We zijn nu enkele uurtjes en een bezoekje aan de psych later. Nog steeds is het moeilijk om gewoon door te gaan. Elke minuut is het vechten om mijn gedachten niet helemaal mijn leven te laten controleren. Gekozen voor de moeilijkste weg, misschien ook wel de langste weg. En of ik de goeie keuze heb gemaakt? Geen idee. Ook dat is afwachten en hopen dat het ooit weer eens goed gaat. Zelfs nu begin ik alweer te twijfelen...
De psych heeft gezegd dat ik echt meer over mijn kindjes moet praten. Maar dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan. Ik durf er niet zo goed meer over beginnen, ik wil niemand ermee lastig vallen. Ik lijk ook alleen maar negatief nieuws te kunnen delen. Zeggen dat het niet zo goed gaat, is al een hele opgave. Laat staan dat ik dan ook nog moet zeggen wat er dan zo moeilijk is. En daar bovenop moet ik dat ook nog eens delen met iemand. Wie kan ik er mee lastig vallen? Of beter. Wie wil ik er mee lastig vallen. Liefst niemand natuurlijk. Maar misschien moet ik het toch maar doen. Bij deze: je bent gewaarschuwd.
5 mei 2008
Het was een pracht van een musicalweekend. Veel te kort, zoals alle verlengde weekends. En helaas ook met de gekende gevolgen...
Het hele weekend is vrij goed gelopen, met uitzondering van de, nog steeds, woelige nachten met weinig slaap.
Maar het moment dat ik terug in de 'werkelijkheid' kwam, komt vrij hard aan.
Op de terugweg naar huis zag ik de beelden van de Anne-Laure's laatste momenten weer helemaal voor me. De verwondering, de bewondering, het eerste en tegelijk ook laatste moment samen van haar leventje. 10 vingertjes, 10 teentjes, helemaal compleet. Enkel nog veel te klein om te kunnen overleven. Haar hartje voelen slaan. Knuffels, zoentjes,... Muziek, de rust. De beweging, de stilte, de koude...
De eenzaamheid, de vermoeidheid, de pijn van het afscheid.
De twijfel. Hebben we op dat moment wel de juiste beslissing genomen? Had ze toch geen kansje gehad om te overleven? We hebben het niet gewaagd. De angst om alsnog afscheid van haar, na een zware periode, te moeten nemen, heeft de doorslag gegeven. Dat wilden we niet voor haar. Dan nog liever afscheid nemen van haar, haar tijdens haar laatste momenten hier, en haar laten voelen hoe fijn we het vinden dat ze onze dochter is. Dat ze welkom was...
Bijna 10 mei. Jelle's jaardag komt weer dichter bij. Ik had gedacht dat het makkelijker zou zijn. Maar ik zou het liefst die dag gewoon over slaan. 5 jaar verder... Het lijkt of de tijd stil is blijven staan.
Juni in aantocht. Ik weet niet of me dat wel lukt. Doorgaan tot dan. Overslaan kan niet... The Last Five Years, heeft nu ook zoiets dubbels. Anne-Laure's uitrekendag, 5 jaar na Jelle... Yanne had een blije baby moeten zijn nu, die alle aandacht opeiste. Niet veel tijd om andere dingen te doen. Geen tijd om te piekeren om kleinigheden. Enkel genieten van dat kleine wezentje. Het heeft niet mogen zijn. Het zal er wellicht nooit van komen.
Zwanger zijn. Nooit meer...
4 mei 2008
Grrr, de tekst is hier weer verdwenen. Het lukt me niet om opnieuw mijn gedachten hier te plaatsen over het voorbije weekend. Tranen stromen over mijn wangen. Anne-Laure's afscheid speelt zich weer voor mijn ogen af.
Ik vind de woorden niet meer...
Ik wil niet meer... Ik kan niet meer...
30 april 2008
Het verlengde weekend staat voor de deur. Heb er wel zin in. Ook al is er opnieuw de angst. Angst voor mijn gevoelens. Angst voor hoe het zal zijn. Het wordt namelijk een Ann- en Janweekend.
Voldoende afleiding maar misschien ook emotioneel heel vermoeiend. Vooral dat maakt dat ik wel twijfel of ik wel de juiste keuze heb gemaakt om nog zo vaak te gaan kijken. We zien wel hoe het afloopt, er is geen weg meer terug dus moeten we wel door. En ik ben niet alleen, dat is toch ook al een hele opluchting.
Ik twijfel om een foto te vragen. Ik wil wel. Maar de laaste foto is nog van voor februari. Toen ik nog zwanger was van Anne-Laure, toen ik nog kon uitkijken naar hoe het zou zijn met een baby, onze dochter.
Verder gaan of niet? De strijd is nog niet gestreden...
28 april 2008
Gisteren was opnieuw een mooie dag. De dag zelf begon vrij vroeg, had weer maar enkele uurtjes geslapen, dus mijn humeur was niet 100%. Maar geen ramp want er stond een Ann- en Jan-dagje op het programma. 's morgens even genoten van het mooie weer, iets gedronken en een hapje gegeten. Dan richting zaal voor de voorstelling. Heb weer eens echt genoten van de voorstelling, al had ik het tegelijk ook wel moeilijk. Het blijft dubbel. Telkens is er die link naar mijn 2 laatste zwangerschappen. Naar Yanne en Anne-Laure. En al die blije kindergezichtjes om me heen, toen moest ik toch wel even slikken. Maar het heeft dus wel een fijn resultaat, even tot rust komen, even mijn verstand laten rusten en enkel genieten. Al ben ik nog niet zo ver. Het genieten lukt wel, maar mijn gedachten dwalen ook vaak af. Maar goed dat ik de voorstelling meer dan 1 keertje zie, want ik mis wel wat.
Waar ik het moeilijk mee heb, is het moment dat ik weer opnieuw alleen ben met mijn gedachten. Alleen met mijn verdriet... En dan denk ik wel eens, was het dat wel waard? Een hele dag een goed humeur om me dan erna nog rottiger te voelen als ervoor. Of lijkt dat enkel zo?
Ik heb een cdtje meegebracht, met de muziek van de voorstelling. Al weet ik niet goed wanneer hem te luisteren. Durf ik het wel? Het heeft geen link met Yanne en Anne-Laure en het is de Nederlandstalige versie... Maar ergens is er iets wat me tegen houdt.
Het meest hatelijke moment, is het moment dat ik in mijn bed lig. Dan komen al die gedachten op me af. Dan mis ik mijn kindjes het meest. Het was opnieuw een slapeloze nacht, met heel wat tranen en enorm rode en gezwollen ogen tot gevolg. Gelukkig was er niemand thuis, dus is het ook niet opgemerkt.
Vanmorgen ook weer bij de psych langsgeweest. Lekker emotioneel, zoals gewoonlijk. Maar het lucht wel op. Al heb ik moeten beloven dat ik meer over Yanne en Anne-Laure ga praten. Misschien heeft ze wel gelijk, maar ik wil liever niemand meer lastig vallen met steeds hetzelfde verhaal. Maar tegelijk ben ik ook bang om alle details te vergeten. Een poosje geleden kon ik me hun geur nog helemaal herinneren, dat is nu aan het vervagen. De tijd heelt alle wonden, zegt men dan. Maar hierdoor krijg ik net het gevoel dat het meer pijn doet. Al die kleine dingetjes die ik 'verlies' van mijn kindjes... Alsof ik ze telkens opnieuw moet loslaten, telkens opnieuw afscheid moet nemen. 'Verwerken' noemen ze dat. Het is eerder het gevoel van meer en meer afscheid nemen. Meer en meer pijn.
Kan ik nog wel verder? Wat heeft het nog voor zin? Krijg ik hier ooit een antwoord op? Wat nu?
Ik wil zo graag mijn kindjes bij mij! Naar hen toe...
25 april 2008
De goede nachtrust was van korte duur. Vannacht opnieuw heel slecht geslapen, heel onrustig ook. En ook deze keer hielp de muziek niet echt.
Wanneer komt het moment dat ik eindelijk verder kan gaan, dat alle verdriet een plaatsje krijgt? Het gaat niet op 1, 2, 3, dat weet ik ook wel. Maar zoals het nu is hou ik het ook niet lang meer vol. Het ene moment gaa het ietsjes beter om dan meteen weer in een diep 'gat' te vallen.
Mijn kleintjes, waarom zou ik nog verder gaan? Wat heeft het voor zin? Geen van jullie mocht hier blijven. Wat heb ik fout gedaan? Waarom liep het 3 maal fout? Het spreekwoord zegt toch: 3de keer goeie keer... Dus ik hoopte dat jij, Anne-Laure, zou mogen blijven. Maar zelfs dat werd me niet gegund. Ook van jou moest ik afscheid nemen.
Een zoon en twee dochters... Maar wat antwoord je op de vraag of je kindjes hebt? Ja, 3, dan krijg je meteen complimentjes en moet je het hele verhaal doen. Nee, dan voel ik meteen dat dat niet klopt.
Waarom kan het niet gewoon gewoon zijn?
24 april 2008
Nog eens een nachtje vrij goed geslapen. Een 12-tal uurtjes, van 21u tot 9u. Zalig gewoon. Maar ik was dan echt helemaal uitgeteld. Was gisteren weer een vrij emotionele dag, heel wat dingen die me weer deden herinneren aan wat had moeten zijn. Maar ook een moment van genieten en tot rust komen. Dat was alweer een hele poos geleden. Echt zalig. Oorzaak? Of beter: gevolg? Assepoester! Op zich was het een enorm vermoeiende dag maar ook wel fijn. Ondanks de confrontatie en het moeilijke moment weer erna. Voor de eerste keer sinds heel lang, heel even helemaal ontspannen. En dat door het fijne gezelschap, de aangename sfeer en de mooie muziek.
Hoop dat het zo blijft gaan. En ik niet opnieuw in een gat val. Want vooral dat is heel vermoeiend. Het ene moment gaat het opnieuw iets beter, het andere moment is het terug bij 'af'.
Het einde is in zicht. Juni komt eraan. Wat dan? Hoe moet het dan verder? Kan ik dan nog wel verder? Wil ik dan nog wel verder? Juni...
Bijna 10 mei. Ik dacht dat dit ondertussen wel makkelijker zou gaan. Maar dat is niet het geval. Misschien omdat er ondertussen zo veel meer is gebeurd. Niet alleen het afscheid van Jelle heeft een plaatsje gekregen. Het verdriet om Yanne en Anne-Laure is er bijgekomen. En dan mis ik mijn zoontje natuurlijk ook. Al is het verdriet wel veranderd, heel anders. Moeilijk om te omschrijven. De pijn is er wel nog. Maar die is draagbaarder geworden. Het verdriet is dus anders.
De herinneringen aan Yanne en Anne-Laure vervagen soms. En dat maakt me ook wel bang. Ik wil hen niet helemaal verliezen. De herinneringen aan hen zijn, bijna, het enige wat ik nog heb. Buiten het tastbare en de foto's. Hun geur, hoe hun velletje voelde, die kleine teentjes en vingertjes... Dat wil ik niet kwijt!
Praten. Moet ik dus meer doen. Is ook een opdracht van de psych, zo vaak mogelijk mijn verhaal doen. Iedereen is dus verwittigd. Al mijdt ik het liever... Ik zal maar luisteren zeker.
19 april 2008
Gisteren weer maar eens overvallen door mijn gevoelens en verdriet. Gelukkig was ik alleen. Kon ik mijn tranen de vrije loop laten. Op zo'n moment voel je je zo 'machteloos' en alleen. En in paniek. Het was zo overweldigend en beangstigend ook. Beelden die terug komen... Pijn die je opnieuw voelt. Nu kreeg ik het als ik in mijn bed lag, als alles stil was. Wat als ik dit nog eens krijg, in bijzijn van vreemden? Maakt me bang voor de confrontatie. Bang voor alles wat gelinkt is aan mijn kindjes. Bang om me opnieuw zo te voelen. Frustratie omdat je het niet kan stoppen, er niets aan kan doen. Ik kan het enkel op me af laten komen en hopen dat het snel weer 'voorbij' is. Om dan proberen weer een beetje tot rust te komen, voor de nacht voorbij is.
Voorbije nacht slechts 3 uurtjes geslapen. Dit gaat niet de goede kant op. Maar wat kan ik er aan doen? Muziek, filmpjes, boeken, het heeft maar weinig effect. En verstand 'uitschakelen' kan jammer genoeg niet.
Moe. Heel moe. Slapen. Rust... Gewoon rust... Meer vraag ik niet.
Gisteren op babybezoek geweest. Zo confronterend. Een babytje, net zo oud als Yanne nu had moeten zijn. Kerngezond, heel rustig kindje... En hier? Niets, alleen maar verdriet om wat is en om wat had moeten zijn.
Slechts heel eventjes is het mij gelukt om dat kleine hummeltje vast te houden. Nog geen 5 minuutjes denk ik. Zo dubbel. Een fijn gevoel, dat kleine lijfje tegen me aan, maar tegelijk ook het moment dat ik Yanne vast hield. Zo klein, zo stilletjes,... Ik zag alles weer voor me. Van het moment van de weeën, tot de bevalling en het afscheid.
Waarom? Een antwoord is er niet. Beide kindjes waren gezond. Ook Jelle was kerngezond maar bij hem weet ik tenminste waarom hij het niet gehaald heeft. Yanne en Anne-Laure zijn overleden door hun vroeggeboorte. Wat wel normaal is bij 18 en 20 weken zwangerschap. Ze waren nog te klein en te fragiel om te kunnen overleven. Hebben we de juiste beslissing genomen bij Anne-Laure? Ja! Maar nu durf ik af en toe te twijfelen. Het had voor haar geen goede keuze geweest. We hadden dan enkel aan onszelf gedacht. Dat moet ik me voorhouden. Voor haar is 'dit' de beste beslissing. En de kans dat ze het had overleefd was wel heel klein. Liever een mooi afscheid van onze kleine meid dan een gevecht om haar te laten overleven, met veel pijn, om dan alsnog afscheid te moeten nemen. Het is goed zo. Voor haar dan.
