief zijn, dat weet je wel, je hield er ook niet van.  Toch was ik eergisteren op het kerkhof, aan die koude steen waaronder je lichaam ligt.  Nooit eerder was ik daar op die dag, als het zo'n drukte was, het was bevreemdend.  De mensen hadden zich opgekleed en overal waren ze aan de praat.  Het is duidelijk: het is een sociaal gebeuren.  Maar voor mij, in een dorp waar ik ondertussen meer dan twintig jaar weg ben en nog nauwelijks iemand herken, is er niet zo veel sociaals meer aan.  Mooi is het anders wel: al die chrysanten. Samen met F puzzelden we mensenlevens in elkaar, lopend langs de graven, jaartallen tellend, foto's bestuderend, gissend wat er kon gebeurd zijn, het kind haar fantasie werd tomeloos.  Net zoals we samen vroeger wel eens deden Mia, en onze fantasie op de vrije loop lieten.  F schrok dat je 'nog maar' drie jaar dood was, ze dacht dat het zeker al wel zes jaar zou zijn, het kind is er amper zeven en de herinnering vervaagt... maar ze is nu ouder dan L en L waren op 15 juni 2004, stel je voor?  Soms Mia, voel ik me als een 'overlever'.  Alsof er een oorlog heeft gewoed, een bom is gevallen, een natuurramp is geweest, een epidemie heeft gewoed, of simpelweg pietje de dood met zijn zeis in razernij is langs geweest... en ik aan de dans ben ontsprongen, op het nippertje aan de dood ben ontsnapt.  Nonkel Frans ligt nu vlak bij je, en ik beeld me in dat jullie de rij daar opvrolijken.  Hij met zijn bugel, jij met je orgel, allebei altijd klaar voor wat sappig lachen, twee onverstoorbare levensgenieters bij elkaar.  En samen jullie verjaardag vieren begin mei... Er zijn zoveel talloze mensen meer dood dan dat er nog leven, dat ik het soms haast een wonder vind 's morgens nog wakker te worden.   En de mensen vragen me: 'hoe gaat het nu met je?', en ik zeg: 'goed', en dan kijken ze achterdochtig, polsen ze de toonaard van mijn stem, en ik zeg: 'ja, echt waar, écht goed, niet zomaar goed, ik ben niet te beroerd om het te zeggen als het niet goed gaat', en ik denk: 'mag het even?'.  Een overlever koestert het leven, houdt van het leven.  Natuurlijk mag het, niet?  F zei daarstraks: 'mama, ik vind het fijn dat je de laatste veel meer tijd voor ons hebt'.  Maar nee: ik heb niet echt meer tijd dan vroeger, ook niet voor hen, maar ja: ik BEN er wel meer, omdat ik meer BEN, omdat ik enkele jaren uit mijn leven geblazen was, ergens buiten het hier-en-nu-continuüm, omdat dat het enige draaglijke was.  Omdat ik enkele jaren vooruit aan het vluchten was, letterlijk en figuurlijk timmerend aan toekomsten, werkend aan projecten, en enkele mensen die ik erin wilde passen met al mijn aandacht aan de haal gingen.  Of beter: dat ik hen die aandacht schonk. En dat is niet zo erg, iedereen mag wel eens wat verdwijnen uit het leven, deze plek is het product van die vlucht, is zo'n project, en er kunnen mensen van meegenieten.  Maar NU wil ik HIER blijven, er is geen ander moment, er is geen andere plaats, en jij Mia: jij bent even goed nu en hier.  Ik kan nu hier zijn zonder de pijn me velt. En dat kan keren, dat weet ik, verdriet is een raar beestje, je neemt het overal mee, en soms laat het z'n gezicht zien, soms dommelt het in...  bij mezelf weet ik nooit wanneer het gehuil van de pijn weer alles zal overstemmen, maar ik ga er niet zitten op wachten.     

    En nu ben ik hier, bij je monument, IN je monument, dat voor mij meer een monument is dan die steen daar op het kerkhof...  Maar ook hier kom ik haast niet meer, het was weer maanden geleden.  En wat zie ik:  ik ben hier niet alleen.  Elke dag komen hier nog mensen langs.  En ik groet hen, en bedank hen in jouw plaats.  Niet dat iemand erover twijfelt dat je in de harten verderleeft, maar de getallen van de bezoekers die ik hier lees, het is me wat, ze verbazen me, en zijn hartverwarmend.  


    dank aan al die onzichtbare lezers, die zich verbonden voelen met het leven van Mia, en zo tegelijk ook met de levens die met het hare vervlochten waren en blijven, zoals het mijne... 
     

