Columns met labrador Doby in de hoofdrol. Onderdeel van de site http://www.labracolumns.blogspot.be
22-11-2012
Ochtendstrijd.
De strijd is nog onbeslist. Geen idee wie
zal winnen.
Het strijdtoneel? Een park in de buurt. Het uur? Onmenselijk vroeg (volgens
mij), schandalig laat (volgens hem). Het onderwerp? Vreemd genoeg iets waar we
het op elk ander moment van de dag gloeiend over eens zijn.
Het begint nochtans allemaal heel onschuldig. Of zo lijkt het toch. Strijder 1
(Doby) kijkt strijder 2 (ik) vragend aan.
Ik beantwoord zijn blik. Chagrijnig. Is het dan echt zo moeilijk om me een
beetje rust te gunnen? Een beetje rust: om de watten in mijn hoofd te laten
oplossen. Om olie tussen mijn roestige radertjes te krijgen. Om mijn koude,
traag stromende bloed te laten opwarmen.
Ik heb een ochtendhumeur. Aanspreken is niet aan te raden, storen ten zeerste
te vermijden.
Strijder 1 is echter een ochtendhond. Zo eentje die klaarwakker rechtveert bij
het horen van de wekker. Die nauwelijks kan wachten tot we uit wandelen gaan.
En die in tussentijd dan maar het badkamertapijtje aanvalt.
En strijder 1 wil spelen. Nu
Baasje heeft geen speelgoed bij, zeg ik, overtuigd van een makkelijke
overwinning.
En zie met lede ogen aan hoe hij dit interpreteert als: "Zoek bal".
En alle hagen enthousiast afspeurt. Hagen die stuk voor stuk tennissers van al
te kijklustig publiek moeten vrijwaren. Hagen die gretig elk balletje inslikken
dat er per ongeluk op landt. En hagen van waaruit nu een triomfantelijke
ochtendhond opduikt. Met bal.
Je gewrichten zijn nog niet opgewarmd, verdedig ik me.
En kijk zuchtend toe hoe hij die gewrichten dan maar opwarmt met een verwoede
jacht op stokken. Niet zomaar stokken: alleen de grootste exemplaren, met de
meeste zijtakken. Hij kan ze nauwelijks opheffen. Meesleuren lukt, vanwege al
die zijtakken die voor en tussen zijn poten raken, ook niet goed. Struikelend
en zwoegend, het hele pad versperrend, komt hij op me af.
Ik kan een glimlach niet langer onderdrukken. Wat een mooie stok!, prijs ik
hem. Meneertje interpreteert het als een teken van de nakende overwinning, en
sleurt elke stok hoopvol een 200-tal meter mee.
En laat die dan liggen voor de volgende dag.
En zo heeft op een goede dag de eerste stok het volledige rondje afgelegd. En
is terechtgekomen op een veldje met de ideale grootte voor spelletjes. Aan het
einde van de wandeling. Wanneer bij mij de ergste sufheid verdwenen is.
Spelletje?, vraagt hij. Spelletje., antwoord ik. Zijn ogen schitteren, en
ik gier het uit. Wakkerder dan anders kom ik thuis.
Niettemin brengt de volgende dag een nieuwe veldslag. Die ik opnieuw verlies,
aan het eind van de wandeling, waar onze stok geduldig ligt te wachten.
Een paar dagen later geef ik me definitief over. En verstop onze stok in een
boom bij het veldje. Zodat niemand anders ze meeneemt, en we elke ochtend
verzekerd zijn van een spelletje. Want al vertrek ik nog steeds elke dag in de
overtuiging vandaag niet te spelen, ik weet ondertussen dat mijn mening
veranderd zal zijn eens we aan het eind van onze wandeling zijn. En dat ik het
dan zelfs jammer vind, als er geen stok op ons ligt te wachten.
Vandaag spring ik gezwinder dan ooit uit bed. Het eeuwige ik blijf nog een
paar minuutjes liggen vervangen door een: Joepi, straks gaan we spelen! Ik
kleed me aan, en voor ik de deur uitga, gooi ik een tas over mijn schouder. Een
tas vol speeltjes.
Ze zullen pas aan het eind van de wandeling tevoorschijn komen, dat nog wel.
Maar op dat punt zal er weinig meer te merken zijn van een ochtendhumeur.
Daarna al helemaal niet. Een strijdende, volhardende ochtendhond blijkt het
beste antigif.