13 april 2008 1u18
Net terug van het babysitten. Eigenlijk al een dik half uurtje thuis. Lig in mijn bed voort moment maar geraak maar niet in slaap. Wat de psych me als 'huistaak' heeft opgegeven, blijft maar in mijn hoofd malen.
Het begin... Toen alles nog goed was. Het moment dat ik wist dat ik zwanger was van Jelle. Helemaal onverwacht, helemaal overdonderd, maar o zo welkom. En dan Jelle's afscheid. Zo kort, geen tijd om echt afscheid te nemen. Te 'verdooft' om het te beseffen. Meteen weer naar school, meteen weer in de realiteit. Alhoewel het eerder een droomwereld was. Geen tijd om na te denken, geen tijd om te verwerken. Gewoon doorgaan. Doorgaan tot ik op was.
De details zijn al vervaagd. Zo jammer. De mooie momenten kan ik me nog wel voor een stukje voorstellen. Maar het 'zwangere, gelukkige' gevoel van dat moment ben ik kwijt. Vind ik echt erg. Jelle was mijn eerste zwangerschap. Hij is mijn eerste kindje. Is, want was klinkt zo veraf.
Lieve Jelle Een flinke kleuter had je nu moeten zijn, bijna 5, de laatste kleuterklas bijna naar het eerste leerjaar... Maar je werd in je groei gestoord.
Mama werd ziek en jij moest gaan... 14 weekjes heb ik van je kunnen genieten. 14 weken die veel te vroeg voorbij gingen. Wat zou ik je zo graag nog een keertje vasthouden. Heel eventjes maar om je nog een laatste zoentje te kunnen geven, net zoals ik bij je zusjes heb gedaan. Bewust afscheid nemen. Je nog een knuffeltje geven en je dan voor de laatste keer in je bedje leggen...
Jouw afscheid is aan ons voorbij gegaan. Je plekje is hier in de buurt en ik breng er regelmatig een bezoekje aan jouw en je zusjes. Dat zorgt voor een beetje rust op de moeilijkste en zwaarste momenten. Dan voel ik jullie dicht bij mij.
Hier is het nu zo stil...
mama
11 april 2008
Ook vandaag weer een vermoeiend dagje achter de rug. Eerste kennismakingsgesprek gehad bij de psych. Ik denk wel dat dit beter zal gaan dan bij de vorige. Voel me nu wel stom omdat het bij de vorige niet liep hoe ik het wou... Maar goed, das al afgesloten, toch voor een groot stuk. Veel hebben we vandaag niet echt gedaan. Alles eens overlopen. Ik moest zelf aangeven wat ik verwachtte. Goh, daar zat ik dan. Wat ik verwacht? Mmm, hulp bij het verwerken van het verlies van mijn kindjes. En wat nog? En dan wist ik het al ni meer. Was heel normaal. We zouden gewoon beginnen bij het begin. Wat dus wil zeggen: nog een hele weg te gaan.
Het begin. Klinkt zo afstandelijk wel. Maar zij vind het belangrijk om stapje per stapje te gaan, vanaf het moment dat het nog goed ging. Dus das al een hele poos geleden, bedenk ik nu. Voor Jelle nog. Toen ik nog gewoon verder studeerde, toen ik nog gewoon een relatie had met Kristof. Gewoon... Maar zelfs dat is niet gewoon vind ik. Maar enfin. Daar is dus het begin.
Hoewel ik vind dat ik het verlies van Jelle een plekje heb gegeven, denkt zij dat ik het gevoel en het verdriet gewoon opzij schuif. En ergens moet ik toegeven dat dat wel zo is.
Jelle's verlies heeft een plekje gekregen. Dat staat vast. Ik denk ook vooral aan de korte maar mooie momenten toen hij nog in mijn buik woonde. Maar de stress die zijn komst met zich mee bracht, zit nog wel een stukje in mij. Ook de gedachte, dat alles anders had kunnen zijn, blijft wel eens door mijn hoofd spoken. Wat als ik op dat moment niet zwanger was geworden. Dat is niet van spijt maar gewoon: als... Hoe had mijn leven er dan uitgezien. Ik merk dat ik enorm ben veranderd sinds de komst van Jelle. En misschien moet ik die dromen eindelijk eens loslaten. Er is geen als... Het is gewoon zo. En ik zie dat kleine mannetje ontzettend graag, ook al is hij niet meer bij mij. Hij heeft mij mama gemaakt. Al de rest is bijzaak. Daar moet ik al maar mee beginnen.
En ondertussen moet ik blijven praten over Yanne en Anne-Laure. Tegen gelijk wie, wanneer ik er behoefte aan heb, maar ook wanneer ik er liever niet over praat en me opsluit in mijn verdriet. Dus nog een extra probleempje, want ik en praten. De psych vond het al een goed stap, dat ik mijn gevoelens van me af schijf maar dat is dus volgens haar onvoldoende. Praten, praten, praten,... Dat heb ik dus als huiswerk meegekregen. Voel me weer op school.
Ze wil me ook, om te beginnen, 3 maal per week zien. Schrok ik wel even van. Gaat het dan zo slecht? Doe ik het dan zo verkeerd. Ze zegt wel dat dat normaal is, in het begin, maar toch...
Zal er maar niet van wakker liggen. Zijn al dingen genoeg die me wakker houden.
Slaapwel aan mijn 3 engeltjes! mama
10 april 2008
Morgen afspraak bij nieuwe psych. Zal wennen zijn. Maar hoop dat ze beter kan helpen dan de vorige. Want nu leek het de bedoeling dat ik alle moeilijke situaties uit de weg ging. Dat leek toch niet de beste oplossing.
Stel je voor, alle Ann-afleiding die dan wegvalt. Ok, erna ben ik steeds een wrak maar dat komt niet door haar he. Dat komt gewoon door de afleiding en de ontspanning. En meteen daarop komt de realiteit weer helemaal boven. Back to reality is dan een enorme klap. Ben er soms wel ziek van... maar dat heb ik wel bij meer dingen. Het moment van afleiding is fijn. Daarna een ramp. Maar of het een oplossing is om dat alles maar te vermijden. Ik denk het niet. Al is het wel zo dat heel wat linkt naar Yanne en Anne-Laure, Ann dus ook. Net als Jan en The Last Five Years. En Spoed. Het moment waarop ik Anne-Laure voor het eerst voelde... Maar dat moet ik er los van proberen zien. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Tom heeft ook gebeld daarstraks. Weet niet meer wat ik daar mee aan moet. Krijg het gevoel dat hij er van profiteert, van hoe ik me voel... En tegelijk merk ik wel dat hij het er echt nog moeilijk mee heeft. Met het verlies van onze kindjes maar ook met onze relatie, die er geen meer is. Waarom kan alles niet wat eenvoudiger zijn. Wit of zwart in plaats van grijs. Maar nee, het leven moet moeilijk zijn.
En het blijft een echte strijd om hiermee door te gaan. Opgeven of niet?... Welke redenen houden me hier? Wat als dat ook weg valt? Net als mijn kindjes... Kan ik dan nog wel verder? Dan geef ik het op.
je het nog niet noemen. Maar het is duidelijk voelbaar.
Heel zachtjes. Net op de momenten die ook voor mij
voor spanning zorgen. Alsof ze wil zeggen, ik ben er
nog steeds. 18 weekjes. Zo akelig ook. Hier liep
het bij Yanne* grondig fout. Dit kleintje mag hier nog
een hele poos blijven hoor.
En nee, ik vind het helemaal niet erg om er 'snachts
wat slaap door te missen. Want woelen kan ze wel,
net wanneer mama wil rusten... dat beloofd.
Jelle* en Yanne*, dit had ik met jullie moeten delen.
Yanne* ik had naar jouw komst moeten aftellen. Echt
de allerlaatste weekjes. Misschien had je er al geweest.
Misschien... Ik zal het nooit weten.
En mijn kleine Jelle*. Ook jij hebt nooit een eerlijke kans
gekregen op een leven hier. Geen kennis te maken met
al die 'wonderlijke' dingen.
3 kleintjes. 2 engeltjes. Hopelijk in juni een bengeltje.
Was het al maar eind juni.
20 januari 2008
Een zalig weekend achter de rug. Weer veel te kort, zoals altijd.
Wat ik zo dom vind, is het feit dat er meteen een weerslag is.
Het happy gevoel verdwijnt... Nare gedachten nemen dan weer
de bovenhand. Negeren helpt niet meer.
Alsof er echt een knop wordt omgedraaid. En opnieuw eraan
draaien lukt ook ni. Dan blokkeert alles.
Praten, praten, praten... En tegelijk niets zeggen.
Denken. Zo verstrooid zijn. Gedachten die geen echt denken
zijn maar een automatisme.
Mimiek als een masker. Een glimlach die er niet echt is.
Gevoelens verward en toch ook zo duidelijk.
Weten wat je wil. En toch geen beslissing kunnen nemen.
Alles draait in 'overdrive'.
'het' raakt oververhit.
En wat moet ik nu?
Een beetje rust...
17 januari 2008
Moe. Alles maakt me zo moe. Domme vragen die worden gesteld.
Slecht slapen door steeds wisselende werkuren. Gedachten die
me uit mijn slaap houden. Gedachten aan Jelle* en Yanne*. De
angst voor wat nog komen gaat. Bang om ook dit kindje te verliezen.
Vragen over de toekomst. Is die er nog wel?
Ziekjes en last van stress.
Nood aan ontspanning, aan nachtrust vooral.
Aan mijn babytje op komst.
Jou in mijn armen houden, dat is
het enige waar ik aan denk. Juli is nog zo veraf...
Maar ik heb geduld. Blijf nu maar in mama's
buikhuisje wonen, tot je groot en sterk genoeg
bent voor deze wereld.
Je broertje en zusje zullen mee over je waken,
net als meter in spe.
Kusje op mijn buik
En kushandje naar mijn twee engeltjes
mama
16 januari 2008
Waarom kan het nu nooit normaal gaan. Discussies over belachelijke
dingen. Vragen zonder antwoord.
Het lijkt zo uitzichtloos.
Misschien is het dat ook.
En wat dan?
Verder? Wat heeft het dan nog voor zin...
Verlangen naar gewoon weer een beetje normaliteit. Opnieuw
gewoon...
Gewoon wordt het nooit meer. Daarvoor is er al te veel veranderd.
Te veel pijn en verdriet.
2 engeltjes en 1 bengeltje op komst. Waarom kan ik dan niet
100% blij zijn? Waarom? De weken zullen snel genoeg voorbij
zijn. Ik wil genieten van dit nieuwe wonder. Af en toe lukt me
dat, kan ik echt blij zijn. Maar veel vaker denk ik aan hoe het
had moeten zijn. Echt aftellen bij Yanne*. De allerlaatste weekjes.
Uitkijken naar het eerste warme contact, de 1ste kreetjes.
Het wennen aan het samen zijn. Het zal een droom blijven...
9 januari 2008
Donkere wolken, regendruppels vormen plassen op de grond.
Niemand buiten, het is helemaal stil.
Zelfs geen vogels die fluiten.
Gedachten dansen door mijn hoofd
Herinneringen aan wat ooit is geweest
aan wat had moeten zijn
Kijken naar de toekomst
Kindje op komst
Een eerlijke kans?
Nog zo onnoemelijk klein
Een echt mensje al
Met alles er op en eraan
Nog een hele weg te gaan
Genieten van de kleine dingen
Voor dit leventje echt kan beginnen
Weken aftellen
Dag na dag
Hopen dat ik dit kindje
leven geven mag.
6 januari 2008
Het nieuwe jaar is weer eens ingezet. Ben opgelucht dat het feesten voorbij is. Wat ik wel moeilijk vind, is het feit dat het nu een nieuw jaar is. Dit is niet meer het jaar van Yanne*. Het lijkt zo veraf. Maar zo voelt het helemaal niet. Eerder pas gebeurd. 14 september 2007. Een datum die voor altijd in mijn geheugen staat. Een datum die er niet had moeten zijn. Februari had een feestmaand moeten zijn! 10 mei, nog zo'n datum. Jelle's* afscheid. Waarom vliegt de tijd zo snel voorbij?
Dit jaar wordt het jaar van ons wondertje op komst. Ook dat lijkt nog zo veraf.
Juli...of heel misschien juni. Benieuwd hoe lang hij of zij wil wachten. Voor juni mag het niet komen... Een beetje te vroeg is haalbaar maar veel te vroeg...
Lieve kleine (b)engeltjes
Een nieuw jaar, een nieuwe start? Nieuwe moed om door te gaan? Nieuwe hoop op een goeie afloop?
Een nieuw jaar met jullie in mijn hart. Wat er ook gebeurt, mama ziet
jullie graag!
Kusjes
1 januari 2008
Toch nog een beetje 'fijn' nieuws.
Het verhaal van Jelle* en Yanne* komt in het boek van Lieve Engeltjes: Geen blote voetjes deel 2.
Zo'n mooie gedachte! Ben er even stil van. Dit had ik niet verwacht...
Ik hoorde dit liedje werd helemaal overdonderd. Ben de kluts kwijt...