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.wakker worden

    geschreven door Chris, half september 2007:


    wakker worden

    Ik lag in bed,

    wakker.

    “Opstaan” dacht ik,

    maar dat lukte niet.

    Ik kon mijn lichaam niet bewegen.

     

    Ik moest aan jou denken

    Jij vertelde dat jij dat vaak had.

    Wakker worden, wakker zijn en de eerste seconden niet kunnen bewegen,

    dat dat bij jou eigenlijk heel normaal was,

    dat dat bij jou vaak gebeurde.

     

    Wel, Mia, ik vond het beangstigend.

    Ik heb wel 20 seconden daar zo roerloos gelegen,

    liggen wachten op het ogenblik

    dat ook mijn lichaam zou wakker worden.

    En weet je Mia, wat ik dacht ?

    Dit, dit moet doodsangst zijn,

    daar liggen,

    je bewust zijn van je omgeving

    maar niet kunnen bewegen,

    niks kunnen doen,

    alleen kunnen wachten

    op het ogenblik

    dat je helemaal wakker wordt.

     

    Mia, heb jij dat ook meegemaakt toen je stierf?

    Daar roerloos liggen,

    weten wat er gebeurt,

    maar niets kunnen doen,

    alleen kunnen wachten ?

     

    Voor de zoveelste keer in je leven maakte je het dan mee,

    alleen,

    deze keer,

    was het niet wachten op het wakker worden,

    maar wachten

    op de dood.

     

    chris

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.schoorvoetend
    Klik op de afbeelding om de link te volgen 15 juni 2007:


    lieve Mia,

    op mijn tippen kom ik hier weer binnen gewandeld
    op een dag als deze is het daglicht bikkelhard
    zelfs verpakt in een grijze lucht vervuld van tranen
    straks Mia, steek ik mijn dikke teen in de Noordzee
    straks Mia, steek ik er een tweede teen bij voor jou.
    tuur ik over het grote water, onpeilbaar en onbevattelijk
    wetende dat jij groter bent dan deze onmetenlijkheid
    wetende dat ik nietiger ben dan woorden verhullen

    ik ben nog niet wakker Mia, ik slaap een rusteloze slaap
    je bent alsmaar in mijn dromen en wijst me de weg
    je lach straalt door, je bent in kraakwit gehuld
    de grenzen van onze werelden bestaan hier niet
    het is zo onwennig hoe je terug verscheen
    maar ik verjaag je niet naar een ander rijk
    ik weet niet wat je hier komt doen, maar kom maar
    kom maar mee verdwalen in verlaten steden

    laat ons samen krekels vangen in het hoge gras
    we maken een veldbloemenboeket met heel veel kleuren
    ik leg de allermooiste vlechtjes in je fijne haren
    en we maken bezwerend een zoet klaversoepje
    laat ons samen hard op de trappers duwen
    vluchten voor het spannende gevaar van het bos
    fantaserend over van die rare grotemensendingen
    als we maar hard genoeg trappen, haalt de toekomst ons niet in




    (foto gemaakt door nichtje Myrte)





    Reageer (1)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.eeuwig leven
    Klik op de afbeelding om de link te volgen van mama, 14 juni 2007:


    Morgen zal het drie jaar geleden zijn dat 'ons Mia' het leven benomen werd.
    Drie jaar, zo lang en tezelfdertijd nog zo actueel.
    Zo ver weg en nog zo nabij.

    Met de volgende tekst wil ik meegeven hoe 'haar huidig zijn' zou kunnen gezien worden.

    Op de bodem van een oude vijver,
    leefden larven die niet konden begrijpen
    waarom niemand uit hun groep ooit terug kwam,
    nadat ze waren opgekropen tegen de stengels
    van de lelies die op het water dreven.
    Zij beloofden elkaar dat de volgende
    die werd geroepen om de klim naar boven te maken,
    terug zou komen om te vertellen
    wat er met hen was gebeurd.
    Al gauw voelde één van hen de innerlijke drang om het oppervlak op te zoeken,
    hij rustte boven op een lelieblad uit
    en onderging een glorieuze verandering
    die van hem een libel met prachtige vleugels maakte.
    Tevergeefs probeerde hij zijn belofte te houden.
    Terwijl hij heen en weer vloog over de vijver,
    gluurde hij naar zijn vrienden daar beneden.
    Toen begreep hij dat zelfs als ze hem konden zien zij zo'n prachtig schepsel nooit zouden herkennen als één van de hunnen.
    Het feit dat wij onze vrienden niet kunnen zien of contact met hen kunnen hebben na de verandering die wij de dood noemen is geen bewijs dat zij niet langer bestaan.
    (auteur onbekend)

    ingezonden door mama

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.'nieuwtjes'

