27 augustus 2008

Mijn verlof zit er bijna op
En wat heb ik tot nu toe gedaan?
Niet veel eigenlijk.
K had graag nog een weekje
naar zee of het buitenland geweest,
maar dat is er niet meer van gekomen.

Het ene moment kijk ik uit naar komend
weekend, afscheidsfeestje met collega's
en mijn verjaardagsfeestje.
En tegelijk zie ik er tegenop.
Hoe zal het allemaal verlopen die dag?
Zal het lukken om de hele dag door te gaan?
En wat daarna?
Opnieuw in een gat vallen?
Back to reality?

Maandag opnieuw fulltime aan de slag,
dat wordt zwaar.
Maar ja, meer centjes zijn welkom
want heb nog wel wat ziekenhuisrekeningen
te betalen... En ik wil ook nog wel wat
dingetjes plannen en dan ook EINDELIJK
verhuizen...

Maar nu dus gewoon nog even
proberen genieten van de allerlaatste
daagjes vakantie.


23 augustus 2008 deel 2

Een droom
een wonder,...
Kan ik nog wel verder zonder?

Alles is zo stil,
mijn buik is zo leeg

Leven en dood
zo dicht bij elkaar

Eén seconde,
een ogenblik
en alles is voorbij

De zeepbel spat uit elkaar
voor de zoveelste keer
dit wil ik niet meer

Tranen overal
alles wordt nat
net zoals de wereld om me heen
Een tranendal
en niemand die mij begrijpen kan

Hoop wordt wanhoop
Vastklampen aan iets wat
er niet meer is
Afleiding doet steeds meer
pijn
Telkens opnieuw het afscheid

Dromen lijken werkelijkheid,
nachtmerries laten sporen na
onuitwisbaar
Voor altijd

Terugkeren in de tijd
Verbeelding
Hoe het had kunnen zijn

Te mooi om waar te zijn...

Alle 4 nog veel te klein...


23 augustus 2008

Goeie voornemens zijn dingen die
toch wel moeilijk vol te houden zijn.

Mijn humeur is momenteel een ramp.
De tranen blijven maar komen.
En op zo'n momenten zou het handiger zijn
om alles gewoon op te geven.
Voorbij.
Voor wie zou ik nog moeite doen?
Is er wel iemand die me begrijpt?

Ik probeer wel gewoon verder te gaan,
dingen te plannen, te doen,...
Maar wat als zelfs dat niet echt meer helpt.
K heb een hele waslijst met data
in mijn agenda genoteerd.

Allemaal leuke dingen, dingen met Ann
en Sam en musical en...
En toch lijkt dit niet echt te helpen.
20 data van nu tot juni 2009,
veel die nu wel in het najaar vallen.
Een troost?
Een klein beetje misschien,
vooral de afleiding dan toch.

Ik hoop op nog een beetje mooi weer,
maar vrees dat zelfs dat er niet echt in zit.
Ik wil naar 't plekje van mijn kindjes toe,
maar met zo'n weer is dat niet echt haalbaar.
Op zo'n momenten mis ik hen het meest!!!
Dan wil ik hen opnieuw vasthouden,
gewoon een knuffeltje,
één keertje maar!
Maar dat is onmogelijk.
Dus zit ik hier maar naar hun foto's te staren.
Heel onwerkelijk, zijn deze babytjes echt van mij?

23-08-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Tekst Zonnestraaltje van K3

Jij bent m’n zonnestraaltje!


Gedichtjes

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
kwam je even bij mij
even was je mijn kind

Ik kijk naar omhoog
en zie als in een vlucht
een klein wit wolkje gaan
langs de helderblauwe lucht.


Waar je ook bent
ik zou het niet weten
niet in tijd of afstand te meten
maar ik heb je bij mij
diep in mij
daarom ben je steeds dichtbij...


Een glimlach kwam voorbij
Spiegeling in het stille water
Te mooi om waar te zijn
Een glimlach kwam voorbij...


Een klein wonder was het
een nieuw leven had het moeten zijn
Het is je echter niet gegeven
maar in onze gedachten
zul je altijd bij ons zijn.


Als een vlindertje zo klein
groeide jij in mij
Nu ben jij
het vlindertje
van mijn gedachten.


Ik blijf aan je denken
in gedachten en dromen
Wil je al mijn wensen schenken
En laat ze naar je komen
Langs de warme zonnestralen
Die voor jou mijn liefde vertalen.

15-08-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Annie

It's a Hard Knock Life

Na het fenomenale succes van Peter Pan en de Vlaamse Assepoester, gaat Geert Allaert Theaterproducties opnieuw voor een grootse musical voor het hele gezin. De keuze is gevallen op de wegdroom-klassieker 'Annie'. Een volledig Vlaamse productie met een absolute topcast! Met o.m. Marijn Devalck, Ann Van den Broeck, Daisy Thys, Sasha Rosen en Steve Beirnaert. De musical is vanaf 21 december te zien in Gent, Antwerpen, Oostende en Hasselt.

Ze laat zich niet doen, heeft een bos rode krullen en wacht nog steeds op haar ouders. Wie kent Annie niet? Het roodharige weesmeisje is één van de meest geliefde musicaliconen uit de geschiedenis van Broadway! Haar emotionele zoektocht naar haar ouders kan je volgend seizoen opnieuw beleven in een uitmuntende Vlaamse versie!

Annie brengt haar dagen door in een weeshuis onder het harde regime van directrice Miss Hannigan in de hoop ooit haar ouders terug te zien. Bij toeval wordt Annie uitgenodigd bij de miljonair Warbucks. Het wordt een bezoek dat haar leven grondig zal veranderen. Voorgoed!

De Vlaamse Annie?
Om dit onsterfelijk verhaal naar Vlaanderen te brengen, werkt Geert Allaert opnieuw samen met de Nederlandse producenten Albert Verlinde en Roel Vente. Samen hebben ze al een indrukwekkende Vlaamse cast weten te verzamelen:

Marijn Devlack is de norse miljardair Oliver Warbucks, die de kerstdagen wat wil opvrolijken door eens een weesmeisje in huis te nemen. Ann Van den Broeck is zijn lieftallige assistente Grace Farell die meteen valt voor de charme van Annie. Steve Beirnaert en Sasha Rosen spelen het gemene schurkenduo dat zich voordoet als Annie's ouders om de mooie beloning op te strijken. En de grandiose Miss Hannigan, de gefrustreerde eigenaresvan het weeshuis wordt vertolkt door niemand minder dan Daisy Thys.

De regie is in de deskundige handen van John Yost, die ook o.m. tekende voor de musical Assepoester, die eerder dit jaar volle zalen trok in de Stadsschouwburg Antwerpen.

Annie - de ultieme kerstmusical om van te houden!
Laat deze eigenwijze krullenkop je hart (opnieuw) veroveren en zing uit volle borst mee met musicalklassiekers als “Tomorrow” en “It's a hard knock life”!

Voor iedereen die ooit kind is geweest!


22 tot 28 december 2008: Capitole Gent
2 tot 11 januari 2009: Stadsschouwburg Antwerpen
22 februari 2009: Kursaal Oostende
28 februari 2009: Grenslandhallen Hasselt

 bron en meer info: www.musichall.be

09-08-2008 om 16:45 geschreven door 1983

15 augustus 2008

Het lijkt nu pas door te dringen
dat ik ook dit kindje weer kwijt
ben. Het verdriet is enorm
maar het voelt zo anders.
Ik keek er naar uit,
telde af naar eind maart 2009,...
Maar meteen na het goede nieuws
kwam dit overweldigende nieuws.
Geen kindje meer op komst.

Nog zo pril,
het allereerste begin van
een nieuw leventje op komst.
Het was nog heel klein
maar toch ook al heel welkom.

Kan je verdriet vergelijken?
Ik denk het niet...
Alhoewel.
Dit verdriet voelt anders
dan bij Yanne en Anne-Laure,
anders dan bij Jelle.
Misschien komt dit door het
feit dat ik er rekening mee
hield dat het fout zou gaan.
Of eigenlijk precies wist
dat het zo zou zijn...
Of doordat de band met dit
kleine wondertje nog niet
zo sterk was.
Dit was nog maar het begin
van een groot wonder.

Wat ik me wel afvraag nu:
was het een meisje of een jongen?
Mijn gevoel zegt een jongen.
De vorige 3 keer was ik juist.
Nu zal ik het nooit weten.

Dit is vooral heel onwerkelijk.
Ik ben nog volop bezig om het
verlies van Yanne en vooral
Anne-Laure een plekje te geven.
En alweer heb ik er een engelenkindje bij.
Maar zo voelt het niet helemaal.
Moet ik me daar schuldig om voelen?
Natuurlijk krijgt dit een plekje
en zal ik het ook nooit vergeten!
Het is gewoon zo anders...

Misschien doet het gewoon minder pijn.
Of nee, anders pijn...

Lief wondertje
ik mis je ook hoor!
mama


13 augustus 2008

Happy Birthday to me!
Al is het hij niet zo happy als ik
had gedacht.

Zaterdag kreeg ik buikpijn
en kort daarna bloedverlies.
Ik wist meteen hoe laat het was.
Vrijdag zag alles er op de
echo nog perfect uit.
En de dag erna was het alweer
voorbij.

Ik had het eigenlijk al voelen
aankomen. Moeilijk om te
omschrijven maar mijn gevoel zei
dat het niet klopte...
Ook al was alles in orde,
ik had er geen vertrouwen in.

De teleurstelling is er toch nog,
ondanks dat voorgevoel.
Je blijft ergens toch nog een
klein beetje hopen dat die droom uit komt.
Als het dan toch fout loopt...

Dag droom
dag lieve droom
Het gaat je goed
mama

6 augustus 2008

Het blijft allemaal heel onwerkelijk.
Ik hou het natuurlijk nog wel stil,
zeker nog een aantal weken.
Maar ik moest het toch ergens kwijt vandaar.

Verder gaat alles nog steeds zijn gewone
gangetje, al krijg ik wel weer wat last
van ochtendmisselijkheid.
Ik neem het er graag bij...

Deze week mijn voorlopig laatste
werkweek. Nog betaald 'verlof'
en dan op 1 september een nieuwe start.
Iets om naar uit te kijken!
Maar eerst nog een feestje op 30 augustus
T kan er ni snel genoeg zijn.

Oh ja, mijn verjaardag komt er
natuurlijk ook nog tussen.
Bijna vergeten.
25.
Denk niet dat dat veel veranderd,
je wordt ook niet echt van de
ene op de andere dag ouder he.
En volwassener zal het ook al niet zijn.
Ken jezelf...

4 augustus 2008

Ik kan het niet langer
voor mezelf houden.
Morgen 6 weken zwanger.
Zo onwerkelijk.
En ja, het is nog van Tom.
Een heel verhaal hoe het
gelopen is maar dat zal ik hier
maar niet vertellen.
Ben er niet zo trots op,
 we zijn beiden in de fout gegaan.

Verder gaat mijn leventje gewoon
zijn gangetje.
Het dringt nog niet echt door.
En ik durf ook niet geloven dat het
goed zal gaan nu.
Het is nog lang, dus
ik zie wel hoe het gaat.

Als alles goed gaat,
is het babytje gepland op 31 maart 2009

04-08-2008 om 00:00 geschreven door 1983

29 juli 2008

Gisteren bevestiging gekregen van wat ik
al vermoedde. Mijn gevoel laat me in
elk geval nog niet in de steek, toch al iets.
Meer nieuws kan ik hierover nog niet kwijt...

Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure
mama is happy.
En tegelijk ook een beetje in de war.
Dit heeft tijd nodig.
Dikke kus
mama

28 juli 2008

Gisterenmiddag wat gaan uitwaaien aan zee,
of beter afkoelen van de hitte.
Wat winkeltjes gedaan,
wat gewandeld,
iets gegeten en natuurlijk een terrasje gedaan.
Al bij al een gezellige middag al had
ik toch liever even op het strand langs
het water gewandeld.
Toch nog maar een keertje terug gaan dan.

Ik heb wel genoten van die middag en
was gisterenavond dan ook uitgeteld.
Niet moeilijk na de veel te korte nacht
daarvoor. Gisterenavond meteen
als een blok in slaap gevallen.

En nu, nu is er een schuldgevoel.
Ik mag me ontspannen, ik weet
het wel. Maar toch voelt het niet
juist. Er is nog te veel verdriet hier.
Verdriet dat maar niet lijkt te minderen,
dat soms zo hevig wordt dat het
lichamelijk pijn doet...

Het verlangen naar een kindje is er 'opnieuw'.
Of nog steeds.
Binnen een kleine maand opnieuw aan
het werk tussen al die kleine babytjes.
Ik merk nu al dat ik het vaak moeilijk
heb om ze gewoon nog maar te zien
en tegelijk geniet ik er enorm van
om hen vast te houden.
Zo dubbel.
Het had zo anders moeten zijn.

Het kindje van kennissen is
even oud dan Yanne nu had
moeten zijn. Als ik dat kleine
ventje zie krijg ik het warm en koud
tegelijk. Zo had het hier ook moeten
zijn. Dat schattige babytje,
geboren op 13 februari, is nu
al een heel actieve baby van
bijna 6 maanden.
En hij gaat naar de
opvang waar ik ga werken in
september. Ik ga hem dus dagelijks
zien... Dat wordt niet makkelijk.
Moeilijk gaat ook zeker?
Of moet gaan...

Aftellen naar eind augustus,
het houdt me op de been.
Daarvoor wil ik doorgaan... Nu toch nog.


22 juli 2008

Al bij al een vrij rustige dag.
De keelpijn en koorts zijn sinds
gisteren ook weer verdwenen, gelukkig.

Vanmorgen wat boodschappen gedaan,
daarna even opgepast op nichtje.
Dan bij de psych langs geweest.

Ik moet meer praten, jaja,
da ken ik ondertussen wel al.
Het lijkt maar niet te lukken...
Gedachten genoeg maar ze ook naar
buiten laten komen, veel moeilijker.
Dan wordt het ook weer tastbaarder,
of beter realistischer.
Ga ik nu op de loop voor mijn gevoelens?
Misschien wel een beetje.
Eerder uit zelfbescherming dan het echt
te ontvluchten. Want ontvluchten
kan ik niet. Hoe graag ik dat soms even
zou willen. Gewoon heel eventjes niet
denken, weer eventjes 'gewoon' zijn.
Zonder daarbij mijn kindjes te vergeten.
Heel even het verdriet weg,
enkel de mooie herinneringen.
Dat zou zo fijn zijn...

Vanmiddag ook even muziek geluisterd
en daar waren de traantjes weer.
Brengt zo veel herinneringen met zich mee.
En ja, daar horen nog altijd tranen bij.
Dat beloofd voor augustus. Beetje beangstigend...
Ik wil niet overvallen worden door tranen.
Maar TLFY is ook goed gegaan.
Allé, tijdens de voorstellingen toch,
erna was een ramp...
Erna...
Je denkt da je niet 2 maal dezelfde
fout maakt, en dan toch.
Dat zie je dan achteraf pas in.
Dat het fout is. Al ben ik daar nog steeds
niet 100% van overtuigd.
Ergens blijft het nog hangen.
Wat als...
Zo veel eenvoudiger.
Geen strijd aangaan, gewoon voorbij.


20 juli 2008

Iets wat ik voelde aankomen is er nu.
Ik ben ziek. Niets ernstigs hoor,
beetje grieperig of een keelonsteking ofzo.
Komt gewoon doordat ik niets om handen heb
en door de vermoeidheid is mijn weerstand vrij laag.
Dus ja. Ik heb verlof en ben ziek.
Mijn plannen voor vandaag dan maar afgelast.
Een beetje rusten, wat rondlummelen,
tv kijken, internetten...
Zo erg is het ziek zijn nu ook weer niet.

Hopelijk ben ik morgen alweer op de been
want heb geen zin om zo mijn vakantie te starten.

Ben volop plannen aant maken voor mijn
verjaardagsfeest. K heb iets origineels gevonden,
de uitnodigingen zijn gemaakt en afgegeven of verstuurd.
Het wordt tegelijk ook het afscheid van mijn
huidige collega's.
Eerst leek me dat niet zo moeilijk maar nu
ik er zo over nadenk wordt het toch
moeilijker dan verwacht.
Ach, een feestje als afscheid,
dat is zo slecht nog niet zeker?
Nu nog bedenken wat te eten.
K had gedacht aan een barbeque ofzo,
maar weet niet of dat ter plaatse haalbaar is.
Of gewoon een pik-nik, ook altijd leuk.
Duimen dat het dan mooi weer is natuurlijk.
Iets om naar uit te kijken, al duurt het
nog een hele poos, eind augustus is pas het feest.


Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure

Ik kom  terug van jullie plekje.
Heel eventjes maar langs geweest
maar dat was voldoende om tot rust te komen,
om na te denken...
Over de toekomst.
Want ja, ik moet verder zonder jullie,
hoe moeilijk ik dat ook vind.
Jullie afscheid lijkt al zo lang geleden
en tegelijk is het ook net alsof ik
jullie gisteren in mijn handen hield.
3 kleine wezentjes, alle 3 compleet,
alle 3 zo van mij...
En toch moest ik afscheid nemen.
Maar wat er ook gebeurd,
jullie hebben een plaatsje in mijn hart.
Niemand die dat ooit kan afnemen.
En in mijn herinneringen zullen jullie
er altijd zijn!

Dikke kus
mama

20-07-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Wat is HSP?

Een HSP is iemand die gevoeliger is voor indrukken en prikkels van de buitenwereld dan gemiddeld. Hij of zij neemt subtielere nuances waar in bv. de lichaamstaal en stemmingen van anderen, is gevoeliger voor licht, geuren en geluiden, enz....
Een HSP raakt daardoor sneller overprikkeld en heeft de behoefte zich terug te trekken op zichzelf.

HSP is geen ziekte maar een karaktertrek met vele verschillende
eigenschappen. Indien je er niet op de juiste manier mee leert omgaan (en dit kan voor iedere HSP anders zijn) kan deze karaktertrek de oorzaak zijn van zowel fysieke als psychische aandoeningen/problemen.

Elke HSP heeft verschillende eigenschappen, beleeft z’n HSP-zijn op een eigen, individuele manier.

Indrukken en prikkels?

Elk ogenblik van de dag doen we indrukken op, staan we bloot aan
allerlei prikkels. Smaken, geuren, geluiden, bewegingen, kleuren,
vormen, sferen, enz… nemen we voortdurend en vaak onbewust
via onze zintuigen op.
Alles is in feite een prikkel en niet alleen van buitenuit. Onze gevoelens en gedachten vormen de prikkels van binnenuit.

HSP’s hebben meer tijd nodig om deze indrukken te verwerken dan
minder gevoelige personen. Om dit proces te helpen, hebben ze het nodig zich terug te trekken op zichzelf. Dikwijls zijn zij zich daar niet van bewust of krijgen zij daartoe de kans niet. Als gevolg daarvan raken ze over hun toeren en/of worden ze geïrriteerd, soms zelfs agressief.

Positieve eigenschappen

Ondanks het feit dat vele HSP’s hun hooggevoeligheid vaak als negatief ervaren zijn er ook heel wat positieve eigenschappen.

1) Je bent beter in het signaleren van fouten en dus ook in het
    vermijden ervan.

2) Je doet je werk gewetensvol en je werkt meestal hard.

3) Je kan je heel goed concentreren wanneer je door niets of
    niemand wordt afgeleid.

4) Je merkt kleine nuanceverschillen op in allerlei waarnemingen,
    zoals kleuren, kleding of sfeer

5) Je verwerkt vele dingen op een ander, dieper niveau dan de
    doorsnee persoon.

6) Je voelt planten en dieren beter aan.

7) Je denkt vaak na over de diepere zin van het leven.

Verstand versus gevoel

In onze maatschappij wordt hooggevoeligheid niet altijd begrepen,
laat staan gewaardeerd. Van kleinsaf aan leren we immers dat het
verstand primeert op het gevoel. Daardoor leren we als het ware
onze gevoelige kant te negeren en niet te luisteren naar de signalen van ons lichaam en ons hart. Dit kan op lange duur leiden tot innerlijke conflicten en ontevredenheid.

Het is dus belangrijk zich zo vlug mogelijk bewust te worden van
het HSP-zijn, om op een evenwichtige manier te leren omgaan
met de eigen behoeftes en noden.
HSP’s zijn niet altijd makkelijk te herkennen. Als kind hebben ze vaak geleerd hun hooggevoeligheid te camoufleren of uit te schakelen uit overlevingsdrang. Dat blijft ook voor vele volwassen HSP’s gelden. Zij werden immers geconditioneerd in hun gedrag op jonge leeftijd en dat patroon is moeilijk te doorbreken.

Aan de andere kant zijn HSP's erg creatief en hebben zij een brede
interesse. Ze zijn zorgzaam en empathisch (meelevend) en krijgen
snel inzicht in een situatie waardoor ze originele en creatieve oplossingen kunnen aanbrengen bij problemen. Ze hebben een goed ontwikkelde intuïtie en tonen veelal interesse en inzicht in spirituele zaken.

Functioneren in groep is een zwak punt. Drukte en sociale gebeurtenissen gaan zij liever uit de weg.

Een diepgaand één-één gesprek geniet hun voorkeur.

Opgelet voor de valkuilen

Omdat je je zo goed kan inleven in anderen (empathie), bestaat het gevaar dat je je gaat verliezen in de emoties van een ander. Uiteindelijk kan je niet meer onderscheiden of die gevoelens nu van jou of van de ander zijn.

HSP's worden soms letterlijk leeggezogen door anderen. Ze hebben dan zelf geen energie meer over en worden dan prikkelbaar.

Een HSP is doorgaans nauwgezet en perfectionnistisch ingesteld, vaak wil hij de dingen té goed doen. Dit kan de diepliggende oorzaak zijn van vele kwalen, o.a. chronische vermoeidheid, grote stemmingswisselingen, depressies en verslavingen…

Faalangst en angst om fouten te maken, maken soms dat je helemaal niets meer doet.

Meer uitleg op
http://www.hspvlaanderen.be/

17-07-2008 om 11:56 geschreven door 1983

17 juli 2008

In het ziekenhuis kreeg ik ook te horen
dat ik waarschijnlijk hoog sensitief ben.
Ik had niet echt een idee wat het inhield
en ook int ziekenhuis was de kennis beperkt.
Gelukkig bestaat er zoiets als internet.
En inderdaad, wat ik daar terug vind,
is heel herkenbaar.
Het verklaart ook veel, zowel
van mijn verleden als het nu.
Je beleeft alles heel intens,
dus dat geeft extra moeilijkheden.
Maar als je er op let en extra
tijd voor jezelf vrij maakt,
is het eenvoudiger om er mee om te gaan.

Vrijdag heb ik een nieuw gesprek
hierover int ziekenhuis.
Vooral de begeleiding van de psych
zal dan wat worden aangepast.

Verder gaat mijn leventje gewoon verder.
Dit veranderd niets aan het feit dat
ik nog steeds het verlies moet proberen
een plaatsje te geven.

Gisterenavond had ik het opnieuw heel
moeilijk. Dan moet ik echt moeite doen
om opnieuw tot rust te komen.
Gelukkig lukt me dat al iets beter nu.
Mijn nachtrust wordt nog steeds vaak
onderbroken door dromen en traantjes...
Dat zal nog wel een poosje zo blijven.
Vandaag voel ik me weer niet echt 100%.
Mijn humeur laat het wat afweten.
Ben wel een beetje teleurgesteld in mezelf.
Het ging nu net weer wat beter.
Een bezoek aan de psych vanmorgen heeft
niet echt veel geholpen.
Maar goed, straks aant werk, dat zorgt misschien
voor de nodige afleiding.
K zal in elk geval blij zijn dat het avond is,
na zo'n lange dag.
Dat wordt nog aanpassen in september...


15 juli 2008

Een nieuwe job, een nieuwe start?
Ik ben er nog niet helemaal uit of ik
er blij moet mee zijn.
Waarschijnlijk wel.
Ik krijg de kans om opnieuw een
beetje mee te draaien.
Opnieuw full time aan het werk.
Vooral financieel is dat wel fijn.
Opnieuw wat meer ademruimte en
ik zou opnieuw wat meer kunnen  sparen.

Het zal wel zwaar worden denk ik.
Terug hele dagen aan het werk.
Opnieuw tussen de baby's en de peuters.
Maar tegelijk ook een nieuwe uitdaging.

Net terug van het ziekenhuis.
Ik moest even op controle.
Het lijkt wel te lukken, nu weer
thuis. Al ga ik nog wel dagelijks bij
de psych langs. En dat zal ik
deze zomer voorlopig ook nog blijven doen.
Want het verlies van mijn kindjes
moet nog een plaatsje krijgen en dat
zal alleen lukken als ik er over praat.
Vooral dat is nu wel een beetje een probleem.
Maar dat komt dan ook wel weer.
Het moet maar...


13 juli 2008

Sinds gisterenochtend thuis.
Ik ben eerst nog heel even mee
op 'uitstap' geweest int ziekenhuis.
We hebben de kinderafdeling oncologie bezocht.
We hebben met de kinderen een
gezelschapsspelletje gespeeld.
Ik heb even gebabbeld met een 6-jarig meisje
en dat heeft me enorm aan het denken gezet.
Ze heeft nog maar enkele weken te leven
en toch blijft ze zo enthousiast en vrolijk,
ook al weet ze dat het haar laatste weken
zijn. Ze wil nog zo veel dingen doen.
Ze wil zo graag leven.
En daar zat ik dan.
Ik wist even niet meer wat te zeggen...
We hebben nog even verder gespeeld en
toen namen we afscheid.

Ik heb heel wat stof om over na te denken.
Dat was ook de hele bedoeling van de 'uitstap'.
Het was een experiment, maar ik denk dat
we alle 3 serieus onder de indruk zijn.
Wat heb ik dan nog te klagen?

Mijn depressie is niet in 1, 2, 3 opgelost,
dat kan ook niet, maar ik merk dat er
wat veranderd is.
Hopelijk kan ik daarmee verder en
komt eindelijk het einde in zicht.
Al is er nog een enorm lange weg te
gaan, ik wil verder.

Sinds gisteren dus thuis.
Opnieuw het gezaag en gezeur...
Al bij al lukt het wel, mijn
humeur blijft een beetje stabiel.
Daar zit de medicatie wel voor iets tussen,
die lijkt eindelijk te werken. Dat werd tijd!

Straks opnieuw naar het plekje van
Jelle, Yanne en Anne-Laure.
Daar voel ik ze toch iets dichter bij mij.
Bloemetjes brengen.
Toch nog iets wat ik kan doen.
Vooral dat is zo moeilijk,
hen niet meer in de buurt hebben.
Een stukje van mezelf dat ontbreekt...


11 juli 2008

Het gevecht gaat verder...
Poging 2 is mislukt.
3de keer, goeie keer?
Plannen maken, twijfelen aan
de uitvoering ervan.

Ik wil hier weg.
Woensdag vertrek ik.
K moet trouwens gaan solliciteren dan.
Heeft dat nog wel zin?
Geen idee...
K zal maar gaan, ze zijn zo
vriendelijk geweest om het
gesprek te verplaatsen dus.

De tekst is zo herkenbaar...

5 juli 2008

Praten, praten, praten
Het heeft geen enkele zin.
Wat valt er nog te zeggen?
Alles is al gezegd.
En wat heeft het geholpen?
Niets...
Ik krijg er mijn kindjes
niet door terug.

Nachten vol herinneringen.
Aan hoe het was,
ons samenzijn.
Ons...
En niet enkel IK.
Misschien is zelfs dat er niet meer.
Geen hoop, geen dromen, geen toekomst.
Enkel afscheid.

Waarom doet dit G*DVERD*MME zo veel pijn?
WAAROM?

Ik wil niet meer.
Genoeg geweest.
Voorbij.


4 juli 2008

Zelfs dit is me weer niet gelukt.
Alweer gefaald.
Het lukt me echt niet om nog verder
te gaan.
Alweer opgenomen.
Ik blijf hier niet lang.
Heb er geen zin in en helpen doet
het toch ook niet.
Opnieuw een infuus gekregen
vanmorgen. Willen of niet.
Zodra het lost, gaat er
een alarm af dus ja.

Elke 20 minuten controle,
het lijkt wel een gevangenis.

Ik wil echt niet meer.
Voor mij is het genoeg geweest.
Ik heb het gehad in dit leven!
Ik wil naar mijn kindjes toe.
De pijn wordt ondraaglijk
maar waarom begrijpt niemand dat?

04-07-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Deze knuffel had ik gekocht voor Yanne.
Voor Anne-Laure heb ik dan dezelfde gekocht...
Eentje heb ik zelf nog, de andere is, hopelijk, in goede handen terecht gekomen.

22-05-2008 om 14:48 geschreven door 1983

29 juni 2008
The End.
Een laatste foto met Ann gemaakt.
Een mooie afsluiter.
Een prachtige voorstelling...

Zelfs dit lukt me niet.
Poging 2 dan maar.
Zo wil ik echt niet verder.
Genoeg geweest.
Het is op...

28 juni 2008

Gisteren de vroege was rustig,
slechts 5 kindjes aanwezig.
Tegen 11u30 dan opnieuw richting
opvang gegaan om de kids op te pikken.
Op locatie toegekomen was het meteen
al een heel pak drukker.
40 kindjes in totaal.
Frietjes gebakken en uitgedeeld.
Pas om 13u30 konden we zelf aan ons
middageten beginnen.
Daartegen was mijn honger
al grotendeels over.

Ik had gevraagd om een uurtje
vroeger te mogen vertrekken maar
dat ging dus niet.
Ik snapte haar redenering niet:
iedereen blijft tot 18u30.
Gelukkig waren om 18u de
meeste kids alweer naar huis.
Om 18u25 kwam ze zeggen
dat ik al kon vertrekken.
Goh, wat was ik blij, 5 min vroeger door!

Nog vlug me kunnen opfrissen en
daar was mijn afspraakje al.
Keurig op tijd.
Richting Antwerpen gereden.
Meteen een hele rondleiding
gekregen in Antwerpen
want hij wist de weg hoor...
Hm, hm, geen commentaar.
Uiteindelijk toch ter plaatse
geraakt en daar nog een
terrasje gedaan.
Op naart Fakkeltheater.

Om 20u30 stonden we nog in de
gang. Te vroeg gejuicht over tijdig beginnen.
Eindelijk kon de voorstelling dan
beginnen, tijd voor ontspanning.

De voorstelling is voor mij vrij
vlot verlopen. Kon er echt
van genieten al moest ik af en toe
wel op mijn ademhaling letten.
Ook mijn gezelschap heeft van
de voorstelling genoten.
Hij had meer aandacht voor
Ann dan voor mij. Grrr...
Haha! Zelf gezocht zeker?
Ah ja, van op de eerste rij lijkt het alsof
je zelf op het podium zit.

Na de voorstelling nog iets gaan drinken
int theatercafé.
Ann en Jan vanop een afstandje effe
gezien. Meer dan voldoende dus.

Ik kreeg dan toch wel honger.
Samen een pakje friet gaan kopen
en nog wat doort stad geslenterd.
Heel gezellig.
Aant water nog wat gewandeld
over die wandelbrug en
dan richting huis gereden.
Een meer dan geslaagde avond.

En dan was er weer die verwarring...
Weg goed humeur.
Traantjes terug.
Telkens opnieuw die klap...

En het zal er niet op beteren.
Vandaag de allerlaatste voorstelling.

Ik wil bij mijn kindjes zijn!



27 juni 2008

Vandaag wordt nog een drukke dag.
Vanmorgen de vroege gehad.
Nu thuis tot 11u45.
Van 11u45 tot 18u30 nog werken normaal.
Maar ik hoop een paar overuurtjes te kunnen
opnemen vanmiddag, dan zou ik mij niet
zo hard moeten haasten.
Vanavond de voorlaatste voorstelling van
The Last Five Years.
Kijk er naar uit, maar tegelijk ook niet.
Een stukje afscheid nemen alweer.
En na vanavond volgt zaterdag dus
echt wel de laatste voorstelling!
Ze zouden het moeten verlengen...

K ben alweer ziek.
Heb last van een keelontsteking
en koorts. Maar daarvoor zeg
ik mijn plannen niet op.
K heb eens geen tijd om ziek te zijn!
Een Dafalganneke of 2 en we kunnen er tegen.

Vannacht weer een babydroom gehad.
Ik was zwanger van Anne-Laure
en stond op het moment om te bevallen
tijdens de voorstelling van TLFY.
Zo had het kunnen gaan ja.
Of hier had al een dochtertje moeten
zijn. Dan had ik met plezier de
voorstellingen laten voorbij gaan.
K had ze moeilijk kunnen meenemen
om te gaan kijken of beter luisteren.
Enkel vooraf een kijkje nemen had
dan gekund.
Nu blijf ik achteraf plakken...

De tijd terug draaien,
heel eventjes maar.
Nog één keertje mijn kindjes
kunnen vasthouden.
Hen een laatste zoentje
kunnen geven.
Dat zou ik willen...
Bij hen zijn!

25 juni 2008

Een mooi vooruitzicht.
Zaterdag laatste TLFYvoorstelling.
Niet dat ik daar naar uit kijk,
ze mogen nog wel wat doorgaan.
Maar iedereen heeft recht op wat verlof he.
De allerlaatste ga ik samen met An en Angelique
bekijken, een mooier slot kan er niet zijn vind ik.
Ik ga dan ook wagen voor een fotootje,
als afsluiter moet dat wel lukken...
En dan...