De wereld draait door (Wim Soutaer)
Als een vogel weggevlogen Bestemming onbekend Zomaar bij me weggevlogen 'k Raak er maar niet aan gewend Het laat een kille stille leegte Niet wetend waar die vogel neergestreken is
Je bent niet meer bij mij Het is gebeurd En onbedoeld heb jij Mijn hart verscheurd
En de wereld draait door Is ze soms vergeten Dat de reden waarom Er niet meer is Alsof de hemel en ik Als enige weten Dat ik jou nog steeds grenzeloos mis
Je sterke zachte handen Die me vingen als ik viel En zelfs die zeldzame ruzies Die me raakten in mijn ziel Maar het meest nog Mis ik toch gewoon even bij je zijn
O dat jij er niet meer bent Raakt me telkens weer Ik denk niet dat het ooit nog went 't Wordt nooit het zelfde meer
En de wereld draait door Is ze soms vergeten Dat de reden waarom Er niet meer is Alsof de hemel en ik Als enige weten Dat ik jou nog steeds grenzeloos Mateloos mis
En de wereld draait door Is ze soms vergeten Dat de reden waarom Er niet meer is Alsof de hemel en ik Als enige weten Dat ik jou nog steeds grenzeloos mis
Maar het leven gaat door Dat is onontkoombaar En ik weet dat daarvoor een reden is
Liefde leeft voort Maar het gebeurt zomaar Dat ik jou ineens hopeloos Dat ik jou ineens grenzeloos Dat ik jou ineens mateloos Zo hopeloos mis
26 december 2007
Voorlopig heb ik het feesten wel gehad. Nu wat op adem komen. Opnieuw ziekjes ook.
Maar heb geen zin om thuis te blijven zitten. Dus op uitstap.
Rustig aan doen voor de rest van de week.
Laat Oudejaarsavond en Nieuwjaar nog maar wat wegblijven.
Want heb er echt geen zin meer in...
25 december 2007
Kerstdag vandaag. Gisteren beetje 'gefeest'. Lekker gegeten en cadeautjes uitgedeeld. Het had echt wel feest moeten zijn. Maar dat lukte niet. Niet nu. Daarvoor mis ik Jelle* en Yanne* veel te erg. Gevoelens aan de kant... Doorgaan, hoe moeilijk ook. Jezelf in slaap huilen... Opstaan en opnieuw door gaan. Opnieuw feest vandaag. Weer eten, iedereen vrolijk en blij. Fijne wensen voor het nieuwe jaar dat er bijna aankomt. Gedachten waar ik opnieuw tegen vecht.
Lichtjes overal... Behalve in mijn hart.
Babytje op komst. Aftellen maar. Blij zijn om dit nieuwe wonder. Verdriet om wat had moeten zijn.
Het nieuwe jaar is meer dan welkom! Afsluiten van het voorbije jaar. Alles een plekje geven. Hopen op een warm 2008...
Lieve Jelle* en Yanne*
Fijn kerstfeest, waar jullie dan ook mogen zijn.
Ik vergeet jullie nooit!
mama
Lief wondertje
Ook voor jou een fijn kerstfeest gewenst!
Volgend jaar zal jij er echt bij zijn. Je echte eerste kerst.
Wij samen.
Maar eerst moet je nog wat groeien. Blijf je nog gezellig
in mijn buikhuisje wonen! Pas in juli wordt je hier verwacht.
mama
23 december 2007
Morgen kerstavond... Laatste cadeautjes gekocht. Laat het maar snel 2008 zijn, feestdagen voorbij.
kerstmis een feest
geschilderd op een doek
zo zwart als de nachten
versiert met kleuren
bont en zacht
gemengde gevoelens
verdriet, gemis
blijdschap, warmte
nostalgie, weemoed
donker en licht
maar bovenal een tijd
voor berusting en bezinning
om te genieten
bij warm kaarslicht en samenzijn
en om te overdenken
wat je bezit
17 december 2007
Vanacht gedroomd van het kindje op komst. Dat het een jongetje is. En dat terwijl ik meteen het gevoel had dat ook dit kindje een meisje zal zijn. Bij Jelle* en Yanne* had ik het bij het rechte eind. Maar nu. Het wordt dus afwachten. Wat het ook is, het is in elk geval hééééél welkom. Een gezond kindje, dat is het belangrijkste.
Juli lijkt nog zo veraf.
Gelukkig toch nog wa plannen. En juni zit al lekker vol. Dus de tijd zal snel om zijn!
Slaapwel aan mijn 2 engeltjes en dit buikkindje/wonderkindje!
mama
16 december 2007
Mijn kleine wondertje heeft me vorig weekend serieus doen schrikken! Het weekend was vrij rustig verlopen, al was ik wel best moe. Zondagavond kreeg ik opeens last in mijn buik en bloedverlies. In paniek naar de spoed gegaan. Gelukkig konden ze ons daar al vrij snel gerust stellen. Met ons kindje is alles nog steeds in orde. Zelf heb ik er meer last van: vrij veel bloed verloren dus ik moest tot donderdag in het ziekenhuis blijven ter observatie en ik voel me nog steeds niet helemaal 100%. Ik moet het nu dus nog rustiger aan doen en zal misschien wel wat plannen moeten veranderen. Maar dat heb ik er wel voor over.
Het eerste moment was het echt paniek. Ik zag de beelden van de bevalling van Yanne* weer helemaal voor mij en durfde niet echt te hopen dat het nog goed ging gaan. Ook nu blijft dat weer enorm hangen, die angst dat het elk moment weer fout kan gaan.
Optimistisch blijven is dan wel moeilijk. Heel misschien blijft het inderdaad gewoon goed gaan.
Blij dat ik er een weekendje tussenuit kon, zodat ik weer wat extra energie heb voor de komende werkweek.
Voorlopig blijf ik dus gewoon doorwerken al moet ik nu nog voorzichtiger zijn.
Jelle* en Yanne* zitten weer constant in mijn hoofd. Nu het ook weer het normale ritme is, dringt het opeens weer door. Back to reality... Het verdriet wordt ook niet minder, eerder meer. En deze zwangerschap zorgt er ook voor dat ik weer helemaal emotioneel reageer. Pfff...
De feestdagen zou ik het liefst overslaan. Wat valt er nog te feesten? Ik ben helemaal niet in de stemming en zou dus het liefst hele dagen in mijn bed blijven liggen. Aftellen tot januari. En tot dan proberen 'overleven'.
Lieve Jelle* en Yanne*
De kerstboom is versierd, de lichtjes branden,... Maar het wordt geen 'feest'. Jullie hadden erbij moeten zijn. Pas dan had het fijn geweest, was er die warme sfeer...
Kusjes aan mijn 2 kleintjes!
mama
6 december 2007
Sintfeest vandaag. Gisteren een drukke werkdag met het bezoek van de
sint in de namiddag. Gelukkig was het druk genoeg zodat ik weinig tijd
had om te piekeren.
Al was er toch één moeilijk moment. Alle kindjes mochten bij de sint
langs gaan. En dan dacht ik aan wat had moeten zijn. Jelle* had ook
kunnen genieten van dit feest. Het kinderfeest. En ik had er moeten
zitten met een ronde, dikke buik.
Ook ik moest bij de sint langs. En toen die vroeg wat ik wou, heb ik
serieus moeten slikken. Tja wat wil ik? Mijn kindjes terug natuurlijk...
Maar dat zeg je niet in een zaal vol kinderen en mijn nieuwe collega's.
Ook vandaag wordt nog een drukke dag.
Morgenavond op weekend. Tijd voor de nodige ontspannig.
Hopelijk wel met een beter humeur dan nu.
Morgen tussendoor ook nog snel naar de gyn.
Kijken hoe het met ons kleine wondertje gaat!
2 december
Echt een fantastische namiddag gehad! En toch...
Moet ik echt verder gaan? Wat heeft het voor zin? Weinig.
Tom vandaag een half uurtje gezien en daar moest ik het dan
maar mee doen.
Int station nog een uur moeten wachten op taxi Tom. En wat doe ik?
Tranen toelaten natuurlijk. Ze tegen houden helpt toch niet.
Leuke middag maar mijn humeur slaat meteen om.
Depressie zou dat heten. En daar moet ik het dan maar mee doen.
's Morgens opstaan is zwaar. Aan het werk ook.
En waarom? Voor de toekomst?
Welke toekomst?
Ik wil ni meer...
26 november
Het lukt me maar niet om mijn leventje weer helemaal op 'orde' te krijgen. Opnieuw aan het werk is vermoeiender dan ik dacht. Vooral ook omdat er meteen al enkele bijscholingen volgen en een teamvergadering morgen. Toch wil ik het niet opgeven. Nu niet, ik ben nog maar net gestart. Het zorgt ook wel voor wat afleiding. Hoewel ik weer tussen de kinderen staan. Deze zijn groter dan in de crèche dus de confrontatie is minder.
Ik merk aan mezelf wel dat het niet wil lukken. De gedachten die ik heb, horen er niet. Ik mail hier en pas nadat het online staat, merk ik wat er echt staat. Deze week lukt het niet voor een afspraak bij de psych. Ik mag haar wel altijd bellen, maar dat is niet hetzelfde... Ik hoop toch nog een gaatje te vinden in mijn agenda.
Jelle* en Yanne* zijn constant in mijn gedachten en het lijkt alsof ik ze steeds harder ga missen. Bijna 30 weken z had ik nu moeten zijn. Aftellen naar de komst van Yanne*. En dan vraag ik me wel eens af, hoe lang hou ik het nog vol.
Tom weet ook niet goed meer hoe te reageren. En opnieuw merk ik dat we uit elkaar aan het groeien zijn. Praten lijkt niet meer voldoende. Pijnlijk ook om te merken dat ik het niet echt héél erg vind. Ik zie hem nog graag. Maar is dat voldoende om onze relatie overeind te houden?
Waarom moet dit alles tegelijk komen? Houdt het dan nooit op?
25 november
De eerste werkdagen zijn al wat 'verteerd'. Het is weer wennen.
Als ik thuis kom ben ik echt doodmoe. Vechten tegen de slaap. Gelukkig lukt het me weer
iets beter om een hele nacht door te slapen. Moet ook wel, want het kleine mensje in mijn
buik kan ook wel wat extra rust gebruiken.
Vandaag muziek geluisterd, het volume ver open. Ik voelde het echt trillen in mijn buik.
Is dit schadelijk voor ons kindje? Ik hoop van niet.
Ik werd er in elk geval heel rustig door.
Het verdriet slaat steeds weer toe.
Er zijn meer downs dan ups voor het moment. Ik wil echt wel genieten van deze nieuwe
zwangerschap maar dat lukt me nog steeds niet 100%.
Yanne* blijft steeds maar in mijn gedachten. Waarom kreeg ze geen eerlijke kans?
Zal dit kindje wel een kans krijgen?
En hoe moet het nu met mij verder? Ik zie Tom graag maar er is zo veel veranderd tussen
ons. We hebben een dochtertje* samen en er is een 2de baby op komst. En toch twijfel
ik of het wel zo moet, zo hoort, juist is...
Heeft het nog wel zin om door te gaan met onze relatie dan?
Heeft het nog zin om door te gaan met ons leventje?
Met mijn leven?
Wanneer komt er een antwoord op deze vragen?
Wanneer houdt het op?
Als dit voor altijd is, hoeft het dan nog wel voor mij?
Jelle* en Yanne*
Wat moet ik zonder jullie beginnen. Heeft het nog wel zin om door te gaan?
Een moeder hoort toch bij haar kindjes te zijn? En wat doe ik?
Ik denk aan mezelf! En probeer verder te gaan met mijn leven.
Jelle*, soms denk ik wel eens, de dokter had ons beter samen gelaten, die
10de mei in het ziekenhuis. Samen, voor altijd!
Dan had het niet zo moeilijk geweest. Had ik Yanne* gewoon kunnen koesteren
in mijn dromen. Nu zijn jullie samen en bleef ik achter.
mama
21 november
Vandaag opnieuw aan het werk. En ik zie er enorm tegen op. Het is mijn dagje niet, net zoals al vaak het geval was de voorbije weken. Niet veel energie meer over. Maar ja, de maatschappij verwacht dat je gewoon weer meedraait. We zien wel wat het wordt. Misschien kan ik de afleiding goed gebruiken. En ach, het is maar deeltijds werk...
En toch. Veel moed om verder te gaan heb ik niet. Maar ik moet voor dit kindje. Ik wil het een eerlijke
kans geven. Dit is het enige op dit moment dat me echt hier nog kan houden. Het opgeven. Zou zo veel makkelijker zijn. Voorgoed voorbij...
19 november
Het uitstapje gisteren heeft nog een vervolgje gekregen. Had gisteren wat last in mijn rug, ik dacht van van een verkeerde houding dus niets aan de hand. Vanmorgen nog steeds last. Aangezien ik vandaag toch het plan had om naar de dokter gegaan, meteen gevraagd wat er aan de hand was. Blijkt nu dat ik 2 gekneusde ribben heb. Een mysterie. Geen idee hoe ik er ben aangekomen. Laatste weken niet echt heel actief geweest en gisteren braaf op mijn stoel blijven zitten.
De buikpijn, waarvoor ik eigenlijk ging, is weer stress, had dit bij Yanne* ook. En daar kan niet veel aan gedaan worden, behalve dan veel rusten en af en toe iets kalmerends innemen, wat niet schadelijk is voor ons kleine wondertje.
Vannacht redelijk geslapen, dus was toch nog iets positiefs aan gisteren. Al is dat niet de juiste woordkeuze. Want gisteren was, heel eerlijk, fantastisch en veel te kort.
Vandaag ook kaarsjes gebrand. Had er behoefte aan. Wou iets doen voor mijn 2 kindjes*. En er was niet echt veel tijd over om naar hun plekje te gaan.
Wat ik me wel eens afvraag. Waarom slaat het verdriet eens zo hard toe 's avonds, als ik alleen ben? Overdag gaat het nu wel redelijk. Meestal slik ik het verdriet in en hou het voor de momenten dat ik alleen ben. Maar zodra het licht uit gaat, komt het verdriet meteen weer opzetten. Tranen... Het licht aan laten. Ik wou dat het hielp om eens een hele nacht door te slapen. Is al zo lang geleden en heb er wel nood aan!
Lieve Jelle*, Yanne* en ons kleine wondertje Jullie zijn hier de oorzaak van. Maar ik kan het jullie niet kwalijk nemen. Ik heb geen spijt dat jullie er zijn / geweest. Ik kan jullie niet meer missen. Jelle* en Yanne* hebben me in onze korte tijd samen heel wat geleerd. Jullie hebben me veranderd. En dit kleine wezentje, ook jij zal voor een verandering zorgen.