    12 december 2006:

    nog eventjes, enkele 'nieuwtjes':

    op maandag 20 november 2006 vond er dan toch een 'mini-assisenproces' plaats.  Dat was in verschillende kranten te lezen.  Vooral dan omdat het een primeur was voor de Belgische justitie.  De strafvordering werd 'uitgedoofd' verklaard vanwege het overlijden van de dader.  De burgerlijke partijstelling als slachtoffers blijft evenwel doorlopen.  Blijkbaar zal dat niet iets zijn waar we de snel een uitkomst zullen van hebben.

    sinds kort is het contact hersteld tussen de broer van Marc Thielemans en de tweeling.  De tweeling leert nu ook terug hun nichtje kennen.  De familie is heel blij om dit herstelde contact.    


    Reageer (1)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.stilte
    12 december 2006:


    en toen werd het stil... de verteller staarde plots voor zich uit
    alsof de laatste drup inkt uit de pen vloeide.

    nee, daarmee is de rouw niet afgelopen
    misschien zelfs niet minder rauw

    maar daarmee heeft het verhaal een andere kleur gekregen
    en heeft de beleving een transformatie ondergaan

    de weblog is/was een manier om ermee om te gaan
    en een blijvend krassen in het geheugen

    iets voor de kinderen
    die nu eerst en vooral nog even kind proberen te zijn

    iets voor alle anderen, als ze dat even nodig hebben.
    vergeten zal niemand ooit





    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.waar de tijd stil bleef staan

    30 september 2006:

    de vuile vaat steekt in de machine
    de vaat van 15 juni 2004
    in de bak palm ontbreken er enkele
    die werden die avond gedronken
    tijdens de voetbalmatch
    terwijl je doodbloedde
    gebogen over de zetel
    over de bebloede zetel ligt een deken
    in een schriftje staat dat papa rookt
    en dat bomma niet dood mag gaan
    in de boekenkast: 'hoe overtuig ik mensen'
    de flessen water zijn zelfs vervallen
    er groeien notenboompjes tussen het gras

    de kaders met de foto's van de kindjes
    ze hangen nog altijd even netjes

    stel dat je binnenwandelt Mia: je zou gillen
    hoe krijg je dat nog terug op orde?

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Controle vanuit de hemel
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     geschreven door Chris, 16 november 2006:

     

    Mia was altijd netjes. Hoe vervuilend die stationsbuurt ook moge zijn, haar huis was altijd netjes, zowel binnen als buiten. Nu moeten we schrobben. Schrobben, schrobben, schrobben, om nog maar gewoon de ramen een beetje proper te krijgen. Beschimmelde etensrestjes van de lege diepvries poetsen. Zelfs hier en daar nog een spatje bloed. Beschimmelde en verrotte dweilen en vaatdoeken weggooien.

     

    Ik vond het eerst niet leuk in haar huis te vertoeven en uren te moeten schrobben vooraleer ook maar een klein beetje resultaat te zien. Maar het went. Het went om opnieuw in haar huis, jouw huis, rond te lopen, te poetsen, op te ruimen. Jouw werk een beetje te doen, Mia. Vuilzakken vullen en buiten zetten. En iedere dag gaat het makkelijker, praktisch, maar ook emotioneel.

    Ondertussen heb ik controle van je gekregen. Meer dan één keer zelfs.

     

    Bij het schrobben van de voordeur zei ik nog “zeg Mia, hoe kreeg jij dit proper in godsnaam ? Kom eens helpen ! Jij hebt meer tijd dan ik en ligt daar toch maar te niksen !”

    En prompt : een lieveheersbeestje, dat landde op de voordeur en dronk van een streepje water dat toevallig nog langs de deur liep. Opnieuw “drinkbaar” dus. Controle. Controle van onze nette Mia. Een oud lieveheersbeestje, met heel veel stippen, net zoal jij wellicht al een hele oude geest bent. En je bleef zitten, dus de controletest was geslaagd. Al bleven je vleugels de hele tijd uitgestrekt, net of je je klaar moest houden om ieder moment weer snel weg te kunnen vliegen.

     

    De schuifdeur. Een bij. Weer controle van jou, Mia. Een dikke bij, een hele dikke, eentje om bijna bang van te zijn. Maar ik was er niet bang van. Net alsof ik voelde dat jij dat was, die gewoon kwam kijken of de ruiten wel weer doorzichtig genoeg waren om genoeg licht  in het huis binnen te laten.

