SaSa was gisteren niet op de buis door het drama in Dendermonde. Wat betekend dat het programma vanavond wordt uitgezonden om 21u20. Iedereen SMSEN voor Ann want iedereen zit op de pijnbank!!! Go Ann!!!
Vanavond weer kijken op Eén naar Sasa SMSEN voor ANN!!! Niet vergeten!
Vanaf vrijdag 9 januari zal Ann te zien zijn in Steracteur Sterartiest op Eén!
SMS ANN naar 3470!!!
Haar goede doel:
Natuurpunt zet zich al jaren in voor het behoud van de natuur in Vlaanderen. Behalve de bescherming van verschillende diersoorten, vecht Natuurpunt voor het behoud van belangrijke natuursites. De natuurorganisatie houdt zich vooral bezig met de aankoop en het beheer van waardevolle natuurreservaten.
Toch kijkt Natuurpunt verder dan Vlaanderen alleen. In Zuid-Amerika bijvoorbeeld trachten ze de ontbossing een halt toe te roepen en iets te doen aan de opwarming van het klimaat. Met 25.000 willen ze een lokaal project steunen, dat het regenwoud in Brazilië heraanplant. Per boom kost dat 10.
Ons kleine wondertje is gepland voor 16 augustus, een zomerkindje dus. Bijna 8 weekjes ver.
Het is zo onwerkelijk nog allemaal. Terwijl het toch heel overduidelijk is dat er hier iets heel klein zich aan het manifesteren is. Ochtendmisselijkheid, laat maar komen, hoe meer hoe liever want dat wijst erop dat alles nog steeds goed gaat.
29 december 2008
Na een positieve test, vandaag bevestiging gekregen bij de gyn. We zijn opnieuw zwanger, heel officieel! Ik wil het uitschreeuwen en tegelijk weet ik hoe fout het wel kan lopen. Toch ben ik blij met dit nieuwe wondertje, dit kansje om van een kindje te kunnen genieten.
Na Annie, Ann nog even kort gesproken. Misschien ma best want kon ni echt veel zinnigs uitkramen. Mijn excuses! Ach, ik mag het nu opnieuw op dit kleine mirakel steken, het perfecte excuus.
26 december 2008
Ben blij dat kerst voorbij is. Was een rampavond...
Gelukkig morgen Annie kijken. En hopen op een babbeltje met Ann. We blijven desnoods kamperen want k heb haar nog wat af te geven. Maar zoals steeds zullen we haar ni te lang ophouden. T is sowieso al een lange dag voor haar...
Zondag 2 weken over tijd. Spannend. Het gaat tot nu toe goed...
23 december 2008
Misselijk. Het is nu niet enkel 's ochtends maar blijkbaar ook 's avonds... Lastig om in slaap te raken maar ik neem het er graag bij.
Morgen kerstavond. Wat zou ik dat graag overslaan. Ik ben nog steeds niet echt in feeststemming en zie dat ook nog niet zo gauw gebeuren. Morgennamiddag even opt kerkhof langs, misschien geeft dat weer wat rust.
Nog even en we kunnen 2008 afsluiten. Een jaar met intens geluk, en véél verdriet.
Mijn wens voor het nieuwe jaar? Een emotioneel rustig jaar, tijd om te bekomen van het voorbije hectische jaar. Dromen van een mooie toekomst...
Door gaan met dit leven. Het blijft nog steeds een strijd. Elke dag opnieuw. Alle kleine beetjes helpen, een lach, een lief woordje, een knuffel, een zoen,... Zo lukt het me om opnieuw een beetje te genieten van dit leven. Al is genieten misschien niet het juiste woord. Want de pijn blijft, wat ik ook doe, waar ik ook ben. Telkens word ik opnieuw met mijn neus op de feiten gedrukt: 3 *kindjes en * zij mochten niet blijven. Waarom? Dat blijft nog steeds een onbeantwoorde vraag. Ik kan me er nog niet bij neerleggen dat ik het antwoord nooit zal weten. Nu nog niet. Nooit...?
22 december 2008
Gisteren Annie maal 2. K heb er van genoten!!! Voor herhaling vatbaar! (volgend weekend natuurlijk!) Lekker vermoeiend ook.
Of komt dat door iets anders? Gisteren in tranen uitgebarsten, zonder enige deftige reden. Dus voor mij lijkt het wel duidelijk. Zwanger of niet??? Ik ga gewoon door en zie wel hoe het binnen een paar weekjes loopt. Pas dan wil ik een bevestiging.
Benieuwd wat het nieuwe jaar zal brengen...
15 december 2008
Bijna feestdagen. Heb een hekel aan die sfeer. Nog 3 en een halve dag werken.
Gelukkig staat mijn weekend goed vol. Zaterdag naar Evita gaan kijken en zondag eerste maal Annie. Dit was nog niet gepland maar Tom heeft er voor gezorgd. Hij wist alleen nog ni of hij mee zou gaan... Al wil hij Ann graag aant werk zien dus eigenlijk moet ie dan wel mee. Heeft hij geen excuus meer. Misschien nog een babbeltje achteraf dan. Dat zou mijn weekend compleet maken.
Nu zondag zou ik 1 week over tijd zijn. Zou het? Ik hoop er niet op. Afwachten maar. Een test zou ik sowieso niet doen. Laten we daar maar een paar weken mee wachten.
Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure Mama en papa hopen dat jullie er binnenkort een broertje of zusje bijkrijgen. Wanneer dat zal zijn, is afwachten. 2009 of 2010... Heel misschien is ons nog een wondertje gegund.
Jullie plekje zal nooit ingevuld kunnen worden. Zo'n leegte en nog steeds veel verdriet. Zoiets gaat niet zo snel voorbij.
I love you Kusje mama
Nog steeds een gevecht met de depressie. Het gaat met enorme ups en downs. Nu weer in een neerwaartse spiraal met slapeloze nachten en oververmoeidheid overdag... Bijna vakantie om weer een beetje op adem te komen.
De feestdagen laat ik maar aan mij voorbij gaan, voor zover dat kan.
We gaan door. Het moet ooit toch een keertje beter gaan? Of niet?
13 december 2008
Opnieuw online na een lange periode van ziekte en internetproblemen. Blij dat ik hier alles weer kan posten en mijn hart wat kan luchten.
Er wordt zelden nog naar onze 'kindjes' gevraagd en dat vind ik wel jammer. In mijn gedachten zijn ze nog steeds elke dag aanwezig. Zeker in deze tijd van het jaar, is het weer moeilijk. Iedereen in een vrolijke stemming, kerstmuziekjes,...
Tom en ik zijn opnieuw een hele stap verder in onze relatie. Het gaat tot nu toe heel goed. We hebben nog voldoende vrijheid om zelf dingen te doen zonder elkaar en er zijn ook heel wat momenten dat we niet zonder elkaar kunnen.
We zijn ook opnieuw gestart met 'zw' worden. Al hou ik dit nog voor ons want weet dat er dan weer commentaar op zal komen. Zo ging het bij Anne-Laure ook en daar heb ik nu geen behoefte aan. Afwachten wat deze maand zal brengen... Spannend maar ik kijk er wel naar uit. Over een kleine 10 dagen weet ik meer.
Ann Van den Broeck is stilaan de leading lady van de musical in Vlaanderen aan het worden. Als er een hoofdrol te verdelen is, staat zij gegarandeerd op de shortlist. Harry Kupfer, de regisseur van de nieuwe Duitse tourversie van Elisabeth, koos haar om in het voorjaar de Vlaamse cast van deze productie aan te voeren. De audities voor de andere rollen zijn nog volop aan de gang, maar Ann mag zich dus nu al gaan verdiepen in het tragische leven van keizerin Sissi van Oostenrijk, en zo in de voetsporen treden van onder meer Pia Douwes, Maike Boerdam, Maaike Widdershoven en Maya Hakvoort. Het kan niet anders dan dat Ann Van den Broeck al over deze rol had gedroomd.
Deze rol stond bovenaan mijn verlanglijstje, zeker. Samen met bijvoorbeeld Evita en het werk van Sondheim behoort dit toch tot de betere musical. Het verhaal van Sissi kent iedereen wel, maar dit stuk is meer waarheidsgetrouw, en bovendien wordt het verteld met prachtige muziek. Haar constante vluchten en zoeken naar geluk, het willen uitbreken uit dat keurslijf van keizerin, aan een hof waar ze niet kon aarden een gedroomde rol voor een actrice.
Wat heb je moeten doen om Harry Kupfer, de Duitse regisseur, te overtuigen? Ik heb natuurlijk auditie gedaan. Ik heb één van haar belangrijkste nummers ingestudeerd: Mijn leven is van mij, dat ze zingt als Frans Jozef haar eigenlijk in de steek laat en ze aan haar lot wordt overgelaten. Dat is veruit ook de moeilijkste song, dus ik dacht: laat ik dat maar meteen proberen (lacht). En ik vond het meteen een heel prettige samenwerking. Na enkele zinnen deed Harry Kupfer me stoppen en zei hij: Ik hoor dat je mooi kunt zingen, maar nu wil ik je niet meer horen zingen, nu wil ik je horen denken. Dat vind ik het juiste uitgangspunt. Hij wil mensen die uiteraard hun vak beheersen en via hun talent dat verhaal waarachtig kunnen vertellen. Harry is ook niet de eerste de beste. Hij is 73, en ik heb zijn naam eens gegoogled. Onwaarschijnlijk wat hij allemaal heeft gedaan. Hij heeft operageschiedenis geschreven. Ik vind het dus een hele eer, en ook wel best stresserend (lacht), om met hem te mogen werken. Ik voel nu al dat ik er heel wat aan ga hebben, ook al omdat hij ook de regisseur was van de oerversie in Wenen in 1992. Ik zal alleszins mijn Duits flink mogen oppoetsen (lacht).
Nu moet je je door al die mierzoete Sissi-films worstelen. Ik heb ze liggen en ik zal ze nog wel eens bekijken, al was het maar om de sfeer op te snuiven. Ik heb onlangs ook nog eens Ludwig gezien, de biografische film van Visconti. Ik heb ook al een biografie van Elisabeth achter de kiezen, al weet je natuurlijk niet of die wel volledig is. De enigen die Elisabeth door en door kenden en op de hoogte waren van haar diepste geheimen, waren haar twee hofdames, en die hebben hun verhaal nooit verteld.