24 juni 2008

Ik heb vrijdag een afspraakje.
Jaja, tis alweer effe geleden ma nu ist dus zover.
Al weet ik niet goed hoe ik me nu moet voelen.
Afspraakje, klinkt zo officieel.
En ik wil het dus echt rustig aan doen,
stapje per stapje.
Zien hoe het loopt.
Hij kan meteen al mee naar de
voorlopig voorlaatste voorstelling van TLFY.
Ben benieuwd wat hij er van zal vinden.

K hoop dat mijn humeur het uithoudt vrijdag.
Zal een vermoeiende dag worden.
Eerst de vroege.
Dan 's middags zwembadfuif in de opvang.
Werken tot half 7.
En daarna meteen richting Antwerpen.
K heb het er voor over.
Zaterdag nog eens uitslapen om
dan in de namiddag weer richting Antwerpen
te vertrekken. De allerlaatste voorstelling
gaan bekijken en toch maar blijven overnachten.

En dan ist het einde...
Genoeg geweest.
Afscheid is dan genomen!


23 juni 2008

Het weekend is heel goed meegevallen.
De voorstelling van vrijdagavond was weer heel fijn.
De zaal was bijna volledig uitverkocht.
Gelukkig hadden we heel goede plekjes
 en dus een uitstekend zicht.
De nacht die erop volgde was iets minder.
Vrij veel wakker geweest maar al bij
al toch nog wat kunnen slapen.
Zaterdag een goedgevulde dag met
wat shoppen, een cinemake, de
Sinksefoor, een hapje eten en opnieuw een voorstelling
van TLFY. Mijn collegaatje was ook van de partij
en was enorm onder de indruk van Ann en Jan.
Ook deze voorstelling was fantastisch en zo goed als uitverkocht.
's Avonds na de voorstelling opnieuw naar de
Sinksefoor geweest. Twas er vrij kalmpjes.
Gisteren laatste dag van ons weekendje Antwerpen.
Ook die dag ging weer veel te snel voorbij.
In de voormiddag nog wat gewandeld
en een terrasje gedaan. Iets gegeten en
opnieuw nog wat gedronken. Jan en Ann zien
passeren aan 'ons' terras.
Deze voorstelling zagen we eens niet vanop
de eerste maar vanop de 3de rij.
Nog steeds een heel goed zicht hoor.
Dit was de beste voorstelling van het
voorbije weekend, mede door het enthousiaste
publiek. Op het einde heb ik enorm moeten
slikken alweer.

Weer een stukje afscheid genomen.
Nog één weekend te gaan...
Juni bijna ten einde.
Wat daarna?


19 juni 2008

Gisteren al bij al nog een redelijk
rustig dagje gehad. Gelukkig maar.
Vorige nacht redelijk geslapen
en mijn humeur is alweer ietsje beter.
Vanmorgen was om 6u op staan toch
wel weer te vroeg hoor,
hoewel ik toch weer een 5-tal uurtjes
heb geslapen. Nog te weinig want
normaal heb ik toch wel 8 uur
slaap nodig om deftig de dag door
te komen. Maar het begin is er al.
Straks ook weer de sluit.
Morgen nog één dagje werken en
dan is het weekend.
Ik kijk er naar uit, hoewel
ook dat weekend waarschijnlijk veel
te snel voorbij zal zijn.

Het wordt een TLFY-weekend,
ook dit was al een poosje gepland,
van augustus vorig jaar eigenlijk al dacht ik.
Ben benieuwd hoe het zal lopen.
Slechter als de vorige 2 kan moeilijk dus.

Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure,
Ik ga morgen nog naar jullie plekje
voor ik op weekend vertrek.
Dat zal me weer wat rust geven,
het gevoel iets dichter bij jullie te zien
mama


17 juni 2008

Ik dacht eens uit te slapen, maar
dat was buiten de opvang gerekend.
Blijkbaar was er niemand voorzien om
de vroege te doen dus werd ik
wakker gebeld om 7u10 grrr.
Net nu ik eens sliep,
eens een paar uurtjes aan een stuk.
Ach ja.

K heb eens goed geklaagd opt werk,
met toch een beetje resultaat.
K stond er vanavond ni alleen voor.
K heb wel nog de rest van de week
de vroege en de sluit, behalve op vrijdag.
Dan moet ik gelukkig niet sluiten.
Anders ging mijn weekendje weg eraan.
Net nu ik het echt enorm nodig heb,
dat even er tussenuit zijn.

Humeur is gelukkig alweer iets
beter, na gisteren weer een rotavond.
Dat vind ik maar best want ik
wil anderen er niet steeds mee lastig vallen.
Hoe moeilijk ik het ook heb, ik wil het
het liefste alleen doen.
Enkel als het echt niet meer lukt,
moet ik het aan iemand kwijt.
Maar voor hoe lang nog?
Hoe lang hou ik dit nog vol?


16 juni 2008

Alweer een verschrikkelijke nacht gehad.
Het begon eigenlijk al gisterenavond.
Humeur was algauw om zeep.
Ik was doodop en besloot dus maar
om te gaan slapen.
En dan liep het fout.
Traantjes bleven maar stromen
en ik merkte meteen dat ik
last kreeg van mijn ademhaling
en ook mijn hart sloeg een
slagje sneller.
Paniek.
Hoewel ik best weet hoe ik
moet reageren, op het moment
zelf was ik totaal de kluts kwijt.
De psych dan maar gebeld.
Gelukkig ben ik dan vrij snel
weer gekalmeerd, al
bleven de traantjes wel komen.
Uiteindelijk ben ik de vroege
ochtend in slaap gevallen.

En net vandaag had ik natuurlijk
de vroege...
Ik was om 6u op en om 6u45
paraat in de opvang,
 En ik mocht het eerste en
enige kindje om 7u55
verwelkomen. Wat had
ik nog graag in mijn bedje
gelegen.

Nu net een uurtje thuis.
Mijn collega is ziek dus ja,
ik moest de vroege en de sluit.
Kon er nog wel bij na zo'n
vermoeiende nacht.

K hoop da'k vannacht iets
meer kan slapen.
K ga in elk geval niet meer
terug naart ziekenhuis.
Dan liever zo.
En als ik niet meer kan,
geef ik het op...

Heel even ging het goed.
Mijn humeur was net weer ietsje
beter en nu is het alweer
om zeep.
En waarom?
Geen antwoord op die vraag.
Op de meeste vragen krijg ik geen antwoord.
Zo frustrerend.

Vannacht ook korte babydroom gehad.
Ik was net bevallen van een gezonde
dochter. 10 vingertjes, 10 teentjes,
pikzwarte haartjes, echt een schatje.
En dan werd ik wakker.
Mooie liedjes duren nooit lang...
Deze droom had eeuwig mogen duren.
Veel te mooi om waar te zijn.

Ik stel me soms voor hoe het
nu zou moeten zijn.
Mijn hele leven zou overhoop
zijn gehaald door een klein
hummeltje dat alle aandacht zou opeisen.
Een minimeisje, helemaal perfect.
Slapeloze nachten.
Genieten van dat kleintje.
Bezoekjes, uitstapjes,...

Vooral dat vind ik moeilijk.
Jelle, Yanne en Anne-Laure
konden niet eens echt aan hun
leventje starten.
Het was al voorbij nog voor
het goed en wel begon.

15 juni 2008

Sinds vanmorgen terug thuis.
Het was genoeg geweest.
Veel effect had het toch niet echt...

Daarstraks opnieuw naar The Last Five Years
gaan kijken int Fakkeltheater.
Ook vandaag was het er vrij druk.
Deze keer zaten we op de 3de rij,
voor de verandering eens.
Het was weer een fantastische voorstelling,
ik was nog meer onder de indruk
dan vorige zaterdag.
Paar maal enorm moeten vechten tegen
de tranen. Ik merkte het meteen,
onrustige ademhaling en mijn hart
dat een slagje sneller sloeg.
Niet echt gezond dus heb ik
me daar maar op geconcentreerd,
met een beetje succes.
Mijn onderlip is blijkbaar
stuk gebeten, voel ik nu pas.

Niet meer blijven wachten op Ann en Jan.
An had mijn posters gisteren al terug
gekregen dus daarop hoefde ik al niet meer te wachten.
Ze zijn gesigneerd dus merci Ann.
En ook merci aan An die ze voor me bij hield.

Ik krijg het gevoel dat ik telkens
een beetje afscheid neem...
Iedere voorstelling een stukje meer
Van wat?
Misschien wel van dit leventje hier...

Goodbye, until tomorrow, goodbye,
tot ziens, misschien tot morgen, tot ziens?

Dat is misschien de oplossing...

Overal zie en hoor ik babytjes,
lachende baby's, brabbelende baby's,
huilende baby's...
Hier bleef het stil.
Geen geluid.
Enkel die kleine baby,
een hartje dat nog klopte.
Vechtte om te overleven
en het jammer genoeg veel
te snel moest opgeven.
Anne-Laure,
jij had hier moeten zijn.
De laatste dagen in mijn buik
of hier al gezellig bij ons.
Een 'Last Five Years'baby.
Ik had er alles voor laten vallen.
Alles om dat kleine wondertje
te kunnen koesteren.
Het heeft niet mogen zijn.
The Last Five Years gaat door,
zonder Anne-Laure...


12 juni 2008

Een rotnacht gehad.
Slechts een 3-tal uurtjes geslapen.
En toen ik dan eindelijk insliep,
moest ik alweer opstaan met
als gevolg een rothumeur.

K heb al geen zin meer om
mee op uitstap te gaan vanmiddag,
ik lijk wel om te vallen van de slaap.
Maar rusten is er niet bij,
therapie, therapie, therapie.
Dit is toch wel wat te veel van het goede hoor.
Heb ik dit echt wel nodig?
Tis vooral belangrijk om de medicatie
eventueel nog aan te passen enz.
Maar het praten wil toch niet
zo goed lukken. Dus wat heb ik er dan aan?
Creatief bezig zijn doe ik op het werk
ook al hele dagen door dus...

Maar goed, we zijn hier nu.
Dus k zal maar voortdoen tot
volgende week zeker?
Ik wil zondag al naar huis.
Eigenlijk zaterdag al, maar
dat zien ze helemaal niet zitten.
Misschien vertrek ik dan toch maar...
Want wat maakt nu één dagje verschil?

Ik wil zo graag naar het plekje
van Jelle, Yanne en Anne-Laure toe.
Dat brengt me meestal wel rust.
Maar ik mag niet, ze vinden het te vroeg.
En alleen kan het al helemaal niet.

Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure,
ik mis jullie zo!
Mijn verdriet om jullie lijkt
intenser te worden ipv minder.

Misschien zit het artikel uit Libelle
daar voor iets tussen.
Het gaat over extreem vroeggeboorte...
Enkele weekjes langer had ik het
moeten volhouden. Dan hadden
Yanne en Anne-Laure een kans gehad
om het toch te overleven.
Waarom moest ik dat daarnet
persé lezen? Ik wou verder
bladeren maar ik moest weten wat
er in stond. Nu weet ik het en
ben daardoor helemaal de kluts kwijt.

Lieve kindjes
Ooit komt de dag dat we weer samen zijn!
mama


11 juni 2008

Het is wennen, al
al die strikte regeltjes.
Om 7u al opstaan, lekker vroeg en
om half 8 aan het ontbijt.
Afruimen en afwassen en dan aan het werk.
Het creatief bezig zijn is wel
fijn maar toch ook vermoeiend.
Ik had het een beetje onderschat wel.

Gelukkig kan ik mijn hart nog steeds
luchten bij mijn vertrouwde psych,
zodat ik toch niet weer opnieuw moet
beginnen bij het begin.

Ze zouden graag hebben dat
ik blijf tot het einde van de maand,
om alles mooi te kunnen afronden.
Maar dat zie ik totaal NIET zitten.
Een weekje moet wel lukken maar
langer toch niet hoor.

Wil wel zeggen dat ik tot maandag
blijf en dat ik zaterdag
TLFY ga moeten missen.
Heel jammer, maar ja. Ik
moet om 20u 'binnen' zijn dus
en aangezien de voorstelling pas om
20u30 begint, lukt dat dus niet.
Voor zondag ga ik heel lief om
toestemming vragen. Zou normaal
geen probleem zijn aangezien
dat in de namiddag is.
Zaterdag ga ik dan toch eens goed vloeken
denk ik. K heb er zelf wel voor
gekozen maar ik kon niet echt anders.
Zo kon het niet verder.

9 juni 2008

Vanmorgen met de psych de beslissing
genomen om toch maar naar het
ziekenhuis te gaan.
Het kon zo echt niet meer verder,
dat voelde ik zelf ook wel.

En hier zit ik dan,
gelukkig mijn laptopje meegenomen.
Ik twijfel al opnieuw of ik nu
wel de juiste beslissing heb
genomen. Maar ik moet volhouden,
alleen lukt het me nooit.
Hier heb ik opvang tijdens de
crisismomenten, die steeds
vaker lijken te komen.

Hoe lang ik blijf?
Geen idee. We gaan het dag
per dag bekijken. Al hoop ik
stiekem om dit weekend alweer thuis
te zijn. Zou het jammer vinden,
mocht ik TLFY moeten missen
zaterdag. We zien wel hoe
het loopt. Nog maar dag 1 vandaag.

Eén maal gezien...
Afscheid nemen, definitief?
Het zou een mooi begin en
einde zijn!
Misschien.

8 juni 2008

Gisteren was het dan zover.
Mijn eerste The Last Five Years voorstelling.
De avond begon met een gezellig babbeltje
en een hapje eten voor de voorstelling.
Daarna richting Fakkeltheater vertrokken
voor de voorstelling.
Ik had al kriebels in mijn buik vanaf
het moment dat we gewoon de inkomhal
nog maar binnenstapte.
Gelukkig was ik voorbereid en had
ik ook nu weer iets kalmerends
ingenomen. Anders had ik de avond
niet doorgekomen denk ik.

Al snel konden we in de zaal plaats
nemen. We zaten op de eerste
rij int midden, dus bijna opt podium.
K ging zeker niets missen dan.

En toen begon de voorstelling.
Heel leuke en grappige momenten
werden afgewisseld door emotionele.
Bij het liedje, 10 minuten,
kreeg ik het echt wel moeilijk.
Kdenk dak bijna de hele tijd
naar beneden heb gekeken ipv
te volgen wat er op het podium gebeurde.
De muziek was opeens zo overweldigend.
Ik was meteen met mijn gedachten
in het ziekenhuis. Terug naar
2 februari, naar de eerste
minuten samen met Anne-Laure...
Gelukkig geen traantjes die
over mijn wangen rolden, want
ik had echt geen zin in veel bekijks.
Achteraf nog een heel kort
babbeltje gehad met Ann en haar
een kaartje afgegeven.
Meer hoefde echt niet...
En lukte trouwens toch niet zo
goed aangezien ik nog
helemaal in de war was.

De voorstelling was veel te snel
voorbij. Zo mooi!
Meer woorden heb ik er niet voor.
Op richting huis met trein en taxi.
Snel bedje in want het was ondertussen
al 00u30 en ik was op door al die emoties.
Toch duurde het nog zeker tot 1u45 voor
ik moet zijn ingedommeld, nadat mijn
traantjes waren gedroogd en ik
mijn hart had gelucht bij de psych.

Ik durf eindelijk uit te kijken naar
de voorstelling van volgend weekend.

Bedankt voor de steun gisterenavond!
Alleen had het niet gelukt.

6 juni 2008

Vanmorgen eventjes gewerkt.
Nog eens een rustige ochtend,
met 8 kindjes,
dat was meer dan welkom.
Verder nog wat voorbereidingswerk
voor de komende vakantie gedaan.

En nu, nu zit ik weer te piekeren.
Morgen naar The Last Five Years,
ik ben toch echt bang voor wat komen gaat.
Misschien moet ik gewoon mijn verstand op
nul zetten en er van proberen genieten.
Goede voornemens ja, maar afwachten
hoe het dan zal lopen.
Vanavond al maar iets kalmerends innemen
want het zal een moeilijke nacht worden
denk ik. Nee, daar ben ik zeker van.
Had er voorbije nacht al wat last van en
wil me dus voorbereiden op komende nacht
en de daaropvolgende spannende dag.
Zo dom en dat allemaal voor een voorstelling.
Weliswaar gelinkt aan Jelle, Yanne en Anne-Laure,
maar het blijft een 'musical'voorstelling.
Niets meer, niets minder.

Genoeg gepiekerd. Zo meteen
alles klaarnemen en dan opnieuw
voor 2 uurtjes richting werk vertrekken.
2 uurtjes alles zoveel mogelijk vergeten,
 ontspannen, terug een beetje kind zijn.

Kind...
3 hadden er moeten zijn nu.
Ik haat deze oneerlijke wereld!!!