     

    De keukenruiten gepoetst. Ik heb het eindelijk door hoe het moet. Welke materiaal, welk product ik nodig heb voor de ruiten. Ik leer bij. Een slak. Jij, als slak, die kwam voelen of de ruit wel terug even glad was dan toen jij ze nog poetste. Goedgekeurd ? Ik denk het wel, want je klom helemaal omhoog.

     

    De slaapkamer. Ik zag geen beestjes. Ik vroeg nog “waar blijf je, Mia ? Geen controle vandaag ? Of doe ik het niet goed ?”. Nochtans was dit het raam met het beste resultaat, want ik had je speciale product om die vieze gele aanslag door de spoorweg, op je mooie witte ramen, eindelijk gevonden.

    Ik was klaar, sloot het raam en vroeg mij af waarom ik vandaag geen beestje had gezien, waarom je vandaag niet langs was geweest. Een beetje treurig zelfs. Ik raapte het tafellaken dat ik op het tapijt had gelegd om het te beschermen terug op en zag…… een dode bij en een dode vlieg. Op de grond. De eerste diertjes die ik zag in het huis zelf. De slak en de bij waren buiten. Het lieveheersbeestje, vertrekkensklaar met die fragiele dunne vleugeltjes, had op een naar binnen geopende deur gezeten. Nu zie ik diertjes in het huis zelf. Maar deze waren dood. Ik had eerder nog een diertje in het huis gezien. Op zolder. Ook dood. Een dode muis.

     

    Heeft die bij die vlieg doodgestoken ? Of wou je alleen maar vertellen, dat het voor jou niet veilig was om op die plaats te vertoeven ?

     

    Chris

    Reageer (1)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.oproep

    deze weblog heeft door het formaat (één webpagina) zijn beperkingen.  Het werkt volgens een dagboekprincipe, en archivering. In dit geval is het echter de bedoeling om alles voor altijd zichtbaar te houden en archivering te voorkomen.  Gezien de omvang die deze pagina ondertussen heeft gekregen zou een volwaardige site met doorkliks en subrubrieken meer aangewezen zijn.  Daarvoor is er binnen de familie echter niet de nodige PC-know-how aanwezig.  Als iemand, met voldoende tijd, en voldoende kennis in het bouwen van websites, zich geroepen voelt om de familie bij te staan deze weblog over te brengen naar een eigen webstek, met alles erop en eraan, is deze hulp meer dan welkom.  Bestorm ons maar!

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.van Myrte voor tante Mia
    Klik op de afbeelding om de link te volgen geschreven door nichtje Myrte (10 jaar), 11 september 2006:

    Dag tante,

    We zijn twee jaar later, Marc is dood,
    Hij heeft zich opgehangen in het gevang.
    Ik weet niet, ze hebben gezegd met een electriciteitsdraad.
    Intussen hebben we heel wat meegemaakt: L1 kreeg borstjes.
    Iedereen mist je, ik wou dat je dit mee kon maken.
    L1 en L2 wonen momenteel bij bonneke en bompa.
    Ze hebben twee maanden geprobeerd bij M en P, maar het lukte niet!!!
    Soms zijn ze bij tante B, zoals nu.  Ze hebben net gebeld om af te spreken.


    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.breekbaar
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    25 augustus 2006:


    ze zetten zuignapjes op me

    ik hoor mijn hart

    het maakt gekke sprongen

    onschuldige sprongen

    maar zo beangstigend

    ik wil niet dood

     

    het lijkt of ik een berg oprende

    stil liggend in mijn bed

    weet je nog Mia,

    hoe je zei dat je dan heel diep inademde

    dat het gekke kloppen dan weg was

    diep ademen helpt me niet

     

    ik kijk naar het dak van de ambulance

    het zijn de emoties zeg ik

    de tranen rollen over m’n wangen

    voor jou kwamen ze te laat Mia

    de ambulancier zegt dat het ok is

    mijn hart is gewoon gebroken

     

    daarvan ga ik niet dood

    zo kan ik je niet achterna gaan

    Reageer (2)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.doornen

    geschreven door Chris, 24 augustus 2006:

    Marc’s tuin,

     

    Je kan het pad niet meer zien,

    want netels en distels vechten er de oorlog uit.

    Tussen de gleuven van de planken

    kruipen vogelspinnen,

    die soort

    die dodelijk zijn voor de mens.

    Op jouw zwarte rozen zitten dazen

    en tussen je verrotte margrietjes

    een wespennest.