Ga je flink graven in haar leven, of biedt het stuk genoeg houvast? Ik heb nóg een biografie klaarliggen, hoor. Ik wil gewoon zoveel mogelijk te weten komen over die vrouw. Ze heeft echt bestaan, hè, en dan moet je toch voorzichtig omspringen met zon rol, vind ik. Ik wil me echt onderdompelen in die tijdsgeest, met zijn politieke spelletjes ook. Dat heeft allemaal een invloed gehad op Elisabeth. Zij was gedoémd om keizerin te worden. Frans Josef moest eigenlijk met haar zus trouwen, maar is toen van gedacht veranderd. En ik heb zo het gevoel dat haar omgeving zich wel schuldig voelde dat ze haar in die rol hebben gedwongen. De liefde kan dus duidelijk ook niet alles aan. En dan die doodswens van haar. Ze sprak daar openlijk over met haar kinderen en haar man. Ze is altijd iemand van pieken en dalen geweest, maar als je je diepongelukkig voelt, wordt dat alleen maar versterkt.
Biedt deze rol jou ook de mogelijkheid om kwaliteiten aan te boren die je nog nooit hebt kunnen gebruiken en die je ook nog nooit hebt kunnen tonen aan een publiek? Het is echt een toprol. De liedjes zijn niet gemakkelijk, ik zal letterlijk mijn laagste en mijn hoogste noot nodig hebben. En bovendien moet je haar hele leven weten neer te zetten, van haar 13de tot haar 61ste. Dat graafwerk in haar persoonlijkheid zal dus zeker nodig zijn. Ik hoop dat ik er ook in slaag om in het begin mijn stem meisjesachtig te laten klinken en die stem mee ouder te laten worden. Ja, ik zal alles uit de kast moeten halen (lacht).
Je hebt nog enkele maanden voor de repetities starten en om jezelf dus zenuwachtig te maken. Ga je met veel vertrouwen naar die repetities kunnen gaan, of toch ook met veel angst en onzekerheid? Ik ga er echt voor, natuurlijk wel met een beetje gezonde angst. Maar ik voel me heel veilig bij Harry. Hij weet duidelijk wat hij wil met de voorstelling, dus als ik een foute keuze maak, zal hij dat wel meteen zeggen. Mijn research zal me ook wel wat vertrouwen geven, denk ik. Omdat het vocaal zon uitdaging is, zal ik moeten zorgen dat ik fysiek in topvorm ben.
Vorig jaar stond je met The last five years in de kleinste musical van het seizoen, straks in één van de grootste. In ons land moet je als musicalacteur echt leven met die slingerbeweging. Wel, Music Hall heeft bijvoorbeeld al die jaren in meer of mindere mate werk kunnen verschaffen aan musical- en theateracteurs. En ik denk dat zon partnerschappen met andere producenten een goede oplossing zijn om in de toekomst meer topproducties naar Vlaanderen te halen. En das goed voor ons, hè? Een productie als Daens komt misschien één keer in de tien jaar langs, en daar kun je als creatieveling of als acteur niet lang op teren. Want we hébben de mensen hier om zon producties te dragen. Ik merk dat er steeds meer vraag is naar musical in Vlaanderen, en dan is het het moment om met producties als Elisabeth te kunnen uitpakken.
Veel belangrijke Vlaamse musicalacteurs zwermen uit naar het buitenland, vooral naar Nederland. Maar jij hebt die keuze nooit gemaakt, lijkt het. Ik heb vaak auditie gedaan in Nederland en Duitsland en ben ook vaak aangenomen. Maar toen had ik telkens ook de keuze om in Vlaanderen te werken, in kleinere musicals weliswaar, en dat te combineren met televisie. Dat vond ik ook heel plezant. Maar ik sluit het niet uit, hoor. Harry Kupfer mag me altijd meenemen naar Duitsland (lacht). Maar tot nu toe heb ik altijd de keuze gehad om de stukken te doen die ik echt interessant vind, en dat is toevallig vooral in Vlaanderen geweest.
Opnieuw geveld door buikgriep. Net nu er zo'n leuk weekendje weg voor de deur staat.
17 november 2008 (deel 2)
Ik weet weer waarvoor ik spaar. Elisabeth natuurlijk. Dure hobby Maar goed, k heb het er voor over. K durf ni goe te tellen hoeveel ik al heb uitgegeven.
Even denken 10 maal Beauty 5 maal Grease 10 maal Assepoester 10 maal The Last Five Years 2 maal Bakelietjes 4 maal hotel Vocal 2 maal Nieuwjaarsproms Westerlo Eindhoven Affligem ... En al wat ik nog vergeten ben. Gelukkig zitten er ook goedkopere kaartjes tussen want in de Stadsschouwburg was het meestal Golden Seats of cat 1 (50 euro)
En nee, ik reken het bewust nu ni uit...
Al 3 maal Elisabeth gepland plus al de rest nog int vooruitzicht. Dat wordt centjes vragen met Kerst en Nieuwjaar
Afleiding genoeg, al zorgt dat ook voor slapeloze nachten en heel wat traantjes achteraf...
17 november 2008
Het weekend is alweer voorbij. Wat vliegt de tijd.
Gisteren weer een moeilijk moment gehad. Tom en ik hebben het gehad over onze toekomst samen. Best een moeilijk onderwerp. Natuurlijk willen we samen verder gaan. We hebben tenslotte samen gekozen om het nog een keertje te proberen. Misschien lukt het ook wel. Ook hebben we het gehad over een nieuwe zwangerschap. We hebben beslist om het rustig aan te doen, dus dat wordt pas iets voor in het nieuwe jaar. Als ik het opnieuw aan durf.
Op dit moment is er wel opnieuw het verlangen naar een kindje dat de overhand heeft. Maar eens de planning er misschien komt, zou het kunnen dat ik het toch niet zie zitten. Dat zien we dan weer.
Laten we maar eerst proberen om alles een plekje te geven. Ik besef maar al te goed dat er nog veel werk aan de winkel is.
Gisterenavond, na het gesprek, was ik heel onrustig. Tom was opnieuw richting huis vertrokken want hij had nog wat klusjes op te knappen. Ik heb dan nog even tv gekeken en ben met dat onrustige gevoel gaan slapen. Opnieuw vaak wakker geweest. Gedroomd over Yanne en Anne-Laure... Dat alles ging zoals het had moeten zijn. Wel 2 baby's gelijktijdig...
Uiteindelijk toch nog een beetje kunnen slapen.
Morgenavond op babybezoek...
15 november 2008 (deel 2)
De teleurstelling om de gemiste voorstelling is al een beetje gezakt dankzij Tom.
Daarnet nog snel wat boodschappen gedaan. Ik heb de cd van Daens gekregen. Een mooi cadeau... Hem meteen op mijn I-pod gezet en natuurlijk beluisterd. Ik was weer helemaal mee met het verhaal. Heel emotioneel, met veel kippevelmomentjes.
Wat me bij blijft en zich steeds meer herhaalt in mijn hoofd:
Aan het einde van de horizon Daar wacht een nieuwe dag Houdt u blik daarop gericht Want altijd wacht het licht Van een heel nieuwe dag Aan het einde van de horizon Daar wacht een nieuwe tijd Neem mijn hand en loop met mij De horizon voorbij Voor een heel nieuwe tijd
Want ooit Die dag komt ooit Ge moogt dus nooit Uw dromen laten varen En ooit Wint ge de slag Leer tot die dag Uw dromen te bewaren Al duurt het jaren Ooit Die dag komt ooit Probeer dus nooit Uw dromen kwijt te raken Want ooit Dus vecht ik door Neem ik mij voor Mijn dromen waar te maken
Want ooit Die dag komt ooit Probeer dus nooit Uw dromen op te geven Want ooit Zo zal het gaan Hij zal bestaan Ge wekt uw droom tot leven
Ooit...
Misschien moet ik dat ook maar doen. Heb het er met Tom ook over gehad Misschien moeten we onze droom, een kindje, niet opgeven. Er voor gaan. In de nabije toekomst misschien...
15 november 2008
Typ ik net het hele verslag van gisteren, blijkt dit ding hier niet op te slaan, grrr.
Kort samengevat: door mijn stomme gevoelens was ik zo de kluts kwijt dat we TLFY toch niet gezien hebben. De allerlaatste voorstelling, zonder mij...
Het was het moment waar ik al een hele poos naar uitkeek. Ik wou daardoor een hoofdstuk afsluiten maar zelfs dat is me niet gegund. Door mijn eigen schuld!
14 november 2008
Vanavond de allerlaatste voorstelling van TLFY. En ik zal er gelukkig bij kunnen zijn, samen met Tom!!!
12 november 2008
Gisteren was een rotdag. Of beter, een rotavond. De hele dag ging het vrij goed tot ik gezellig voor de tv zat. En wat verschijnt er? Het reclaampje van Q-music met die huilende baby's. Ik had het al 10-tallen malen gezien en pas gisteren sloeg het in als een bom. Ik zag mezelf in een ziekenhuisbed, zonder baby terwijl al de andere mama's met hun kindjes konden knuffelen.
Ik heb nog geprobeerd om wat afleiding te zoeken, maar niets leek te helpen. Uiteindelijk uitgeput in slaap gevallen.
Vandaag terug aan het werk na het lange weekend. Wel weer even aanpassen maar gelukkig is het een kort weekje.
Vrijdag de allerlaatste TLFY. Ik kijk er enorm naar uit!!! Al is het natuurlijk wel een stukje afscheid nemen. Een hoofdstuk dat ik kan afsluiten.
Als alles goed gaat zal ik er bij zijn!
9 november 2008
Gisteren alweer een afspraak moeten annuleren. Voel ik me echt wel schuldig over. Ik had zoooooooo graag gegaan. Maar dat lukte dus niet, te ziek nog. Dat was dus de voorlaatste voorstelling van TLFY. Misschien lukt het me om vrijdag toch nog te gaan kijken. Zo een mooie manier zijn om een hoofdstuk van mijn leven af te sluiten. Ik hoop zo dat ik die kans krijg...
6 november 2008
Beginnende longontsteking. Misselijk en buik(maag)pijn. Dat kan er nog maar bij. Alles lijkt weer in het water te vallen...
4 november 2008
Terug uit vakantie. Alweer aant werk, dag 2 al. Het 'happy' gevoel is dan ook alweer verdwenen. Het was één weekje ontsnappen aan de realiteit. Eén weekje redelijk geslapen, gewandeld, lekker gegeten, gezwommen. Dan landt je op Zaventem en wordt je meteen weer in de realiteit geslingerd. Meteen aan het werk. Drukte...