Ann Christy - De Roos Men zegt van liefde dat ze zacht is, Als een lief en teder woord Men zegt van liefde dat ze hard is En zo vaak het geluk vermoordt Men noemt haar hunker en verlangen Men noemt haar redder in nood Ik zeg dat liefde als een bloem is Waarop de zon haar stralen strooit.
Ze is het hart, zo bang en breekbaar, Zo wankel en zo broos Ze is de droom, bang voor het ontwaken Omdat ze dan de waarheid hoort. Ze wacht op wie haar nu wil plukken Op wie haar tranen steelt. Zo bang om vroeg te sterven Voor ze werkelijk heeft geleefd
En is de nacht zo koud en eenzaam Duurt het wachten veel te lang Denk dan maar dat geluk alleen is Voor wie er hevig naar verlangt
Denk dan maar dat bittere winters En dikke lagen sneeuw Nog nooit hebben verhindert Dat de roos hen overleeft.
Gedichtjes voor mijn 2 engeltjes, mijn 2 schatjes.
Een traan nat en stil Een kleine rilling langs mijn wang Die ik eigenlijk niet wil Maar die ik toch ontvang
Vliegen, Ik wil gewoon even vliegen Vliegen naar de sterren Vliegen door de wolken Gewoon even vliegen Gewoon even weg Even weg van hier
Verloren geluk
In vreugde verwacht in liefde aan gedacht alles voorbereid lang voor de tijd
al zachtjes gestreeld soms mee gespeeld een handje hier een voetje daar
ik verlang naar jou o, was je er maar .
Maar plots staat de wereld stil alles wordt koud en kil en toch voel ik leven van binnen dat ik alleen maar kan beminnen.
Een leven reeds geschonden volgens aardse begrippen onvolmaakt waar ik van houd dat ik heb aangeraakt.
Een bevalling vol smart en venijn geen kreetjes, geen gehuil alleen intense pijn.
En toch ben je warm en zacht zo lief en teer maar je bent al niet meer bij mij
nog even geduld een buik die alles verhult van het mooie geheim dat jij er eens zult zijn.
Vandaag was een mooie maar emotionele dag. Heel wat kippevelmomenten gehad en traantjes weggestopt. Kon ook moeilijk in bijzijn van zo veel mensen. Thuis mijn traantjes wel de vrije loop gelaten.
De Roos van Ann Christy, zo mooi. Doet me ook denken aan Jelle* en Yanne* en aan het liedje Kindje, van Elly Nieman.
Lieve Jelle en Yanne
Ook vandaag waren jullie weer een hele dag in mijn gedachten. Vooral aan wat moeten zijn. Een dikke buik, een kleuter,... Ik blijf het jammer vinden dat jullie geen eerlijke kans hebben gekregen. Veel te klein om te kunnen overleven. 14 en 18 buikweekjes. Lieve Yanne, je had voor een mooie verrassing moeten zorgen op 26 februari. Je kwam als verrassing, maar wel al op 14 september. Ik mis jullie enorm.
Lief wondertje Jij hebt vandaag kunnen meegenieten van deze dag. En ik moet zeggen, jij hebt me er ook weer eens op gewezen dat je er nog steeds bent. Vanmorgen was ik misselijk maar dat vind ik helemaal niet erg. Ik krijg jou er voor in de plaats en dan wel liefst in juli van komend jaar. Lijkt nog zo veraf maar zal er snel genoeg zijn.
mama
15 november
Vandaag een rustig werkdagje achter de rug. Vanmorgen in de kleuterklas de juf wat geholpen. Deze namiddag in het buitengewoon onderwijs geholpen tijdens de kookles. En nu. Stromen de tranen weer. Nu weet ik ook weer waarom ik het net na Yanne's* geboorte zo moeilijk had en uiteindelijk toch moest stoppen met werken. En dat na amper een dagje en een half weer aan de slag. Dom. Zelfs dat lukt me niet. Teleurgesteld in mezelf. Moe, echt uitgeput, maar slapen lukt me niet. Slechts een 3-tal uurtjes per nacht. Meestal in de morgen, net voor ik moet opstaan dus. Morgen nog een werkdagje en dan gelukkig weekend. Tijd om op adem te komen.
Wat ik mis ik mijn kleine meid* weer enorm. De hele dag is ze in mijn gedachten. Ik sta er mee op en ga er mee slapen. Zo kort in ons leventje en zo'n indruk nagelaten.
12 november
Met wat geluk volgende week opnieuw aan de slag. Beetje met gemengde gevoelens wel. Spannend, een nieuwe uitdaging, centjes natuurlijk. Maar ook angst dat het fout loopt, om mijn gevoelens die ik misschien niet onder controle kan houden. Afleiding die wel welkom is. Part-time dus tijd om er weer helemaal in te komen.
Het is niet omdat ik aan het werk ben dat ik mijn 2 engeltjes al vergeten ben, maar ik merk wel dat het misschien tijd wordt voor wat meer verantwoordelijkheid. Terug mijn leventje weer op de rails krijgen. Al lijkt het op dit moment niet echt de beste oplossing. Moet opletten dat ik niet weer 'probeer te vergeten'. Ik mag niet dezelfde fout maken, als na de geboorte van Jelle*.
Maar het is nog niet zo ver. We zien wel.
11 november: 2
Tis mijn dagje weer niet. Laatste tijd lijken alle dagen, mijn dagje niet. Ik moet blij zijn, maar waarom voel ik me dan niet zo. Lieve reacties maar dan traantjes. Ik kan het niet helpen. Druppeltjes op de tafel en op mijn klavier. Rode ogen en helemaal uitgeteld. Moe maar niet kunnen slapen. Afleiding. Goed voor even. En dan opnieuw hetzelfde 'ritueel'. Droge keel, slikken, vechten, gevecht opgeven, drogen, afleiding,... en opnieuw hetzelfde. Elke dag weer. Het gaat maar door. Seconden lijken uren, uren dagen, dagen weken, weken maanden,... Hoop op beterschap. Uitkijken naar het wondertje op komst. Herinneringen ophalen aan die 2 kleine woelwaters die hiervoor maar even in mijn buikhuisje mochten wonen. Jelle* en Yanne*, mijn kindjes, mijn engeltjes, waar ik trots op ben!
11 november
Lieve Jelle* en Yanne*
Ik voel me schuldig naar jullie toe. Een klein wondertje groeit opnieuw in mijn buik. En dat terwijl Yanne* er eigenlijk nog hoorde. Het is geen vervanging. Ik zou jullie nooit kunnen vervangen. Zoiets is onmogelijk en zou ik ook nooit willen. Maar het kindje is er wel en jullie zijn er niet meer. Geen vrolijke kleuter die hier rondhuppelt. Geen baby die hier druk doet in mijn buik. Niet meer aftellen tot februari.
Opnieuw aftellen tot juli.
Lief wondertje in mijn buik Ook naar jou toe voel ik me schuldig. Ik zou nu moeten genieten van onze momenten samen, ook al ben je nog maar zo petieterig klein. Maar dat lukt me niet. Nog niet. Ik ben nog te veel bezig met je engelenbroertje Jelle* en engelenzusje Yanne*. Nog maar zo kort geleden afscheid genomen van Yanne*, dat verdriet moet nog een plekje krijgen. Maar weet één ding. Ik ben héél blij met je komst! Je bent zo welkom hier!!!
mama
8 november
Vanmorgen dan toch maar de test gedaan. Positief. Moet ik nu blij zijn? Mag ik wel blij zijn? Wat als het weer fout loopt?
Morgen naar de gyn dan weten we meer. Eens geteld. 5 weken nu.
6 november
Zon en regen wisselen elkaar af. Net als mijn humeur. Met het enige verschil dat ik het steeds koud heb, ook als de zon schijnt. Ik probeer mijn leventje opnieuw een beetje te ordenen, maar het lukt me niet. Nog niet? Niet opgeven zeggen ze dan... Maar wat als dat de enige uitweg lijkt? Het zou alles zo eenvoudig maken... Niet telkens die strijd om door te gaan. Gewoon rust. Gewoon stil... Gewoon...
Lieve Jelle* November had jouw maand moeten zijn. Jouw geboorte had er dan moeten zijn. Jouw 4de verjaardagsfeestje. Het heeft niet mogen zijn. 10 mei 2003 nam je al afscheid van ons. Veel te vroeg nog, veel te klein. Jij vertrok en ik bleef met lege handen achter.
En nu. 14 september 2007. Afscheid van je zusje, Yanne*. 18 weekjes mocht zij in mijn buikhuisje wonen. En opnieuw moest ik afscheid nemen van mijn dierbaarste bezit. Yanne* kwam naar jou toe. En opnieuw bleef ik achter met lege handen.
Komt er nog een broertje of zusje voor jullie? Ik weet het niet. Durf ik weer zwanger te worden? Ik zou bang zijn om opnieuw afscheid te moeten nemen. Ik laat het op me afkomen en we zien wel wat er volgt. Misschien niets... Misschien iets...
In elk geval. Jullie blijven mijn 2 schatten, ook al kan ik niet voor jullie zorgen. Jullie zullen altijd mijn kindjes blijven, wat er ook gebeurd.
Mama
4 november
Een druk weekend achter de rug. En al bij al meegevallen. Tot nu. Weer overvallen door het verdriet en de stilte. Het gevoel dat er iets ontbreekt. Dat Yanne* ontbreekt... Tom net weg, dus weer alleen. Hadden nu met z'n tweetjes moeten zijn. De kleine meid in mijn buik. Waarschijnlijk heel hevig trappelend, want dat kon ze al vrij vlug. Jammer genoeg niet te voelen... maar wel te zien op de echo's.
Luisteren naar de stilte. Vroeger kon ik daar van genieten. Rust ook. Nu is het zo dubbel.
Moe ook. Te weinig slaap? Of is er meer aan de hand? Uitstel, geen goed idee. Maar wil afwachten, we zien wel hoe het loopt. Slaap inhalen, dringend. Maar vaak steeds hetzelfde beeld, hetzelfde 'filmpje': de laaste nacht samen, de bevalling, het ziekenhuis, het afscheid. Wakker worden met een nat hoofdkussen, een beklemmend gevoel, pijn,... Wanneer houdt dit op? De weg is nog lang. Maar heb ik de moed nog om die af te leggen? We moeten verder maar ik kan het niet.
Lieve Jelle, lieve Yanne. Waarom kregen jullie geen eerlijke kans? Waarom? mama
2 november
Gisteren Allerheiligen. Ik was niet van plan om naar het kerkhof te gaan. Maakt me vaak zo somber en nu zeker. Gisteren was ik al vroeg op en heb me dan toch maar bedacht. Om 7u30 stond ik al bij het plekje van Jelle* en Yanne*. Het was er nog heerlijk rustig en zo kon ik toch nog even alleen bij mijn 2 kleintjes zijn. Het gaf me zo'n rustig gevoel... Even het gevoel van samen zijn.
Gisteren namiddag op stap geweest en het was héél gezellig. Thuisgekomen was ik echt uitgeteld maar ben toch vrij snel in slaap gevallen, al werd ik vaak wakker. En nu vandaag. Opnieuw die stilte. Die me nu heel wat zwaarder valt dan gisteren. Het had niet moeten zijn zo. En dan val ik weer in herhaling. Waarom? Ik zal er nooit een antwoord op krijgen.
Het beeld van mijn zoon en dochter, levenloos in mijn armen, dat zal me altijd bijblijven. Het bezorgt mij slapeloze nachten. Maar het zijn zij die geen eerlijke kans hebben gekregen. Geen eerste kreetje, geen traantjes, geen lach... Enkel de stilte. Voor altijd.
Jij mocht niet verder groeien, jij mocht er nog niet zijn. Jij bent meegenomen, en je was nog zo klein.
Jij was zo bijzonder, voor jouw papa en voor mij. Jouw in mij te mogen voelen, maakte me sterk en krachtig, jij was zo dichtbij.
Weten dat jij er niet meer bent doet veel pijn, en heeft ons heel diep geraakt. Maar één ding moet jij weten, lieve kleine baby. Jij hebt van ons voor eens en voor altijd een papa en een mama gemaakt...
Vandaag een rustige dag gehad. Dat kan ook niet anders, veel
energie heb ik niet meer over. Deze voormiddag nog wat gewerkt
voor school. En mijn mails gelezen. dan was het tijd voor het
middageten. Onze pa had frietjes gebakken voor ons beide, de rest
was niet thuis. Daarna wat tv gekeken: baby, baby. De titel zegt
genoeg. Ik wil er geen enkele aflevering van missen, hoe pijnlijk
de confrontatie ook is. Zo'n klein babytje vasthouden, hoe was dat
ook alweer? De laatste keer was Roosje. En ze was dan ook nog
zeer klein: 2 maanden te vroeg geboren maar gelukkig kerngezond.
Elke baby die ik vasthoudt, het is zo'n fijn gevoel. Jammer dat ik
hen steeds weer moet teruggeven. Het verlangen naar een baby
is groot. Of is het het verlangen naar mijn baby die er niet meer is?
Doet het daarom zoveel pijn? Ik heb een leeg gevoel in mijn buik,
heel moeilijk te beschrijven. Het zwangere gevoel was fijn. Er
groeide iets, een baby. Mijn baby. Nu blijft er niets meer over.
Enkel het lichaam dat mij in de steek liet, is er nog. Wat moet ik
daar mee? Je kind is onvervangbaar. Je kan het proberen, maar
het zal nooit lukken om het te vervangen.
2 mei 2005
Hier zit ik dan alleen op een bankje. K had echt geen zin om int
ziekenhuis te gaan eten en daar Dave tegen te komen. Dan zit
ik nog liever alleen. Heb ik tijd om mijn gedachten op te schrijven.
Is weer hoog nodig. Dat is trouwens ook op doktersvoorschrift.