    Je klimop is in een adder veranderd

    en in jouw paarse zonnebloem,

    herken ik het marteltuig,

    dat vroeger werd gebruikt werd,

    om je handen als kauwgom van je lijf te trekken.

    Ik zie overal bloed,

    de ingewanden  van een mens.

    Een hond met hondsdolheid,

    zit grommend te zoeken

    naar een spoor van menselijkheid.

    De arend vliegt boven de appelboom,

    die sinds je daad,

    nog maar enkel doodskoppen draagt.

    Langs de stam druipt het stinkende gif,

    dat neer druppelt,

    als ik angstig voorbij sluip.

     

    In het midden een zerk,

    zonder opschrift,

    alleen maar je naam,

    nauwelijks te lezen,…….

    zus Chris

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.mijn hart
    Klik op de afbeelding om de link te volgen 5 augustus 2006:


    er zat een klem rond mijn hart Mia,
    er zijn barstjes in gekomen
    en nu is ze stuk gevallen
    op spoed konden ze niks vinden
    het was er ook niet meer

    mijn hart beweegt weer vrij
    elke slag voel ik door heel mijn lijf
    ik kijk door een tranengordijn naar je foto
    duw met m'n vinger op jouw hart
    en alles stroomt

    mijn hart dobbert in bloed en tranen
    al dat verdriet
    al die pijn
    het stroomt
    ik omarm het

    ik omarm jou,
    ik laat je binnen
    in mijn vrijheid

    Reageer (1)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.iemand verliezen

    geschreven door Chris, 31 juli 2006:


    Iemand verliezen, 
    is net alsof er een zeer belangrijk lichaamsdeel wordt afgescheurd,

    bruusk,

    pijnlijk,

    onherroepelijk,

    De wonde is diep,

    de pijn is scherp,

    maar langzaamaan, begint het genezingsproces,

    je leert te leven zonder dat deel van jezelf,

    je neemt afstand.

    Herinneringen komen op

    van lang verlogen tijden,

    van hoe alles begon,

    en eindigde,…

    Je hele leven

    je hele zijn,

    je hele samen-zijn

    wordt onder de loep genomen,

    en geëvalueerd.

    Je geeft goede en slechte punten,

    aan jezelf

    aan die ander

    en aan je samen-zijn,

    en dan blijkt,

    dat “jezelf” niet echt bestaat,

    dat je altijd een stukje “ander”

    en een stukje “samen” bent.

     

     

     

    Zus Chris

    Reageer (1)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de duisternis en het licht

    De duisternis en het licht

     

    Het  “gebeurde” niet,

    het overviel ons,

    heel onverwacht..

    Het verraste ons niet,

    het overdonderde ons,

    in het donkere van die nacht.

     

    Het is een eeuwige stilte,

    die niet ophoudt te zwijgen

    als je ze horen wil,

    doch, die zachtjes zingt

    als je ernaar luistert.

     

    Want dan hoor je de stem,

    die zingt over de nacht,

    die ook voor ons eens komen zal.

    Maar ze zingt nooit allèèn over de duisternis,

    want de nacht kent ook het licht.

    Het licht van de liefde,

    die we zijn verloren.

     

    Het verdriet heeft ons zo gegrepen,

    dat we dachten dat we zelf dood waren.

     

    Maar één ding hebben we geleerd,

    ons ware besef van het belang van naastenliefde,

    is pas gekomen,

    toen we het kwade

    recht in de ogen hebben gekeken.

     

    Zus Chris

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.loslaten

    23 juli 2006:


    vertrek nu maar

    klim hoog tussen de bomen
    laat het laatste takje los
    spat uiteen in duizend stukjes
    wordt één met de kosmos

    geen demonen meer te temmen
    die je hart omklemden
    geen stemmetjes meer
    die overal naar de vijand wezen

    je hebt de vijand nu verlaten
    je hebt 'm verslagen
    de wereld, jezelf

    de stroom van vernietiging
    heeft nu ook jou opgeslokt
    in je verzet om mee te drijven
    op de stroom van het leven

    laat los die wereld
    die jou niet liefhebben kon
    omdat je het niet toe kon laten
    een wereld die ook jij niet liefhebben kon

    niet langer worstelen met je angsten
    niet langer afwijzing bevechten
    niet langer die onmacht
    de onmacht om alles te beheersen
    en te overheersen
    niet langer de woede
    finaal geïmplodeerd

    de woede dwarrelt als asse neer
    hult ons in een zwarte nevel
    waartussen de zon zich een weg priemt
    een licht werpt op een toekomst met meer eenvoud