Opnieuw ziek ook. Of beter gezegd: nog steeds ziek. De hoest was geminderd door het warme klimaat denk ik, maar is nu weer helemaal terug. Misschien morgen toch maar bij de dokter langs gaan. En de psych. En Tom...
K had ni gedacht dat ik hem zo erg zou missen op vakantie. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een gsm he. Wordt een dure rekening om te betalen. Sponsor Tom maar eens aanspreken dan. Hij wou da k belde he. Al wou ik dat zelf natuurlijk ook heel graag.
Wie ik nog het meeste miste waren onze 'kindjes' natuurlijk. Heel wat kleintjes en bolle buikjes gezien dus dat was wel even slikken. Heb ook vaak voor de spiegel gestaan. Mijn buik staat opnieuw enorm gespannen. Hier thuis meteen op de weegschaal gaan staan. 300 gr minder dan voor vertrek dus komt niet door het lekkere eten. Nu nog steeds is hij vrij bol. Wat moet ik daar nu weer van denken...
24 oktober 2008
Eindelijk vakantie! Het gaat hier dus een week stilletjes zijn. Vandaar ook al mijn verjaardagsboodschap, kan ik dat al niet meer vergeten... Ik noem bewust geen naam of datum, de persoon in kwestie weet wel voor wie het bestemd is. Of dat hoop ik toch
Tom, ik ga je zo missen komende week! Dikke kus!
Gelukkig gaan onze kindjes mee in mijn hart, zo ben ik niet zo eenzaam...
Tot volgende week.
23 oktober 2008
Tom is gisteren dan toch nog langs geweest. We hebben opnieuw lang gebabbeld en hij wil onze relatie nog een allerlaatste kans geven. Hij laat de beslissing wel aan mij over. Nu twijfel ik dus. Is een nieuwe start echt wel de beste oplossing? Het zou me wel wat meer houvast geven. Maar is dat een goeie reden? Ik zie hem nog steeds graag. Das wel een goeie...
Wat kan ik verliezen als we het nog een keertje samen zouden proberen? Niets denk ik...
Beslissing genomen!
22 oktober 2008 (deel 2)
Tom heeft gebeld. Hij komt straks nog even langs. Net goed. Hij blijkt aan te voelen wanneer ik hem nodig heb. Nu dus! Ik wil hem gewoon even knuffelen. Of kan dat niet meer? Misschien wil hij dan opnieuw meer. Misschien wil ik zelf wel meer. Waarom ist zo ingewikkeld allemaal?
Hoofdpijn. Nog steeds. Nawerking van de medicatie? Hoest is er ook weer in alle hevigheid terug. Wat heb ik dat gemist... Nog 2 daagjes werken en een weekje vakantie.
Vakantie... Dubbel. Wanneer krijg ik eens vakantie in mijn hoofd? Een rustpauze. De nacht van zondag op maandag was het even stil in mijn hoofd. Geen gedachten, geen tranen,.... Niets. Helaas was dat maar van korte duur.
Gisteren naar De Bevalling gekeken. Waarom ik dat doe weet ik niet. Het trekt me keer op keer aan. Ook al is het heel pijnlijk om te zien. Ik probeer het dan toch helemaal uit te kijken. Ik beleef dan ook weer mijn 'bevallingen'. Mag ik dat wel zo noemen? 3 maal liep het grandioos fout. Mijn schuld. Wat bij velen als vanzelf lijkt te gaan, loopt hier steeds mis. Waarom?
Opt werk krijgen we regelmatig geboortekaartjes. Bij het lezen van de namen, geven we meestal wel onze mening. Er zijn een aantal namen bij die ik heel mooi vind. Maar wat doe ik er mee? Als er hier toch nooit een kindje komt...
22 oktober 2008
Het leven gaat gewoon door. Net daar heb ik het zo moeilijk mee. Ik maak plannen voor de toekomst en tegelijk denk ik dan: dat gaat niet door. Negatieve gedachten maken af en toe plaats voor positieve. Het lijkt wel of ik werk op automatische piloot.
Ook mis ik Tom meer en meer. Moet ik onze relatie nog een kans geven? Een allerlaatste?
Wat ik dan mis? Geen idee, alles eigenlijk.
20 oktober 2008
Gisteren TLFY gezien, een mooie afsluiter dacht ik. Een prachtige voorstelling, net zoals de 7 voorgaande... Geen babbeltje gehad met Ann. K twijfelde dus toch maar niet gewacht. Wou ze niet lastig vallen, er was al volk genoeg.
Thuis aangekomen was het hier nog een drukte en werd ik echt overweldigd door gevoelens en gedachten. Het was echt genoeg geweest.
Nog wat tv gekeken maar ik was te onrustig om echt te kunnen volgen.
Rond 23u30 gaan 'slapen'. 9 slaappillen, 4 cataflam en een aantal dafalgans later werd ik misselijk. De hele nacht enorm ziek geweest. Dat was niet wat ik wou maar ik kon het niet tegen houden. Rond 4u moet ik dan toch zijn ingedommeld, die zalige rust... Geen gedachten meer, geen tranen, enkel rust. Tot ma aan mijn bed stond met de mededeling dat het nu echt wel tijd werd om op te staan. Ik moest gaan werken. Nog moe, draaierig en misselijk, mezelf dan maar naar beneden 'gesleept'. Stukje brood gegeten, wat water gedronken en me snel gewassen. Klaar om aan de slag te gaan...
Weer verder gaan. Ik moet wel. Kwaad op mezelf, zelfs dit lukt me niet! Ik geef niet op... Wanhoop ook. Eenzaamheid. Verdriet. Onmacht.
18 oktober 2008
Waarom moet nu alles tegen gaan? Het aftellen kan beginnen...
15 oktober 2008
Nog 2 werkdagen en één weekendag. Aftellen. Het komt nu steeds dichter bij. Rustgevend werkt het wel. Gisterenavond een pilletje ingenomen en vannacht dus toch 6 uurtjes geslapen. Nadeel: als ik moet opstaan, ben ik nog wat suf wat mijn humeur niet echt ten goede komt.
Afleiding genoeg gehad opt werk, opnieuw veel kindjes dus concentratie nodig gehad.
Bij de psych langs geweest. Ik weet niet of dat nog wel zin heeft. Wat kan zij nog doen? Mijn kindjes ben ik voor altijd kwijt. Praten lost dit niet op... En de medicatie zorgt er enkel voor dat ik 's nachts toch een beetje kan slapen. Maar meer doet het ook niet. Ik zal maar blijven gaan, nog eventjes toch...
Hier zit ik weer voor mijn schermpje. Mijn hoofd lijkt leeg. Nee, het zit vol, overvol... Zo vol dat denken moeilijk wordt. Handig soms. Kan ik maar met één ding tegelijk bezig zijn. Tijdens het werk wel iets moeilijk want daar moet ik wel meerdere dingen tegelijk kunnen. Eten geven, kindjes in het oog houden, liedjes zingen... Af en toe loopt het dan wel eventjes spaak. Maar mijn collega's vangen dat wel meestal op. Gelukkig maar.
Van de psych iets gekregen om te kunnen slapen. Weet alleen nog ni of ik het ga gebruiken. Ik wil niet afhankelijk worden van die medicatie. Al besef ik wel dat ik nog heel wat slaap heb in te halen.
12 oktober 2008
Daens was prachtig! Ik heb genoten. Voor herhaling vatbaar. Of toch niet? Zo dubbel. Genieten en tegelijk de pijn die je voelt. Een masker opzetten en doorgaan. Lachen en huilen.
Ik weet het allemaal niet meer. Het raakt stilaan op... Nog 5 dagen werken. Nog 5 keer alles geven. Nog 5 keer genieten ook. Energie is op. Genoeg geweest. Maar ik moet door, nog 5 werkdagen... D-day komt dichterbij! Aftellen, aftellen, aftellen.
Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure ik mis jullie zo! De pijn wordt onhoudbaar.
The Last Five Years The Last Five Days!
Een babbeltje met Ann, dat zou ik nog graag doen...
10 oktober 2008
Gisterenavond alweer naart plekje van Jelle, Yanne en Anne-Laure geweest. En ook Anne-Laure's filmpje nog een keertje gezien. K had er echt weer behoefte aan. Vannacht ook nog eens doorgeslapen, was ook weer een poosje geleden.
Vandaag was het gelukkig een iets rustigere dag opt werk, wel aangenaam op een vrijdag. 17 kindjes maar. T was ook prachtig weer, dus konden we buiten spelen. Ik blijf het wel moeilijk hebben met al die lieve, kleine babytjes. Ik kan er zo van genieten en tegelijk doet het elke keer opnieuw pijn. Het beseffen van wat had moeten zijn. 3 kleintjes die geen kansje kregen... Zo oneerlijk. Enkel de leegte blijft over.
Morgen dus Daens. Ik hoop dat dat voor voldoende afleiding kan zorgen. Het moet gewoon lukken.
Vanaf maandag opnieuw elke dag psych. Is een tussenoplossing want ze zou toch graag hebben dat ik minstens één dag per week vrij zou maken. En dat zie ik dus niet echt zitten. Net een nieuwe job en dan al moeten vragen om één dag per week minder te mogen werken. Ze zullen me zien komen. Denk dan dat ik ni meer zal hoeven te komen. Ik kan normaal al geen weekdagje vrij nemen, door de vele vakanties, laat staan elke week... Waarom is het toch allemaal zo moeilijk?
7 oktober 2008
Vandaag had ik in Genk moeten zijn. Maar doordat ik nu fulltime werk, heb ik het moeten aflassen. Jammer want ik had er graag bij geweest. Ach ja. Ik hoor wel hoe het was. Zaterdag Daens dus hoop op heel wat afleiding. En het weekend daarna is een TLFY-weekend.
Vanmorgen even een stukje TLFY geluisterd en dan gaan werken. Een drukke dag vandaag alweer, met 21 kindjes. Zo gaat de tijd wel sneller voorbij. Zal wel blij zijn alst 18u is. Thuis komen, eten en een dutje doen...
Al het papierwerk is sinds gisteren in orde, das een hele opluchting! Bij de psych was het weer heel emotioneel. Ze stelde voor om opnieuw één dag per week in het ziekenhuis door te brengen. Ik moest er over nadenken, zei ze. Goh, ik weet het toch zo niet. Heeft het nog wel zin?
6 oktober 2008
Gisteren is alweer wat verteerd. Dat mocht ook wel, want het zat vrij hoog. Gelukkig vannacht toch ietsje langer kunnen slapen, een 6-tal uurkes. Eigenlijk nog veel te weinig maar tis toch al een begin.
