In zijn goeduitgeruste minibus in het halfduister zit een man te luisteren naar een gesprek tussen de premier van België en zijn minister van landsverdediging.

Die twee heren ministers zitten met de handen in het haar.

Ze hebben zojuist een geheime boodschap gekregen van de president van Amerika via de sensuele mond van Caran Dash, een persoonlijke bodyguard van Bush.

'Hebt gij alles kunnen noteren wat ze zei, Clem?' vraagt Term aan zijn minister.

'Ik ben uw meid niet!' weerlegt Clem met klem.

'Die zwarte trien is wel weg met dat telegram waarop die rare tekst stond, hé Clem!' roept onze premier.

Normaal zouden regeringsleden van dit niveau niet zo een taal uitslaan, maar zoals de aandachtige lezer weet zijn de beide heren beschonken wegens een lichte depressie na meer dan een jaar ter plaatse trappelen op het politieke toneel.

'Zouden we niet beter van het toneel verdwijnen?' vraagt Clem aan Term.

'Zijt ge zot, Clem,' replikeert Term. 'Ik heb genoeg moeite moeten doen en liegen tegen mijn kiezers, om hier na zoveel zweet zo maar weg te stappen!'

'Trouwens, waar vinden ze nog zo een zot om premier van België te worden?' zegt de wellicht laatste premier van het koninkrijk.'

'Waarom is koninkrijk met een k en niet met een g?' vraagt Filip die nog altijd ongevraagd in dat kantoor in de Wetstraat zit bij de twee ministers van streek. Ministers van Staat waren ze nog lang niet, en zoals het er nu naar uitziet worden ze dat ook nooit!

In de minibus stapt achteraan een dame in en vraagt aan de detectiveachtige man: 'Hebt ge hem al kunnen betrappen op overspel?'

'Neen, mevrouw Leterme, maar dat komt heus wel hoor!' weet de man de vrouw van de premier op te beuren.

'Wat ik wel genoteerd heb is de codeboodschap van de president van Amerika aan onze prime?! Als ik die geheime boodschap aan de Russen of aan Iran verkoop zijn we schatrijk en verlap ik mijn praktijk!'

'Wat doet de prins bij mijn man?' vraagt de nieuwsgierige first lady van België.

'Ik ben niet zeker dat het de prins is.' antwoordt de detective.

'Kan u niet binnenkijken met uw apparatuur?' wil de premierechtgenote weten.

Nota: het is dus premier-echtgenote en niet premie-rechtgenote zoals sommigen van u nu gelezen hebben!

'Alleen afluister-, geen afkijkapparatuur heb ik geplaatst, mevrouw. Anders had het u al de geiten van de premier gekost, en dat had hij wellicht gemerkt. Tien geiten minder in zijn tuin dat ziet hij niet, zoals hij 10 miljard minder in de staatskas ook niet opmerkt. U mag dus gerust zijn, de belastingbetaler iets minder, maar die slikt toch alles, dus ook daar is geen vuiltje aan de lucht.'

'Weet U wat die rare tekst van Bush betekent?' fluistert de man in het kleurloze minibusje.

'Ik heb thuis codeboeken van Yves, ik ontcijfer dat tegen deze middag!'

En weg is de first lady van het koningrijk met een k.

---

Filip, hebt gij die moeilijke tekst onthouden?' wil de premier nog weten.

'Ik heb andere dingen te doen dan naar uw pijpen te dansen, Term!' antwoordt Filip.

'De Winter, wat doet gij hier trouwens? Het is nog niet eens herfst, ge komt veel te vroeg!'

'Weg, weg, weg.' beginnen beide ministers te scanderen.

Maar Filip De Winter is meer gewoon dan wat uitgejouwd worden.

Wordt vervolgd...

'Die man van de brug in Frankrijk, weet ge wel, kan die ons niet helpen?' wil Term weten.

'Wij hebben immers geen middelen meer en geen macht, maar die vent van die brug in Frankrijk kan ons zeker helpen!' gaat Term, de premier, verder.

'Wie bedoelt ge in godsnaam?' wil Clem weten.

'Hoe god erbuiten, Clem!'

Term en Clem zijn koosnamen waarmee de twee ministers mekaar aanspreken als niemand anders kan meeluisteren.

Maar daar vergissen ze zich in want hun stemmen worden duidelijk ontvangen in de minibus van de detective die werkt voor de first lady van België.

'Vindt gij dat mijn vrouw geschikt is om als first lady op te draven?' vraagt Term aan Clem.

'Volgens mij niet.' zegt Clem en hij proest het uit.

Term is blij dat zijn medewerker akkoord is en laat dit luidop blijken met een geil lachje. De detective neemt al die geluiden op en denkt: mevrouw de premier gaat niet gelukkig zijn met deze uitlatingen.

'De brug in Avignon, dat is het wat ik bedoelde.' roept Term enthousiast.

'Term, wat brabbelt ge toch!'

'Etienne, die bedoel ik.' verduidelijkt Term.

'Onze rijkste en machtigste industrieel/bankier/potentaat van België, die kan ons helpen!' fluistert Term blij dat hij een oplossing gevonden heeft.

'Die verkoopt Brussels Airlines aan de Duitsers voor een goeie stuiver. Kan die ons landje niet verkopen aan de Amerikanen bijvoorbeeld, voor veel dollars?'