    nooit zal je ons in de ogen kijken
    nooit nog de kinderen
    dat kon je bij leven al niet
    want je was er in jezelf haast niet

    nooit zullen de verlossende woorden vallen
    want je bezat die woorden niet
    het weinige dat je kon zijn
    heb je nu meegenomen

    die handen liggen nu machteloos en leeg,
    die handen waarmee je trachtte lief te hebben
    door wanhopig vast te klemmen
    die dodende handen,
    getekend door het bloed van m'n zus

    heb je jezelf de doodstraf gegeven?
    of heb je jezelf de vrijlating gegeven?
    of was er niks anders dan treurnis?
    treurnis over je eigen bedroevende leven.
    de enkele schreeuw door iedereen verraden te zijn?

    het antwoord zat diep achter je uitgeholde ogen
    en drijft nu weg tussen de bomen

    ik laat je los Marc

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.je pleegzus

    geschreven door Chris, 20 juli 2006:


    Je pleegzus

     

     

    Mia,

    Het heeft lang geduurd

    Voor ik aan je kon denken

    Zonder dat de tranen

    oncontroleerbaar uit mijn ogen kwamen

    Ik kon de blog niet openen

    Ik kon de foto’s niet bekijken

    Dat deed veel te veel pijn.

     

    Doordat er nu een last van mijn schouders is gevallen

    Ben ik in staat mijn gevoelens te uiten

    En mijn tranen een andere betekenis te geven

    Ik ween niet alleen meer van verdriet

    Ik ween ook uit tevredenheid

    Dat ik het voorrecht heb gehad

    Je te hebben mogen kennen.

     

    Tweederde van mijn leven

    Tweederde van jouw leven

    Heb ik de eer gehad

    Jouw pleegzus te mogen zijn

    En  jouw “zus” te mogen zijn

    Jouw “zus” te worden genoemd.

     

    Mijn verdriet wordt verlicht,

    Door het besef dat het een enorm voorrecht was

    Een enorme meerwaarde aan mijn eigen leven

    Je in mijn leven te hebben gehad

    En mee te genieten van jouw liefde

    Die voortdurende stroomde

    Vanuit een onuitputtelijke bron.

     

    Je pleegzus Chris

    Reageer (1)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Laatste Nieuws
    18 juli 2006:

    het is een mooi artikel. 

    De journaliste heeft het sereen gehouden, naar de fundamenten van enkele aspecten van deze zaak gegaan.  Geen speculaties over de bewijzen van voorbedachtheid, geen speculaties over zijn persoonlijkheid, geen randverhalen.  Alleen enkele naakte feiten en de hoofdstroom van onze gevoelens.  Met respect voor onze persoonlijkheden en hoe we ons uitdrukken.  Om reden dat de 'feiten' er wel nogal onverbloemd in vermeld zijn (en dat wilden we ook zo), zal het niet op de weblog komen.  Tenslotte is en blijft deze weblog een eerbetoon aan Mia, en is die in de eerste plaats ook bedoeld als herinnering voor de tweeling.  Het kan morgen zijn, het kan over enkele jaren zijn, maar het moment kan komen dat ze hier willen gaan lezen.  Dat moment kan te vroeg zijn om met de rauwe feiten geconfronteerd te worden.  Het artikel wordt opgeborgen. 

    Wat hier gebeurt is 'groot', en bij ieder van ons zijn er vele laagjes emoties aan verbonden.  In de reacties van de mensen wordt ons een spiegel voorgehouden van het hele scala aan mogelijke gevoelens, en dat zijn er heel veel.

    Reageer (1)

    Foto

    Mia 
    4 mei 1969- 15 juni 2004


    Gastenboek
  • daily use cialis online
  • viagra comprar
  • viagra et derivs
  • Tijd.....
  • Bloempjes

    Druk op onderstaande knop om het gastenboek in te zien, onder het schrijfvenster vind je alle voorgaande reacties. Elke bijdrage wordt gewaardeerd............... Aan de 'bloggers': om reden van de sereniteit op dit monument te bewaren wens ik geen reclameboodschappen voor de eigen blogs, en verwijder ze dus ook. Met alle respect voor jullie hobby en volle bewondering voor jullie kunnen... maar daarmee doe ik mijn zus geen eer aan. Ik hoop op jullie begrip.