Alles opschrijven, een hele dag door ook al is dat niet haalbaar
tijdens de lessen. Ik probeer het zo goed mogelijk. Woensdag
weet ik de uitslag van het bloedonderzoek. Hopelijk is alles
normaal. Heb 2 weken rust voorgeschreven gekregen. Maar dat
kan nu echt niet, tis school: veel toetsen en bijna stage. Ik kan
nu echt geen lessen meer missen. Eigenlijk moet ik meer tijd maken
voor mezelf. Daar moet ik dus dringen tijd voor maken.
(geschreven op school)
3 mei 2005
Deze morgen tijdens vz film over babytjes gekeken. Dat was wel moeilijk
maar heb het overleefd. Hoewel, ik blijf die beelden steeds weer terug
zien. Al die kleine baby's.
Volgende week 10 mei, de tijd gaat veel te snel. Kon ik de tijd maar
terugdraaien! Maar dat gaat niet, jammer genoeg. Zal ik Jelle ooit nog
terugzien? Ik hoop het. Maar waar en wanneer? Kan ik nog zo lang wachten?
K heb weer buikpijn en alle herinneringen komen hierdoor weer boven.
Het ziekenhuis, de pijn, het ziek zijn, de koorts, de weeën. Mijn baby in mijn
handen. Veel te vroeg, nog veel te klein. Is er iets na de dood of is dat het
einde? Moet ik zo lang wachten? Doet het zo lang pijn? Wordt de pijn ooit
nog minder? Had het al niet minder moeten zijn? Mag ik zo lang treuren?
Moet ik niet gewoon verder gaan? Alles aan de kant schuiven.
Wou net aan omgangskunde beginnen studeren maar heb niet echt zin. K heb
mijn radio opgezet. Meestal kan ik dan niet zo goed meer nadenken maar nu
heeft dat niet veel effect. Steeds dezelfde gedachten spelen door mijn hoofd.
Is er geen knopje om ze af te zetten? Het steeds maar nadenken is ook wel
vermoeiend, vooral dan het zoeken naar antwoorden op mijn vragen. Het
domste is dat er op heel wat vragen geen echt antwoord is. Waarom lijkt het
alsof iedereen zonder moeite kindjes kan krijgen en ik Jelle maar 14 weken
bij me mocht dragen?
Mijn humeur gaat er met het uur op achteruit. Ik voel tranen maar die wil
ik niet. Ik ben boos! Ik voel me in de steek gelaten. Ik wil hier niet meer
zijn! Met wie moet ik praten? De klas begrijpt het niet. Je kan het alleen
begrijpen als je zelf zwanger bent geweest. Maar dan nog.
Ben daarnet op de website Lieve engeltjes geweest. Een aantal weken
terug mailde ik daar bijna elke dag. Nu hebben ze het over nieuwe
zwangerschappen en baby's. Het is hun gegund maar ik kan het niet
aan dus mail ik heel wat minder.
Het zou makkelijker zijn als ik het leven achter mij zou laten! Wie zal
mij missen? Weinigen! Maar dat is maar laf, het opgeven. Al zou het
alles wel oplossen. I hate the world! I hate my life!
5 mei 2005
Vandaag wil ik een briefje schrijven aan Jelle. Nu kan ik het, dinsdag
wordt het waarschijnlijk te veel. Waarom moet ik net die dag mondeling
examen hebben? Of is dit afleiding? Het wordt een vermoeiende dag
met veel stress.
Lieve Jelle
Het is ondertussen bijna 2 jaar geleden dat je, veel te vroeg, in mijn
armen lag. Het ongeloof, het verdriet en de pijn. Die nacht stond ik
er gelukkig niet alleen voor. Je papa was er natuurlijk ook bij.
Hij was niet alleen verdrietig om jou, maar ook bezorgd bij mij. Daar
zaten we dan, met jou heel dicht bij ons. Het is een fijn gevoel dat ik
jou toch nog even mocht vasthouden. Je was helemaal perfect. Maar
nog veel te klein. Met pijn in mijn hart heb ik je in het ziekenhuis moeten
achterlaten.
Ik vraag me steeds af waar je nu bent. Er moet een plaatsje zijn waar je
veilig bent, nu je niet meer veilig in mama's buik zit. Ik zou je heel graag
nog een keertje zien, daar zou ik alles voor over hebben! Wat ik wel zeker
weet, is dat je ergens bent. Je bent niet weg. Je zal altijd bij me blijven.
Al is het niet in mijn buik, wel in mijn hart.
Ik heb al een aantal mensen over jou verteld. Dat helpt me om het verlies
van jou te verwerken. Sommigen begrijpen me, anderen niet. Het
allerbelangrijkste is dat er altijd iemand zal zijn die me zal helpen!
Ook denk ik wel eens aan een broertje of zusje voor ju. Al zal jij nooit
vergeten worden, je bent en blijft mijn eerste kindje, wat anderen
ook zeggen.
Lief kindje mijn, wat wil ik zo graag bij je zijn!
Een dikke zoen voor mijn kleine kapoen, waar je ook mag zijn.
7 mei 2005
Vorige nacht een 4-tal uurtjes geslapen, dus dat valt nog mee.
Ons ma riep om half 7 deze morgen of ik mee ging naar de Marko.
Ja dan maar, anders blijf ik toch maar piekeren.
Gelukkig was het niet zo druk, zo vroeg op de morgen.
Om half 12 al terug thuis. Daarna gegeten en wat gerelaxt. Naar
Garfield gekeken, een film waar je niet te veel moet bij nadenken.
Nog even geïnternet, wat werk voor school gedaan en de dag zat
er al weer bijna op, tv gekeken. Om 22u in mijn bed gekropen.
K ben onmiddellijk in slaap gevallen maar niet voor lang. Tot 3 u
en nu ben ik dus nog steeds wakker. Ik probeer om weer te slapen
en mijn gedachten even te stoppen maar hoe harder ik probeer,
hoe minder het lukt om niet te piekeren over mijn Jelle. Nog 2
nachten te gaan, deze en morgen en dan is het 'de' dag. 9 mei
heeft Kristof me naar het ziekenhuis gebracht. Die avond kan ik
me bijna niet meer herinneren. De ochtend van 10 mei wel. Het
had een doodgewone ochtend moeten zijn, maar dat was het niet.
Het was een verschrikkelijke dag met veel pijn en verdriet om Jelle.
Toen stond ik er niet alleen voor. Kristof was er nog.
Het leven gaat door. Ik vertrok die maandag op stage, alle emoties
verdrongen. Verder gaan alsof er niets gebeurd is. Alleen een
verschrikkelijke pijn in mijn buik, herinnerde me aan de voorbije
dagen. Alles wegduwen en daarne slaat het eens zo hard terug.
Een domme fout: zwijgen! Maar het is nu eenmaal zo. De vakantie
die toch door ging, zonder Kristof. Overal baby's te zien. Weer thuis
om te bekomen. Een paar dagen later het vertrek van Kristof voor
4 weken, die er 7 werden zonder te verwittigen. Serieuze ruzie maar
toch weer bij elkaar. Het 2de jaar LKO, einde schooljaar gehaald
maar hoe? Breuk met Kristof na 1 jaar en 9 maanden. 9 maanden
hadden voor Jelle moeten zijn. Andere school, nieuwe start. Pijnlijke
confrontaties: video abortus, films over baby's, stage bij baby's,
peuters en kleuters. Geen energie meer over, niet meer slapen.
Wat moet ik doen? Hulp gevonden. Bijna Jelle's dag. 2 jaar later.
Al zo lang? Het lijkt pas gisteren!
Slapen!
28 juni 2005
Vandaag een beetje geluierd in 't Ster, wat gezond en gezwommen.
Dat was het een beetje.
Net een 'vriendin' gesproken op msn. Ik dacht dat ze een vriendin
was. Maar heb me serieus vergist. Vorig jaar kon ik heel goed
met haar babbelen en hadden we veel plezier. Ik heb haar toen ook over
Jelle verteld. Sinds eind van vorig schooljaar heb ik haar niet meer
gehoord. Ze vond mijn richting die ik nu gedaan heb, blijkbaar te min.
Nu ze gehoord heeft dat ik erdoor ben, 'spreekt' ze weer.
Ze vroeg hoe het met me ging. Ik zei: het gaat wel weer wat beter
nu. En zei: was je ziek misschien. Ik: nee. Oh dan is er niets aan
de hand. Heb niets meer gezegd. Blijkbaar vergeten mensen snel!
Ik was er even niet goed van, een jaar kun je het heel goed met
elkaar vinden en opeens vergeet de ander alles. Hoe egoïstisch,
maar ja daar verander je niets aan zeker.
Mensen die ik belangrijk vind, weten van Jelle.
Ik hoop dat al wie ik over Jelle heb verteld, hem niet vergeten.
Mij mogen ze vergeten hoor, maar zijn veel te snelle afscheid
niet. Al kan je niemand verplichten hé.
Ik zal hem in elk geval nooit vergeten!
Een stapje verder in mijn beslissing.
Afgestudeerd en op zoek naar werk.
Na mijn vakantie stop ik ook met de pil!
25 juli 2005
Vandaag was een redelijk rustig dagje, dat mag ook wel na een ontspannende vakantie die ondertussen al een week achter de rug is.
Gisteren mij afgemeld bij EVG1, misschien wel een fout maar dat zien we dan wel als er problemen van komen. K heb wel al de voorbije avonden steeds aan Jelle liggen denken. Er waren vooral mooie herinneringen maar heel even kreeg ik het weer heel moeilijk en voelde ik me zo eenzaam. Ik wou over Jelle vertellen maar dat kan natuurlijk niet.
Meestal vind ik dat ook niet echt een probleem maar toen wel. Het is alsof je er helemaal alleen voor staat. Dat er niemand is die je kan en wil helpen! En toen waren de tranen er weer, grrrrr. Ik weet, het hoort er bij maar toch heb ik ze liever niet. Je voelt je op dat moment nog eens zo slecht! Gelukkig gaan die momenten sneller voorbij dan helemaal in het begin.
6 augustus 2005
Reeds opnieuw aangemeld, maar bij EVG2. Ja, ik kan nog niet zonder.
Babyplannen een stapje verder: advertentie op sites geplaatst, op zoek naar een papa. Wel raar, maar sta er nog 100% achter.
16 september 2005
Ik voel me helemaal alleen, in de steek gelaten.
Iemand zei: iemand verliezen doet pijn, je niet hechten doet meer pijn!
Het ene moment lijkt alles weer goed te gaan, het andere moment ziet het er zo hopeloos uit. Ik moet steeds harder zoeken naar redenen om door te gaan. Om op te staan... Gelukkig wordt ik op het werk verwacht. De kindjes en hun ouders rekenen op mij, dus ik moet wel. Heel even is er die moed om door te gaan. Af te tellen naar de fijne dingen op komst. En dan meteen slaat de stemming om. Misschien komt het ook doordat ik opnieuw veel te weinig slaap 's nachts. Het inslapen zelf lukt wel vrij goed maar ik word telkens weer wakker en dan lukt het niet meteen om weer te slapen. Heb ik tijd nodig om de dromen even te verwerken, om bij te komen, tot rust te komen om dan uiteindelijk weer in slaap te vallen, voor opnieuw een korte periode...
Het gemis lijkt steeds erger te worden. De pijn is zo moeilijk te omschrijven. Zelfs lichamelijk heb ik er last van. Mijn buik die zich bij emotionele momenten volledig opspant. Pijnlijk op het moment zelf, maar ook erna... Al die spieren die overbelast worden. Vanmorgen moeite om recht te komen.
Jelle, jouw verlies heb ik een plekje gegeven. Je bent mijn eerste kindje, mijn enige zoontje. Jij maakte mij mama. Ook al ben je hier niet meer, ik blijf je mama, waar je ook bent. Ik hoop dat je ergens veilig bent, samen met je 2 kleine zusjes.
Yanne, jij had hier nu mijn nachtrust moeten verstoren, mijn dagen vullen met 'baby zijn'. Ook jij kreeg geen kans om bij ons te zijn. Veel te snel verliet jij ons, om bij je grote broer te zijn. Heel even mocht ik van jouw genieten in mijn buik...
Anne-Laure Zo dubbel voor jou. Als Yanne er was geweest, had jij nog geen plekje gehad in mijn hart. Maar Yanne mocht niet blijven... Ik was dus blij met jouw komst. Heel bezorgd ook, maar net als bij je zusje probeerde ik zo veel mogelijk van jou in mijn buik te genieten. Samen kwamen we tot rust door de muziek. Je eerste en laatste moment hier bij ons zal me altijd bijblijven. Je bleef vechten om hier bij ons te kunnen zijn en toch mocht het niet zijn. Ook jouw leventje eindigde veel te vroeg.
En ik. Hoe moet ik verder? Ik weet het ni. Ik kan het ni...
7 april 2008
Happy of niet? Goh, het blijft zo dubbel. Verder gaan. Er opnieuw iets van proberen maken. Of toch een poging doen. Voldoende afleiding. Maar nog steeds de klap achteraf. Wanneer houdt dat op. Echt 100% genieten lukt nog altijd niet. Steeds die gedachten die door mijn hoofd blijven gaan. Het verlies van Jelle, Yanne en Anne-Laure, het ene moment is het zo onrealistisch, het andere moment dringt het weer door. Vooral die overgang komt zo onverwacht. Zo maar zonder reden tranen. Helemaal de kluts kwijt. Geen woorden meer... Enkel gedachten die blijven malen in mijn hoofd.
Ik denk nu ook steeds vaker aan Tom. Het is dan wel definitief voorbij, toch blijf ik ergens nog hopen dat het ooit nog goed komt. Misschien wordt het tijd om ook die droom op te geven. Hij zal de vader blijven van mijn kindjes, maar verder gaat het niet meer. Een goede vriend, bij wie ik steeds terecht kan. Meer niet...
Waarom? Wat is nu weer de reden dat ik verder moet gaan? Opgeven lijkt nog steeds de makkelijkste manier... Maar daar wil ik niet aan toe geven. Nog niet. Afwachten en hopen dat er ooit een dag komt dat het weer 'beter' gaat. Dat mijn leventje weer in de 'plooi' komt. Dat ik het verlies van mijn kindjes een plekje kan geven.