Categorie:Niet verschenen op homepage.
24-11-2012
Niet de bedoeling.
Wat doet een mens met een energieke hond?
Zon hond die in het bos in alle beken springt, en de takken erin van de
verdrinkingsdood redt. Die boomstronken opgraaft, en er verwoed aan sleurt. En
die proppen in zijn oren krijgt, indien niet voldaan aan zijn
bewegingsbehoefte.
Zal ik hem op een loopband zetten, hoogste tempo en hellingsgraad instellen,
knopje induwen, en hupsakee? Fijn ernaast gaan zitten, voetjes omhoog,
tijdschrift op schoot, drankje binnen handbereik?
Hem voor een extra (vierde!) wandeling meegeven met de uitlaatservice? En me
met een boek op de bank nestelen?
Of schaf ik me een quad aan, en laat hem erachter aan hollen? Ondergetekende
onderwijl genietend van het uitzicht, en zwaaiend naar voorbijgangers?
Dat had ik allemaal kunnen doen. Maar nee, het leek me leuker om datgene aan te
moedigen wat hij uit zichzelf al doet: de grootste takken in het hele bos
zoeken, en er vervolgens mee aan het slepen gaan. Hoe groter de takken, hoe
meer zijtakken, hoe meer ik juich en prijs. Maak je maar lekker moe, denk ik
binnenin.
En moedig hem nog wat extra aan door het ene uiteinde vast te grijpen, en
gezellig met hem mee te slepen. Met in mijn hoofd fijne herinneringen aan
Caedlih en haar zusje, dol op samen zeulen. En in mijn armen de sensatie van spieren
die nu pas ervaren hoe zwaar die takken zijn. Als kers op de taart, voegt Doby
er nog een trekspelletje aan toe.
Wanneer ik al lang te moe ben, met spieren slap van de inspanning, worden er
nog steeds onvermoeibaar takken voor mijn voeten gegooid. Dit is niet de
bedoeling.
Apporteren dan maar. In zo hoog mogelijk gras, om er zo veel mogelijk energie
uit te persen. Maar hoe beloon ik hem? Hij houdt niet van knuffelen, en ik niet
van koekjes.
Een trekspelletje dan maar. Na 5 apportten, en even zovele trekspelletjes, houd
ik het voor bekeken. Met spieren die trillen, en een zwoegende borstkas.
Doby is ook moe, mijn doel is dus toch al half bereikt. Nu nog iets vinden dat
alleen hem vermoeid achterlaat.
Vandaag gaan we fietsen. Kan voor mij toch niet vermoeiend zijn?
Aan zijn hoge kangoeroesprongen zie ik dat hij het een schitterend idee vindt.
Hij grijpt zijn leiband vast, en besluit me, nog steeds onder het uitvoeren van
een serie kangoeroesprongen, voort te trekken. Even duikt de gedachte in me op
dat dit wel makkelijk zou zijn: fijn achteruitzitten, en hem al het werk laten
doen. Helaas doemen er meteen röntgenfotos voor mijn geestesoog op: versleten
gewrichten (van hem) en gebroken botten (van mij). Kalm, Doby, temper ik zijn
enthousiasme. Het werkt. Even.
Dan gaat hij steeds sneller lopen, en zet, mij vooruit trekkend, een galopje
in. Weer duikt dezelfde verleidelijke gedachte op. Meteen gevolgd door dezelfde
doemscenarios. Kalm, Doby.
We komen bij een smal pad tussen akkers en weiden. Goed opgewarmd, en een
zachte ondergrond: hij mag los. Een drafje, een snufje, een sprintje: het is
allemaal toegestaan. Zachte ondergrond. Drassig ook. En modderig. Ik moet
opletten dat ik niet uitglijd. En moet trappen en trappen om vooruit te raken.
Wat is dit drassig! Ik duw en duw, en puf en zucht. Het lijkt wel alsof er
iemand achteraan mijn fiets trekt, zo zwaar is het.
Dan gooi ik een blik achterom. En zie een hond die vol plezier en uit alle
macht aan mijn fietstas sleurt.
Wederom ben ik de enige die zich thuis laat neerploffen in de zetel. Diegene
die moe had moeten zijn, duikt linea recta in zijn speelgoed.
Toch blijven we zeulen met halve bomen, zullen we touwtrekken en fietsen. Want
al is een vermoeide baas dan niet de bedoeling, we maken veel plezier.