    Uiteraard moet niemand zich verplicht voelen iets in het gastenboek achter te laten.  Maar ga eens kijken. 
    Je hoeft niets te schrijven als dat je ding niet is, je kan het zondermeer terug afsluiten.
    Maar zo kan je dan ook zien wat anderen achterlaten.  En dat zijn soms pareltjes. 
    Heb je zin om een tekst achter te laten zodat het meteen voor iedereen leesbaar is?  mail het me dan persoonlijk.  Dan zet ik het voor iedereen leesbaar op de blog.

    het maakt niet uit of je Mia heel goed kende, een beetje kende, of helemaal niet kende.  Ook leggen we hier geen verdriet in de weegschaal.  Er is maar één ding dat hier telt:  betrokkenheid.  Voel je je betrokken bij haar overlijden, bij de rouw van de mensen om haar heen, dan is elke blijk daarvan voor ons een steun.  Laat 'afstand' je dus niet weerhouden om bij te dragen tot dit monument.

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !

    Foto

    Emmy en Mia in 1974

    Over mijzelf
    Ik ben emmy
    Ik ben een vrouw en woon in vlaams-brabant (België) en mijn beroep is ambtenaar.
    Ik ben geboren op 26/04/1968 en ben nu dus 51 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: verbouwen/mensen ontmoeten.
    ik ben de één jaar oudere zus van Mia

    Mijn favorieten
  • Bloggen.be
  • ouders van een vermoord kind
  • bart melders
  • comité melissavanloo
  • josé en regina
  • aandacht doet spreken
  • assisen
  • steunpunt alg. welzijnswerk (in opbouw)
  • overzicht actualiteit
  • luchtige noot, mijn verbouwing

    Hoofdpunten blog marinamaes
  • Waarom NMBS?????
  • Actie 2007 - 2008
  • Ween niet
  • Avonddroom van mij
  • Iedereen komt dus vroeger vrij

    Hoofdpunten blog krisjanssen
  • Nooit ben je vergeten.
  • Niet, neen, waarom?
  • Zomaar zorg en toen was het stil.
  • Dag nonkel.
  • Vrijheid.

    Foto

    met mama, 1975

    Archief per maand
  • 06-2014
  • 06-2010
  • 06-2009
  • 06-2008
  • 11-2007
  • 11-2005

    MARC THIELEMANS

    De kamer van inbeschuldigingstelling besliste op 21 november 2005 om Marc Thielemans door te verwijzen naar het hof van Assisen te Antwerpen.  De aanklacht luidde moord. De definitie van moord: 'opzettelijk en met voorbedachte rade iemand van het leven beroven'.  Is de voorbedachtheid niet te bewijzen, dan is er sprake van doodslag.  Of dit bewijs geleverd was, daarover zou een twaalfkoppige volksjury beslissen. 

    In de dagvaarding die we ontvingen de tweede week van juli 2006, en Marc Thielemans ook, werden de bewijslast daartoe op een rijtje gezet.  Het proces had moeten aanvangen op 20 november 2006. Marc Thielemans heeft het antwoord op die vraag meegenomen in zijn graf.  Marc zou reeds langer suïcidaal geweest zijn en dus ook op een speciale afdeling ter preventie ondergebracht zijn. De berichtgeving daarover is echter tegenstrijdig.  Volgens een andere bron had hij zich de laatste drie maanden volledig afgezonderd hebben van de wereld en wilde hij niemand meer spreken of zien.  Hij zou aangekondigd hebben niet op het proces aanwezig te zijn.  Op zijn doodsbed was hij haast onherkenbaar, na maandenlang zichzelf fysiek verwaarloosd te hebben. 

    De kinderen hebben een mooie tekst met oprechte goeie herinneringen en een tekening achtergelaten bij zijn lichaam.  Eén van beide kinderen bezocht het mortuarium.

    Hij werd in alle stilte gecremeerd in Ukkel, zijn asse werd verstrooid.  Dit gebeurde in aanwezigheid van zijn broer en diens familie, naast enkele mensen uit de gevangenis. Dit zou enkele dagen na zijn overlijden op 15 juli 2006 gebeurd zijn.

    Op het doodsprentje werd een stukje tekst van Stef Bos geplaatst:   

    niets is sterker dan de stilte, niets heeft zoveel kracht dan het zwijgen van de nacht, niets is sterker dan de stilte, niets is sterker dan het woord dat niemand hoort.

    het woord was aan hem... maar we zullen het nooit horen... Marc liet geen afscheidsbriefje na voor de familie of voor zijn kinderen. 

     


    Foto

    Marc  
    16 augustus 1962- 15 juli 2006

    tekst van Bertrand Cantat, zanger van 'Noir Désir', die op 1 augustus 2003 zijn vriendin om het leven bracht.


    l'appartement.