Jelle, Yanne, Anne-Laure 3 maal liep het fout. 3 kindjes heb ik al. Ik wil zo graag mama zijn. Voor jullie. Voor mij. Maar jullie lieten me achter. Jullie kregen geen eerlijke kans om te leven. Te overleven.
Ik mis jullie enorm! mama
27 maart 2008, 22u00
Der zijn zoveel dingen die me weer bezig houden. En tegelijk vergeet ik ook zo veel. Stomme dingen die ik me niet herinner. Wat ging ik weer halen, doen? Mijn verstand wil niet echt meer mee. Door de vermoeidheid? Door het sluimerende griepje? Heb morgen opnieuw een afspraak bij de psych en ook bij de huisarts. Misschien toch eens praten over medicatie.
Het is wel lastig ook. Ik ben echt heel moe, maar als ik dan in mijn bed lig, raak ik maar niet in slaap. Gedachten zijn dan steeds weer bij mijn kindjes. Ons laatste moment samen, het afscheid. Misschien moet ik morgen nog eens bij hun plekje langsgaan. Geeft me soms wel wat rust. En dat is wat ik nu echt wel nodig heb. Rust. Maar dat lukt me dus niet zo goed. Zelfs muziek helpt niet zo goed meer, dus dan ist echt wel heel hard nodig.
Zo veel wil ik hier nog plaatsen. Maar dan zit ik achter mijn laptop en komen de 'woorden' er door elkaar uit. En dingen die ik wil zeggen, krijg ik er niet op.
Weet je waar ik vannacht aan lag te denken? Hoe het is om een babytje tegen me aan te voelen, gewoon knuffelen, genieten... Is al zo lang geleden. Bij Yanne* en Anne-Laure* was het zo anders. Het afscheid. Was kennismaking voor het eerst en meteen ook het laatst. De knuffel van Anne-Laure* (dezelfde gekocht als bij Yanne*, beiden namen eentje mee) ligt bij mij in bed. En ergens hoop je om toch iets van dat moment terug te vinden... Maar de realiteit dringt meteen ook door. Ik kan mezelf niks 'wijsmaken', hoe graag ik zou willen dat het heel eventjes normaal was. Of heel eventjes hen weer bij mij te hebben. Ik had zo graag nog iets tastbaars gehad, echt van hen. Veel is er niet. De enkele kleertjes voor Yanne* heb ik voor een deel weggeven. Voor Anne-Laure durfde ik nog niet echt iets te kopen. Had wel al enkele spulletjes maar daar bleef het dan bij. Ze zijn er echt niet meer. Geen van mijn 3 kindjes...
27 maart 2008
Slapeloze nachten, nog steeds. Ben echt wel moe maar het
inslapen lukt niet. Als ik uiteindelijk toch inslaap, wordt
ik heel vaak wakker.
De beelden van Yanne* en Anne-Laure* zie ik dan weer heel
helder voor mij. Onze laatste momenten samen. Het allerlaatste
moment: hen voorgoed loslaten. Pas op dat moment drong het
echt door. Tot die tijd hoopte ik ergens dat het maar een
boze droom was. Dat alles weer goed zou komen. Dat onze
meisjes enkel sliepen, heel stilletjes maar dat er een moment
zou zijn dat alles weer helemaal goed kwam.
Het moment waarop je beseft: het is echt voorgoed voorbij,
voel je opeens dat enorme verdriet, niet te omschrijven...
Je weet, ik moet verder, maar je kan het niet.
Ik kan niet doen alsof er niets is gebeurd. Ik ben enorm
veranderd tijdens de voorbije maanden en betwijfel of
dat in positieve zin is. Ik zoek naar kleine dingetjes die zorgen
voor de nodige afleiding, maar of dat voldoende is...
Telkens opnieuw de klap van de realiteit. Het moment waarop
je weer beseft, het is echt voorbij.
Dat kleine kindje, met alles erop en eraan. 10 vingertjes, 10 teentjes,
helemaal af... En dat kleintje mag niet blijven. Te mooi om waar te zijn.
Ik zoek in de foto's naar kleine dingetjes. Op wie leken ze het meest?
Je gaat onbewust ook wel op zoek naar kleine mankementjes. Er moet
toch iets zijn waarom het zo fout liep. Je vind niets abnormaals.
Enkel gewicht en lengte, veel te vroeg geboren.
Zo perfect. Zo klein. Zo mijn!
Kusjes aan mijn 2 prachtige dochtertjes en lieve zoontje
mama
23 maart 2008
Het gemis blijft. Het lijkt wel of het steeds meer
pijn doet.
Overal zie ik baby's. En blije mama's. Natuurlijk gun ik hen dit.
Hoe kan het ook anders. Maar het verlangen naar een kindje blijft
groot. Is het verlangen naar wat had moeten zijn? Of is het verlangen
naar... Tja naar wat? Naar opnieuw een babytje?
De herinneringen aan Jelle* hebben een plekje gekregen. Het doet
nog pijn en ik mis hem nog enorm, maar het is een stukje van mijn
leven geworden. Ik weet dat hij er nog steeds 'is'. Ik kan hem
niet horen of zien maar ik voel zijn aanwezigheid op sommige momenten.
Bij Yanne* en Anne-Laure is het nog niet zo ver. De pijn om het verlies
is nog te intens. Toch weet ik dat ook zij een belangrijke plaats in mijn
leven hebben, ook dat zal altijd zo blijven.
Gisteren was weer een fantastische namiddag waar ik erg van heb genoten!
Op bepaalde momenten voelde ik me zo raar. Even een beetje het geluksgevoel.
Was vergeten hoe dat voelde. Even weer 'gewoon' zijn, genieten van wat komt.
En enkele seconden later is dat fijne gevoel weer voor een groot stuk verdwenen...
Telkens opnieuw een harde confrontatie.
Gevolgd door een ellendige nacht met heel wat tranen. Tranen om mijn kindjes.
Tranen om wat is en wat had moeten zijn. Pijn.
En dan denk ik. Gaat dat dan nooit over? Ook daar weet ik helaas een antwoord
op. De pijn wordt ooit minder maar zal nooit helemaal verdwijnen.
Kan ik dan nog wel verder gaan? Die vraag stel ik me steeds vaker. Ik hoop dat
ik daar ooit een antwoord op krijg.
De tests van de resultaten waren ook binnen.
En wat blijkt. Anne-Laure was kerngezond. En ook bij mij lijkt er niets fout te
zijn. De gyn zei dat ik daar wel blij om mocht zijn. Blij? Alsof ik blij kan zijn
met het feit dat mijn dochtertje gezond was en ze toch niet mocht blijven leven.
Het zet wel de deur op een kiertje voor een nieuwe zwangerschap. Als die er ooit
nog komt. Maar wie kan me dan garanderen dat het gewoon goed zal gaan?
Niemand. Zoals ook niemand kan voorspellen dat het opnieuw fout zal gaan.
Weet niet wat ik met die resultaten moet.
Maar had het dan makkelijker geweest, moest er wel een oorzaak zijn geweest.
Als er een oplossing voor was, is dat goed. Krijg je iets meer zekerheid.
Maar wat als het dan zo negatief is dat een eigen kindje uitgesloten word?
Misschien moet ik dan maar 'blij' zijn met de resultaten...
Lieve Yanne* en Anne-Laure
Waarom jullie moesten gaan, zullen we waarschijnlijk nooit weten.
Maar wat ik heel zeker weet is dat ik jullie altijd in mijn hart
zal meedragen, wat er ook gebeurd in de toekomst.
Kushandje
Mama
9 maart 2008 1u05
Slapen, dromen, herinneringen.
Wensen, toekomst? Hoop? Wanhoop!
Moe, uitgeput, zonder tranen, hulpeloos.
Hopeloos. Hoofdpijn, buikpijn, pijn ...
in mijn hart.
Doorgaan? Opgeven?
Afscheid? Voor goed? Definitief voorbij?
Keuzes. Besluiteloos. Radeloos.
Liefde? Eenzaamheid. Samen zijn.
Tijdverdrijf. Tijdrovend?
Afleiding? Confrontatie.
Denken, onwerkelijke gedachten, warrig...
Vragen. Antwoord? Ooit? Nooit?
Realiteit, waanbeeld.
Blij of 'blij'. Kan dat?
Hoe? Wanneer?
Einde?
The End?
The 'show' must go on and on and on and ...
Tot alles stopt.
Eindelijk. Eindelijk rust.
Durf ik? Ben ik te laf?
Ja en nee. Keuzes die ik niet kan maken.
Wachten.
Dromen.
Zijn... To be or not to be?
Verleden tijd!
8 maart 2008
Anne-Laure.
Het dringt meer en meer door dat ze onze dochter is.
Dat we afscheid van haar moesten nemen.
Nooit meer knuffelen. Nooit meer zoentjes geven.
Nooit meer zien.
Daar heb ik het het moeilijkste mee op dit moment.
Het definitieve ook.
Voor altijd.
Of heel misschien ooit. Maar daar geloof ik niet
echt meer in.
Soms denk ik wel eens aan hoe het had moeten zijn. 2 kindjes. Plannen misschien
voor een derde. En dat is dan weer dubbel. Want hadden Jelle* en Yanne* er
geweest dan was Anne-Laure er misschien nooit geweest. Of toch niet zo snel.
Was ik pas bevallen van Yanne* en was Jelle* een flinke jongen van bijna 6.
Had ik moeten genieten van hen. Nu kan ik enkel denken aan de korte tijd die we
samen hadden. 14 buikweekjes met Jelle*, 18 buikweekjes met Yanne* en net
geen 20 buikweekjes met Anne-Laure*. Zo snel voorbij.
Enkel tranen en pijn die overblijven.
Mijn lieve kleintjes
Het is zo oneerlijk. Jullie kregen geen eerlijke kans op een leventje hier.
Vooral daar heb ik het ook wel moeilijk mee.
Meer dan met het feit dat ik geen echte mama voor jullie kan zijn.
Ik ben er. Nu nog.
Geen van jullie kregen die kans. Kans om te 'zijn'. Een kans om te blijven...
Definief voorbij!
En hoe moet ik nu verder zonder jullie?
mama
6 maart 2008
De uitrekendag van Yanne is voorbij... 3 maart. Haar geboorte was wel enkele
weekjes vroeger gepland aangezien ze enkele weekjes voor lag op
schema. Dus als alles goed was verlopen hadden we al even kunnen genieten
van onze kleine meid. Zo onrealistisch. Een babytje had hier nu moeten zijn.
Onze dochter.
En tegelijk is het ook een klein stukje dat we kunnen afsluiten nu. Een stukje
verder in de verwerking ook. Het dringt nu wel door dat we ze echt wel
kwijt zijn, dat het geen nare droom is.
2 maart. Net een maandje geleden dat we ook onze tweede dochter veel
te snel verloren.
Tom en ik hebben samen naar het filmpje van haar gekeken. Haar laatste
momenten bij ons. Het leek zo tastbaar, alsof ze er nog is. En die gedachte
is wel moeilijk. Gewoon enkele weekjes verder en ze had een eerlijke kans
gehad. Nu was ze echt nog veel te klein om te kunnen overleven.
Alle beelden zijn nu weer helemaal terug en dat maakt het zwaar. De mooie
herinneringen, de kleinste details van haar en het afscheid...
Dit gedichtje kreeg ik 3 maart te horen. De hele avond was vrij 'goed'
verlopen maar toen moest ik echt wel enorm slikken en vechten tegen de
27 januari kreeg ik last van buikpijn. Opnieuw weeën had ik snel door. In paniek Tom opgebeld. Het was vrij laat op de avond maar toch snel naart ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen moest ik meteen een echo. Alles bleek nog in orde met ons kindje, maar de weeën moesten wel gestopt worden. Ik kreeg meteen een infuus in mijn arm.
En een paar uurtjes later was het gevaar geweken. Er werd besloten dat ik nog de hele week in het ziekenhuis moest blijven, zeker tot vrijdag. Niet erg, dacht ik. Kan ik toch beter rusten en kunnen ze me hier goed opvolgen. Na die periode zouden ze op pilletjes overgeschakelt zijn, en opnieuw afgebouwd. Kan moeilijk pilletjes blijven nemen tot de bevalling.
Vrijdag kreeg ik last van wat koorts en hoge bloeddruk, bijwerkingen van de medicatie. Maar verder was alles ok, geen weeën meer en ook geen ontsluiting. Door de koorts werd toch besloten dat ik moest blijven tot na het weekend
Zaterdag startte nog goed. Een rustig dagje, wat lezen, muziek luisteren... En voelde ik opnieuw wat in mijn buik. Ons meisje werd wel wat onrustig. Wijzelf natuurlijk ook. 5 minuutjes later drong het door dat de weeën er terug waren. Paniek paniek. Een hogere dosis medicatie had geen zin meer. Er werd besloten om naar de verloskamer te rijden en daar de bevalling af te wachten. Nog geen 20 minuutjes later was ons dochtertje Anne-Laure er al.
We hadden op voorhand al afgesproken dat de artsen niet zouden tussen komen. Ze was te klein om te kunnen overleven, dus pogingen tot beademing enz. vonden we niet de juiste keuze.
Anne-Laure* was een echt vechtertje. 40 minuutjes hebben we nog van onze kleine meid kunnen genieten. Haar kunnen knuffelen, zoentjes geven,... Echt afscheid nemen. Foto's gemaakt. En Tom zelfs een filmpje.
Vanuit het ziekenhuis had men ons ook de vraag gesteld of we iets van muziek op de achtergrond wilden. Daar hadden we niet echt aan gedacht. Had enkel de muziek op mijn I-pod. Was geen enkel probleem. Werd aangesloten op de muziekinstallatie...