5 juni 2008

Een hele dag leek het goed te gaan.
Nee, het ging een hele dag vrij goed.
Heel wat dingetjes opnieuw gepland
voor de toekomst. Misschien
is het daardoor fout gegaan.
Denken aan de toekomst,
niet gemakkelijk.

Is er nog wel een toekomst voor mij?
Het is fijn om dingen te plannen,
het verzet eventjes mijn gedachten.
Maar het brengt me ook tot het
besef dat ik verder geen plannen
meer over heb.
Hoe zie ik die toekomst?
Misschien moet ik daar maar eerst
eens aan denken voor ik
verdere plannen maak.

Tom een berichtje gestuurd.
Ik ben benieuwd hoe het met hem gaat.
Ik mis hem nog enorm, maar
het verdriet lijkt te minderen.
Toch al één hoofdstuk dat
ik bijna kan afsluiten.
Al zal hij altijd nog deel uitmaken
van mijn leventje. Hij blijft de
vader van mijn 2 kleintjes.

K heb ook iemand nieuw leren kennen
en dat zaait ook wel wat verwarring.
K heb hem nog maar 2 maal ontmoet
dus het stelt niet echt iets voor.
Een echt afspraakje hebben we nog
niet gehad. Daar ben ik nog niet aan toe.
Ben veel te bang dat het opnieuw fout
zal aflopen. Dus ik hou de boot nog wat af.
Ik geniet gewoon van het gevoel op zich.
En dat is zalig, zeker nu doet dat deugd.
Eventjes andere gevoelens dan enkel verdriet en pijn.

Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure
Ik droom opnieuw van een broertje
of zusje voor jullie.
Het verlangen is er opnieuw.
Ik wil jullie niet vervangen, jullie zijn onvervangbaar.
Maar het verlangen naar een kindje
komt weer boven. Hoe erg ik jullie ook
mis en hoe zwaar ik het ook heb.
De stap effectief zetten zal er niet
meer bij zijn.
Wat als het opnieuw fout loopt?
Dat zou ik niet aankunnen.
Nu toch niet.
Ik moet nu elke dag vechten om
verder te gaan.
Zal ik ooit nog eens zwanger zijn?
Zal ik ooit een gezond kindje in mijn
armen kunnen sluiten?
Het antwoord zal ik niet zo snel
krijgen.
Ik geniet nu veel liever van
de herinneringen aan jullie in mijn buik.
De emoties, een lach en een traan,
het misselijke gevoel.
De blijheid bij het zien van
de echo, alles ok.
Het afscheid, zo intens...

Kusje
mama

3 juni 2008

Juni
Het is zo ver.
Wat haat ik deze maand.
En tegelijk ook niet.
Zo lang naar uitgekeken.
Zo bang afgeteld.
En nu is het dus juni.
Mijn humeur is nog steeds een ramp.
Het ene moment lukt het wel,
om meteen daarop weer in dat 'gat' te vallen.
Zo vermoeiend.

Op het werk zijn ze alweer vergeten
dat ik het rustiger aan wil doen.
Krijg de extra uren maar voorgeschoteld,
niet echt een keuze dus.
Stom als je heel wat collega's tegelijk
met verlof laat gaan en dan tot
de constatie komt dat er
toch wat weinig personeel overblijft.
Dus dat zijn dan extra overuren.
Dus extra belasting voor mij,
kan ik dit er nog lang bij?

Nog steeds dezelfde babydroom.
Maakt me nu toch wel echt benieuwd
wat die betekend.
Wie weet het antwoord?

Volgend weekend ist zover.
The Last Five Years.
Hoe moet ik daar aan beginnen?
Bij de psych nog steeds relaxatieoefeningen enz.
En moet opnieuw wat kalmerends innemen.
Zondag op crisisbezoek want zal nodig zijn denk ik.
Staat al helemaal ingepland.
Nu nog gaan zaterdag.
Ik moet wel. Gewoon de stap zetten.
Gewoon...
Kan ik niet.
Nu niet.
Tranen bij de gedachte alleen al.
Doorbijten.
Ik moet, voor mijn kindjes...
Dat recht hebben ze.
Maar...
Zo vermoeiend al die
twijfels.
Een veel makkelijkere oplossing.
Einde?

31 mei 2008

Wat een dag vandaag.
Hij begon nog redelijk vandaag,
na een rotnacht. Ik mocht dus niet klagen.
Niet zo veel gedaan vandaag, wat
'huiselijke klusjes' en wat rondgelummeld.

Op dit moment had ik op een trouwfeest
moeten zijn maar mijn humeur is niet
wat het zou moeten zijn. Ik
zou dan toch alleen maar de sfeer verpesten.
Dus maar effe iets gaan drinken hier in
de buurt en wat luieren in mijn zetel nu.
Kreeg ook nog nieuws te horen.
Volgende week normaal ook een trouwfeest
van kennissen. Ik kreeg dan vandaag
via via te horen dat de hele trouwpartij
niet doorgaat, wegens de zware
depressie van de bruid...
Goed dat ik het nu nog hoor, k had
er anders mooi gestaan volgend weekend.

Morgen een druk dagje.
Heb er wel zin in. Alhoewel.
Ik voel me niet 100% dus...
Maar ja, wanneer voel ik me wel 100%?
Is alweer heel lang geleden.
Van voor september 2007
toen ik nog zwanger was van Yanne.
Toen het leven opnieuw wat zin zou
krijgen. Toen er nog hoop was op
een goeie afloop.
Toen...
Verleden tijd.
Toekomst???
Is dat er nog wel?

Mijn 3 kindjes.
Ik zie ze nog zo voor me in mijn
handen.
Alle 3 nog zo klein,
veel te vroeg geboren.
Geen eerlijke kans gekregen.

De tijd gaat te snel.
Ik wil de tijd stoppen,
terugdraaien naar het moment
dat alles nog zo mooi was.
Mijn dikke buik,
de misselijkheid,
de vermoeidheid,
ik nam het er zo graag bij.
Het koesteren...

Verleden tijd,
voor altijd.
Nooit meer, nooit meer...
Kan ik nog verder?
Wil ik echt nog verder?
Waarom zou ik?

29 mei 2008

De slapeloze nachten houden aan.
En dat begin ik te merken aan vanalles
en nog wat. Hele dagen moe, ni echt veel
energie meer over om nog iets te doen,
laat staan te werken.
En toch verwachten de kids da je elke
dag er met een goed humeur bent.
Het is hun goed recht maar heel af en toe
lukt me dat totaal niet.
En wordt ik wel eens boos om een futuliteit.
Maar ja, wie heeft dat eens niet?

Tom stuurde daarstraks nog een smsje.
Met de vraag hoe het hier was.
Het lukte me niet om er iets zinnigs
op te antwoorden, dus dan maar
geen antwoord.
Morgen misschien een betere dag
en misschien lukt het me dan wel.
Ik ben blij dat ik nog af en toe iets van
hem hoor, maar tegelijk dringt het dan
meer en meer door dat het echt definitief is.
Dat hij niet meer naar België komt,
misschien op bezoek maar nooit meer
definitief. Het is er te 'fijn'.

Heel af en toe denk ik dan wel eens:
ik zou beter ook alles achter laten en
ergens opnieuw beginnen.
Maar is dat dan niet weglopen
van de dingen, in plaats van
ze te verwerken?
Het is wel heel verleidelijk.
Maar ja, mijn verdriet kan ik niet
achterlaten.
En ik zou het plekje van mijn kindjes
te erg missen. Als ik daar ben, kom
ik helemaal tot rust.
Dus toch niet zo'n goed idee.
Later... Nog tijd genoeg voor zo'n beslissing.

Mijn schatjes
Ook vandaag heb ik de hele dag aan
jullie gedacht.
Aan onze korte momentjes samen.
Aan jullie komst
en jammer genoeg ook aan jullie afscheid.
Hele nachten houden jullie
me wakker. Of beter gezegd,
houdt de herinnering aan jullie me wakker.
Moet ik daar blij om zijn?
Misschien toch een beetje ja.
Want zo zijn jullie toch nog dicht bij mij.
Blijven de herinneringen...
En ja, heel af en toe wil ik dan ook
gewoon een beetje rust.
Slaapwel!
Kushandjes!!!
mama



26 mei 2008

Opnieuw een slapeloze nacht gehad.
Een 2-tal uurtjes geslapen alweer.
En ik had vanmorgen opnieuw de vroege.
Een collega is ziek. Het zijn dan lange dagen,
van 6u45 tot 17u30. Zeker na zo'n korte nacht.
Meestal val ik zo rond 4u30, 5u in slaap.
Dus heb ik nog een uurtje en een half ongeveer
om te slapen. Soms gelukkig ook iets meer.

Sinds vandaag ook zo'n onding rond mijn
hals hangen met electroden.
Want mijn hart lijkt ook af en toe wat
tegen te sputteren. Het kan er nog wel bij.
Dokter denkt dat het door de stress
komt... Maar ze wil zekerheid vandaar
dat ding nog tot morgen... Vervelend
want het hangt overal in de weg!

En omda ze toch goe bezig zijn me
slecht nieuws, kregen we er nog wa
familieproblemen bij.
Meer kan ik echt niet meer hebben.

Juni.
Ik durf niet meer... Ik moet.
Ik moet gewoon doorbijten en gewoon gaan.
Bang voor de emoties die de
muziek nu al met zich meebrengt.
En dat in een volle zaal.
Kreeg van de psych al enkele tips om
in crisismomenten tot rust te komen.
Handig. Maar je moet ze dan wel op zo'n
moment kunnen toepassen.
Ik denk dat ik nog niet zo ver ben.
Het overvalt me nog te vaak,
zonder dat ik het voel aankomen
en dus kan tegen houden.
Hysterische huilbuien, die kan ik dan wel missen.

Juni, Anne-Laure
Ik wil mijn dochtertje bij mij!
Anne-Laure, Yanne en Jelle
Ik mis jullie zo.
Het lijkt meer en meer pijn te doen...
mama

25 mei 2008

Nog steeds een dipje,
ondanks de afleiding.
Niet live weliswaar ma wel goeie afleiding.
Maar voor dit dipje niet voldoende.

Next ten minutes en de bevalling.
Ik hoor het muziekje steeds
in mijn hoofd.
De beelden blijven telkens opnieuw komen.
Zo realistisch.
Lijkt of ik Anne-Laure kan aanraken,
zo echt lijkt het soms.
Zo pijnlijk ook,
ze is er echt niet meer.
Ben ik nu gek aan het worden?
Ze zeggen wel, het hoort erbij.
Maar ik begin te twijfelen...

Anne-Laure houdt me dag en nacht bezig.
En dan voel ik me schuldig naar Yanne toe.
Ook haar mis ik enorm natuurlijk.
Misschien komt het omdat ik als laatste
van haar afscheid heb moeten nemen.
Het verdriet moeilijker lijkt...
Maar ik mis ze alle 3 even hard!

Lieve kleintjes
Mama houdt van jullie,
wat er ook gebeurd.
Ik mis jullie zo erg dat het pijn doet!
Kushandje naar jullie toe...
mama


23 mei 2008 (deel 2)

Er is niet echt een reden waarom
het slechter zou gaan.
En toch heb ik dat gevoel opnieuw.
Gedaan met mijn goeie humeur.
Welcome back tears...
Ik wist dat het er zat aan te komen,
dat kon ook niet anders.
Het zou veel te snel gaan,
mocht dit zijn blijven duren.
Maar toch is het enorm confronterend.
Ik kan nog niet verder met mijn leventje,
ik heb nog een heleboel 'werk' voor de boeg.
En het lukt me nog steeds niet alleen.

Waarom is verdriet zo vermoeiend?
Niet alleen emotioneel maar ook lichamelijk?
Je hele lijf schreeuwt om rust maar
die rust is er niet.
Niet in mijn hoofd...
Niet...

Hoe heet dat ook alweer?
Oh ja, rouwproces.
Heb ik nog moeten instuderen.
Ik ben er veel mee...

Ups en downs,
het lijkt wel een rollercoaster.
Maar dit is veel vermoeiender,
dit is niet na enkele minuutjes voorbij.
Een lange weg...
En ik twijfel alweer of ik nog verder kan gaan.
Ik zoek naar redenen om door te gaan
maar vind er weinig.

Heb al één reden gevonden:
ik moet nog heel wat voorstellingen
gaan kijken, zou anders zonde
zijn van het geld.
Maar of dat voldoende is?
Ik betwijfel het.

Herhaling, ik lijk steeds in herhaling
te vallen.
Praten moet ik nog steeds,
maar het lukt me niet.
Niet meer.

Juni, juni, juni...
Overslaan?
Passen?
Doorgaan?

Anne-Laure's knuffel ligt
naast mij in bed.
Symbool voor mijn 3 kindjes.
Zo voel ik ze toch een heel
klein beetje bij mij.
Zijn ze een beetje aanwezig.
Maar het gemis blijft ook
constant op de voorgrond.
Het heeft niet mogen zijn...
Troost die er niet is.
Die er misschien wel is...
Wil ik dat nog wel?
Het zou zo veel makkelijker zijn.
Afscheid.
Voor altijd...



23 mei 2008

Onze familie breidt dan toch nog uit.
Onverwacht komt er een kindje bij.
De hele familie is in de wolken...
En ik?
Mmm, beetje jaloers maar ik gun het hun wel.

Misschien is het mysterie van de zwangerschap
in december dan wel opgelost...
Want als ik goed kan tellen,
heeft ze nog ongeveer 6 maanden te gaan.


22 mei 2008

Vannacht een mooie droom gehad.
De details wil ik voor mezelf houden
maar de rest wil ik best met jullie delen.

We stonden met een 20-tal mensen
te wachten voor een klein kerkje.
Het was een stralende dag en
overal stonden kleine witte bloempjes.

Dan was het moment aangebroken en
konden we de kerk binnen gaan.
Ik ging helemaal als laatste binnen en
verwachtte dus dat ik op de laatste rij
zou zitten. Maar niets was minder waar.
Ik zat op de eerste rij int midden.

Toen kwam 'de bruid' binnen,
gekleed in een prachtige crèmekleurige
jurk met pareltjes, zo'n sprookjeskleed
en begon de plechtigheid.

Na de plechtigheid was er nog een
kleine receptie voor alle aanwezigen
en was er tijd om met de bruid
en haar familie te praten.

Een bruidegom was er niet,
maar die was blijkbaar overbodig
in mijn droom.
Dat vond ik toch maar een
vreemd gegeven.

Maar goed. Het was een prachtige droom.
En ik werd goedgezind wakker.
Zo wil ik wel meer wakker worden!
 Bedankt aan de 'bruid' en haar afwezige 'bruidegom' hahaha!

Ik zal maar niet te veel nadenken
over de betekenis van deze droom.
Een antwoord zal ik toch niet krijgen.


21 mei 2008

Ook vandaag was het een vrij goeie dag.
Ik mag niet klagen...
Al heb ik weer wat om over na te denken.
Heb ik de juiste beslissing genomen om
een punt achter mijn relatie te zetten?
Waarschijnlijk wel...

Het lukte gewoon niet meer, wij 2 samen.
Maar nu hij in het buitenland zit,
lijk ik hem steeds meer te missen.
Misschien is het enkel de gedachte dat hij
een eindje van mij verwijderd is.
De gedachte dat hij niet meteen meer kan langs
komen als ik het heel moeilijk heb.
Het was zijn bewuste keuze om te vertrekken,
zodat we beiden een nieuwe start kunnen maken.
Maar daar ben ik nog niet klaar voor.
Ik heb nog heel wat te verwerken.
Afscheid van onze kindjes
en afscheid van de vader van mijn kindjes...

Stof genoeg tot nadenken.

Lieve Yanne
8 maanden geleden nam ik afscheid van
jou. 8 maanden alweer.
Ik wil zo graag de tijd stil zetten,
het gaat veel te snel.
Veel te veel dingen die nu al
vervagen. Ik wil ze vasthouden
al die herinneringen!

Lieve Anne-Laure
Jouw uitrekendatum komt steeds
dichterbij. Juni, het leek nog zo ver.
Maar het komt nu echt razendsnel
dichterbij.
Dat maakt me bang ook.
The Last Five Years,
staat bijna voor de deur.
Kan ik het aan?
Wil ik wel gaan?
Ben ik 100% zeker?

Mijn kleine meisje,
jou mocht ik het langste koesteren.
Jou kon ik voelen bewegen
in mijn buik.
Je was zo voelbaar aanwezig...
Meer dan je zusje en broertje,
maar zij mochten dan ook niet
zo lang blijven genieten.
Jouw afscheid lijkt ook het
meeste pijn te doen.
3de keer, goeie keer,
dat spreekwoord haat ik!