Vanmorgen totaal geen zin om te gaan werken. Wat haat ik die maandagen. Goed dat het zonnetje schijnt, geeft toch al een iets beter humeur.
Vanavond bij de psych langs. Ja, alweer. Nog wat dingetjes regelen. Ook bij de notaris wordt ik verwacht om alle papieren officieel in orde te brengen. En dan... Dan ga ik mijn filmpjes nog kijken en slapen tot morgen weer begint.
5 oktober 2008
Vandaag was druk. Hotel Vocal was weer de moeite. Achteraf nog blijven plakken, Julie, Karen en Angelique wilden dan ook nog een foto. Ik had daar niet zo'n behoefte aan deze keer. K heb Ann aan het werk gezien, dat was voor mij al voldoende. Ik wil ze niet elke keer lastig vallen... Om 18u30, met heel wat vertraging, thuis aangekomen.
Tegelijk was het ook heel emotioneel. Alweer werd De Roos gezongen: zo mooi. En daardoor heb ik dan de beslissing genomen: 19 oktober, avond, D-day of The end day. The Last Five Years met Ann en Jan. Een mooier slot kan ik me ni inbeelden. Het lucht in elk geval op. Nu alles regelen en dan ben ik klaar...
4 oktober 2008
Morgen Hotel Vocal in Lier. Afleiding moet nu toch een keertje werken! Wil in elk geval eens een hele nacht slapen, zonder onderbrekingen. Is veel gevraagd...
3 oktober 2008
Nieuwe maand, nieuwe moed? Ik vrees ervoor.
Vandaag hoorde ik het liedje van Samson en Gert: op, op, alles is op. Heel toepasselijk zinnetje. Op, op, energie is op... Op, op, ... is op... En ga zo maar door.
Wanneer komt er een oplossing? Bestaat er wel een oplossing? Als ik dan een oplossing zoek, kom ik steeds op hetzelfde uit. Opgeven is het makkelijkste...
Regen stroomt met bakken uit de lucht. Net als de tranen die hier over mijn wangen lopen. Boos! Nee, razend! Waarop? Ik weet het niet. Op mezelf.
Buikpijn en opnieuw een bloeding. Komt het door de spanningen en de emoties? Toch een beetje ongerust. Het voelt niet goed.
Waarom kan het niet GEWOON zijn? Maar wat is dat, gewoon? Geluk moet je zelf zoeken... Awel, k moet zeggen, k heb al hard gezocht ma nog ni echt gevonden. Misschien doe ik ni hard genoeg mijn best? Of misschien ben ik het niet waard.
30 september 2008
Alweer een onrustige nacht achter de rug. Gevolg: nog moe en opnieuw keelpijn. Ik zou zo graag hebben dat die nare dromen stoppen. Maar wat kan je er aan doen? Het hoort bij de verwerking, dat zeggen ze. Akkoord maar daardoor ben ik er nog niet van verlost.
Gelukkig is er toch één mooie droom die nog steeds opnieuw terugkomt. Een droom die er voor zorgt dat ik toch nog een beetje kan slapen zonder steeds te moeten denken dat die nare dromen weer komen... Wat klinkt dit kinderachtig. Maar na een tijd wordt het echt beangstigend.
Ik wil dat het stopt! Misschien wel gewoon alles. Een goeie keuze, nu enkel nog plannen. Enkele voorbereidingen nemen en dan...
29 september 2008 (deel 2)
Vanmiddag opnieuw 'ons' babytje een flesje gegeven. Ze ligt dan zo zalig te soezen en rustig te drinken. Haar vingertjes stevig rond mijn hand, haar oogjes op mij gericht, moeite doen om nog niet in slaap te vallen. Het boertje en dan een beetje bijkomen. Zalig indommelen op schoot. De huilbui omdat ze in haar bedje wordt gelegd, het nasnikken en dan het zachte snurken als ze dan toch in slaap is gevallen. Zo mooi... Dat alles binnen de 20 minuten.
Dan tijd om opnieuw weer aandacht te schenken aan al 'onze' andere spruitjes, die lachen, huilen, schreeuwen, zingen, dansen, ruziën, komen knuffelen...
Het had zo anders moeten zijn. Elke keer opnieuw wordt je geconfronteerd met wat je niet hebt. Wat niet heeft mogen zijn. Dag in, dag uit die vrolijke snoetjes. Dat is er hier niet. Hier geen blozende kaakjes, geen huilbuien, slapeloze nachten, eerste tandjes, eerste groentepapje,...
Ik kan enkel terugdenken aan wat is geweest. Mijn kleintjes in mijn buik die enorm konden woelen, de allereerste echo, de afspraakjes bij de gyn, het voorzichtig aftellen naar het einde van die 40 weken. Het abrupte onderbreken van onze droom. Onze toekomst en het leven van onze kindjes... Het allereerste moment dat ik ze in mijn armen hield, verdrietig en toch ook trots. Alle 3 zo verschillend, alle 3 zo van ons. Afscheid voor altijd.
Lieve kleintjes ooit komt er een dag dat we weer samen kunnen zijn. Wanneer die dag komt weet ik niet zeker: vandaag, morgen, binnen een week of een jaar... Maar ooit zal het zo ver zijn.
Tot dan een zoentje van hieruit mama
29 september 2008
Bijna is de maand september voorbij. Das goed. Misschien brengt dat weer wat rust. Of blijft het dan nog zo woelig in mijn hoofd? Ik tel al af naar komende vakantie. Er tussenuit. Beetje opwarmen int zonnetje, het land verkennen, lekker niksen...
Daarstraks onze kleinste spruit weer eens een flesje gegeven. Daar kan ik zo van genieten, net als zij trouwens. Daarna nog wat geknuffeld met haar. Zalig dat lachje op haar gezicht, die blinkende oogjes. Dat wil ik ook ooit...
Beste Musical The Last Five Years (Judas Theaterproducties)
Beste Regie Martin Michel (Fame) Beste Vrouwelijke Hoofdrol Ann Van den Broeck (Sanne, The Last Five Years)
Beste Mannelijke Hoofdrol Jan Schepens (Nathan, The Last Five Years)
Beste Vrouwelijke Bijrol Loeki Knol (Goede Fee, Assepoester)
Beste Mannelijke Bijrol Koen Crucke (Koning Maximiliaan, Assepoester) Beste Inhoudelijke Prestatie Pol Vanfleteren (arrangementen, The Last Five Years)
Beste Creatieve Prestatie Karen Beens (poppen, De Fabeltjeskrant) Beste Ensemble Fame Radio 2 Publieksprijs Grease
Maandagavond beleefden zo'n 1200 genodigden en musicalfans in De Zuiderkroon in Antwerpen een spannende en uitzinnige avond tijdens het vijfde gala van de Vlaamse Musicalprijzen. Buitenbeentje 'The Last Five Years' kreeg vier onderscheidingen. De intieme voorstelling is door de jury uitgeroepen tot Beste Musical van het afgelopen seizoen. Ann Van den Broeck en Jan Schepens kaapten de prijs weg voor Beste Vrouwelijke en Beste Mannelijke Hoofdrol, Pol Vanfleteren krijgt voor zijn arrangementen de prijs voor Beste Inhoudelijke Prestatie.
'Fame' had de meeste nominaties (8) en wist er 2 te verzilveren: Beste Regie (Martin Michel) en Beste Ensemble. 'Assepoester' leverde de beste bijrollen af, gespeeld door Koen Crucke en de Nederlandse Loeki Knol. Karen Beens, die de poppen van 'De Fabeltjeskrant' ontwierp, wint de prijs voor Beste Creatieve Prestatie. De Radio 2-Publieksprijs is voor 'Grease'.
De vakjury, met voorzitster Leah Thys, deelde ook twee speciale trofeeën uit. Hans Peter Janssens kreeg de carrièreprijs voor Bijzondere Verdienste. In Vlaanderen speelde hij onder meer de hoofdrollen in 'Les Misérables', 'The Phantom of the Opera' en 'Dracula'. In Londen vertolkte hij jarenlang de rollen van Jean Valjean en Javert in 'Les Misérables'. Hij was de eerste acteur die beide rollen vertolkte in de West End. Momenteel schittert hij in de Disney-musical 'Tarzan' in Nederland.
Wim van den Driessche werd bedacht met de ATV-Prijs voor Bijzondere Prestatie. Hij speelde onlangs in 'Les Misérables' in Nederland de twee mannelijke hoofdrollen op één dag, een wereldprimeur. Beide acteurs brachten tijdens het gala een uitzonderlijk duet van het nummer 'Ster' uit 'Les Misérables'.
Tijdens de show, die live werd uitgezonden op ATV en ook mee te volgen was op Radio 2, waren er ook enkele veelbelovende voorsmaakjes van het nieuwe musicalseizoen: de cast van 'Daens' (met o.a. Lucas Van den Eynde, Free Souffriau en Jelle Cleymans), de kids van 'Annie', de volledige cast van 'Suske en Wiske - De Circusbaron', de jonge belofte Sara Gracia Santacreu uit 'Evita' en Timo Descamps met een nummer uit 'Kruistocht in Spijkerbroek'. De Britse musicalster Sarah Hay (o.a. 'Blood Brothers', 'West Side Story', 'Romeo & Juliet') kwam speciaal voor de gelegenheid naar Antwerpen met een act waarmee ze de zaal in enkele minuten op haar hand kreeg. Jo De Poorter en Bieke Iegems praatten de avond met stijl en een knipoog aan mekaar.
Uiteraard is iedereen na een prijsuitreiking benieuwd hoe de winnaars reageren. Wij trokken naar enkelen van hen met felicitaties en vroegen naar hun diepste overwinningsemoties.
Pol Vanfleteren (Beste Inhoudelijke Prestatie) "Wat doet dat met een mens? Verhoogde bloeddruk, snellere hartslag, meer transpiratie en voor de rest een gelukzalig gevoel! Het geeft de kracht om verder te gaan. Het geeft de kracht om verder te gaan en aan nieuwe dingen te werken. En er komt zeker iets nieuws!"
Sam Verhoeven (producent The Last 5 Years, goed voor 4 Prijzen) "Onze pronostiek stond op drie. We dachten: met drie van de vier zou het goed zijn. We waren zeer verbaasd dat zowél Ann als Jan in de prijzen viel én dat we daarenboven ook nog eens als beste musical werden gekozen. Dus dat is fantastisch. We kunnen op elke prijs heel trots zijn. Het geeft de moed om aan nieuwe dingen te werken."