Onze dochter wist haar moment wel uit te kiezen. Tijdens het liedje van The Last Five Years kwam ze ter wereld. Die musical stond in mijn agenda gepland in juni, meerdere data omdat mijn favo acteur en actrice dan samen op het podium staan: Ann Van den Broeck en Jan Schepens. Leek me wel fijn om tijdens de allerlaatste weken van mijn zwangerschap, me helemaal in dat sfeertje onder te dompelen.Het lot besliste er anders over. Anne-Laure* is wel, net als Yanne*, naar haar vernoemd.
Die 40 minuutjes waren zo snel voorbij. Veel te snel. Ik had zo graag nog van onze dochter kunnen genieten. Haar eerste kreetjes, lachjes,... maar dat zat er niet in. Ze was veel te snel bij ons.
Iets meer dan een uurtje na de bevalling ben ik samen met Tom naar huis vertrokken. Ook dit keer had ik niet de moed om nog langer in het ziekenhuis te blijven, tussen al die blije, pas bevallen mama's. Wou even niet meer denken. De eerste uren waren zo onrealistisch. We hadden echt afscheid genomen van ons dochtertje. Maandag ben ik zelfs nog op stap geweest. Naar een musicale theatervoorstelling. Die stond al gepland in mijn agenda. Ik wou eerst niet gaan maar op aanraden van de dr. ben ik toch maar gegaan. En ik moet bekennen dat ik ervan genoten heb. Even het verstand op nul. Natuurlijk dacht ik constant aan Anne-Laure* maar dit zorgde ervoor dat ik heel even op adem kon komen.
Pas gisteren werd het heel realistisch. Ik moest onze dochter een laatste keer vasthouden, knuffelen, een zoentje geven en in haar bedje leggen. Definitief voorbij! Op dat moment ben ik ingestort... We hebben samen nog 3 witte ballonnen opgelaten en zijn dan naar huis gegaan. Totaal uitgeput maar toch slechts enkele uurtjes geslapen.
Nu is het enkel nog afwachten op de resultaten van de tests. En proberen dit verlies een plaatsje te geven.
Vele vragen spoken door mijn hoofd. Over jou mijn kleine Yanne*, mijn kleine meid. 25 weken in mijn buik, zo had het moeten zijn. 7 weken geleden hebben we afscheid van jou moeten nemen. En dan denk ik terug aan de weken met jou in mijn buik. Heel emotioneel vaak. Want je deed me denken aan je broertje Jelle* en ik was bang dat ik jou ook zou verliezen. Maar dan denk ik ook wel eens aan de mooie momenten samen. Toen ik merkte in de spiegel dat mijn buikje steeds maar groeide, dat jij steeds maar groeide. De uren dat ik naar de muziek luisterde. Die ik aan jou probeerde door te geven. Luid genoeg zodat jij de trillingen zou kunnen voelen. De vermoeidheid en de misselijkheid waar jij voor zorgde en waar ik nu met een glimlach aan terug denk. Zo klein, zo'n woelwater. Je bezorgde me heel wat kriebeltjes. Kleine tekens van jou zodat ik je niet kon vergeten. En dat zal ook nooit gebeuren... Veel te snel ben je hier vertrokken maar op die korte tijd heb je me ook heel wat geleerd. Bedankt, mijn lieve Yanne*
Mama
"Not a day goes by, Not a single day But you're somewhere a part of my life And it looks like you'll stay. As the days go by, I keep thinking, "When does it end? Where 's the day I'll have started forgetting?" But I just go on Thinking and sweating And cursing and crying And turning and reaching And waking and dying And no, Not a day goes by, Not a blessed day But you're still somewhere part of my life And you won't go away. And I have to say If you do, I'll die. Dying day after day After day after day After day after day After day Till the days go by Till the days go by" (Merrily we roll along : Sondheim)
29 oktober
Op dit moment lijkt het hier allemaal opnieuw weer heel verwarrend. Ik krijg er totaal geen overzicht in... Zelfs nu lukt het me ni echt goed om te verwoorden wat ik voel. Zo verward.
Het gesprek bij de psych heeft me wel verward maar waarom? Waarom, waarom? Het was opnieuw emotioneel maar niet echt extreem. Of het is een beetje de nawerking. Het enige wat ik nu voor de ogen zie is Yanne*, ons laatste samenzijn. Mijn kleine meid* Zo oneerlijk. Ik wil hen zo graag terug maar de dood is zo definitief. Echt voorbij. Voor altijd.
En nu nog die stomme dagen, allerheiligen en allerzielen. K voel me al rottig genoeg zonder. Uitstap gepland dus hopelijk de nodige afleiding.
Blijven volhouden zeker? Maar heeft het echt nog zin?
28 oktober
Opnieuw de kluts een beetje kwijt. Niet moeilijk ook na het bezoek aan de psych. Veel gepraat over Jelle* en Yanne* en natuurlijk ook 'huiswerk' meegekregen voor morgen. Pfff, alles opnieuw opschrijven en niet spieken hier. Opnieuw door alle emoties. Een beetje 'vergeten' emoties na het verlies van Jelle*. De heel heftige emoties van het moment nu met Yanne*. En ja, er nu nog wat bijgekregen met het doktersbezoek. Ook hiermee weet ik niet goed wat ik er mee moet aanvangen. Gisteren op stap geweest en toch een klein beetje alles kunnen achter laten. Al was het ook best moeilijk, al die kleine baby's en babyspulletjes. Dikke buiken. Zo veel. De halve wereld lijkt wel zwanger. Maar dat ligt wel aan mij. Zo veel vreugde bij de aanstaande ouders en hier enkel verdriet om wat is geweest en om wat had moeten zijn: Jelle* en Yanne*. 2 kleine spruitjes. Eentje om te knuffelen en eentje om te koesteren... Het heeft niet mogen zijn.
Lieve Jelle* en Yanne* Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe harder ik jullie mis! mama
23 oktober
Het wil niet meer zo goed lukken... Er gaan zo veel gedachten door mijn hoofd over Jelle* en Yanne* en ik krijg ze moeilijk geordend voort moment. Sinds gisteren wordt ik overspoeld door alle emoties van de voorbije weken. Het lijkt wel of alles weer tegelijk boven komt. En ik die dacht dat het eindelijk weer een beetje beter ging. Tom heeft me gisteren naar de huisarts gebracht. De schat wist niet goed meer wat hij met me aan moest. Van gisteren kan ik me niet echt veel meer herinneren, alleen de pijn blijft. Ik heb iets kalmerends gekregen en heb toch een deftig nachtje achter de rug. De huisarts stelde voor om misschien toch al bij de psych langs te gaan maar zelf zie ik dat nog niet echt zitten. Ik probeer te weten te komen wat me gisteren zo van streek maakte maar ik kan niet direct iets vinden... Ik ging gewoon door op automatische piloot in de voormiddag: boodschappen doen enz. En tja, in de late namiddag, dan weet ik het niet meer. Verschrikkelijk, nu laat mijn geheugen me weer in de steek.
De bevalling van Yanne* zie ik telkens opnieuw voor me. Dat kleine meisje, geen eerlijke kans gehad om te kunnen overleven. En waarom? Mijn schuld? Denk ik vaak: had ik maar dit of dat... Ik besef wel dat het niets had uitgemaakt maar toch kan ik dat gevoel niet van me afschuiven. Ik zou ze zo graag nog één keertje vast houden. Nog één zoentje... Maar dat kan niet meer... Yanne* is bij haar grote broer. En ik blijf met lege armen achter... Geen babytje meer in mijn buik...
18 oktober 2007
M'n kind
straks komt de nacht
wees maar niet bang
ik hou de wacht
slaap maar lekker zacht
tot morgenvroeg...
Stukje muziektekst van Yanne's* crematie...
Eigenlijk is het een slaapliedje uit de musical Peter Pan maar ik vond de tekst wel gepast. Yanne* slaapt...voor altijd. Zo zie ik het toch wel een beetje. Vandaar mijn keuze.
15 oktober 2007
Zo klein, zo kwetsbaar, zo van ons
niet sterk genoeg voor een aards bestaan
Maar wel uit liefde geboren
en in liefde heengegaan
De baby's waar ik nu mee speel
die wonen in een luchtkasteel
het is heel hoog
het is heel ver
tussen zon en avondster
nog verder dan de regenboog
de wolkenlift bracht mij omhoog
Yanne*
Vandaag is het weer een traantjesdag. Tranen om Yanne*, tranen om Jelle*, tranen om wat had moeten zijn... 2 kindjes, nog zo klein. Veel te klein om te kunnen overleven. Ze hebben geen eerlijke kans gekregen.
Leegte die niet is op te vullen, pijn die nooit helemaal weg zal gaan. Beelden die me altijd zullen bijblijven.
Het verdriet blijft me steeds weer overvallen, meestal op onverwachte momenten: een uitstapje, een afspraakje,... Zelfs gewoon voor de tv.
Vaak krijg je de vraag: hoe gaat het er mee? Maar even vaak niet echt uit interesse, maar uit beleefdheid. En wat antwoord je dan: goed, het gaat wel,... Terwijl je lijf eigenlijk schreeuwt om een beetje aandacht, een beetje troost. Niet toegeven aan het gevoel op dat moment en gewoon verder gaan. Ik wil anderen geen pijn doen... Dus hou ik het vaak voor mezelf...
14 oktober 2007
Vandaag zijn we exact een maandje verder... 14 september 2007. Het lijkt al zo veraf en toch ook zo dichtbij. De herinneringen zijn nog heel levendig. Ik zie nog vaak de beelden van het ziekenhuis voor mij. De beelden van Yanne*, zo petieterig klein. Geen eerlijke kans gekregen om te overleven.
Gaat de pijn ooit over? De fysieke pijn... De emotionele pijn... Het blijft knagen. 2 kindjes... 2 maal afscheid nemen. 2 maal veel te snel. Jelle* en Yanne*. Mijn kindjes. Zo voelt het toch, ook al zijn ze niet bij mij.
Mijn engeltjes. Mijn... Zo onrealistisch ook. Ze zijn er echt niet meer. Ook Yanne* heeft haar buikhuisje verlaten. Mijn buik blijft dik... Dat maakt het ook zo pijnlijk. Elke keer opnieuw die confrontatie met het feit wat had moeten zijn. Goede momenten. Slechts af en toe... en daarna voel ik me weer schuldig! En dan weer die vraag. Heeft het nog wel zin?
Wanneer krijg ik daar een antwoord op?
Ontspanning. Heb ik wel nodig. En die is er gelukkig ook! Al worden sommige deeltjes daarvan soms verplaatst wat me ook weer helemaal van slag brengt.
Gelukkig kan ik toch nog bij enkele mensen terecht! Bedankt!
13 oktober 2007
De nodige afleiding! Al helpt zelfs dit vaak niet...
Gisteren heb ik jouw spulletjes gesorteerd... Een moeilijke opdracht vond ik. Het had pas voor februari moeten zijn, al die kleine babyspulletjes. Ik heb er pakketjes van gemaakt voor enkele dierbare mensen. En natuurlijk heb ik ook wat voor mezelf gehouden. Je knuffel, je knuffelkonijntje, enkele kleertjes,... Daar kan ik geen afscheid van nemen. Het zorgt ervoor dat je toch nog een beetje tastbaar aanwezig bent. Je knuffelkonijntje neem ik echt overal met me mee. Het geeft een beetje troost. Het is hetzelfde konijntje dat we aan jou hebben meegegeven... Ik hoop dat je mijn beslissing goed vind...
Mijn kleine meisje, 22 buikweekjes had je nu moeten zijn. Maar veel te snel hebben we van jou afscheid moeten nemen. Niet eens de kans gekregen om jou te leren kennen. Jij kreeg niet eens een kans om je leventje te starten.
Nu ben je bij Jelle* en dat is toch een kleine troost. 2 sterretjes aan de hemel. 2 keer het gemis...
Jelle* en Yanne* Het had zo mooi kunnen zijn. Een kleine kapoen die hier rond liep en eentje op komst. Het heeft niet mogen zijn.
Ik zal mijn best doen om toch nog iets van mijn leven te maken. Al zie ik daar op dit moment het nut niet van in. Maar ik wil het doen voor jullie. Jullie hebben geen kans gekregen. Ik wil toch die kans grijpen...
Elke nacht, elke dag denk ik aan jullie. Mijn 2 kindjes* Mijn engeltjes!
Zo MIJN!
mama
8 oktober 2007
Net een weekendje zee achter de rug! Het was fijn om nog eens met Tom samen te zijn. Hoe het nu verder moet tussen ons? We zijn er nog lang niet echt uit denk ik. Ik wil onze relatie nog een kans geven, hij ook. We zien wel hoe het verder loopt... Ik wil niets overhaasten.
We hebben vooral veel gebabbeld over ons en Yanne* Hoe het had moeten zijn nu. 21 weekjes. De eerste voelbare bewegingen van ons kleine meisje, aankoop van spulletjes, inrichten van een kamertje... In plaats daarvan is er alleen leegte, verdriet,... Ik voel me nog steeds zwanger, de hormonen denk ik. Mijn buikje is er ook nog steeds, wat ik er ook aan doe om het weg te krijgen. Het confronteerd me steeds met het feit hoe het had moeten zijn.
Gisteren nog happy vandaag al heel wat minder. Het gaat echt op en af. Het ene moment zie je alles weer zitten, het andere zou je het liefst niet opstaan. Het laatste is de makkelijkste weg. Zo eenvoudig... Geen verdriet meer... De oplossing? Wanneer weet ik daar een antwoord op? Of moet ik er gewoon voor gaan?