Wat ik me nu afvraag.
Wat voelt een babytje zo klein?
Voelt het de liefde die je voor
haar of hem voelt?
Ik merkte bij Anne-Laure dat ze
wel reageerde op mijn humeur op
heel wat momenten.
Maar dat heeft dan waarschijnlijk
met mijn verhoogde hartslag enz te maken...
En het moment dat we afscheid
van haar namen, leek het toch alsof
ze onze aanwezigheid echt voelde.
Ze leek toch te reageren
op onze zoentjes en knuffels,
voor zover dat kon.

Het antwoord zal ik wel nooit weten...


20 mei 2008

Vandaag alweer een goeie dag.
Ik begin het eindelijk ook echt te merken
al zijn mijn nachten nog steeds vrij onrustig
en blijven de dromen ook telkens weer terug komen.
Verwerking zeker, dat hoort erbij.
Of dat heb ik me toch laten wijsmaken
door de psych. Zij zal het wel weten zeker?

Alles wat je overdag meemaakt, verwerk
je in je dromen.
Al heb ik ook wel rare dromen,
of rare combinaties van verschillende
dingen: realiteit en 'wensen' dan...
Ik zou niet weten hoe het anders te
benoemen.

Heb ook al een poosje steeds dezelfde droom.
Iemand die zwanger is en in december
zou moeten bevallen van een dochtertje.
Die droom startte al een tijdje terug,
1 nachtje niet gehad.
Van die nacht is het 9 maanden tot
december. Zo raar. Wat moet ik daar van denken.
Bij deze... Diegene weet het nu dus ook haha.
Of nog ni weet want is nog pril...
Of droom en geen realiteit.
We zien wel wat het wordt in december zeker?

20-05-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Misschien een beetje reclame maken
voor wat ik ga kijken in juni:

http://www.thelastfiveyears.be/

Zeker de moeite waard!

Het verhaal

THE LAST 5 YEARS is een verhaal over een relatie.
We volgen Nathan en Sanne in de diverse stadia van hun liefde.
Vanuit Nathan gezien begint het verhaal bij hun eerste ontmoeting en eindigt in het heden.
Sanne daarentegen begint het verhaal in het heden en eindigt 5 jaar eerder.

Door deze bijzondere manier van vertellen zien we glashelder de wringende contrasten en pijnlijke overeenkomsten in de verhalen van Sanne en Nathan.

THE LAST 5 YEARS is muziektheater ten top.
Beklemmende en wondermooie muziek, scherpe dialogen, humor, een originele vertelstijl en een verhaal dat mensen tot op het puntje van hun stoel brengt.

Deze musical ging in 2001 in Chicago in première en werd na groot succes hernomen off Broadway in 2002.
Componist en tekstschrijver Jason Robert Brown won in de Verenigde Staten onder andere een Tony Award, een Drama Desk Award en de New York Drama Critics Award voor de beste musical.

In november 2005 werd het stuk voor de eerste keer in Nederland gespeeld en vorig seizoen werd het daar opnieuw gespeeld door Ara Halici en Birgit Schuurman. 

20-05-2008 om 00:00 geschreven door 1983

De roos

16-05-2008 om 00:00 geschreven door 1983

17 mei 2008

Vandaag, sinds lang, weer eens een vrij normale
dag gehad. Of wat je normaal kan noemen.
Het komt waarschijnlijk omdat ik
vandaag alleen was. Geen drukte en gezeur om me heen.
Gewoon tot rust komen, effe nadenken, alles
wat laten bezinken.
En dat heeft dus zijn effect niet gemist.
Voor eventjes misschien, maar dat is
al een begin. Nu nog hopen op opnieuw
nog eens een nachtje doorslapen.

Een nachtje doorslapen. Daar had ik
nu ook moeten aan denken. Er had hier
een klein meisje moeten zijn. Eentje dat
waarschijnlijk nog geen nachtjes doorsliep.

Ondanks het immense verdriet, komt er
opnieuw het verlangen naar een kindje...
Alleen is dat nogal moeilijk.
Je moet er met 2 voor zijn, das
toch het meest praktische.
En vooral, ik zou dan de stap
moeten durven zetten.
Al denk ik dat de angst dat het opnieuw
fout loopt, sterker zal zijn.
Opnieuw een kindje verliezen, dat zou
ik echt niet meer aankunnen.
Ik moet nu al enorm veel moeite doen om verder te gaan.

En toch is er ook een klein kriebeltje in mijn buik.
Iets dat ook zegt dat ik het toch nog eens moet wagen.
Ooit...


14 mei 2008

De voorbije dagen waren weer een kleine ramp.
Hoe ik het heb overleefd? Geen idee.
Automatisch piloot ofzo.

Ik mis mijn kindjes zo erg dat het echt pijn doet.
En niets helpt tegen die pijn.
Of toch?
Een beetje rust, meer wil ik niet.

Praten met de psych...
Heel emotioneel en dus vermoeiend.
Of het helpt?
Zelfs daar kan ik niet op antwoorden.
Het ene moment lijkt het iets beter te gaan,
het andere moment lijkt het daardoor nog moeilijker.

Praten, praten, praten,...
Ik neem het me telkens voor,
misschien moet ik het dan eindelijk eens doen!
Start.
Men is bij deze gewaarschuwd.

10 mei 2008 (deel 2)

Het slapen wil opnieuw niet zo goed lukken.
Ik weet het, ik heb er medicatie voor.
Ik heb dan het gevoel dat ik faal.
Ik wil het zelf kunnen. Zelf doen. Zonder hulp.

De nacht van woensdag op donderdag heb ik
op de Spoedafdeling doorgebracht.
Hoe ik er ben terecht gekomen, weet ik niet meer.
Het enige wat ik me nog herinner is het rottige gevoel
die avond en dat ik dan maar vertrokken ben
voor nog een late wandeling.
Meer kan ik me niet meer herinneren.
Of wil ik me dat niet meer herinneren?

Pas donderdagochtend wist ik weer waar
ik was. De dokter vertelde me wel dat
ik iets kalmerends had gekregen en
dat ik dringend hulp nodig had.
Maar blijven, nee daar had ik totaal geen
zin in, hoe graag ze dat ook hadden gehad.
Ik mocht vertrekken, op voorwaarde dat
ik elke dag naar de psych zou gaan en
haar meteen zou bellen moest het toch fout gaan.
Dat heb ik dan gisteren maar gedaan,
braafjes bij de psych langs geweest.
We hebben een lange babbel gehad,
heel zwaar en emotioneel.
Maar of het helpt? Geen idee.
Het verdriet om mijn kindjes blijft even hard,
ook na een babbel. Heeft het dan wel
zin? Het zorgt er enkel voor dat ik
doodop ben. En als ik dan wil gaan slapen,
blijf ik piekeren over wat er gezegd is.
Dus dan neem ik maar een pilletje.
Maar of dat de oplossing is.

Vandaag dus niets ingenomen om te kunnen slapen.
Doe ik misschien straks nog wel.
Het zorgt er wel voor dat ik een beetje tot rust
kan komen. Dat is dan wel fijn...

Praten, praten, praten...
Ik lijk er wel gek van te worden.
Of ben ik dat al?
En wie luistert er echt?
Dat zal de minderheid zijn.
Al de rest is waarschijnlijk blij
als ik erover zwijg.
Dan blijft het 'ver van hun bed'.
das het makkelijkste voor hen.
En kan ik hen ongelijk geven?

Het gevecht moet voort gaan.
Maar de energie lijkt te ontbreken.
Hoe lang kan ik nog verder?
Hoe lang wil ik nog verder?

Vragen waar ik geen antwoord op weet...


10 mei 2008

Lieve Jelle
Jouw uitrekendag vandaag.
Alweer 5 jaar geleden nam ik afscheid van jou.
Het verdriet is in al die jaren niet echt verminderd,
wel veranderd. Niet zo intens meer maar toch
nog elke dag aanwezig.

De omgeving lijkt jou al helemaal vergeten,
vooral daar heb ik het nu moeilijk mee.
Alsof je nooit bestaan hebt...
Terwijl je toch mijn kindje bent,
het eerste, mijn zoon!

Vandaag naar jouw plekje geweest.
Het was er zo stilletjes, rustig,...
Ik heb ook 3 witte ballonnen opgelaten,
met daaraan een gedichtje speciaal voor jou.

Ik wou iets specialers. Maar toen bedacht ik
dat ballonnen op zich wel al mooi zijn.
Het symbool voor jouw en je zusjes.
3 ballonnentjes in de lucht,
3 kleintjes die zijn 'weggevlogen'.

Lieve Jelle
Ik mis je enorm!
mama


6 mei 2008

Een vrij rustige nacht gehad, wat meer dan
welkom was. De medicatie heeft zijn werk gedaan.
Ik wil er wel niet elke nacht gebruik van
maken, anders werkt het verslavend en dan heb
ik dat er ook nog eens bij.

Het musicalweekend krijgt eindelijk resultaat.
Overdag lukt het me toch alweer iets beter
om te ontspannen en rustig te zijn.
Ik hoor de hele tijd liedjes van het voorbije weekend,
dus dat is wel fijn...

Nog enkele dagen en het is 10 mei.
Ik ben aant nadenken over wat te doen die dag.
Ik wil iets speciaals doen voor Jelle.
En ik wil eens iets anders dan anders, dan bloemetjes enz.
Ballonnetjes oplaten misschien. 5 ofzo.
K moet er toch eens dringend deftig over denken
want het is bijna zover.
Ballonnen zijn ook maar ballonnen.
Ik wil eens iets anders, iets originelers.
Maar wat?

Lieve Jelle

Ik wil zo graag iets speciaals voor jou doen.
Dat heb je verdient.
De laatste tijd gaat heel wat aandacht
naar het verlies van je zusjes.
Maar vergeten ben ik je nog niet.
Dat zou ik ook niet kunnen.
Je bent en blijft mijn eerste kindje,
mijn zoontje!

Kus
mama

06-05-2008 om 00:00 geschreven door 1983

5 mei 2008 deel 2

We zijn nu enkele uurtjes en een
bezoekje aan de psych later.
Nog steeds is het moeilijk om
gewoon door te gaan.
Elke minuut is het vechten om mijn
gedachten niet helemaal mijn
leven te laten controleren.
Gekozen voor de moeilijkste weg, misschien
ook wel de langste weg. En of ik de goeie
keuze heb gemaakt? Geen idee.
Ook dat is afwachten en hopen dat het
ooit weer eens goed gaat.
Zelfs nu begin ik alweer te twijfelen...

De psych heeft gezegd dat ik echt meer
over mijn kindjes moet praten.
Maar dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik durf er niet zo goed meer over beginnen,
ik wil niemand ermee lastig vallen.
Ik lijk ook alleen maar negatief nieuws te
kunnen delen.
Zeggen dat het niet zo goed gaat, is al
een hele opgave. Laat staan dat ik dan
ook nog moet zeggen wat er dan zo
moeilijk is. En daar bovenop moet
ik dat ook nog eens delen met iemand.
Wie kan ik er mee lastig vallen?
Of beter. Wie wil ik er mee lastig vallen.
Liefst niemand natuurlijk.
Maar misschien moet ik het toch maar doen.
Bij deze: je bent gewaarschuwd.

5 mei 2008

Het was een pracht van een musicalweekend.
Veel te kort, zoals alle verlengde weekends.
En helaas ook met de gekende gevolgen...

Het hele weekend is vrij goed gelopen,
met uitzondering van de, nog steeds,
woelige nachten met weinig slaap.

Maar het moment dat ik terug in
de 'werkelijkheid' kwam, komt
vrij hard aan.

Op de terugweg naar huis zag
ik de beelden van de Anne-Laure's
laatste momenten weer helemaal voor me.
De verwondering, de bewondering,
het eerste en tegelijk ook laatste
moment samen van haar leventje.
10 vingertjes, 10 teentjes,
helemaal compleet.
Enkel nog veel te klein om te
kunnen overleven.
Haar hartje voelen slaan.
Knuffels, zoentjes,...
Muziek, de rust.
De beweging, de stilte,
de koude...

De eenzaamheid,
de vermoeidheid,
de pijn van het afscheid.

De twijfel.
Hebben we op dat moment
wel de juiste beslissing genomen?
Had ze toch geen kansje gehad
om te overleven?
We hebben het niet gewaagd.
De angst om alsnog afscheid
van haar, na een zware periode,
te moeten nemen, heeft de doorslag gegeven.
Dat wilden we niet voor haar.
Dan nog liever afscheid nemen van haar,
haar tijdens haar laatste momenten hier,
en haar laten voelen hoe fijn we
het vinden dat ze onze dochter is.
Dat ze welkom was...

Bijna 10 mei.
Jelle's jaardag komt weer dichter bij.
Ik had gedacht dat het makkelijker zou zijn.
Maar ik zou het liefst die dag
gewoon over slaan.
5 jaar verder... Het lijkt of de tijd
stil is blijven staan.

Juni in aantocht. Ik weet niet of me
dat wel lukt. Doorgaan tot dan.
Overslaan kan niet...
The Last Five Years,
heeft nu ook zoiets dubbels.
Anne-Laure's uitrekendag,
5 jaar na Jelle...
Yanne had een blije
baby moeten zijn nu,
die alle aandacht opeiste.
Niet veel tijd om andere dingen
te doen. Geen tijd om
te piekeren om kleinigheden.
Enkel genieten van dat
kleine wezentje.
Het heeft niet mogen zijn.
Het zal er wellicht nooit van komen.

Zwanger zijn.
Nooit meer...


4 mei 2008

Grrr, de tekst is hier weer verdwenen.
Het lukt me niet om opnieuw mijn
gedachten hier te plaatsen over het
voorbije weekend.
Tranen stromen over mijn wangen.
Anne-Laure's afscheid speelt zich
weer voor mijn ogen af.

Ik vind de woorden niet meer...

Ik wil niet meer...
Ik kan niet meer...


30 april 2008

Het verlengde weekend staat voor de deur.
Heb er wel zin in. Ook al is er opnieuw de angst.
Angst voor mijn gevoelens. Angst voor hoe het
zal zijn. Het wordt namelijk een
Ann- en Janweekend.

Voldoende afleiding maar misschien
ook emotioneel heel vermoeiend.
Vooral dat maakt dat ik wel twijfel of ik wel de
juiste keuze heb gemaakt om nog zo
vaak te gaan kijken. We zien wel hoe
het afloopt, er is geen weg meer terug dus
moeten we wel door.
En ik ben niet alleen, dat is toch ook
al een hele opluchting.

Ik twijfel om een foto te vragen.
Ik wil wel. Maar de laaste foto is nog
van voor februari. Toen ik nog zwanger was
van Anne-Laure, toen ik nog kon uitkijken
naar hoe het zou zijn met een baby, onze dochter.

Verder gaan of niet?
De strijd is nog niet gestreden...


28 april 2008

Gisteren was opnieuw een mooie dag.
De dag zelf begon vrij vroeg, had weer
maar enkele uurtjes geslapen, dus mijn humeur was niet
100%. Maar geen ramp want er stond een Ann- en Jan-dagje
op het programma.
's morgens even genoten van het mooie weer,
iets gedronken en een hapje gegeten.
Dan richting zaal voor de voorstelling.
Heb weer eens echt genoten van de voorstelling,
al had ik het tegelijk ook wel moeilijk.
Het blijft dubbel. Telkens is er die link naar
mijn 2 laatste zwangerschappen.
Naar Yanne en Anne-Laure.
En al die blije kindergezichtjes om me heen,
toen moest ik toch wel even slikken.
Maar het heeft dus wel een fijn resultaat,
even tot rust komen, even mijn verstand laten
rusten en enkel genieten.
Al ben ik nog niet zo ver.
Het genieten lukt wel, maar mijn
gedachten dwalen ook vaak af.
Maar goed dat ik de voorstelling meer
dan 1 keertje zie, want ik mis wel wat.

Waar ik het moeilijk mee heb, is het
moment dat ik weer opnieuw alleen
ben met mijn gedachten.
Alleen met mijn verdriet...
En dan denk ik wel eens, was het
dat wel waard? Een hele dag een
goed humeur om me dan erna nog rottiger te
voelen als ervoor.
Of lijkt dat enkel zo?

Ik heb een cdtje meegebracht,
met de muziek van de voorstelling.
Al weet ik niet goed wanneer hem
te luisteren. Durf ik het wel?
Het heeft geen link met Yanne en Anne-Laure
en het is de Nederlandstalige versie...
Maar ergens is er iets wat me tegen houdt.

Het meest hatelijke moment, is het
moment dat ik in mijn bed lig.
Dan komen al die gedachten op me af.
Dan mis ik mijn kindjes het meest.
Het was opnieuw een slapeloze nacht,
met heel wat tranen en
enorm rode en gezwollen ogen tot
gevolg. Gelukkig was er niemand thuis,
dus is het ook niet opgemerkt.