Loeki Knol (Beste Vrouwelijke Bijrol) "Ik ga er een mooi plaatsje voor zoeken thuis! Ik vind het een zeer groot compliment, zeker ook omdat ik het Belgische volk zeer artistiek vind, muzikaler zelfs dan de Nederlanders. Dus wat dat betreft ben ik heel blij dat ik 'm gekregen heb!"
Koen Crucke (Beste Mannelijke Bijrol) "Van de eerste keer prijs. Ik had het echt niet verwacht dat het voor mij zou zijn! Ik sta te trillen op mijn benen."
Ann Van den Broeck (Beste Vrouwelijke Hoofdrol) "De eerste keer dat ik de prijs win voor de Vrouwelijke Hoofdrol. Ik vond die rol zo leuk om te spelen. 't Is natuurlijk heel fijn als je daar dan een erkenning voor krijgt. Mijn eerste (voor Merrily We Roll Along) staat ergens ónder de piano (lacht), maar ik zal hem nu bovenhalen en de twee er op zetten. De twee rollen waarvoor ik heb gewonnen, zijn twee rollen waar ik écht achter sta: een goeie uitdaging, moeilijke muziek."
Jan Schepens (Beste Mannelijke Hoofdrol) (excuseert zich eerst voor zijn haar) "Ik had het echt niet verwacht. Het bewijs: ik had een rolkraagtruitje aangedaan! Ik had verwacht dat Davy Gillis zou winnen. Maar ik vind het wel fijn dat we zoveel prijzen gewonnen hebben, want het betekent toch een duwtje in de rug voor de kleiner, niet-commerciële musicals."
Hotel Vocal vandaag. En wat wordt er gezongen? De Roos van Ann Christy, k heb serieus moeten slikken. Net traantjes kunnen tegen houden. En dat door een stom ma prachtig liedje... Gelukkig kon er ook eens gelachen worden de rest van de middag. K had het nodig na vannacht.
Of kwam het ook door de kater? Tja, etentje afsluiten met gratis rum, komt ni goe. Zeker omdat ik anders bijna nooit drink en het nu ad fundum was. Eén fles voor ons 8, moet kunnen. Heb ik ondervonden vannacht of beter vanmorgen. Overslapen en dus trein gemist. Waardoor ik met een uur vertraging ben aangekomen in Antwerpen. Ach, geen ramp.
Even minibabbeltje gehad met Ann, wel fijn. Maar wie had de bibber, ikke natuurlijk, toch toen ik een foto moest nemen voor iemand anders. Idioot. Kwam het door de emoties? Of zal ik het op de drank steken? Ja, het beste excuus, mijne kater in combinatie met een slapeloze nacht.
Tom ook nog gesmst vandaag. Of we nog eens konden praten. Gewoon het horen van zijn stem brengt me in de war dus weet ni of ik het aan kan.
Wat mis ik hem. We hebben zo veel meegemaakt samen... We hebben samen 2 of beter 3 engelenkindjes. Toch iets wat ons bindt. Natuurlijk is er veel gebeurd, veel ruzie's, veel discussies,... Maar er was ook zo veel meer dan dat. En net dat mis ik nu enorm! Zijn knuffels, zijn kusjes, zijn hand op mijn buik,... Dat hoort tot het verleden. Voor altijd?
Morgen nog eens naar de psych. Lijkt of het ni echt meer helpt. Of te goed werkt eigenlijk. K pieker te veel. Depressie is ni op 1, 2, 3 voorbij.
Al kan het wel. De gedachte blijft steeds aanwezig, opgeven is de makkelijkste keuze. Opnieuw wat pillen en tis zo voorbij. Dan zou ik bij mijn kindjes zijn!
26 september 2008
Het is op, genoeg geweest!
25 september 2008
Maandag naar de uitreiking van de Vlaamse Musicalprijzen geweest. We waren goed vroeg dus nog niet veel volk van de partij. Zo konden we rustig rondkijken naar alle anderen die ondertussen toekwamen. Zoals verwacht heel wat bv's te zien, vooral mijn collega was daardoor onder de indruk. Bij mij lijkt het een beetje te wennen. Of kwam dat doordat mijn humeur nog op een laag pitje stond.
Gelukkig wel kunnen genieten van de hele avond zonder al te veel te moeten piekeren. Ik ben helemaal akkoord met de uitreikingen, net wat ik verwachtte.
De nacht die er op volgde was wel zwaar. Weer veel te weinig slaap, zeker na zo'n zwaar weekend. En dat resultaat merk ik alweer. Buiten verkoudheid nu ook keelpijn en koorts. Enkel zuigtabletje genomen.
Nog één dagje werken en dan is het weer weekend. Zondag naar hotel Vocal. K zie het helemaal zitten! Al mag ik niet te veel stil staan bij vorig jaar dan.
20 september 2008
Het licht en mijn knuffel hebben maar eventjes geholpen. Ik heb een kleine 4 uurtjes geslapen vorige nacht. Iets is beter dan niets zeker. Ook vandaag weer even met de psych gebeld. Ze heeft me een nieuwe 'opdracht' gegeven. Eentje die een beetje voor afleiding zou kunnen zorgen. Ik moest eens nadenken over het verleden en eens stil staan bij alle kleine details die ik me nog herinner. Nu ik er zo over na denk: dat is echt wel vrij veel. Bepaalde geuren die samen hangen met herinneringen. Kleine dingen die een grote indruk nalieten toen ik nog kind was. Zowel in positieve als in negatieve zin. Voorbeeldjes hiervan zijn: de associatie van bleekwater met buikgriep als kind (ma had dat gebruikt in het toilet), de verkeerde hand vast nemen als kleuter; waarvan ik nachten lang heb wakker gelegen. Zelfs herinneringen van het ziekenhuis rond mijn 6de verjaardag: de steriële geur en de angst voor die enorme naald: nog steeds heb ik het niet zo voor naalden... De exacte geur van de wierrook bij de begrafenis van mijn grootvader (na 14 jaar geleden) kan ik er perfect tussenuit halen... Mijn soms overgevoelige huid, wat nog steeds zo is. Het scherp opmerken van geluiden uit de omgeving. Zelfs het 'draaien' van een auto in de straat, voelde en voel ik nog steeds in mijn buik. Gaat allemaal samen met Hoog Sensitief. Pas nu besef ik dat ook echt. Raar. Al verklaard het nu ook echt hoe het komt dat ik me nog zo veel details kan herinneren.
Ik ben bang om dingen van mijn kindjes te vergeten. Maar nu weet ik ook dat mijn geheugen alles perfect heeft opgeslagen en dat ook nog zo zal blijven doen. Alleen zal het pas geleidelijk aan weer helemaal terug komen. Zou een soort van zelfbescherming zijn, niet te veel verdriet tegelijk. Al voelt dat niet zo aan op dit moment. Ik ben 'blij' dat ik hier zo veel van mijn gevoelens gepost heb. Vooral ook mijn boekje dat ik bijhield tijdens mijn zwangerschappen. Zo blijft er toch nog wat tastbaars en herleesbaar over van hun leventje!
Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure
Soms zou ik zo graag de tijd terug draaien naar het moment dat alles nog goed was. En tegelijk ook niet helemaal. Want als Jelle een kansje had gekregen, had ik waarschijnlijk ook niet die korte tijd van jullie kunnen genieten. Ik mis jullie nog steeds! mama
Ik zou in elk geval wel steeds dezelfde beslissingen hebben genomen dan die ik nu heb moeten maken. Dat deel zou ik niet anders willen. Maar het had zo mooi kunnen zijn: 3 kindjes en een 4de op komst. Maar waarschijnlijk op heel andere momenten dan het nu was en nog steeds is.
Nu moet ik toch dringen gaan stoppen met denken want wat ik hierboven lees, lijkt wel een beetje verwarrend. Moeilijk om het exact te verwoorden zo.
19 september 2008
Gisteren weer een zware dag en nacht. Houdt het dan nooit op? De vermoeidheid slaat toe, hard toe. Weerstand begint ook alweer enorm te verzwakken. Een eerste verkoudheid is er al. Ik mag me voorbereiden op meer. En op die momenten vraag ik me af of dit allemaal nog zin heeft. Nog meer dan anders heb ik dan de zin om het gewoon op te geven. Voorbij. Want waarom nog al die moeite doen? Voor wie? Voor wat?
Op het werk is het zwaar, je loopt ook een hele dag met een soort vrolijk masker op. En zelfs dan lijken de kindjes soms te merken dat ik het moeilijk heb. Dan komen ze nog meer dan anders knuffelen en heb ik het daardoor meestal nog moeilijker. Ik zie hen graag en zelfs dat doet pijn. Het besef dat ik nooit zo'n band zal hebben met mijn kindjes... Ik probeer wat afstand te houden, want ook bij hen volgt er vroeg of laat het afscheid. Al zetten zij dan wel een nieuwe stap in hun leventje, wat positief is.
Ik ga nu wat proberen slapen, want ik ben op. Val bijna in slaap achter mijn laptop. Tot het licht uit gaat, en mijn gedachten en dromen het overnemen. Misschien moet ik maar gewoon het licht aan laten. Weg nare dromen... Terug een beetje kind. Mijn knuffel naast me in bed. Hopend op een beetje troost.
16 september 2008
Alweer een slapeloze nacht. Of beter, ik heb me uiteindelijk in slaap gehuild. Mijn ogen waren vanmorgen nog helemaal rood en opgezwollen. Ma vroeg zelfs wat er aan de hand was. Ik meteen: niesbui en denk één of andere allergie. Meteen een frisse douche genomen om de sporen wat weg te 'wissen'.
Ook de kids opt werk waren uit humeur. Goed dat het zonnetje scheen en we toch even buiten konden.
En nu? Ik ben echt heel moe maar mijn humeur is niet denderend. Proberen om niet te veel na te denken. Gewoon te ontspannen, rustig te gaan slapen. Je weet maar nooit.
Beelden van Yanne's afscheid blijven maar komen... Van het moment in het ziekenhuis tot haar allerlaatste knuffel en het afscheid. Telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw...
15 september 2008
Tom gisterenavond nog opgebeld. Hij is nog langs geweest en we hebben nog een hele nacht gebabbeld. Over Yanne, over ons verdriet en over onszelf. Het heeft in elk geval wel een beetje opgelucht en nu weten we duidelijk waar we staan. Zoals het nu liep, kon het ook niet echt meer verder: wel - niet,... Veel te verwarrend. De knoop is eindelijk doorgehakt, we hebben samen hopelijk de juiste beslissing genomen. Of het echt de juiste keuze is, zullen we dan wel gauw genoeg merken.