Ondertussen zoek ik verder naar een leuke én weinig vermoeiende manier om mijn
hond zijn gewenste portie beweging te geven. Al is het goed mogelijk dat een
betere conditie van de baas (ik dus) de enige oplossing zal zijn.
Categorie:Niet verschenen op homepage.
04-12-2012
Groots.
ØHoe ga ik dit oplossen?, vraag ik me af. Voor
mijn ogen wordt mijn hond
achternagezeten door drie grommende en snauwende honden tegelijk; een
maltezertje, een labradormix, en een bulldog. Ze vallen hem niet aan, bijten
ook niet, maar geven hem duidelijk te verstaan dat hij niet mee mag spelen. Alle
drie de honden waren voorheen speelmakkers, en Doby heeft niet het minste benul
van wat er fout gelopen is.
Ik wel. Maar hoe krijg ik hem uitgelegd dat
andere honden het niet fijn vinden om ondersteboven gelopen te worden? Omgetiktte worden door een achtervolger die met zijn beide voorpoten (en
bijbehorende gewicht) op hun achterste springt. Of om een speelgevecht te doen
met een tegenstander die zijn volledige lichaam boven op hen smijt.
Al maanden probeer ik het op te lossen. En
geef mijn onstuimig manneke een time-out
bij elke keer dat hij in de fout gaat. Het helpt. Wel twee volle minuten lang.
Dan gaat hij weer in de fout. Voor mij niet
verwonderlijk, ik weet immers al hoe volhardend hij is. Ik zucht wel eens, maar
neem het hem niet kwalijk. Zijn speelmakkers wel.
Na een paar keer willen die niet meer met
hem spelen. Niet vlak na de time-out, niet na nog een stuk wandelen, niet de
dagen en weken daarna.
Ook daar snapt mijn hond niets van, en valt
dan terug in opdringerig voor hun neus op en neer springen, korte porren met
zijn neus uitdelen, en in ieniemienie cirkeltjes om hen heen sprinten.
En wederom begrijpt hij niet waarom dit
enkel op gegrom en gesnauw onthaald wordt. En gooit er dan nog een schepje
bovenop. Een vicieuze cirkel is het.
Ik zie mijn hond onzeker worden. En droef.
En ik weet niet wat ik eraan kan doen.
Na heel wat gepieker, ga ik op zoek naar
honden die hem de nodige voorzichtigheid kunnen bijbrengen. Dat blijkt niet zo
simpel.
Want ze moeten voldoende zelfvertrouwen én
sociale vaardigheden hebben om hem op een goede manier te kunnen corrigeren. Ze
moeten ook minstens van zijn eigen grootte zijn, wil dat gegrom het juiste
effect behalen. En ze moeten speels zijn.
Ik vind er twee. En zie tot mijn opluchting
hoe ze snel goede vriendjes worden, en zij hem de nodige hoffelijkheid
bijbrengen.
Maar helaas ontmoeten we deze honden niet
vaak. En beperkt zijn nieuw ontdekte hoffelijkheid zich enkel tot hen.
Opnieuw verval ik in gepieker. Dan valt me
op dat er één buurthond is die Doby keer op keer vergeeft. Een jonge hond, niet
zelfverzekerd genoeg om mijn zwarte orkaan te corrigeren, maar wel bereid om
hem steeds opnieuw te vergeven.
Nochtans heeft Bobo alle redenen om mijn
hond te ontwijken. Wegens een ernstige spierziekte heeft hij namelijk weinig
kracht en coördinatie. Keer op keer eindigt hij na een onzachte botsing op de
grond, keer op keer zakt hij door zijn ledematen na een poot op zijn schouders,
en keer op keer landt hij op zijn rug na een gezamenlijke steigering.
Telkens schrikt hij, en wil even niet meer
spelen. En telkens geeft hij Doby een nieuwe kans.
Na samenspraak met zijn baasjes, mag ik hem
dagelijks oppikken. En al snel zie ik hoe mijn wildebras, bij zijn geliefde
rondjes op topsnelheid, Bobo zorgvuldig ontwijkt . Hoe hij tikkertje speelt
zonder zijn voorpoten te gebruiken. En hoe ze tegen elkaar steigeren, en Doby
daarbij zorgzaam zijn gewicht boven zijn eigen achterpoten balanceert.