Vanmorgen ook weer bij de psych langsgeweest.
Lekker emotioneel, zoals gewoonlijk.
Maar het lucht wel op.
Al heb ik moeten beloven dat ik meer
over Yanne en Anne-Laure ga
praten.
Misschien heeft ze wel gelijk, maar
ik wil liever niemand meer lastig vallen
met steeds hetzelfde verhaal.
Maar tegelijk ben ik ook bang om alle
details te vergeten.
Een poosje geleden kon ik me hun geur
nog helemaal herinneren,
dat is nu aan het vervagen.
De tijd heelt alle wonden, zegt men
dan. Maar hierdoor krijg ik net
het gevoel dat het meer pijn doet.
Al die kleine dingetjes die ik
'verlies' van mijn kindjes...
Alsof ik ze telkens opnieuw moet loslaten,
telkens opnieuw afscheid moet nemen.
'Verwerken' noemen ze dat.
Het is eerder het gevoel van meer en
meer afscheid nemen.
Meer en meer pijn.

Kan ik nog wel verder?
Wat heeft het nog voor zin?
Krijg ik hier ooit een antwoord op?
Wat nu?

Ik wil zo graag mijn kindjes bij mij!
Naar hen toe...

25 april 2008

De goede nachtrust was van korte duur.
Vannacht opnieuw heel slecht geslapen,
heel onrustig ook.
En ook deze keer hielp de muziek niet echt.

Wanneer komt het moment dat ik
eindelijk verder kan gaan, dat alle
verdriet een plaatsje krijgt?
Het gaat niet op 1, 2, 3, dat weet
ik ook wel. Maar zoals het nu is hou ik het
ook niet lang meer vol. Het ene moment gaa het ietsjes beter
om dan meteen weer in een diep 'gat' te vallen.

Mijn kleintjes,
waarom zou ik nog verder gaan?
Wat heeft het voor zin?
Geen van jullie mocht hier blijven.
Wat heb ik fout gedaan?
Waarom liep het 3 maal fout?
Het spreekwoord zegt toch:
3de keer goeie keer...
Dus ik hoopte dat jij, Anne-Laure, zou mogen blijven.
Maar zelfs dat werd me niet gegund.
Ook van jou moest ik afscheid nemen.

Een zoon en twee dochters...
Maar wat antwoord je op de vraag of je
kindjes hebt?
Ja, 3, dan krijg je meteen complimentjes
en moet je het hele verhaal doen.
Nee, dan voel ik meteen dat dat niet klopt.

Waarom kan het niet gewoon gewoon zijn?

24 april 2008

Nog eens een nachtje vrij goed geslapen.
Een 12-tal uurtjes, van 21u tot 9u. Zalig gewoon.
Maar ik was dan echt helemaal uitgeteld.
Was gisteren weer een vrij emotionele dag, heel
wat dingen die me weer deden herinneren aan wat had moeten
zijn. Maar ook een moment van genieten en tot rust
komen. Dat was alweer een hele poos geleden. Echt zalig.
Oorzaak? Of beter: gevolg? Assepoester!
Op zich was het een enorm vermoeiende dag maar
ook wel fijn. Ondanks de confrontatie en het moeilijke
moment weer erna.
Voor de eerste keer sinds heel lang, heel even helemaal
ontspannen. En dat door het fijne gezelschap, de
aangename sfeer en de mooie muziek.

Hoop dat het zo blijft gaan. En ik niet opnieuw
in een gat val. Want vooral dat is
heel vermoeiend. Het ene moment gaat het
opnieuw iets beter, het andere moment is
het terug bij 'af'.

Het einde is in zicht. Juni komt eraan.
Wat dan? Hoe moet het dan verder?
Kan ik dan nog wel verder?
Wil ik dan nog wel verder?
Juni...

Bijna 10 mei.
Ik dacht dat dit ondertussen wel makkelijker zou gaan.
Maar dat is niet het geval.
Misschien omdat er ondertussen zo veel meer
is gebeurd. Niet alleen het afscheid van Jelle
heeft een plaatsje gekregen. Het verdriet om
Yanne en Anne-Laure is er bijgekomen.
En dan mis ik mijn zoontje natuurlijk ook.
Al is het verdriet wel veranderd, heel anders.
Moeilijk om te omschrijven.
De pijn is er wel nog. Maar
die is draagbaarder geworden.
Het verdriet is dus anders.

De herinneringen aan Yanne en Anne-Laure
vervagen soms. En dat maakt
me ook wel bang. Ik wil hen niet helemaal
verliezen. De herinneringen aan hen zijn,
bijna, het enige wat ik nog heb.
Buiten het tastbare en de foto's.
Hun geur, hoe hun velletje voelde,
die kleine teentjes en vingertjes...
Dat wil ik niet kwijt!

Praten. Moet ik dus meer doen.
Is ook een opdracht van de psych,
zo vaak mogelijk mijn verhaal doen.
Iedereen is dus verwittigd.
Al mijdt ik het liever...
Ik zal maar luisteren zeker.


19 april 2008

Gisteren weer maar eens overvallen door mijn
gevoelens en verdriet. Gelukkig was ik alleen.
Kon ik mijn tranen de vrije loop laten.
Op zo'n moment voel je je zo 'machteloos' en alleen.
En in paniek.
Het was zo overweldigend en beangstigend ook.
Beelden die terug komen...
Pijn die je opnieuw voelt.
Nu kreeg ik het als ik in mijn bed lag,
als alles stil was.
Wat als ik dit nog eens krijg, in
bijzijn van vreemden?
Maakt me bang voor de confrontatie.
Bang voor alles wat gelinkt is aan mijn
kindjes.
Bang om me opnieuw zo te voelen.
Frustratie omdat je het niet kan stoppen,
er niets aan kan doen.
Ik kan het enkel op me af laten komen
en hopen dat het snel weer 'voorbij' is.
Om dan proberen weer een beetje tot rust te komen,
voor de nacht voorbij is.

Voorbije nacht slechts 3 uurtjes geslapen.
Dit gaat niet de goede kant op. Maar wat kan ik er
aan doen? Muziek, filmpjes, boeken, het heeft
maar weinig effect.
En verstand 'uitschakelen' kan jammer
genoeg niet.

Moe. Heel moe.
Slapen.
Rust...
Gewoon rust...
Meer vraag ik niet.

19-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

15 april 2008

Gisteren op babybezoek geweest.
Zo confronterend. Een babytje, net zo oud als Yanne
nu had moeten zijn. Kerngezond, heel rustig kindje...
En hier? Niets, alleen maar verdriet om wat is en
om wat had moeten zijn.

Slechts heel eventjes is het mij gelukt om dat kleine
hummeltje vast te houden. Nog geen 5 minuutjes denk ik.
Zo dubbel. Een fijn gevoel, dat kleine lijfje tegen me aan,
maar tegelijk ook het moment dat ik Yanne vast hield.
Zo klein, zo stilletjes,...
Ik zag alles weer voor me. Van het moment
van de weeën, tot de bevalling en het afscheid.

Waarom?
Een antwoord is er niet. Beide kindjes waren gezond.
Ook Jelle was kerngezond maar bij hem weet ik tenminste
waarom hij het niet gehaald heeft.
Yanne en Anne-Laure zijn overleden door hun vroeggeboorte.
Wat wel normaal is bij 18 en 20 weken zwangerschap.
Ze waren nog te klein en te fragiel om te kunnen overleven.
Hebben we de juiste beslissing genomen bij Anne-Laure?
Ja! Maar nu durf ik af en toe te twijfelen.
Het had voor haar geen goede keuze geweest. We
hadden dan enkel aan onszelf gedacht. Dat moet
ik me voorhouden.
Voor haar is 'dit' de beste beslissing.
En de kans dat ze het had overleefd was wel
heel klein.
Liever een mooi afscheid van onze kleine
meid dan een gevecht om haar te
laten overleven, met veel pijn,
om dan alsnog afscheid te moeten nemen.
Het is goed zo. Voor haar dan.


13 april 2008  1u18

Net terug van het babysitten. Eigenlijk al een
dik half uurtje thuis. Lig in mijn bed voort moment maar
geraak maar niet in slaap.
Wat de psych me als 'huistaak' heeft opgegeven,
blijft maar in mijn hoofd malen.

Het begin...
Toen alles nog goed was.
Het moment dat ik wist dat ik zwanger was van Jelle.
Helemaal onverwacht, helemaal overdonderd,
maar o zo welkom.
En dan Jelle's afscheid. Zo kort, geen tijd om echt
afscheid te nemen. Te 'verdooft' om het te beseffen.
Meteen weer naar school, meteen weer in de realiteit.
Alhoewel het eerder een droomwereld was.
Geen tijd om na te denken, geen tijd om te verwerken.
Gewoon doorgaan.
Doorgaan tot ik op was.

De details zijn al vervaagd. Zo jammer.
De mooie momenten kan ik me nog wel voor een
stukje voorstellen. Maar het 'zwangere, gelukkige'
gevoel van dat moment ben ik kwijt.
Vind ik echt erg.
Jelle was mijn eerste zwangerschap.
Hij is mijn eerste kindje.
Is, want was klinkt zo veraf.

Lieve Jelle
Een flinke kleuter had je nu moeten zijn,
bijna 5,
de laatste kleuterklas
bijna naar het eerste leerjaar...
Maar je werd in je groei gestoord.

Mama werd ziek en jij moest gaan...
14 weekjes heb ik van je kunnen genieten.
14 weken die veel te vroeg voorbij gingen.
Wat zou ik je zo graag nog een keertje vasthouden.
Heel eventjes maar
om je nog een laatste zoentje te kunnen geven,
net zoals ik bij je zusjes heb gedaan.
Bewust afscheid nemen. Je nog een
knuffeltje geven en je dan voor de laatste keer
in je bedje leggen...

Jouw afscheid is aan ons voorbij gegaan.
Je plekje is hier in de buurt en ik breng
er regelmatig een bezoekje aan jouw
en je zusjes.
Dat zorgt voor een beetje rust op de moeilijkste
en zwaarste momenten.
Dan voel ik jullie dicht bij mij.

Hier is het nu zo stil...

mama


11 april 2008

Ook vandaag weer een vermoeiend dagje achter de rug.
Eerste kennismakingsgesprek gehad bij de psych. Ik denk wel dat dit
beter zal gaan dan bij de vorige. Voel me nu wel stom omdat het
bij de vorige niet liep hoe ik het wou...
Maar goed, das al afgesloten, toch voor een groot stuk.
Veel hebben we vandaag niet echt gedaan. Alles eens
overlopen. Ik moest zelf aangeven wat ik verwachtte.
Goh, daar zat ik dan. Wat ik verwacht? Mmm,
hulp bij het verwerken van het verlies van
mijn kindjes. En wat nog?
En dan wist ik het al ni meer.
Was heel normaal. We zouden gewoon
beginnen bij het begin.
Wat dus wil zeggen: nog een hele weg te gaan.

Het begin. Klinkt zo afstandelijk wel.
Maar zij vind het belangrijk om stapje per
stapje te gaan, vanaf het moment dat het
nog goed ging. Dus das al een hele poos
geleden, bedenk ik nu.
Voor Jelle nog. Toen ik nog gewoon verder
studeerde, toen ik nog gewoon een relatie had met
Kristof. Gewoon... Maar zelfs dat is niet gewoon
vind ik. Maar enfin. Daar is dus het begin.

Hoewel ik vind dat ik het verlies van Jelle
een plekje heb gegeven, denkt zij dat ik het gevoel
en het verdriet gewoon opzij schuif. En ergens moet
ik toegeven dat dat wel zo is.

Jelle's verlies heeft een plekje gekregen. Dat staat
vast. Ik denk ook vooral aan de korte maar mooie
momenten toen hij nog in mijn buik woonde.
Maar de stress die zijn komst met zich mee bracht,
zit nog wel een stukje in mij. Ook de gedachte, dat alles
anders had kunnen zijn, blijft wel eens door mijn hoofd spoken.
Wat als ik op dat moment niet zwanger was geworden.
Dat is niet van spijt maar gewoon: als...
Hoe had mijn leven er dan uitgezien.
Ik merk dat ik enorm ben veranderd sinds de komst
van Jelle. En misschien moet ik die dromen eindelijk
eens loslaten. Er is geen als... Het is gewoon zo.
En ik zie dat kleine mannetje ontzettend graag, ook al is hij
niet meer bij mij. Hij heeft mij mama gemaakt.
Al de rest is bijzaak.
Daar moet ik al maar mee beginnen.

En ondertussen moet ik blijven praten over Yanne
en Anne-Laure. Tegen gelijk wie, wanneer ik er
behoefte aan heb, maar ook wanneer ik er liever
niet over praat en me opsluit in mijn verdriet.
Dus nog een extra probleempje, want ik en praten.
De psych vond het al een goed stap, dat ik mijn
gevoelens van me af schijf maar dat is dus volgens
haar onvoldoende. Praten, praten, praten,...
Dat heb ik dus als huiswerk meegekregen.
Voel me weer op school.

Ze wil me ook, om te beginnen, 3 maal per week zien.
Schrok ik wel even van. Gaat het dan zo slecht?
Doe ik het dan zo verkeerd.
Ze zegt wel dat dat normaal is, in het begin, maar
toch...

Zal er maar niet van wakker liggen.
Zijn al dingen genoeg die me wakker houden.

Slaapwel aan mijn 3 engeltjes!
mama

10 april 2008

Morgen afspraak bij nieuwe psych. Zal wennen zijn. Maar
hoop dat ze beter kan helpen dan de vorige.
Want nu leek het de bedoeling dat ik alle moeilijke
situaties uit de weg ging. Dat leek toch
niet de beste oplossing.

Stel je voor, alle Ann-afleiding die dan wegvalt.
Ok, erna ben ik steeds een wrak maar dat komt niet door haar
he. Dat komt gewoon door de afleiding en de ontspanning.
En meteen daarop komt de realiteit weer helemaal
boven. Back to reality is dan een enorme klap.
Ben er soms wel ziek van... maar dat heb ik
wel bij meer dingen. Het moment van afleiding
is fijn. Daarna een ramp.
Maar of het een oplossing is om dat alles maar
te vermijden. Ik denk het niet.
Al is het wel zo dat heel wat linkt naar Yanne
en Anne-Laure, Ann dus ook.
Net als Jan en The Last Five Years.
En Spoed.
Het moment waarop ik Anne-Laure
voor het eerst voelde...
Maar dat moet ik er los van proberen zien.
Makkelijker gezegd dan gedaan.

Tom heeft ook gebeld daarstraks.
Weet niet meer wat ik daar mee aan moet.
Krijg het gevoel dat hij er van profiteert,
van hoe ik me voel... En tegelijk merk ik
wel dat hij het er echt nog moeilijk mee heeft.
Met het verlies van onze kindjes maar ook met
onze relatie, die er geen meer is.
Waarom kan alles niet wat eenvoudiger zijn.
Wit of zwart in plaats van grijs.
Maar nee, het leven moet moeilijk zijn.

En het blijft een echte strijd om hiermee
door te gaan. Opgeven of niet?...
Welke redenen houden me hier?
Wat als dat ook weg valt?
Net als mijn kindjes...
Kan ik dan nog wel verder?
Dan geef ik het op.

10-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

09-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

1 maart 2008

Gevoelens die ik niet meer kan benoemen. Het blijft

zo verwarrend.

Gedachten en nog meer gedachten...

En ik val weer in herhaling.

Moe, te kort aan slaap. Nachtenlang wordt ik telkens

badend in het zweet wakker. Meestal kan ik me zelfs

niet meer herinneren wat ik droomde.

Maart, blij dat februari voorbij is. En toch ook weer niet.

Blij, want de uitrekendatum van Yanne is nu echt wel voorbij.

En ja, moeilijk, want morgen is het alweer één maandje geleden

dat ik afscheid nam van ons 2de dochtertje Anne-Laure.

De tijd gaat echt zo snel. En tegelijk lijkt het net gisteren.

Of zelfs maar juist gebeurd.

De beelden van haar geboorte zie ik steeds weer voor me.

Zo'n klein ding. Zo'n schattig meisje. Helemaal perfect.

Alleen nog veel te klein om hier te overleven.

Haar allerlaatste momentje. Het afscheid. De leegte

erna.

Vooral die leegte. Zo moeilijk te benoemen ook.

De pijn van het afscheid. De pijn van het verlies...

De angst voor de toekomst.

Wat volgt er nog? Kan ik nog wel verder?

Heb ik nog moed om verder te gaan?

Overleven ipv leven.

Hoe moet het nu verder???

07-04-2008 om 21:47 geschreven door 1983

25 februari 2008

Dromen

Dromen van een babytje

Zo raar

Niet over Jelle*, Yanne* of Anne-Laure*

Gewoon een ander babytje

Maakt me verward. Ik wil geen ander kindje,

ik geniet van de momentjes die ik met mijn

engeltjes had!

Ik probeer het verdriet een plekje te geven.