Donderdagavond mocht ik nog op controle bij de gyn en alles was perfect! Maar ik had er een beetje een raar gevoel bij. Die avond lag ik al om 19u in mijn bed, kwas dan ook al op van 5u30. Rond 22u werd ik wakker met buikpijn. Meteen wist ik wat er aan de hand was. Yanne* wou haar buikhuisje al verlaten. Tom opgebeld en meteen doorgereden naart ziekenhuis. Daar aangekomen moest ik meteen aan de monitor. Duidelijk: weeën. Opnieuw. Medicatie onmiddellijk opgestart maar die hielp niet... Het werd een zware nacht. Om 4u vrijdagmorgen is onze kleine Yanne* dan geboren na een zware bevalling. Mijn hele lichaam leek wel te protesteren. Veel te vroeg maar niet meer tegen te houden. Onze kleine meid heeft nog dapper gevochten, haar hartje klopte nog toen ze op mijn buik lag. 18 buikweekjes... Ze had blijkbaar te weinig plaats in mijn buik! En daar knaagt het: mijn schuld? Enkele uurtjes ben ik nog int ziekenhuis gebleven met onze kleine Yanne* in het bedje op de kamer. Langer kon ik het er niet volhouden, hoewel iedereen heel lief was. Je ligt op de gang met al die pas bevallen, trotse ouders. En wij hadden ons kindje veel te vroeg moeten afgeven.
Gisteren hebben Tom en ik dan afscheid van haar genomen en haar nog een laatste keer geknuffeld, een laatste zoentje,... Maandag volgt de crematie, nog een zware dag. Ik wil dat ze verstrooid wordt op het plekje van Jelle*
Een weekje ben ik nu thuis. Na maandag niet meer aan het werk gegaan. Het ging gewoon niet meer. Te emotioneel, te veel herinneringen. De confrontatie met de kindjes...
Op zoek naar een nieuwe uitdaging, opnieuw studeren, opfrissen van kennis... Maar ik mis de kindjes van de crèche ook wel. Je hebt tenslotte een jaar voor hen gezorgd, hun lief en leed gedeeld, van hun liefde genoten,... En dan ineens niets meer. Ach het hoort er bij.
20 weekjes had ik moeten zijn nu. De 20-weken echo. Yanne* misschien ook al voelen bewegen. Maar het mocht niet zijn. Ze is nu bij haar broertje Jelle*. Twee kleine engeltjes. Een beetje een troost dat ze niet alleen is. Want zo zie ik het toch.
Morgen op stap. Zie er enorm naar uit. Ook al weet ik dat het best confronterend zal zijn en weer veel emoties zal meebrengen. Maar ik ga er gewoon van proberen genieten en zien wat het wordt. Tranen zijn geen schande, het hoort er nu eenmaal bij...
De uitstap van gisteren is een beetje in het water gevallen. Het concert ging niet door. Serieus teleurgesteld, maar geprobeerd om het niet te erg te laten opvallen. Zo dom eigenlijk. Uitstel is geen afstel. Maar het gaat er mij om dat ik op dit moment nood heb aan structuur en ja die viel gisteren in het water. Al bij al is het nog een gezellige dag geworden. Heb er gisteren nog wel even van wakker gelegen. En ook nu is er nog een beetje een 'kater'. Hopelijk hoor ik snel of het concert nu wel of niet door zal gaan. Want vindt het dus echt jammer.
Overal zie je zwangere vrouwen en mama's met kindjes... Die confrontatie. Ik had gedacht dat ik dat beter zou aankunnen maar dat is dus niet het geval, merkte ik dus gisteren. Vermoeiend dagje voor mij met al die emoties.
Toch een mooie herinnering.
Yanne*, veel te snel ben je uit je buikhuisje vertrokken... Waarom??? Hopelijk krijg ik daar een antwoord op. Broertje Jelle* zal nu wel voor je zorgen. Dag kleine meid... Zoentje van mama aan haar twee engeltjes, xxxjes
24 september 2007
Gisteren en vandaag een rotdag gehad.
Gisteren lukte het nog redelijk. Beetje geïnternet enz. Bezoek gehad van Tom. Nu ben ik echt helemaal verward. Maakt hij gewoon misbruik van de situatie? Ik weet het niet. Het is zo onwerkelijk. We hebben het redelijk gezellig gehad, dat was het probleem ni. Het voelt gewoon niet helemaal goed.
Voorbije nacht bijna ni geslapen. Vanmorgen wel gewoon aant werk maar het lukte echt ni. Nu nog steeds ni helemaal. K wil er niemand mee lastig vallen maar alleen lukt het me gewoon ni meer. Bij de huisarts langs geweest. Die kon ni echt veel zeggen. Rusten en er over praten. Begin van een depressie misschien. Kmoet regelmatig langs gaan. En morgen ben ik een dagje thuis. Kzal nu wel moeten zeker. Maar wa moet ik dan doen? Slapen? Ik ben wel moe maar 'snachts wordt ik meestal na een aantal uurkes slaap opnieuw wakker. Om pas rond 5u30 weer in te dommelen...
Waarom??????
22 september 2007
Ik doe mijn best om verder te gaan. Maar ik mag niet dezelfde fout maken als bij Jelle*. Te lang zwijgen zorgt voor problemen...
Uitkijken naar dingen. Best moeilijk. Aftellen naar fijne momenten. Enorm schuldgevoel achteraf! Kan en mag dit wel al? K heb nood aan wat afleiding maar ik probeer niet te vergeten. Yanne* is en blijft mijn dochter, ook al kan ik er niet voor zorgen.
26 februari, haar uitrekendag. Lijkt nog zo veraf. Misschien moet ik een activiteit plannen die dag.
Op zoek naar redenen om verder te gaan. Vind er maar weinig.
Heeft het echt wel zin? Op dit moment denk ik van niet...
Yanne* ik wil je terug!!! Ik mis je! Een zoon en een dochter, zo had het moeten zijn!!!
8 augustus 2007
Een kort berichtje
Eindelijk nog eens goed nieuws.
Jelle, je krijgt er een broertje of zusje bij. We zijn al 11 weekjes ver ondertussen. Het blijft wel bang afwachten natuurlijk. Maar ik ben zoooo blij!!!
17 maart 2007
K heb weer even een dipje opt moment dus ik dacht, waarom niet even alles neerzetten op mijn siteje.
Mag ik weer blij zijn??? Er is zoveel om naar uit te kijken... Waarom voelt het dan zo raar?
Misschien is het de vermoeidheid. Sinds september slechts 1 weekje verlof gehad tussen kerst en nieuw...
Gelukkig kan ik aftellen naar ons reisje Mexico: 26 mei ist dan zover, 16 dagen genieten, ontdekken,... Nog
heel wat voor te bereiden: eventueel inentingen, onderwaterfototoestelletje kopen (dolfijnen zwemmen), mijn
outfit uitbreiden met passende kleding (dat heb je als je gewicht steeds veranderd hé), info opzoeken,...
Het zal waarschijnlijk weer veel te snel voorbij zijn zeker!
Gelukkig is er ook eind juli nog een extra verlofje: sluiting: 2 weekjes die nog niet gepland zijn... En daarna
september om naar uit te kijken maar eerst nog mijn verjaardag...
Nu ik het zo lees, wat heb ik nog te klagen... En toch... Overal babytjes die geboren worden. Leuk voor hen
en ook wel een beetje voor mij. Ik kan er alweer van genieten om zo'n klein hummeltje te knuffelen.
Jelle zal dan ook voor altijd een plaatsje in mijn hart houden. De tijd gaat beangstigend snel... 4 jaar voorbij bijna.
Mag ik dan nog wel verdrietig zijn???
Zo weinig mogelijk tijd om te piekeren, dat lukt aardig maar toch duiken er 's nachts weer herrinneringen op...
Misschien moet ik het eindelijk volledig loslaten en het hoofdstuk in mijn leven afsluiten. Maar helemaal lukt dat
nog niet. Waarschijnlijk nooit...
Je denkt dat er nog anderen zijn die om je geven maar dat is blijkbaar beperkt tot 2 mensen: Lucia en Jeroen, al de
rest lijkt van de aardbol verdwenen en dat doet pijn. Je hebt iets intiems met hen gedeeld, je kwetsbaar opgesteld en
dan opeens: niets meer... VERGETEN... bewust of onbewust maar een slag in mijn gezicht! En dat me kwaad!!!
Blijkbaar denken de meesten enkel nog aan zichzelf! Misschien moet ik de rest dan ook maar vergeten en alleen
verder gaan...moeilijk. Sh*t happens zeggen ze dan!!!
Sinds een tijdje veranderd van job... Het is een heel andere belevenis, fijne en gezellige sfeer, lieve kapoentjes... Echt rustgevend om er te werken. En dat is niet omdat het er rustig is. Nee, gewoon lekker druk, veel werk met al die kleintjes en toch is het anders.
Ook nu weer enkele baby'tjes en ja hoor ook nu weer enkele slapeloze nachtjes met mezelf in slaap huilen. Ik had gehoopt dat het ondertussen wel makkelijker zou zijn maar dat is nog niet echt het geval. De confrontatie met baby's blijven soms nog moeilijk, hoe lief en schattig ze ook zijn. Ik denk dan steeds weer aan mijn kindje. 14 weekjes in mijn buik en toch mis ik hem enorm... Het blijft pijn doen en dat zal wel altijd zo blijven.
Ondanks het verdriet geniet ik toch van al die schatjes: lekker veel knuffelen en wat extra aandacht en iedereen vind dat ok. Vooral dat werd op mijn vorige job niet altijd geaccepteerd: je moet ze niet te veel verwennen. Maar knuffelen en een beetje aandacht moet toch kunnen. Tenslotte brengen de meeste kindjes meer tijd bij ons door dan thuis.
Na enkele emotioneel rustige weken wordt het nu wel weer moeilijker. Je gevoelens worden van hier naar daar geslingerd en dan is het wel even moeilijk om gewoon de moed te hebben om verder te gaan.
Tot nu toe is me dat telkens weer gelukt, met hulp van anderen, maar ik weet niet hoe de toekomst eruit zal zien... Niemand die het weet...
Wat het nu weer effe moeilijk maakt is het feit dat degene die op de hoogte zijn, alles weer zijn vergeten. Slechts 2 die vragen hoe het nu gaat. Ik verwacht niet dat men het elke keer weer vraagt hoe het gaat maar niks vragen... Raar hoor. Maar ook daar leer ik dan maar leven. Zolang ik Jelle niet vergeet, das het allerbelangrijkste!!! Hij zal altijd mijn kindje blijven, ook al was hij maar zo kort bij mij!
Dagje later
Dacht ik dat het weer wat beter ging. Voel ik me verschrikkelijk. Hoe het komt? Misschien omdat iedereen mijn toekomstplannen van de baan veegt! Tof! Je hebt eindelijk plannen. Maar wie steunt je? Niemand! Das nu wel duidelijk. Heb je een job, ist weer ni goed. Ge had bij het vorige moeten blijven hé! Tuurlijk, tis omdat het er zó gezellig was dat ik er vertrokken ben. Telkens opnieuw moet ik het aanhoren.
Vertrekken? Dat zit er momenteel financieel niet in, alleen gaan wonen kan dus niet. Jammer. En het leek nu een beetje beter te gaan. Opnieuw en opnieuw dat gezeur. Ben ik dan nog zo'n klein kind? Hier vinden ze blijkbaar van wel.
Het lijkt wel of iedereen me in de steek laat. Degene die ik nodig heb, zijn er niet (meer) voor mij. Blijkbaar denken de meesten enkel aan zichzelf!
Life sucks!!! Wat doe ik hier eigenlijk nog? Dat vraag ik me echt af op dit moment. Klinkt negatief maar zo voel ik me op dit moment! Alleen op deze wereld! Gewoon effe luisteren is blijkbaar al te veel gevraagd. Luisteren meer niet. Is dat dan zo moeilijk???
Hoop alleen dat morgen mijn humeur weer wat beter is want ik wil niet dat de kindjes er onder lijden...
De kindjes...
mei 2006
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik mijn dagboek nog heb aangevuld.
Ondertussen ben ik aan het werk in een kinderdagverblijf. Ik ben er parttime
gestart en sinds mei ben ik officieel fulltime in dienst.
Mijn babyplannen zijn voorlopig maar weer even in de kast gestoken. Ik kan
maar beter eerst een reservecentje sparen en iets huren of kopen...
Morgen 10 mei, alweer 3 jaar geleden dat ik mijn mannetje verloor.
Het verdriet vervaagt maar verdwijnt niet helemaal...
Wat mis ik hem enorm... Telkens ik die schattige baby's zie opt
werk, is het weer eventjes moeilijk... Dan slik ik, denk ik aan de mooie
momenten met mijn mannetje in mijn buik en ga ik weer verder.
Morgen langs gaan op het kerkhof... Of misschien wel zaterdag...
Ik zie wel weer...
Slaapwel mijn zoontje, mijn engeltje!
Babynamen die ik mooi vind voor mijn toekomstige kindjes
25 januari: Hotel Vocal: Dimi en Deborah 1 februari: Bakelietjes Wetteren
12 februari: Bakelietjes Leopoldsburg
15 februari: Bakelietjes Brugge
28 februari :Annie Hasselt 1 maart: Annie Hasselt
19 maart: Bakelietjes Bornem
4 april: Bakelietjes De Haan
30 mei: Maxemillecorde Lommel
26, 27 en 28 juni: Hotel Vocal Special Edition: Antwerpen 22 augustus: Sound of Music 28 augustus: Sound of Music 29 augustus: Privéconcert Ann 12 september: Sound of Music 20 september: Sound of Music 27 september: Hotel Vocal Antwerpen 4 oktober: A la carte Lier 17 oktober: Sound of Music 18 oktober: Sound of Music 24 oktober: Sound of Music 25 oktober: Sound of Music 4 november: Sound of Music 6 november: Sound of Music 8 november: Sound of Music 22 november: Grote Sinterklaas Show 5 december: Clouseau VIP 11 december: benefiet Honko
2010 10 januari: Nieuwjaarsproms 14-25 april: Sound of Music Rotterdam 18 april: Musical Songbook Antwerpen 28 april - 2 mei: Sound of Music Breda 5 - 16 mei: Sound of Music Amsterdam 18 - 30 mei: Sound of Music Groningen 4 en 5 juni: Musical Songbook Antwerpen 6 juni: Café vocal: Op verzoek 2 - 13 juni: Sound of Music Apeldoorn