En als ik het witte maltezertje opnieuw met
mijn hond zie spelen, weet ik zeker dat deze zwakke, onzekere, jonge hond geslaagd
is waar anderen faalden.
Of: hoe een zwakke hond toch groots kan
zijn.
Categorie:Niet verschenen op homepage.
10-12-2012
Mountainbikegeluk.
ØOh jee, denk ik somber. Ik ben net vertrokken
voor ons ochtendrondje in het park, en de straat ernaartoe staat vol
geparkeerde autos. Her en der hijsen mensen in strakke, felgekleurde pakjes er
fietsen uit. Een slecht voorteken. Het park en de wandelpaden die eruit
vertrekken, zullen uit hun voegen barsten van de stevig doortrappende
mountainbikers. Rust en stilte kan ik wel vergeten. Een fijn los lopende hond
ook.
En uitgerekend vandaag kan ik de auto niet
gebruiken, ik ben aangewezen op de nabije omgeving. Dat wordt weer leuk, denk
ik.
Ik krijg gelijk. Zij het op een manier die
ik me vooraf nooit had kunnen inbeelden.
Onze eerste wandeling van de dag valt mee. Het
inschrijvingslokaal ligt niet op onze route, en slechts een kort stukje van het
parcours loopt door het park. Doby kan los en we kunnen zelfs ons gewoonlijke
partijtje voetbal spelen.
Maar wat later moeten we eropuit voor onze
tweede wandeling. Tegen de middag, een uur waarop godzijdank weinig van die
tweewielers hun tocht aanvangen. De meesten zullen op de terugweg zijn, en dat
is altijd via de straat.
Helaas merk ik al snel dat vandaag een
uitzondering is: het einde van de tocht blijkt deels het beginstuk. Met een
extra rondje om het park als kers op de taart. In plaats van alle terugkomers
te missen, zitten we er middenin.
Gelukkigloopt Doby voorbeeldig aan de lijn (krijgt hij een dikke knuffel voor), en
kan ik me prima vermaken met een denkbeeldige prijsuitreiking voor de meest
bemodderde fietser.
Tegen alle verwachtingen in, blijkt één van
de wandelpaden achter het park mountainbikevrij. Zo kan Doby toch nog een stukje
los lopen. Bovendien leidt dit pad naar een klein bosje. Het is er heerlijk
rustig, en Doobemans kan er zich uitleven in een vijvertje. Tevreden wandelen
we terug.
En dan komen we terug de straat op. Het is
er plots uitgestorven; geen fietsers, een voorbijrijdende autos, geen
wandelaars. Alleen ik, en Doby, en de vele geparkeerde autos.
Dan sla ik de hoek om. En valt mijn oog op
iets. Nee, zie ik dat nou echt? Staat daar nou echt? Ik kijk nog wat beter, en
ja: veilig weggedoken achter de openstaande deuren van een camionette (veilig,
behalve voor wie plots, zoals ik, achterom komt) staat een man in zijn blote
billen. Ik kijk nog eens, kan mijn ogen niet geloven, maar ja: die billen zijn
echt bloot. Mooie billen, constateer ik, voor ik beleefd mijn blik afwend.
Ondanks mijn goede voornemen kijk ik een
paar seconden later nog eens (Ik moet er vlak langs, mag als verzachtende
omstandigheid gelden. Toch?). Tot mijn opluchting (ik had anders niet geweten
waar te kijken, of hoe me te gedragen) zit er nu een onderbroek rond de billen.
Gestreept in leuke kleurtjes en nauw aansluitend. Zon kort shortje dat mooi de
benen eronder benadrukt. Welgevormde benen, zie ik.
Dan merk ik plots dat de eigenaar ervan me
aankijkt. Aan zijn licht geneerde, doch vooral geamuseerde uitdrukking, zie ik
dat hij op de hoogte is. Hij weet wat ik allemaal gezien heb. En wat ik ervan
vond.
Moeite doend mijn blik niet meer langs zijn
benen te laten gaan (wat niet zo goed lukt), probeer ik de situatie te redden
door een grapje te maken: Gelukkig heb je mooie billen (Oké, niet mijn meest
geslaagde grapje ooit). Het ontlokt zijn maat de uitspraak: dat mijn dag
meteen goed is. Ik kan niet anders dan het te beamen.
En straks kan ik nog een keertje gaan
wandelen. Een beetje later dan anders, zo rond de schemering. Wanneer de tweede
vloot sportievelingen zich uit hun bemodderde kledij pelt.