Vandaag was het zwaar opt werk. Niet echt veel kindjes maar wel een paar zieken dus veel traantjes. Zelf kreeg ik het daardoor ook best zwaar. Die confrontatie, het lijkt een beetje makkelijker te gaan maar elke keer denk ik nog aan mijn kindjes. Vooral toen ik vandaag 'onze' kleinste spruit een flesje gaf. Dat lieve snoetje, het zeurderige toontje, het lachje bij het flesje, het genieten van het drinken, het knuffelmomentje erna. Allemaal dingen die ik moet missen... Wat had ik dat zo graag gedaan!
Je hoort andere ouders klagen over huilbuien, slechte nachten,... Moet inderdaad best vermoeiend zijn, maar dat weet je toch als je aan kinderen begint. Of niet? Zij mogen dit meemaken, anderen krijgen die kans niet!!!
En dan is er weer dat verlangen naar een kindje. Maar die wens is nu totaal uitgesteld, misschien wel voor altijd. En ook dat is weer even slikken.
Wordt het ooit weer een beetje leefbaar? Het verdriet een beetje minder pijnlijk? Komt er ooit een moment dat ik gewoon kan opstaan zonder dat beklemmende gevoel? Dat ik kan gaan slapen en meteen in dromenland ben? Gewoon een beetje gelukkig zijn... Weer kunnen genieten van kleine dingetjes en niet steeds afleiding moeten zoeken. Of beter: geen afleiding maar gewoon ontspanning. Rust...
14 september 2008
Vandaag de dag...
Wat is dit zo onwerkelijk. Ik blijf in herhaling vallen.
Wie denkt er nog aan Yanne? Tom heeft een lief smsje gestuurd. Hij mist ons dochtertje nog steeds heel erg en hij wou dat hij de tijd kon terug draaien.
En ik? Natuurlijk denk ik nog aan haar. Elke dag, misschien zelfs elke minuut van de dag. De pijn van het afscheid blijft knagen. Het lijkt nog steeds een nachtmerrie waar ik elk moment kan uit ontwaken. Misschien een beetje ontkenning van de realiteit?
Daarstraks effe gebeld met de psych. Ik had er weer nood aan ja. En zij kon me enkel zeggen dat ik moet proberen om mijn gevoelens te verwoorden, zoals ze al zo vaak heeft gezegd. Ze kan het niet in mijn plaats doen.
Maar hoe verwoord je zoiets? De pijn is niet te beschrijven, het gemis onmenselijk, het verdriet overweldigend. En toch zijn dit volgens mij niet de juiste woorden voor wat ik op dit moment voel. Hoe voelt het om hele dagen met dit verlies geconfronteerd te worden? Hoe voelt het om opnieuw een heel klein beetje hoop te hebben en meteen daarna de hoop te moeten opgeven? Ik weet hoe het voelt, ja. Maar of ik dat dan kan omschrijven... Kan ik dat ooit wel? Hoeft het wel? Ik voel wat ik voel... Wat ben ik dan met het benoemen ervan? Volgens mij voegt dat er niets aan toe.
Misschien mag ik me er niet druk om maken. Hier moet ik nu niet mee bezig zijn. Ik moet bezig zijn met verlies van Yanne en hoe ik dat een plekje kan geven.
Ik zie haar zo weer voor me. Zo klein, zo perfect, alles erop en eraan. Elk klein detail. Ik lijk ze zelfs weer even tegen me aan te voelen. Dat kleine warme lijfje op mijn buik. De stilte op het moment dat er gehuil moest zijn. Het allerlaatste moment dat ik haar kon vast houden. Het voelde alsof ik haar nooit meer wou los laten. Haar allerlaatste afscheidszoentje... Het definitieve afscheid.
eentje zonder afscheid nemen. En heel misschien opnieuw durven dromen van de toekomst.
Tijd om door te gaan. Verder te gaan en dit verlies een plekje te geven.
6 september 2008
De eerste werkweek zit erop. Zo vermoeiend! En heel emotioneel ook. Ik had er rekening mee gehouden maar toch was de confrontatie moeilijker dan gedacht, zwaarder...
Ik moet doorgaan. Of mag ik toch opgeven? Wat is dit moeilijk. Het weekend mag nog dagen duren.
1 september 2008
Voor velen de eerste schooldag,
voor mij de eerste werkdag.
Vannacht amper geslapen,
vooral toch door de zenuwen, belachelijk
maar ik kan het niet helpen.
Het is soms sterker dan mezelf.
Ik voelde het gisteren eigenlijk al aankomen
want mijn humeur ging met de minuut bergaf
waardoor ik weer last kreeg van hartkloppingen
en kortademigheid. Mezelf toch weer wat
kunnen kalmeren en uiteindelijk werkte
de nodige afleiding toch voor een poosje.
Gisterenavond nog met de psych gebeld en
zij stelde toch voor om een pilletje in te nemen
om de nacht iets rustiger door te komen. Het hielp in elk geval een beetje.
Gisteren niet meer naar t plekje geraakt maar het daarstraks toch maar gedaan. Ik had het nodig na de confrontatie met al die lieve kleine kindjes vandaag.
Gelukkig vandaag maar één babytje, wel een meisje, dus ik moest toch wel enorm slikken. Het had zo mooi kunnen zijn. Er was ook een mama die nog een plekje kwam reserveren, voor augustus 2009, voor het babytje op komst.
En nu... Ik weet het niet. Ik ben moe, maar nog te onrustig om te gaan slapen, straks nog even tv kijken. Werken van 9 tot 18u toch niet te onderschatten... Gelukkig kan ik nu rustig inlopen tot donderdag. Dan zal het half 8 - 18u worden. Ik kan dus al beginnen aftellen naar eind oktober!
Deze week ook maar één keer psych gepland. Ik hoop dat dat lukt, al mag ik natuurlijk wel nog even bellen als het te moeilijk wordt. Wil ik nog wel hulp? Wat haalt het uit? Ik krijg er mijn kindjes niet door terug en de pijn zal ook altijd blijven!
31 augustus 2008
Gisteren mijn verjaardags-afscheidsfeestje gehad. Heel leuk en gezellig. Aperitief opt gras, dan gourmet op de banken. Heel wat getetterd en gelachen. Het optreden zelf was echt fantastisch!!! Collega's konden dat alleen maar beamen. Ann was helemaal zoals we haar kennen opt podium... De andere zangers en de dansers waren ook heel goed. Na afloop ons dessertenbuffet opgegeten. Jammer genoeg geen babbeltje gehad met Ann zelf... K had haar nochtans vanalles willen vragen ma ja. Zal voor een volgende keer zijn.
Vannacht nog eens aan een stuk doorgeslapen, komt mede doordat ik pas om half 2 in bed lag. Misschien werkte gisterenavond voor het eerst ook weer rustgevend...
Er is nog veel werk aan de winkel want vandaag was dat goede humeur alweer een heel stuk minder. Dan heb ik echt zoiets van, t hoeft ni meer...
Morgen opnieuw aant werk, fulltime... Begin te twijfelen, zal het wel lukken, kan ik het aan...
Ik wandel misschien straks nog tot aant plekje van Jelle, Yanne en Anne-Laure. Zal me de nodige rust geven. Of dat hoop ik. Filmpje van Anne-Laure aant kijken nu. Op wie leek ze het meest? Toch wel op Tom denk ik... Maakt ook niet uit. Ze was prachtig!
29 augustus 2008
Gisteren een druk dagje gehad en dat voelde ik dan ook gisterenavond. Te moe om meteen in slaap te vallen, dus nog wat muziek geluisterd.
Ik was alweer 'vergeten' wat muziek van TLFY met me doet. Ik hoorde nog maar de intro en twas al raak. Ik ben tot halverwege de voorstelling geraakt, toch al iets. Dan lukte het echt niet meer... Terwijl het tijdens de live versie met momenten ook heel zwaar werd, leek het nu weer totaal anders.
Onrustig geslapen, kort indommelen en dan weer wakker, zo ging het maar door. Om half 2 vannacht dan maar verder geluisterd om te eindigen met opnieuw benauwdheid, misselijkheid en hartkloppingen. Niet echt gezond maar k moet er door. De muziek brengt zo veel herinneringen weer naar boven. Herinneringen aan de dag waarop ik afscheid moest nemen van Anne-Laure...
Volgende keer moet het anders...
Memory uit de musical Cats
Midnight, not a sound from the pavement Has the moon lost her memory, She is smiling alone. In the lamp light the withered leaves collect at my feet And the wind begins to moan.
Memory, all alone in the moonlight I can smile at the old days I was beautiful then, I remember the time I knew what happiness was. Let the memory live again.
Every Street lamp seems to beat a fatalistic warning Someone mutters, the street lamp gutters, and soon it will be morning.
Daylight, I must wait for the sunrise I must think of a new life And I mustn't give in. When the dawn comes tonight will be a memory, too And a new day will begin.
Burnt out ends of smokey days, the stale cold smell of morning A street lamp dies, another night is over, another day is dawning.
Touch me, it's so easy to leave me All alone with the memory Of my days in the sun. If you touch me, you'll understand what happiness is Look, the new day has begun.
27 augustus 2008
Mijn verlof zit er bijna op En wat heb ik tot nu toe gedaan? Niet veel eigenlijk. K had graag nog een weekje naar zee of het buitenland geweest, maar dat is er niet meer van gekomen.
Het ene moment kijk ik uit naar komend weekend, afscheidsfeestje met collega's en mijn verjaardagsfeestje. En tegelijk zie ik er tegenop. Hoe zal het allemaal verlopen die dag? Zal het lukken om de hele dag door te gaan? En wat daarna? Opnieuw in een gat vallen? Back to reality?
Maandag opnieuw fulltime aan de slag, dat wordt zwaar. Maar ja, meer centjes zijn welkom want heb nog wel wat ziekenhuisrekeningen te betalen... En ik wil ook nog wel wat dingetjes plannen en dan ook EINDELIJK verhuizen...
Maar nu dus gewoon nog even proberen genieten van de allerlaatste daagjes vakantie.
23 augustus 2008 deel 2
Een droom een wonder,... Kan ik nog wel verder zonder?
Alles is zo stil, mijn buik is zo leeg
Leven en dood zo dicht bij elkaar
Eén seconde, een ogenblik en alles is voorbij
De zeepbel spat uit elkaar voor de zoveelste keer dit wil ik niet meer
Tranen overal alles wordt nat net zoals de wereld om me heen Een tranendal en niemand die mij begrijpen kan
Hoop wordt wanhoop Vastklampen aan iets wat er niet meer is Afleiding doet steeds meer pijn Telkens opnieuw het afscheid
Dromen lijken werkelijkheid, nachtmerries laten sporen na onuitwisbaar Voor altijd
Terugkeren in de tijd Verbeelding Hoe het had kunnen zijn
Te mooi om waar te zijn...