En tegelijk verlang ik naar de warmte van

Anne-Laure's* lijfje. Zo klein. Geen kans op overleven

Zo oneerlijk. Ik wil haar terug...

Ik wil gewoon opnieuw kunnen genieten... Gewoon

opnieuw zijn...

3 bengeltjes, de mijne. Ik wil ze terug!

24 februari 2008

En toen werd het stil.

Wat moet ik nu nog doen?

De bezorgde, lieve reacties zijn stilgevallen.

De meesten lijken ons meisje alweer vergeten. Nu

al en we zijn nog geen maand verder.

Ik probeer de tijd te stoppen maar dat lukt me niet.

De tijd brengt Anne-Laure steeds een beetje verder

van mij weg. Dat gevoel heb ik toch.

En tegelijk voelt het ook dat ik haar meer een meer

mis. Net als Yanne trouwens.

Waarom is tijd zo ongrijpbaar? De stilte zo verwarrend en

vermoeiend ook. Al die gedachten, dwalend, brengen herinneringen

mee. Aan de mooie momenten, aan het laatste moment samen.

Het afscheid.

Ik kan haar nog voelen: in mijn buik, op mijn buik, in mijn armen,...

Het zijn gedachten. Alles is leeg! Ik voel me leeg!

Hulpeloos. Eenzaam. Kou.

Dit hadden de mooiste dagen uit mijn leven moeten zijn: genietend

van het wondertje in haar bedje. Een wolk van een meid: Yanne.

Het is een droom, te mooi om waar te zijn.

De realiteit doet pijn. Dus probeer ik me een beetje voor te

stellen hoe het had moeten zijn.

Nooit meer... dat is zo definitief.

Ooit... Daar durf ik niet op te hopen.

Dromen. Te mooi om waar te zijn.

18 februari 2008

Wat vliegt de tijd!

Ik zou zo graag de klok kunnen

terugdraaien.

Terugdraaien naar het moment waarop alles

nog goed was. Waarop ik nog in 'blijde'

verwachting was.

Naar het moment van de hoop op een

gezond kindje. Een kindje dat pas

in juni ter wereld zou komen.

Naar het moment dat er nog een

toekomst was.

Misschien zelfs helemaal naar het moment

toen ik pas wist dat ik zwanger was van

Jelle*. Toen ik nog onbezorgd kon genieten.

En tegelijk zou ik ook niets willen veranderen

aan hoe het nu is. Natuurlijk had ik graag drie

kleine spruitjes gehad en misschien had ik mijn

leventje wel willen ruilen.

Maar dan had ik nooit van deze kleine

wondertjes kunnen genieten. Niet kunnen uitkijken

naar hun komst, niet kunnen dromen...

Ook al was het dan maar zo kort, ik ben blij

dat ze er waren.

Ik ben blij dat ze mijn kindjes ZIJN. Ze hebben

me gemaakt hoe ik nu ben.

Ze hebben mijn leven overhoop gehaald. Ik mis hen

ook verschrikkelijk. Zo erg zelfs dat het leven

pijn doet. En toch.

Ik ben een trotse mama! En ik zou geen van hen

kunnen 'missen'.

Lieve kapoentjes

Ook al was de tijd kort en kon ik maar heel

eventjes van jullie genieten, jullie hebben zo

veel veranderd.

Het afscheid lijkt zo zinloos. Maar wie weet...

ooit zijn jullie weer bij mij. Dit kan geen

definitief afscheid zijn... Daarvoor was het

te mooi!

Geloof heb ik na jouw komst opgegeven, Jelle*,

maar één ding weet ik wel zeker. Er moet iets

zijn en dit alles moet gewoon een reden hebben...

Kusjes aan mijn kleine engelkapoentjes

mama

16 februari 2008

Al een deel van de uitslagen van de tests.

Bij Anne-Laure was alles normaal. Een kerngezonde baby, alleen

nog veel te klein om haar buikhuisje al te verlaten.

Nu volgen er dus nog meer tests...

Maar voor mij is het dus vrij duidelijk. Er zal waarschijnlijk

nooit een eigen bengeltje hier rondkruipen.

Nooit. Definitief voorbij. Weg hoop. Weg toekomst.

Er blijft niets meer over.

3 engeltjes heb ik. 3 volmaakte mensjes die geen kans kregen

op een leven hier.

Waarvoor moet ik nu nog vechten? Doorgaan?

Niets...

Mijn schatjes, wat mis ik jullie zo erg.

Ik had jullie hier zo graag gehad. Maar het heeft

niet mogen zijn.

Zo oneerlijk

Dikke kus

mama

9 februari 2008

Vorige week was alles nog perfect in orde. Een kleine trappelende meid die

vaak van zich liet horen. Net op de momenten dat mama had besloten om wat

te gaan rusten, begon ze overal tegenaan te trappelen. Om duidelijk te maken

dat ze er nog steeds was.

En dan zaterdag. Het lijkt een nachtmerrie. Onze dochter werd geboren,

veel te vroeg, veel te klein... Geen enkele kans om te overleven.

Waarom? Dat houdt me nu bezig. Hoe komt het dat het fout liep?

Is dit mijn schuld? Had ik het rustiger aan moeten doen? Nog meer vragen

houden me nachtenlang wakker.

De beetjes die ik slaap, zorgen ervoor dat ik het net kan volhouden.

Nu nog wel. Maar hoe lang nog?

Een nieuwe afspraak gemaakt met de psych, voor volgende week.

Maar of het wat uithaalt?

Ik weet het, dit is iets waar je door moet. Het rouwproces.

En ja, het is de 3de keer. Maar toch is dit anders. Is het

verdriet anders... De pijn blijft. Lijkt nog toe te nemen.

Vooral mentaal dan maar ook lichamelijk.

Lieve Anne-Laure

Waarom heb ik je geen kansje kunnen geven op een

leven hier bij ons. Je had onze kleine meid kunnen zijn,

ons bengeltje. Je bent onze kleine meid. Net als Yanne* en

onze zoon Jelle*. Maar dit had niet moeten zijn zo.

3 bengels. Geen 3 engeltjes.

Niet de pijn maar de vreugde van de geboorte.

Niet de stilte toen je kwam, maar je eerste

kreetjes.

Niet de koude, maar de warmte van je lijfje.

Niet...

6 februari 2008

Afwachten wat de testen zeggen. Spanning weer.

Af en toe denk ik aan de toekomst. Geen hoop meer op een eigen kindje.

Ik heb er 3, meer verdriet kan ik niet meer aan.

Vaak krijg je de vraag: heb je kindjes. Wat antwoord je daar dan op.

Ja: 3 maar geen van hen mocht blijven leven. Dan krijg je van die rare

reacties.

Nee: dan voel ik me schuldig naar mijn 3 kindjes toe.

Straks aan het werk, opnieuw een beetje routine. Heb ik wel nodig

want in mijn hoofd is het enorme chaos.

Twijfel, verdriet, woede,...

Het is zo oneerlijk!

Dit hadden de laatste dagen moeten zijn met Yanne* in mijn buik.

Aftellen naar de bevalling. Het heeft niet mogen zijn.

Een dik buikje met Anne-Laure* hevig trappelend. Definitief voorbij.

In mei hadden we Jelle's* 5de verjaardag moeten vieren.

Waaraan heb ik dit verdiend?

Heeft het nog wel zin om door te gaan?

Waarvoor en voor wie?

Opgeven zou zo veel makkelijker zijn!

Ik kan niet meer, ben op...

Dit doet teveel pijn.

5 februari 2008

Dag kleine meid

Het afscheid is definitief. Geen knuffeltjes meer. Geen zoentjes. Geen 'babbeltjes'.

Ik hoop dat je samen met Jelle* en Yanne* bent, dan ben je niet zo alleen.

Gisteren ben ik nog op stap geweest.

Beetje raar, ik weet het. Zo kort geleden dat ik van jou afscheid moest nemen maar

ik moest weg. Even verstand op nul. Of ik ga er onderdoor.

Natuurlijk heb ik aan jou gedacht. Hoe kan dat ook anders! Je bent een stukje

van mijn leven en niemand kan dat van me afnemen, hoe hard ze ook proberen.

Het schuldgevoel deze nacht was enorm... K heb niet meer geslapen, k dacht steeds

weer aan jou. Had ik wel moeten gaan. Maar wat moest ik thuis zitten doen. Piekeren

over het feit dat vandaag je laatste dagje hier was? Denken aan het moment dat je bij

ons kwam, dat je in mijn armen lag en vechtte voor je leven? Dat ik machteloos moest

toekijken toen jij die oneerlijke strijd verloor?

Vanmorgen heb je je laatste zoentje gekregen. Tijd voor het afscheid.

Overvallen door het verdriet. Je bent het echt! Anne-Laure, mijn dochter

die daar zo stilletjes ligt. Het is geen nare droom. Het is werkelijkheid...

Ooit zien we elkaar weer. Dat kan ook niet anders. Definitief voorbij, dat kan

ik niet geloven.

Mama en papa hebben vanmorgen afscheid van je genomen.

Ik heb je nog even in mijn armen gewiegd, je laatste zoentje gegeven...

Je in je bedje gelegd, voor de allerlaatste keer.

We hebben muziek geluisterd en 3 ballonnen opgelaten.

En dan was het echt voorbij...

Slaapwel kleine meid

mama

Als uit een toverdoos

kondigde jij je leven aan

Heel even werd je werkelijkheid

Nu neem ik afscheid

Voor altijd

Dag droom

Dag lieve droom

4 februari 2008

Eergisteren bevallen van een pracht van een dochter, Anne-Laure. Net geen 20 weekjes mocht ze in mijn buik blijven.

Alweer afscheid nemen van een kindje. Een engelenzusje voor Jelle* en Yanne*.

Ze heeft nog gevochten om te blijven maar het mocht niet zijn. Ons kleine meisje moest de strijd opgeven.

Het bleef stil in de kamer. Geen eerste kreetjes... Enkel die stilte.

Zo onwerkelijk. Zo oneerlijk ook.

3 engelenkindjes. 3 schatjes. 3 maal afscheid. 3 maal pijn...

Veel gedachten, weinig woorden.

Kusjes aan mijn 3 engeltjes!

mama

07-04-2008 om 21:45 geschreven door 1983

25 januari 2008

Het enige waar ik nu nog kan van genieten?

Dat kleine wondertje dat woelt in mijn buik.

Zo'n wonderlijk fijn gevoel! Echt stampen kan

je het nog niet noemen. Maar het is duidelijk voelbaar.

Heel zachtjes. Net op de momenten die ook voor mij

voor spanning zorgen. Alsof ze wil zeggen, ik ben er

nog steeds. 18 weekjes. Zo akelig ook. Hier liep

het bij Yanne* grondig fout. Dit kleintje mag hier nog

een hele poos blijven hoor.

En nee, ik vind het helemaal niet erg om er 'snachts

wat slaap door te missen. Want woelen kan ze wel,

net wanneer mama wil rusten... dat beloofd.

Jelle* en Yanne*, dit had ik met jullie moeten delen.

Yanne* ik had naar jouw komst moeten aftellen. Echt

de allerlaatste weekjes. Misschien had je er al geweest.

Misschien... Ik zal het nooit weten.

En mijn kleine Jelle*. Ook jij hebt nooit een eerlijke kans

gekregen op een leven hier. Geen kennis te maken met

al die 'wonderlijke' dingen.

3 kleintjes. 2 engeltjes. Hopelijk in juni een bengeltje.

Was het al maar eind juni.

20 januari 2008

Een zalig weekend achter de rug. Weer veel te kort, zoals altijd.

Wat ik zo dom vind, is het feit dat er meteen een weerslag is.

Het happy gevoel verdwijnt... Nare gedachten nemen dan weer

de bovenhand. Negeren helpt niet meer.

Alsof er echt een knop wordt omgedraaid. En opnieuw eraan

draaien lukt ook ni. Dan blokkeert alles.

Praten, praten, praten... En tegelijk niets zeggen.

Denken. Zo verstrooid zijn. Gedachten die geen echt denken

zijn maar een automatisme.

Mimiek als een masker. Een glimlach die er niet echt is.

Gevoelens verward en toch ook zo duidelijk.

Weten wat je wil. En toch geen beslissing kunnen nemen.

Alles draait in 'overdrive'.

'het' raakt oververhit.

En wat moet ik nu?

Een beetje rust...

17 januari 2008

Moe. Alles maakt me zo moe. Domme vragen die worden gesteld.

Slecht slapen door steeds wisselende werkuren. Gedachten die

me uit mijn slaap houden. Gedachten aan Jelle* en Yanne*. De

angst voor wat nog komen gaat. Bang om ook dit kindje te verliezen.

Vragen over de toekomst. Is die er nog wel?

Ziekjes en last van stress.

Nood aan ontspanning, aan nachtrust vooral.

Aan mijn babytje op komst.

Jou in mijn armen houden, dat is

het enige waar ik aan denk. Juli is nog zo veraf...

Maar ik heb geduld. Blijf nu maar in mama's

buikhuisje wonen, tot je groot en sterk genoeg

bent voor deze wereld.

Je broertje en zusje zullen mee over je waken,

net als meter in spe.

Kusje op mijn buik

En kushandje naar mijn twee engeltjes

mama

16 januari 2008

Waarom kan het nu nooit normaal gaan. Discussies over belachelijke

dingen. Vragen zonder antwoord.

Het lijkt zo uitzichtloos.

Misschien is het dat ook.

En wat dan?

Verder? Wat heeft het dan nog voor zin...

Verlangen naar gewoon weer een beetje normaliteit. Opnieuw

gewoon...

Gewoon wordt het nooit meer. Daarvoor is er al te veel veranderd.

Te veel pijn en verdriet.

2 engeltjes en 1 bengeltje op komst. Waarom kan ik dan niet

100% blij zijn? Waarom? De weken zullen snel genoeg voorbij

zijn. Ik wil genieten van dit nieuwe wonder. Af en toe lukt me

dat, kan ik echt blij zijn. Maar veel vaker denk ik aan hoe het

had moeten zijn. Echt aftellen bij Yanne*. De allerlaatste weekjes.

Uitkijken naar het eerste warme contact, de 1ste kreetjes.

Het wennen aan het samen zijn. Het zal een droom blijven...

9 januari 2008

Donkere wolken, regendruppels vormen plassen op de grond.

Niemand buiten, het is helemaal stil.

Zelfs geen vogels die fluiten.

Gedachten dansen door mijn hoofd

Herinneringen aan wat ooit is geweest

aan wat had moeten zijn

Kijken naar de toekomst

Kindje op komst

Een eerlijke kans?

Nog zo onnoemelijk klein

Een echt mensje al

Met alles er op en eraan

Nog een hele weg te gaan

Genieten van de kleine dingen

Voor dit leventje echt kan beginnen

Weken aftellen

Dag na dag

Hopen dat ik dit kindje

leven geven mag.

6 januari 2008

Het nieuwe jaar is weer eens ingezet. Ben opgelucht dat het feesten voorbij is.
Wat ik wel moeilijk vind, is het feit dat het nu een nieuw jaar is. Dit is niet meer het
jaar van Yanne*. Het lijkt zo veraf. Maar zo voelt het helemaal niet. Eerder pas
gebeurd. 14 september 2007. Een datum die voor altijd in mijn geheugen staat.
Een datum die er niet had moeten zijn. Februari had een feestmaand moeten zijn!
10 mei, nog zo'n datum. Jelle's* afscheid. Waarom vliegt de tijd zo snel voorbij?

Dit jaar wordt het jaar van ons wondertje op komst. Ook dat lijkt nog zo veraf.

Juli...of heel misschien juni. Benieuwd hoe lang hij of zij wil wachten. Voor juni mag
het niet komen... Een beetje te vroeg is haalbaar maar veel te vroeg...

Lieve kleine (b)engeltjes

Een nieuw jaar, een nieuwe start? Nieuwe moed om door te gaan?
Nieuwe hoop op een goeie afloop?

Een nieuw jaar met jullie in mijn hart. Wat er ook gebeurt, mama ziet

jullie graag!

Kusjes

1 januari 2008

Toch nog een beetje 'fijn' nieuws.

Het verhaal van Jelle* en Yanne* komt in het boek van Lieve Engeltjes:
Geen blote voetjes deel 2.

Zo'n mooie gedachte! Ben er even stil van. Dit had ik niet verwacht...

07-04-2008 om 21:42 geschreven door 1983

27 december 2007

Ik hoorde dit liedje werd helemaal overdonderd. Ben de kluts kwijt...