Categorie:Niet verschenen op homepage.
Mooi plan.
ØIk heb een plan. Een mooi plan. Ik koop voor
mijn nieuwe hond geen speelgoed meer.
Nee, ik volg het voorbeeld van mijn goede vrienden, en moedig hem aan om met
tennisballen en stokken te spelen.
Want die zijn gratis. Je hond vindt ze zomaar
langs de kant van de weg. En het allerbelangrijkste: hun vervangbaarheid. De
ene tennisbal lijkt precies op andere, de eerste stok is net zo leuk als de
tweede. Geen winkels meer afschuimen dus, in de hoop een exacte kopie te vinden
van een verloren lievelingsspeeltje.
Mijn plan verloopt voorspoedig. Na de
eerste tennisbal, gevonden bij de tennisclub, heeft meneer de smaak te pakken.
Bal na bal wordt uit hagen en struiken tevoorschijn getoverd. In het park
(begrijpelijk gezien de aanwezigheid van een tennisclub), langs landweggetjes
(al iets moeilijker), én in het bos (Waw!). We hebben al vlug een heuse
verzameling.
Al snel daarna ontwikkelt Doby een
voorliefde voor stokken. De één na de ander wordt me voor de voeten gegooid,
met een voorkeur voor zo groot en zo vertakt mogelijk.
Nu kan het geen kwaad meer dat ik wel ver
kan gooien, maar absoluut niet kan mikken (een belabberde combinatie). Een
tennisbal onbereikbaar op een dak, in een diepe beek, hoog in een boom (je
houdt het niet voor mogelijk waar ik allemaal in slaag), ik kan er niet wakker van liggen. Ik haal
gewoon een andere tevoorschijn.
Geen speeltjes meer zoeken in lang, nat
gras (waar de hond het eigenlijk had moeten vinden) met steeds natter wordende
voeten en broek, en zenuwachtig de klok in de gaten houdend. Ik roep gewoon:
laat maar liggen, kan geen kwaad.
Nooit meer bij een vijver staan en sakkeren
omdat ik de speeltjes weer vergeten ben. Ik zoek gewoon de eerste de beste
stok.
Ja, er zijn alleen maar voordelen.
Dan besluit meneertje dat wat afwisseling
wel mag. Een oude sandaal, een plastieken bowlingkegel, een stuk zeil, een
kapotte kindervoetbal, een verkeerskegel, lege waterflesjes, een borstel zonder
steel, een varkenskop (nou ja: zon kunststof hondenspeeltje): hij duikelt het
allemaal op.
En dan gaat het mis. De heer Doobemans
vindt een bal. Niet zomaar een bal, nee, een toverbal. Ongeveer 10 centimeter
in doorsnede, van stevig, doch soepel plastic, en binnenin gevuld met water. In
dat water een boel lange stroken, elegant langs elkaar zwevend en prachtig
glinsterend. Met de zon erop bijna lichtgevend.
Mijn innerlijke kind, die saaie tennisballen
al lang beu, leeft op. En telkens ik die magische bal uit mijn tas haal, draait
ik ze even rond, en bewonder het schouwspel van de dansende, glinsterende
stroken. Ik show ze aan alle andere hondeneigenaren. Niemand heeft ooit zon
mooi exemplaar gezien.
En Doby krijgt er niet genoeg van ze steeds
opnieuw te apporteren. Want als ze op de grond landt, botst ze nog
verschillende malen omhoog. Of rolt ze nog een heel eind door. Plots krijg ik
heel wat meer aanvragen tot weggooien van de bal. Belonen is niet meer nodig, verspilling
van de tijd. Ik geniet, en besef dat ik dit gemist heb.
Dus ben ik er super voorzichtig mee: niet
gooien naast beken, geen andere honden mee laten spelen (voor het geval dat zij
niet zon zachte beet hebben als mijn labrador), genoeg afstand houden van
daken, omheiningen, dikke hagen.
Dat de bal zo glinstert is een meevaller:
zo is ze makkelijk terug te vinden, ook in wat dichtere begroeiing. Alleen
jammer dat ze niet blijft drijven.
Maar toch: dit maal zal het me lukken.
Dan slaat het noodlot toe, en rolt onze
toverbal een ondiepe greppel in. Een greppel met een misleidend dikke modderlaag
onder het heldere water. Dag bal.