Alle 4 nog veel te klein...
23 augustus 2008
Goeie voornemens zijn dingen die toch wel moeilijk vol te houden zijn.
Mijn humeur is momenteel een ramp. De tranen blijven maar komen. En op zo'n momenten zou het handiger zijn om alles gewoon op te geven. Voorbij. Voor wie zou ik nog moeite doen? Is er wel iemand die me begrijpt?
Ik probeer wel gewoon verder te gaan, dingen te plannen, te doen,... Maar wat als zelfs dat niet echt meer helpt. K heb een hele waslijst met data in mijn agenda genoteerd.
Allemaal leuke dingen, dingen met Ann en Sam en musical en... En toch lijkt dit niet echt te helpen. 20 data van nu tot juni 2009, veel die nu wel in het najaar vallen. Een troost? Een klein beetje misschien, vooral de afleiding dan toch.
Ik hoop op nog een beetje mooi weer, maar vrees dat zelfs dat er niet echt in zit. Ik wil naar 't plekje van mijn kindjes toe, maar met zo'n weer is dat niet echt haalbaar. Op zo'n momenten mis ik hen het meest!!! Dan wil ik hen opnieuw vasthouden, gewoon een knuffeltje, één keertje maar! Maar dat is onmogelijk. Dus zit ik hier maar naar hun foto's te staren. Heel onwerkelijk, zijn deze babytjes echt van mij?
Als een klein wit wolkje gedreven door de wind kwam je even bij mij even was je mijn kind
Ik kijk naar omhoog en zie als in een vlucht een klein wit wolkje gaan langs de helderblauwe lucht.
Waar je ook bent ik zou het niet weten niet in tijd of afstand te meten maar ik heb je bij mij diep in mij daarom ben je steeds dichtbij...
Een glimlach kwam voorbij Spiegeling in het stille water Te mooi om waar te zijn Een glimlach kwam voorbij...
Een klein wonder was het een nieuw leven had het moeten zijn Het is je echter niet gegeven maar in onze gedachten zul je altijd bij ons zijn.
Als een vlindertje zo klein groeide jij in mij Nu ben jij het vlindertje van mijn gedachten.
Ik blijf aan je denken in gedachten en dromen Wil je al mijn wensen schenken En laat ze naar je komen Langs de warme zonnestralen Die voor jou mijn liefde vertalen.
It's a Hard Knock Life Na het fenomenale succes van Peter Pan en de Vlaamse Assepoester, gaat Geert Allaert Theaterproducties opnieuw voor een grootse musical voor het hele gezin. De keuze is gevallen op de wegdroom-klassieker 'Annie'. Een volledig Vlaamse productie met een absolute topcast! Met o.m. Marijn Devalck, Ann Van den Broeck, Daisy Thys, Sasha Rosen en Steve Beirnaert. De musical is vanaf 21 december te zien in Gent, Antwerpen, Oostende en Hasselt.
Ze laat zich niet doen, heeft een bos rode krullen en wacht nog steeds op haar ouders. Wie kent Annie niet? Het roodharige weesmeisje is één van de meest geliefde musicaliconen uit de geschiedenis van Broadway! Haar emotionele zoektocht naar haar ouders kan je volgend seizoen opnieuw beleven in een uitmuntende Vlaamse versie!
Annie brengt haar dagen door in een weeshuis onder het harde regime van directrice Miss Hannigan in de hoop ooit haar ouders terug te zien. Bij toeval wordt Annie uitgenodigd bij de miljonair Warbucks. Het wordt een bezoek dat haar leven grondig zal veranderen. Voorgoed!
De Vlaamse Annie? Om dit onsterfelijk verhaal naar Vlaanderen te brengen, werkt Geert Allaert opnieuw samen met de Nederlandse producenten Albert Verlinde en Roel Vente. Samen hebben ze al een indrukwekkende Vlaamse cast weten te verzamelen:
Marijn Devlack is de norse miljardair Oliver Warbucks, die de kerstdagen wat wil opvrolijken door eens een weesmeisje in huis te nemen. Ann Van den Broeck is zijn lieftallige assistente Grace Farell die meteen valt voor de charme van Annie. Steve Beirnaert en Sasha Rosen spelen het gemene schurkenduo dat zich voordoet als Annie's ouders om de mooie beloning op te strijken. En de grandiose Miss Hannigan, de gefrustreerde eigenaresvan het weeshuis wordt vertolkt door niemand minder dan Daisy Thys.
De regie is in de deskundige handen van John Yost, die ook o.m. tekende voor de musical Assepoester, die eerder dit jaar volle zalen trok in de Stadsschouwburg Antwerpen.
Annie - de ultieme kerstmusical om van te houden! Laat deze eigenwijze krullenkop je hart (opnieuw) veroveren en zing uit volle borst mee met musicalklassiekers als Tomorrow en It's a hard knock life!
Voor iedereen die ooit kind is geweest!
22 tot 28 december 2008: Capitole Gent 2 tot 11 januari 2009: Stadsschouwburg Antwerpen 22 februari 2009: Kursaal Oostende 28 februari 2009: Grenslandhallen Hasselt
Het lijkt nu pas door te dringen dat ik ook dit kindje weer kwijt ben. Het verdriet is enorm maar het voelt zo anders. Ik keek er naar uit, telde af naar eind maart 2009,... Maar meteen na het goede nieuws kwam dit overweldigende nieuws. Geen kindje meer op komst.
Nog zo pril, het allereerste begin van een nieuw leventje op komst. Het was nog heel klein maar toch ook al heel welkom.
Kan je verdriet vergelijken? Ik denk het niet... Alhoewel. Dit verdriet voelt anders dan bij Yanne en Anne-Laure, anders dan bij Jelle. Misschien komt dit door het feit dat ik er rekening mee hield dat het fout zou gaan. Of eigenlijk precies wist dat het zo zou zijn... Of doordat de band met dit kleine wondertje nog niet zo sterk was. Dit was nog maar het begin van een groot wonder.
Wat ik me wel afvraag nu: was het een meisje of een jongen? Mijn gevoel zegt een jongen. De vorige 3 keer was ik juist. Nu zal ik het nooit weten.
Dit is vooral heel onwerkelijk. Ik ben nog volop bezig om het verlies van Yanne en vooral Anne-Laure een plekje te geven. En alweer heb ik er een engelenkindje bij. Maar zo voelt het niet helemaal. Moet ik me daar schuldig om voelen? Natuurlijk krijgt dit een plekje en zal ik het ook nooit vergeten! Het is gewoon zo anders...
Misschien doet het gewoon minder pijn. Of nee, anders pijn...
Lief wondertje ik mis je ook hoor! mama
13 augustus 2008
Happy Birthday to me! Al is het hij niet zo happy als ik had gedacht.
Zaterdag kreeg ik buikpijn en kort daarna bloedverlies. Ik wist meteen hoe laat het was. Vrijdag zag alles er op de echo nog perfect uit. En de dag erna was het alweer voorbij.
Ik had het eigenlijk al voelen aankomen. Moeilijk om te omschrijven maar mijn gevoel zei dat het niet klopte... Ook al was alles in orde, ik had er geen vertrouwen in.
De teleurstelling is er toch nog, ondanks dat voorgevoel. Je blijft ergens toch nog een klein beetje hopen dat die droom uit komt. Als het dan toch fout loopt...
Dag droom dag lieve droom Het gaat je goed mama
6 augustus 2008
Het blijft allemaal heel onwerkelijk. Ik hou het natuurlijk nog wel stil, zeker nog een aantal weken. Maar ik moest het toch ergens kwijt vandaar.
Verder gaat alles nog steeds zijn gewone gangetje, al krijg ik wel weer wat last van ochtendmisselijkheid. Ik neem het er graag bij...
Deze week mijn voorlopig laatste werkweek. Nog betaald 'verlof' en dan op 1 september een nieuwe start. Iets om naar uit te kijken! Maar eerst nog een feestje op 30 augustus T kan er ni snel genoeg zijn.
Oh ja, mijn verjaardag komt er natuurlijk ook nog tussen. Bijna vergeten. 25. Denk niet dat dat veel veranderd, je wordt ook niet echt van de ene op de andere dag ouder he. En volwassener zal het ook al niet zijn. Ken jezelf...
4 augustus 2008
Ik kan het niet langer voor mezelf houden. Morgen 6 weken zwanger. Zo onwerkelijk. En ja, het is nog van Tom. Een heel verhaal hoe het gelopen is maar dat zal ik hier maar niet vertellen. Ben er niet zo trots op, we zijn beiden in de fout gegaan.
Verder gaat mijn leventje gewoon zijn gangetje. Het dringt nog niet echt door. En ik durf ook niet geloven dat het goed zal gaan nu. Het is nog lang, dus ik zie wel hoe het gaat.
Als alles goed gaat, is het babytje gepland op 31 maart 2009
Gisteren bevestiging gekregen van wat ik al vermoedde. Mijn gevoel laat me in elk geval nog niet in de steek, toch al iets. Meer nieuws kan ik hierover nog niet kwijt...
Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure mama is happy. En tegelijk ook een beetje in de war. Dit heeft tijd nodig. Dikke kus mama
28 juli 2008
Gisterenmiddag wat gaan uitwaaien aan zee, of beter afkoelen van de hitte. Wat winkeltjes gedaan, wat gewandeld, iets gegeten en natuurlijk een terrasje gedaan. Al bij al een gezellige middag al had ik toch liever even op het strand langs het water gewandeld. Toch nog maar een keertje terug gaan dan.
Ik heb wel genoten van die middag en was gisterenavond dan ook uitgeteld. Niet moeilijk na de veel te korte nacht daarvoor. Gisterenavond meteen als een blok in slaap gevallen.
En nu, nu is er een schuldgevoel. Ik mag me ontspannen, ik weet het wel. Maar toch voelt het niet juist. Er is nog te veel verdriet hier. Verdriet dat maar niet lijkt te minderen, dat soms zo hevig wordt dat het lichamelijk pijn doet...
Het verlangen naar een kindje is er 'opnieuw'. Of nog steeds. Binnen een kleine maand opnieuw aan het werk tussen al die kleine babytjes. Ik merk nu al dat ik het vaak moeilijk heb om ze gewoon nog maar te zien en tegelijk geniet ik er enorm van om hen vast te houden. Zo dubbel. Het had zo anders moeten zijn.