    Attents-toi à c'que je me traîne

    A tes pieds, Laura, j'ai constaté que même

    Un silence de toi, pouvait pousser mon rire à mourir

     

    Attends-moi, toi tu es la reine

    Des sommets, l'orage sévit dans les plaines

    Tu ne m'entends pas, je suis parasité malgré moi

     

    Elle a su, simplement

    Enfermer mon coeur dans son appartement

     

    Avec ou sans toi, j'ai quelques problèmes

    Tu t'en fous, Laura, j'suis désolé quand même

    Si tu vas par-là, ça me convient aussi dépose-moi

     

    Encore une fois, c'est d'en bas que j'appelle

    Elle se penche parfois de son nid d'hirondelle

    Daigne me recevoir, ne me laisse pas de place pour m'asseoir

     

    Elle a su, simplement

    Changer les clefs de son coeur

    Et de l'appartement

    Attends-toi à c'que je me traîne

    A tes pieds, Laura, en attendant je sais

    Que le jour viendra, où je pourrai en mourir de rire



    wil je iets kwijt over Mia, een herinnering, een anekdote... schreef je iets voor de mis...iets voor jezelf....heb je ee

    Foto

    mag ik ze aaien? 1969

    Foto

    wat zit er in de hoek? 1970


    Foto

    schoolfoto 1971

    Foto

    gezinsfoto 1972, Mia rechts

    Foto

    mia in het midden 1975

    Foto

    1976


    Foto

    Mia met kleine zus 1976

    Foto

    nest 1977


    Foto

    Mia achteraan hangend. 1982

    Foto

    backing vocals bij pleegzus haar zangexploten in 1982,
    Mia links

    Foto

    engeland, 1982, Mia tweede links

    Foto

    Schoolfoto  1985

    Foto

    met kleine zus eind jaren '80

    Foto

    met broer eind jaren '80

    Foto

    1991

    Foto

    De kersverse mama 1997 met haar oma

    Foto

    wat hangt er in de lucht?  1998

    Foto

    poppemiekes 1998

    Foto

    spelen in de tuin 1999

    Foto

    Meter Mia met nichtje in 2000

    Foto

    met schoonzus.  Huwelijk in Mauritius.  April 2004

    waarom, daarom... 

    "If I should die and leave you here awhile,
    Be not like others, sore and undone,
    Who keep long vigils by the silent dust, and weep.
    For my sake - turn again to life and smile
    Nerving thy heart and trembling hand to do
    Something to comfort other hearts than thine.
    Complete those dear unfinished tasks of mine
    And I, perchance,  may therein comfort you."

    (A. Price Hughes & Mary Lee Hall)

    Foto

    Soms droom ik je.  Vannacht droomde ik over een gijzelingsdrama.  Het werd gefilmd, ik keek naar de documentaire.  Twee mannen na elkaar werden afgetuigd, afgemaakt.  Toen zoomde de camera in op je, je naam verscheen in vette letters onderaan het beeld.  Jouw verhaal ging gebracht worden.  Je zat aan een tafel, heel stijf, met je handen bovenop de tafel.  Op je gelaat stond zulk een intens verdriet en lijden, zo’n pijn van een verkrampt geluidloos huilen. Ik zag hoe je aan je kinderen dacht en het nakende afscheid van het leven: hoe je verscheurd en ontredderd ingehouden je dood in de ogen keek.  Met een schok werd ik wakker.  Mijn hart klopte in mijn keel. 


    Maria, mijn zus
     
    Maria, mijn zus,
    jij mooie blondine,
    hier lig je dan,
    zo stil, zo kil.
    Jij atletische vrouw,
    onder deze steen,
    zo koud, zo grauw.
    De roes van onze jeugd,
    de dolste avonturen,
    de meest fantastische uren
    hebben we samen beleefd.
    Eens zo nabij ...
    Nu zo ver weg ...
    De eenzaamheid,
    die door mijn lichaam snijdt,
    had jij nu begrepen.
    Ik mis je ...
    Maria, mijn zus.
    Met witte chrysanten
    versier ik je graf,
    voor de mooiste herinneringen
    die je me gaf.
     
    Hejatomsma

    denkt de dichter

    waartoe dient dichten anders
    dan om een korte slaap te strooien
    in een bed van pijn?

    waartoe anders
    dan om beminde rimpels
    met witte regels te verlichten?

    ik fluister je een nacht toe
    die alles beter maakt
    je sluit je ogen

    IK SCHREEUW JE LEVEND
    denkt de dichter


    Edith de Gilde

    (niet copieren zonder toestemming:
    mail Emmy, ik geef het door)


    Foto


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!