Ik prik over de hele lengte met een stok in
de modder, Doby stopt zijn hoofd onder water. Het mag niet baten: toverbal laat
zich niet meer zien.
Op naar de winkel dan maar. Op zoek naar
een waardig alternatief. Met de nodige miskopen en onnodige (extra) aankopen
erbij. Mijn portefeuille zal het niet leuk vinden, mijn agenda ook niet. Mijn
innerlijke kind wel, en mijn hond hopelijk ook.
Categorie:Niet verschenen op homepage.
18-12-2012
Gelijkenis.
ØZoals elke namiddag zijn Doobs en ik aan de
wandel, en zoals wel vaker komen we een andere hondeneigenaar tegen en
besluiten we gezamenlijk verder te wandelen. Even later groeit ons groepje nog
wat aan. Wij mensen babbelen gezellig een eind weg, en de honden (vier in
totaal) stuiven vrolijk hun balletjes achterna. Eerst in het water, daarna op
het droge.
Doby geeft zich volledig. Zo volledig dat
een noodrem (als eerste bij het balletje) eindigt in een koprol. En zo volledig
dat een volgende noodrem (nipt als eerste) eindigt in een harde botsing. Een
herinnering borrelt op.
Ik ben
veertien jaar, en op kamp. We staan met zijn allen in een grote kring, en
spelen zakdoekje leggen. Om beurt moeten twee kinderen om ter snelst in
tegengestelde richting om de kring heen rennen, en het zakdoekje grijpen. Deze
maal is het mijn beurt. Ik ren en ren, zie dat ik het kan halen, en spring naar de
zakdoek. Net op tijd, joepi!
En dan pas merk ik dat ik val, onzacht in
botsing gekomen met het andere meisje. Ik had haar niet gezien, zo gefocust was
ik geweest op die zakdoek.
Een andere herinnering, heel wat jaartjes
later. Een met schaterlach gevulde avond met een vriendin. We hebben een aantal
potjes zenuwen achter de rug (een
variatie op patience die je met twee speelt, en waarbij je om ter eerst op een
pakje kaarten mept).
En dan giechelt mijn vriendin dat ze bijna
haar hand niet meer durft uit te steken. En weer sta ik verbaasd. Mep ik dan
echt zo hard?
Afgelopen weekend dan. Weer gezellig aan de
wandel met een koppel en hun hond. We kunnen het goed met elkaar vinden, zijn
beiden voorzien van een schoudertas met enkel hondenspulletjes erin, en gooien
balletjes dat het een lieve lust is. Eerst nog met zachte tennisballen, daarna
noodgedwongen met de enige twee balletjes die we nog bij ons hebben, toevallig
beide rubberen.
Plots krijg ik beide balletjes voor mijn
voeten, een uitnodiging die ik niet laat liggen. Ik raap ze op, en zeg nog:
Jeetje, wat weeg jullie bal zwaar. Ik moet wel opletten dat ik hem niet tegen
een hond gooi, daar ben ik namelijk goed in. En dan, terwijl ik voor me blijf
kijken om de honden te misleiden, gooi ik beide balletjes met een stevige zwaai
over mijn schouders.
Een luide schreeuw schrikt het bos op. Ik kijk verrast achterom, en daar staat
de man van het koppel. Oh nee, niet weer! Sorry! Ik kijk gespannen naar het
gezicht van de man. Zou ik? Heb ik? Zie ik daar een wonde?
Whaaaaaaaaaaaaa!, roept de man
geschrokken: Die twee balletjes kruisten elkaar vlak voor mijn ogen, en
scheerden rakelings langs mijn oren! Echt pal voor mijn ogen! En pal langs mijn
oren! Ik heb de luchtverplaatsing gevoeld! Oh jee, ik heb het weer gelapt.
Maar ik heb hem niet geraakt? Echt niet? Oef!
We kunnen er goed om lachen, maar de rest
van de wandeling blijft de man wijselijk voor me uit lopen.
Mijn hond en ik: we lijken op elkaar. En
daar is wel wat aan bij te schaven, maar helaas meer ook niet.
Want we doen ons best. Heus. We zijn alleen
een beetje enthousiast. Een klein beetje maar.
Categorie:Niet verschenen op homepage.
28-12-2012
Onverwacht gevolg.
ØDoby houdt van ballen. Vooral van voetballen.