Het kindje van kennissen is even oud dan Yanne nu had moeten zijn. Als ik dat kleine ventje zie krijg ik het warm en koud tegelijk. Zo had het hier ook moeten zijn. Dat schattige babytje, geboren op 13 februari, is nu al een heel actieve baby van bijna 6 maanden. En hij gaat naar de opvang waar ik ga werken in september. Ik ga hem dus dagelijks zien... Dat wordt niet makkelijk. Moeilijk gaat ook zeker? Of moet gaan...
Aftellen naar eind augustus, het houdt me op de been. Daarvoor wil ik doorgaan... Nu toch nog.
22 juli 2008
Al bij al een vrij rustige dag. De keelpijn en koorts zijn sinds gisteren ook weer verdwenen, gelukkig.
Vanmorgen wat boodschappen gedaan, daarna even opgepast op nichtje. Dan bij de psych langs geweest.
Ik moet meer praten, jaja, da ken ik ondertussen wel al. Het lijkt maar niet te lukken... Gedachten genoeg maar ze ook naar buiten laten komen, veel moeilijker. Dan wordt het ook weer tastbaarder, of beter realistischer. Ga ik nu op de loop voor mijn gevoelens? Misschien wel een beetje. Eerder uit zelfbescherming dan het echt te ontvluchten. Want ontvluchten kan ik niet. Hoe graag ik dat soms even zou willen. Gewoon heel eventjes niet denken, weer eventjes 'gewoon' zijn. Zonder daarbij mijn kindjes te vergeten. Heel even het verdriet weg, enkel de mooie herinneringen. Dat zou zo fijn zijn...
Vanmiddag ook even muziek geluisterd en daar waren de traantjes weer. Brengt zo veel herinneringen met zich mee. En ja, daar horen nog altijd tranen bij. Dat beloofd voor augustus. Beetje beangstigend... Ik wil niet overvallen worden door tranen. Maar TLFY is ook goed gegaan. Allé, tijdens de voorstellingen toch, erna was een ramp... Erna... Je denkt da je niet 2 maal dezelfde fout maakt, en dan toch. Dat zie je dan achteraf pas in. Dat het fout is. Al ben ik daar nog steeds niet 100% van overtuigd. Ergens blijft het nog hangen. Wat als... Zo veel eenvoudiger. Geen strijd aangaan, gewoon voorbij.
20 juli 2008
Iets wat ik voelde aankomen is er nu. Ik ben ziek. Niets ernstigs hoor, beetje grieperig of een keelonsteking ofzo. Komt gewoon doordat ik niets om handen heb en door de vermoeidheid is mijn weerstand vrij laag. Dus ja. Ik heb verlof en ben ziek. Mijn plannen voor vandaag dan maar afgelast. Een beetje rusten, wat rondlummelen, tv kijken, internetten... Zo erg is het ziek zijn nu ook weer niet.
Hopelijk ben ik morgen alweer op de been want heb geen zin om zo mijn vakantie te starten.
Ben volop plannen aant maken voor mijn verjaardagsfeest. K heb iets origineels gevonden, de uitnodigingen zijn gemaakt en afgegeven of verstuurd. Het wordt tegelijk ook het afscheid van mijn huidige collega's. Eerst leek me dat niet zo moeilijk maar nu ik er zo over nadenk wordt het toch moeilijker dan verwacht. Ach, een feestje als afscheid, dat is zo slecht nog niet zeker? Nu nog bedenken wat te eten. K had gedacht aan een barbeque ofzo, maar weet niet of dat ter plaatse haalbaar is. Of gewoon een pik-nik, ook altijd leuk. Duimen dat het dan mooi weer is natuurlijk. Iets om naar uit te kijken, al duurt het nog een hele poos, eind augustus is pas het feest.
Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure
Ik kom terug van jullie plekje. Heel eventjes maar langs geweest maar dat was voldoende om tot rust te komen, om na te denken... Over de toekomst. Want ja, ik moet verder zonder jullie, hoe moeilijk ik dat ook vind. Jullie afscheid lijkt al zo lang geleden en tegelijk is het ook net alsof ik jullie gisteren in mijn handen hield. 3 kleine wezentjes, alle 3 compleet, alle 3 zo van mij... En toch moest ik afscheid nemen. Maar wat er ook gebeurd, jullie hebben een plaatsje in mijn hart. Niemand die dat ooit kan afnemen. En in mijn herinneringen zullen jullie er altijd zijn!
Een HSP is iemand die gevoeliger is voor indrukken en prikkels van de buitenwereld dan gemiddeld. Hij of zij neemt subtielere nuances waar in bv. de lichaamstaal en stemmingen van anderen, is gevoeliger voor licht, geuren en geluiden, enz.... Een HSP raakt daardoor sneller overprikkeld en heeft de behoefte zich terug te trekken op zichzelf.
HSP is geen ziekte maar een karaktertrek met vele verschillende eigenschappen. Indien je er niet op de juiste manier mee leert omgaan (en dit kan voor iedere HSP anders zijn) kan deze karaktertrek de oorzaak zijn van zowel fysieke als psychische aandoeningen/problemen.
Elke HSP heeft verschillende eigenschappen, beleeft zn HSP-zijn op een eigen, individuele manier.
Indrukken en prikkels?
Elk ogenblik van de dag doen we indrukken op, staan we bloot aan allerlei prikkels. Smaken, geuren, geluiden, bewegingen, kleuren, vormen, sferen, enz nemen we voortdurend en vaak onbewust via onze zintuigen op. Alles is in feite een prikkel en niet alleen van buitenuit. Onze gevoelens en gedachten vormen de prikkels van binnenuit.
HSPs hebben meer tijd nodig om deze indrukken te verwerken dan minder gevoelige personen. Om dit proces te helpen, hebben ze het nodig zich terug te trekken op zichzelf. Dikwijls zijn zij zich daar niet van bewust of krijgen zij daartoe de kans niet. Als gevolg daarvan raken ze over hun toeren en/of worden ze geïrriteerd, soms zelfs agressief.
Positieve eigenschappen
Ondanks het feit dat vele HSPs hun hooggevoeligheid vaak als negatief ervaren zijn er ook heel wat positieve eigenschappen.
1) Je bent beter in het signaleren van fouten en dus ook in het vermijden ervan.
2) Je doet je werk gewetensvol en je werkt meestal hard.
3) Je kan je heel goed concentreren wanneer je door niets of niemand wordt afgeleid.
4) Je merkt kleine nuanceverschillen op in allerlei waarnemingen, zoals kleuren, kleding of sfeer
5) Je verwerkt vele dingen op een ander, dieper niveau dan de doorsnee persoon.
6) Je voelt planten en dieren beter aan.
7) Je denkt vaak na over de diepere zin van het leven.
Verstand versus gevoel
In onze maatschappij wordt hooggevoeligheid niet altijd begrepen, laat staan gewaardeerd. Van kleinsaf aan leren we immers dat het verstand primeert op het gevoel. Daardoor leren we als het ware onze gevoelige kant te negeren en niet te luisteren naar de signalen van ons lichaam en ons hart. Dit kan op lange duur leiden tot innerlijke conflicten en ontevredenheid.
Het is dus belangrijk zich zo vlug mogelijk bewust te worden van het HSP-zijn, om op een evenwichtige manier te leren omgaan met de eigen behoeftes en noden. HSPs zijn niet altijd makkelijk te herkennen. Als kind hebben ze vaak geleerd hun hooggevoeligheid te camoufleren of uit te schakelen uit overlevingsdrang. Dat blijft ook voor vele volwassen HSPs gelden. Zij werden immers geconditioneerd in hun gedrag op jonge leeftijd en dat patroon is moeilijk te doorbreken.
Aan de andere kant zijn HSP's erg creatief en hebben zij een brede interesse. Ze zijn zorgzaam en empathisch (meelevend) en krijgen snel inzicht in een situatie waardoor ze originele en creatieve oplossingen kunnen aanbrengen bij problemen. Ze hebben een goed ontwikkelde intuïtie en tonen veelal interesse en inzicht in spirituele zaken.
Functioneren in groep is een zwak punt. Drukte en sociale gebeurtenissen gaan zij liever uit de weg.
Een diepgaand één-één gesprek geniet hun voorkeur.
Opgelet voor de valkuilen
Omdat je je zo goed kan inleven in anderen (empathie), bestaat het gevaar dat je je gaat verliezen in de emoties van een ander. Uiteindelijk kan je niet meer onderscheiden of die gevoelens nu van jou of van de ander zijn.
HSP's worden soms letterlijk leeggezogen door anderen. Ze hebben dan zelf geen energie meer over en worden dan prikkelbaar.
Een HSP is doorgaans nauwgezet en perfectionnistisch ingesteld, vaak wil hij de dingen té goed doen. Dit kan de diepliggende oorzaak zijn van vele kwalen, o.a. chronische vermoeidheid, grote stemmingswisselingen, depressies en verslavingen
Faalangst en angst om fouten te maken, maken soms dat je helemaal niets meer doet.
25 januari: Hotel Vocal: Dimi en Deborah 1 februari: Bakelietjes Wetteren
12 februari: Bakelietjes Leopoldsburg
15 februari: Bakelietjes Brugge
28 februari :Annie Hasselt 1 maart: Annie Hasselt
19 maart: Bakelietjes Bornem
4 april: Bakelietjes De Haan
30 mei: Maxemillecorde Lommel
26, 27 en 28 juni: Hotel Vocal Special Edition: Antwerpen 22 augustus: Sound of Music 28 augustus: Sound of Music 29 augustus: Privéconcert Ann 12 september: Sound of Music 20 september: Sound of Music 27 september: Hotel Vocal Antwerpen 4 oktober: A la carte Lier 17 oktober: Sound of Music 18 oktober: Sound of Music 24 oktober: Sound of Music 25 oktober: Sound of Music 4 november: Sound of Music 6 november: Sound of Music 8 november: Sound of Music 22 november: Grote Sinterklaas Show 5 december: Clouseau VIP 11 december: benefiet Honko
2010 10 januari: Nieuwjaarsproms 14-25 april: Sound of Music Rotterdam 18 april: Musical Songbook Antwerpen 28 april - 2 mei: Sound of Music Breda 5 - 16 mei: Sound of Music Amsterdam 18 - 30 mei: Sound of Music Groningen 4 en 5 juni: Musical Songbook Antwerpen 6 juni: Café vocal: Op verzoek 2 - 13 juni: Sound of Music Apeldoorn