De wereld draait door (Wim Soutaer)

Als een vogel weggevlogen
Bestemming onbekend
Zomaar bij me weggevlogen
'k Raak er maar niet aan gewend
Het laat een kille stille leegte
Niet wetend waar die vogel neergestreken is

Je bent niet meer bij mij
Het is gebeurd
En onbedoeld heb jij
Mijn hart verscheurd

En de wereld draait door
Is ze soms vergeten
Dat de reden waarom
Er niet meer is
Alsof de hemel en ik
Als enige weten
Dat ik jou nog steeds grenzeloos mis

Je sterke zachte handen
Die me vingen als ik viel
En zelfs die zeldzame ruzies
Die me raakten in mijn ziel
Maar het meest nog
Mis ik toch
gewoon even bij je zijn

O dat jij er niet meer bent
Raakt me telkens weer
Ik denk niet dat het ooit nog went
't Wordt nooit het zelfde meer

En de wereld draait door
Is ze soms vergeten
Dat de reden waarom
Er niet meer is
Alsof de hemel en ik
Als enige weten
Dat ik jou nog steeds grenzeloos
Mateloos mis

En de wereld draait door
Is ze soms vergeten
Dat de reden waarom
Er niet meer is
Alsof de hemel en ik
Als enige weten
Dat ik jou nog steeds grenzeloos mis

Maar het leven gaat door
Dat is onontkoombaar
En ik weet dat daarvoor een reden is

Liefde leeft voort
Maar het gebeurt zomaar
Dat ik jou ineens hopeloos
Dat ik jou ineens grenzeloos
Dat ik jou ineens mateloos
Zo hopeloos mis

26 december 2007

Voorlopig heb ik het feesten wel gehad. Nu wat op adem komen. Opnieuw ziekjes ook.

Maar heb geen zin om thuis te blijven zitten. Dus op uitstap.

Rustig aan doen voor de rest van de week.

Laat Oudejaarsavond en Nieuwjaar nog maar wat wegblijven.

Want heb er echt geen zin meer in...

25 december 2007

Kerstdag vandaag. Gisteren beetje 'gefeest'. Lekker gegeten en cadeautjes uitgedeeld. Het had echt wel feest moeten zijn.
Maar dat lukte niet. Niet nu. Daarvoor mis ik Jelle* en Yanne* veel te erg.
Gevoelens aan de kant... Doorgaan, hoe moeilijk ook.
Jezelf in slaap huilen...
Opstaan en opnieuw door gaan. Opnieuw feest vandaag.
Weer eten, iedereen vrolijk en blij. Fijne wensen voor het nieuwe jaar dat er bijna aankomt.
Gedachten waar ik opnieuw tegen vecht.

Lichtjes overal... Behalve in mijn hart.

Babytje op komst. Aftellen maar. Blij zijn om dit nieuwe wonder. Verdriet om wat had moeten zijn.

Het nieuwe jaar is meer dan welkom! Afsluiten van het voorbije jaar. Alles een plekje geven.
Hopen op een warm 2008...

Lieve Jelle* en Yanne*

Fijn kerstfeest, waar jullie dan ook mogen zijn.

Ik vergeet jullie nooit!

mama

Lief wondertje

Ook voor jou een fijn kerstfeest gewenst!

Volgend jaar zal jij er echt bij zijn. Je echte eerste kerst.

Wij samen.

Maar eerst moet je nog wat groeien. Blijf je nog gezellig

in mijn buikhuisje wonen! Pas in juli wordt je hier verwacht.

mama

23 december 2007

Morgen kerstavond... Laatste cadeautjes gekocht. Laat het maar snel 2008 zijn, feestdagen voorbij.

kerstmis een feest

geschilderd op een doek

zo zwart als de nachten

versiert met kleuren

bont en zacht

gemengde gevoelens

verdriet, gemis

blijdschap, warmte

nostalgie, weemoed

donker en licht

maar bovenal een tijd

voor berusting en bezinning

om te genieten

bij warm kaarslicht en samenzijn

en om te overdenken

wat je bezit

17 december 2007

Vanacht gedroomd van het kindje op komst. Dat het een jongetje is. En dat terwijl ik meteen het gevoel had dat ook dit kindje een meisje zal zijn. Bij Jelle* en Yanne* had ik het bij het rechte eind. Maar nu. Het wordt dus afwachten. Wat het ook is, het is in elk geval hééééél welkom. Een gezond kindje, dat is het belangrijkste.

Juli lijkt nog zo veraf.

Gelukkig toch nog wa plannen. En juni zit al lekker vol. Dus de tijd zal snel om zijn!

Slaapwel aan mijn 2 engeltjes en dit buikkindje/wonderkindje!

mama

16 december 2007

Mijn kleine wondertje heeft me vorig weekend serieus doen schrikken! Het weekend was vrij rustig verlopen, al was ik wel best moe. Zondagavond kreeg ik opeens last in mijn buik en bloedverlies. In paniek naar de spoed gegaan.
Gelukkig konden ze ons daar al vrij snel gerust stellen. Met ons kindje is alles nog steeds in orde.
Zelf heb ik er meer last van: vrij veel bloed verloren dus ik moest tot donderdag in het ziekenhuis blijven ter observatie en ik voel me nog steeds niet helemaal 100%. Ik moet het nu dus nog rustiger aan doen en zal misschien wel wat plannen moeten veranderen. Maar dat heb ik er wel voor over.

Het eerste moment was het echt paniek. Ik zag de beelden van de bevalling van Yanne* weer helemaal voor mij en durfde niet echt te hopen dat het nog goed ging gaan. Ook nu blijft dat weer enorm hangen, die angst dat het elk moment weer fout kan gaan.

Optimistisch blijven is dan wel moeilijk. Heel misschien blijft het inderdaad gewoon goed gaan.

Blij dat ik er een weekendje tussenuit kon, zodat ik weer wat extra energie heb voor de komende werkweek.

Voorlopig blijf ik dus gewoon doorwerken al moet ik nu nog voorzichtiger zijn.

Jelle* en Yanne* zitten weer constant in mijn hoofd. Nu het ook weer het normale ritme is, dringt het opeens weer door. Back to reality... Het verdriet wordt ook niet minder, eerder meer. En deze zwangerschap zorgt er ook voor dat ik weer helemaal emotioneel reageer. Pfff...

De feestdagen zou ik het liefst overslaan. Wat valt er nog te feesten? Ik ben helemaal niet in de stemming en zou dus het liefst hele dagen in mijn bed blijven liggen. Aftellen tot januari. En tot dan proberen 'overleven'.

Lieve Jelle* en Yanne*

De kerstboom is versierd, de lichtjes branden,... Maar het wordt geen 'feest'. Jullie hadden erbij moeten zijn. Pas dan had het fijn geweest, was er die warme sfeer...

Kusjes aan mijn 2 kleintjes!

mama 

6 december 2007

Sintfeest vandaag. Gisteren een drukke werkdag met het bezoek van de

sint in de namiddag. Gelukkig was het druk genoeg zodat ik weinig tijd

had om te piekeren.

Al was er toch één moeilijk moment. Alle kindjes mochten bij de sint

langs gaan. En dan dacht ik aan wat had moeten zijn. Jelle* had ook

kunnen genieten van dit feest. Het kinderfeest. En ik had er moeten

zitten met een ronde, dikke buik.

Ook ik moest bij de sint langs. En toen die vroeg wat ik wou, heb ik

serieus moeten slikken. Tja wat wil ik? Mijn kindjes terug natuurlijk...

Maar dat zeg je niet in een zaal vol kinderen en mijn nieuwe collega's.

Ook vandaag wordt nog een drukke dag.

Morgenavond op weekend. Tijd voor de nodige ontspannig.

Hopelijk wel met een beter humeur dan nu.

Morgen tussendoor ook nog snel naar de gyn.

Kijken hoe het met ons kleine wondertje gaat!

2 december

Echt een fantastische namiddag gehad! En toch...

Moet ik echt verder gaan? Wat heeft het voor zin? Weinig.

Tom vandaag een half uurtje gezien en daar moest ik het dan

maar mee doen.

Int station nog een uur moeten wachten op taxi Tom. En wat doe ik?

Tranen toelaten natuurlijk. Ze tegen houden helpt toch niet.

Leuke middag maar mijn humeur slaat meteen om.

Depressie zou dat heten. En daar moet ik het dan maar mee doen.

's Morgens opstaan is zwaar. Aan het werk ook.

En waarom? Voor de toekomst?

Welke toekomst?

Ik wil ni meer...

26 november

Het lukt me maar niet om mijn leventje weer helemaal op 'orde' te krijgen.
Opnieuw aan het werk is vermoeiender dan ik dacht. Vooral ook omdat er meteen
al enkele bijscholingen volgen en een teamvergadering morgen.
Toch wil ik het niet opgeven. Nu niet, ik ben nog maar net gestart.
Het zorgt ook wel voor wat afleiding. Hoewel ik weer tussen de kinderen staan.
Deze zijn groter dan in de crèche dus de confrontatie is minder. 

Ik merk aan mezelf wel dat het niet wil lukken. De gedachten die ik heb, horen
er niet. Ik mail hier en pas nadat het online staat, merk ik wat er echt staat.
Deze week lukt het niet voor een afspraak bij de psych. Ik mag haar wel altijd bellen,
maar dat is niet hetzelfde... Ik hoop toch nog een gaatje te vinden in mijn agenda. 

Jelle* en Yanne* zijn constant in mijn gedachten en het lijkt alsof ik ze steeds harder
ga missen. Bijna 30 weken z had ik nu moeten zijn. Aftellen naar de komst van Yanne*.
En dan vraag ik me wel eens af, hoe lang hou ik het nog vol. 

Tom weet ook niet goed meer hoe te reageren. En opnieuw merk ik dat we uit elkaar aan
het groeien zijn. Praten lijkt niet meer voldoende. Pijnlijk ook om te merken dat ik het
niet echt héél erg vind.
Ik zie hem nog graag. Maar is dat voldoende om onze relatie overeind te houden? 

Waarom moet dit alles tegelijk komen?
Houdt het dan nooit op?

25 november

De eerste werkdagen zijn al wat 'verteerd'. Het is weer wennen.

Als ik thuis kom ben ik echt doodmoe. Vechten tegen de slaap. Gelukkig lukt het me weer

iets beter om een hele nacht door te slapen. Moet ook wel, want het kleine mensje in mijn

buik kan ook wel wat extra rust gebruiken.

Vandaag muziek geluisterd, het volume ver open. Ik voelde het echt trillen in mijn buik.

Is dit schadelijk voor ons kindje? Ik hoop van niet.

Ik werd er in elk geval heel rustig door.

Het verdriet slaat steeds weer toe.

Er zijn meer downs dan ups voor het moment. Ik wil echt wel genieten van deze nieuwe

zwangerschap maar dat lukt me nog steeds niet 100%.

Yanne* blijft steeds maar in mijn gedachten. Waarom kreeg ze geen eerlijke kans?

Zal dit kindje wel een kans krijgen?

En hoe moet het nu met mij verder? Ik zie Tom graag maar er is zo veel veranderd tussen

ons. We hebben een dochtertje* samen en er is een 2de baby op komst. En toch twijfel

ik of het wel zo moet, zo hoort, juist is...

Heeft het nog wel zin om door te gaan met onze relatie dan?

Heeft het nog zin om door te gaan met ons leventje?

Met mijn leven?

Wanneer komt er een antwoord op deze vragen?

Wanneer houdt het op?

Als dit voor altijd is, hoeft het dan nog wel voor mij?

Jelle* en Yanne*

Wat moet ik zonder jullie beginnen. Heeft het nog wel zin om door te gaan?

Een moeder hoort toch bij haar kindjes te zijn? En wat doe ik?

Ik denk aan mezelf! En probeer verder te gaan met mijn leven.

Jelle*, soms denk ik wel eens, de dokter had ons beter samen gelaten, die

10de mei in het ziekenhuis. Samen, voor altijd!

Dan had het niet zo moeilijk geweest. Had ik Yanne* gewoon kunnen koesteren

in mijn dromen. Nu zijn jullie samen en bleef ik achter.

mama

21 november

Vandaag opnieuw aan het werk. En ik zie er enorm tegen op. Het is mijn dagje niet, net zoals al vaak
het geval was de voorbije weken. Niet veel energie meer over. Maar ja, de maatschappij verwacht dat
je gewoon weer meedraait.
We zien wel wat het wordt. Misschien kan ik de afleiding goed gebruiken. En ach, het is maar deeltijds
werk...

En toch. Veel moed om verder te gaan heb ik niet. Maar ik moet voor dit kindje. Ik wil het een eerlijke

kans geven. Dit is het enige op dit moment dat me echt hier nog kan houden.
Het opgeven. Zou zo veel makkelijker zijn. Voorgoed voorbij...

19 november

Het uitstapje gisteren heeft nog een vervolgje gekregen. Had gisteren wat last in mijn rug, ik dacht van
van een verkeerde houding dus niets aan de hand. Vanmorgen nog steeds last. Aangezien ik vandaag toch
het plan had om naar de dokter gegaan, meteen gevraagd wat er aan de hand was. Blijkt nu dat ik 2 gekneusde
ribben heb. Een mysterie. Geen idee hoe ik er ben aangekomen. Laatste weken niet echt heel actief geweest
en gisteren braaf op mijn stoel blijven zitten.

De buikpijn, waarvoor ik eigenlijk ging, is weer stress, had dit bij Yanne* ook. En daar kan niet veel
aan gedaan worden, behalve dan veel rusten en af en toe iets kalmerends innemen, wat niet schadelijk is
voor ons kleine wondertje.

Vannacht redelijk geslapen, dus was toch nog iets positiefs aan gisteren. Al is dat niet de juiste woordkeuze.
Want gisteren was, heel eerlijk, fantastisch en veel te kort.

Vandaag ook kaarsjes gebrand. Had er behoefte aan. Wou iets doen voor mijn 2 kindjes*. En er was niet echt
veel tijd over om naar hun plekje te gaan.

Wat ik me wel eens afvraag. Waarom slaat het verdriet eens zo hard toe 's avonds, als ik alleen ben?
Overdag gaat het nu wel redelijk. Meestal slik ik het verdriet in en hou het voor de momenten dat ik alleen
ben. Maar zodra het licht uit gaat, komt het verdriet meteen weer opzetten. Tranen...
Het licht aan laten. Ik wou dat het hielp om eens een hele nacht door te slapen. Is al zo lang geleden en
heb er wel nood aan!

Lieve Jelle*, Yanne* en ons kleine wondertje
Jullie zijn hier de oorzaak van. Maar ik kan het jullie niet kwalijk nemen. Ik heb geen spijt dat jullie
er zijn / geweest. Ik kan jullie niet meer missen. Jelle* en Yanne* hebben me in onze korte tijd samen
heel wat geleerd. Jullie hebben me veranderd. En dit kleine wezentje, ook jij zal voor een verandering
zorgen.

mama

07-04-2008 om 21:41 geschreven door 1983

Ann Christy - De Roos

Men zegt van liefde dat ze zacht is,
Als een lief en teder woord
Men zegt van liefde dat ze hard is
En zo vaak het geluk vermoordt
Men noemt haar hunker en verlangen
Men noemt haar redder in nood
Ik zeg dat liefde als een bloem is
Waarop de zon haar stralen strooit.

Ze is het hart, zo bang en breekbaar,
Zo wankel en zo broos
Ze is de droom, bang voor het ontwaken
Omdat ze dan de waarheid hoort.
Ze wacht op wie haar nu wil plukken
Op wie haar tranen steelt.
Zo bang om vroeg te sterven
Voor ze werkelijk heeft geleefd

En is de nacht zo koud en eenzaam
Duurt het wachten veel te lang
Denk dan maar dat geluk alleen is
Voor wie er hevig naar verlangt

Denk dan maar dat bittere winters
En dikke lagen sneeuw
Nog nooit hebben verhindert
Dat de roos hen overleeft.

Gedichtjes voor mijn 2 engeltjes, mijn 2 schatjes.

Een traan nat en stil 
Een kleine rilling langs mijn wang 
Die ik eigenlijk niet wil 
Maar die ik toch ontvang…

Vliegen, 
Ik wil gewoon even vliegen 
Vliegen naar de sterren 
Vliegen door de wolken 
Gewoon even vliegen 
Gewoon even weg 
Even weg van hier

Verloren geluk

In vreugde verwacht
in liefde aan gedacht
alles voorbereid
lang voor de tijd

al zachtjes gestreeld
soms mee gespeeld
een handje hier
een voetje daar

ik verlang naar jou
o, was je er maar….

Maar plots staat de wereld stil
alles wordt koud en kil
en toch voel ik leven van binnen
dat ik alleen maar kan beminnen.

Een leven reeds geschonden
volgens aardse begrippen onvolmaakt
waar ik van houd
dat ik heb aangeraakt.

Een bevalling vol smart en venijn
geen kreetjes, geen gehuil
alleen intense pijn.

En toch ben je warm en zacht
zo lief en teer
maar je bent al niet meer bij mij

nog even geduld
een buik die alles verhult
van het mooie geheim
dat jij er eens zult zijn.

07-04-2008 om 21:38 geschreven door 1983