In zijn mond hebben die helaas een korte levensduur. Gratis
ballen zijn dus niet te versmaden.
En die zijn in deze periode (zware
regenval) overvloedig aanwezig in beken. Her en der liggen ze netjes op ons te
wachten, vastgehouden door drijfhout en andere rommel.
Met als mooi gevolg dat ik me, bij wijze van
uitzondering, eens superieur kan voelen.
Want al is Doby handiger dan Caedlih (die
in elk putje op het pad sukkelde), hij blijft een hond. En moet het dus stellen
met vier pootjes, een mond, en een hondenbrein. Grote ballen uit diep water
pakken, is daardoor niet mogelijk.
Ik daarentegen heb lange armen,
grijphanden, en een mensenbrein. En die staan me toe om zelfs bij een hoge,
steile, betonnen oever ballen uit het water te plukken zonder nat te worden
(waar ik én mijn mooi-weer-labrador bij deze temperaturen een hekel aan hebben).
Daardoor kan ik (niet het handigste
exemplaar van de mensheid) voor een keertje diegene spelen die een demonstratie
geeft, in plaats van krijgt
Dus als ik deze ochtend mijn hond beteuterd
zie kijken naar een in het midden van de beek dobberende bal, wrijf ik in mijn
handen, en loop nonchalant om een stok. Met één arm als anker daal ik de
oever af, en dankzij Stok laat Bal zich gewillig naar de kant leiden. Ik ruik
de triomf al, en reik ernaar met mijn handige mensenhanden. En merk dan dat
mijn armen niet lang genoeg zijn.
Mijn mensenbrein snelt te hulp, en bedenkt
een nieuwe tactiek. Met een verticaal gehouden Stok klem ik Bal tegen de wal. Dan
trek ik Stok langzaam omhoog, en Bal rolt netjes mee. Dit gaat lukken. Maar
terwijl Bal langs de oever omhoog rolt, rolt Stok ook over Bal. En zo raakt
Bal, nog steeds buiten mijn bereik, aan het uiteinde van Stok. Plons!
Nieuwe poging. Deze maal steek ik Stok
dieper in het water, zodat het langer duurt voor Bal aan het uiteinde ervan
komt. Bal raakt hoger de oever op, en springt dan plots vanonder Stok vandaan. Plons!
Nog maar een poging. Ik probeer Stok zo
goed mogelijk in het midden van Bal te houden, om wegspringen te voorkomen. Dat
blijkt moeilijker dan verwacht. Plons!
Maar ik geef niet op.
Bij mijn vierde poging word ik plots gewaar
dat iemand me uit de weg wil duwen.Doby
heeft zonet zijn angst voor diepe, steile oevers overwonnen, en plakt naast me
tegen de wand. Nee, protesteer ik,
terwijl ik vecht voor mijn plekje: je moet niet helpen, jij kan dat niet! We
zullen de bal kwijtraken! En zo meteen glijd je nog uit!
Maar eigenwijze Doby (de pot verwijt de
ketel) weet het weer beter. En als die koude duik voor mij gevaarlijk dichtbij
komt, kan ik geen tegenstand meer bieden. In één beweging door duwt Doby mijn
stok aan de kant, legt (op exact dezelfde manier als ik hem zoeven voordeed met
de stok) zijn pootje tegen Bal aan, en trekt hem tegen de wand omhoog. Zodra het
ding boven de waterspiegel hangt, kromt Doby zijn polsgewricht en voetje
errond, klemt het tegen zijn borstkas,
en zet er zijn tanden in. In één soepele beweging draait hij zich op zijn
achterhand, en staat boven me op de begane grond. Kijk, zo pak je dat aan!,lees ik op zijn snoet.
U begrijpt: ik ben ontzettend trots op wat
de handigste hond ter wereld moet zijn.
Maar dat ik me klungeliger dan ooit zou voelen,
nee, dat had ik niet verwacht.
Categorie:Niet verschenen op homepage.
18-03-2013
Beschermheer.
Mijn
speelmeneertje, in zijn contacten met andere honden ooit zo onstuimig,
onbeheerst en opdringerig. Ik vond het onnadenkend, egoïstisch, geen rekening
houdend met een ander. Zijn soortgenoten
leken dat met me eens.
Maar
opeens, zes maand geleden, toontmijn
wildeman zich van een andere kant.
Het
gebeurdetijdens een parkwandeling, in het
gezelschap van bruine labrador Dicky en diens bazinnetje . Beide honden
zorgeloos aan het rollebollen, beide mensen gezellig aan het keuvelen.
Tot
plots twee grote honden vanachter een muur vandaan stappen, slechts een tiental
meter van onze koplopers verwijderd. Twee grote goldens, weliswaar beste
vriendjes met mijn labrador, maar allesbehalve goede vriendjes met Dicky. En
deze laatste, meegesleurd in Dobys enthousiasme, is al op een holletje
onderweg. Zijn bazinnetje panikeert, en zet op haar beurt een spurtje in. Maar
nog voor ze een meter af kan leggen, wordt haar Dicky al onthaald op woest
geblaf en gegrom. Hij remt af, en begint vlak buiten het bereik van de wild
vooruitspringende goldens (beiden gelukkig aangelijnd) te blaffen; zijn spieren
gespannen, zijn gezicht onzeker, zijn haar recht. De goldeneigenaar kan zijn
honden nauwelijks houden, maar de bruine labrador blijft eigenwijs staan.
En
dan, nog voor Dickys bazinnetje hem in veiligheid kan brengen, zien we het:
een bemiddelende Doby heen en weer huppelend tussen beide partijen, zijn
oortjes achteruit en wat omhoog getrokken, zijn hele lijf kwispelend, speelse
neusduwtjes en geruststellende knuffelknabbeltjes uitdelend. En warempel: de
gemoederen bedaren.
Tot
Dicky zich beweegt. De donkerste golden verstrakt meteen, zijn haar gaat recht,
zijn blik focust, en blaffend gaat hij terug in de aanval.Doby schiet meteen op hem af, deelt
neusduwtjes en knuffelknabbeltjes uit, haalt de hond uit zijn focus. Opnieuw en
opnieuw. Tot ook de donkerste golden zich ontspant.
Gezamenlijk
wandelen we naar huis, de honden probleemloos dichter bij elkaar dan ooit.
En
vandaag, wederom tijdens een parkwandeling, gaat mijn wildebras nog een stap
verder. Ons gezelschap twee labrador-chihuahua kruisingen (grote broer en
kleine zus) en hun baasje.
De
mensen babbelen, de honden spelen. Tenminste:grote broer en Doby spelen. Kleine zus niet: zij verstopt zich achter
baasjes benen, springt onzeker tegen hem op, zou het liefst in zijn armen kruipen.
Want kleine zus (chihuahuagrootte) is bang. Bang van die onbesuisde reus.
Diezelfde
reus staakt na een tijdje het spel voor een interessant geurtje, waarop grote
broer (grootte halverwege labrador en chihuahua) zich tot kleine zus wendt. Alsof
ze een tegenstribbelend trekspeeltje is, grijpt hij zijn machteloze zusje in
haar nekvel ensleurt haar vooruit.Nog steeds speels, maar wel ruw. Te ruw.
Misschien
vindt Doby dat ook, misschien voelt hij zich buitengesloten, misschien wil hij
zijn vriend terug voor zich alleen. In elk geval: hij stuift eropaf, en gooit zich
naast grote broer in een speelbuiging. Die laat zich meten verleiden, en
opnieuw volgt een wild achtervolgingsspelletje: Ito voorop, Doby op zijn
hielen. Cirkeltje linksom, cirkeltje rechtsom, heuveltje op, heuveltje af,
rakelings langs ons scherend of wat verder weg.Met één belangrijk verschil: vlak naast mijn zwarte reus holt een klein
minihondje. We lachen; ik omdat het zon grappig zicht is, de andere baas
omdat: Ze vast blij is met haar onverwachte medestander waardoor de rollen
eens omgekeerd zijn.
Wanneer
er even op adem wordt gekomen, snuffelen de honden onbekommerd rond. Alle drie.
Waarop
het spel terug ingezet wordt. Op vraag van kleine zus. Met een speelbuiging
naar haar grote beschermheer. En weg zijn ze weer: grote broer voorop, Doby en
kleine zus erachter. Zij aan zij.
Mijn
Doby, nog altijd onstuimig (zij het voorzichtiger dan voorheen), af en toe nog
wel eens opdringerig. Maar met een hart van goud.
Een
hart dat hem binnen de hondengemeenschap ondertussen zo geliefd gemaakt heeft
dat een korte wandeling er niet meer inzit. Ik ben trots. En moe.