'Term, volgt gij de actualiteit? Die Amerikanen hun banken gaan één voor één in gallop over kop. Hoe gaan ze die Burggraaf Etienne Davignon betalen.?'

'Eerlijk gezegd is België nog weinig waard, Clem, ik kan het weten, ik ben de huidige eerste minister, al schijnt niemand dat te weten en iets van aan te trekken.

'Die Davignon is een zakenman, die verkoopt ons land aan die domme Amerikanen in stukken.

'Amerikanen in stukken?'

Neen, ons land in stukken!'

Hij begint waarschijnlijk met de Westhoek te verkopen, zegt dat daar olie in de grond zit en klaar is kees.

Het overschot van België zet hij in de solden bij de Verenigde Naties. Eén of andere rijke Arabier, die die ouwe Etienne allemaal kent, transporteert onze grond naar zijn woestijn omwille van de vruchtbaarheid en iedereen is content, Clem.

'En waar moeten de Belgen dan naartoe?'

'Die paar echte Belgen gaan maar in Nederland of Frankrijk wonen. Al die andere zijn inwijkelingen en sturen we terug naar hun thuisland.'

'Maar Clem, is dat niet wat te drastisch?'

'Of ik lijf ze in bij ons leger als huursoldaten, en we doen aan langetermijnverhuur van ons leger aan diegene die het meeste biedt.'

'Wie voert er momenteel oorlog in de wereld en heeft veel geld te spenderen? Zoekt ge dat eens uit, tegen morgen, Clem?'

'Gaan de Walen en de Brusselaars daarmee akkoord gaan?' vraagt Clem zich toch bang af.

' We geven die de helft van de opbrengst en geen haan die ernaar kraait!'

'Die haan is wel hun symbool, hé Term!'

'Clem, begint niet geestig te doen, want de situatie is al zielig genoeg.'

'Ge gebruikt weer veel pastoorwoorden, Term.' zegt de zielige Clem die toch geestig blijft doen.

Wordt vervolgd...

'Proficiat.' was het eerste wat inspecteur Tom Bonnen op een vroege morgen zegde. Hij richtte die gelukwensen aan Brigitte, de undercoveragente, die nu tijdelijk commissaris was benoemd omwille van de gedwongen afwezigheid van de hoofdcommissaris die er in sloeg om een verkeerd vliegtuigje te huren, nog wel één van een luchtvaartmaatschappij die iets te maken had met een Arabische verkoopsdirecteur die in de Waldorf en de Hilton in New York resideerde en rare chips aan het Amerikaanse leger verkocht.

Dit alles had Bontekoe tijdens zijn ongewenste en benarde vlucht ontdekt maar kon het niemand vertellen want hij lag daar halfdood in een kliniek ergens op een Russische legerbasis.

Hij zou dat zeker verteld hebben als zijn hersenen terug normaal werkten maar dat deden ze actueel niet want hij was duidelijk niet bij kennis. Dat vond de Russische legerdokter ook, die eigenlijk beenhouwer van beroep was, maar dat stak niet zo nauw in de krijgsmacht van Putin.

In de krijgsmacht van België zat de bevoegde minister volledig klem. Hij heette trouwens De Clem en dat kwam goed uit. Hij zat wat nerveus bij de premier en las voor uit de documenten die snel vertaald waren naar het Vlaams, het Duits en het Frans en in negen exemplaren, we bevinden ons immers in een drietalig land met acht regeringen.

Het negende exemplaar was voor de koning.

'Potverkoffie' zei de premier. 'Jandorie.' antwoordde de legerminister. Ze zijn immers toevallig beide katholieken en die vloeken alleen beleefd.

'Een exemplaar te kort, potvermillie, voor onszelf nogwel!' zeiden ze beiden in koor want ze denken en praten alletwee even snel, ze zijn immers van dezelfde partij.

'Na 15 maanden zouden we toch een akkoord over de staatshervorming moeten hebben, vind ik Yves!' gooit De Clem in de groep, ofschoon ze toen maar met twee waren.

'Waarom gooit gij altijd met alles?' wil de premier weten.

'Wilt gij indruk maken?'

'Ik ontken dit met klem!' giechelt De Clem.

Zo brengen die twee hun voormiddag door want ze zijn moedeloos na 18 maanden onderhandelen met onzichtbare franstaligen. Ze zijn ook aan de drank geraakt maar dat weet niemand.

'Clem, wat is dat met dat vliegtuigje waar een Belgische hoofdcommissaris inzat en waar de Russen ons nu mee lastig vallen?'

'Het gaat wel over een commissaris van ons, hé Term.'

'Och, we weten ondertussen dat de politie en het gerecht vol corruptie zit, Clem, maak je daar niet zo druk in!'

Met Term en Clem, zo spreken die twee mekaar aan van zodra ze aan een tweede fles beginnen.

'Moet het land niet geregeerd worden?' vraagt Clem met zijn halfzatte botten.

'Dat doen onze deelregeringen wel, Clem,' antwoord Term terwijl hij in P-magazine bladert.

Komt daar toch wel plots langs de achterdeur Caran Dash binnengefladderd. Zij is een persoonlijke lijfwacht van Bush en tevens CIA geheimagent en woont tijdelijk in bij de vermiste Bontekoe.

'Prime Minister, ik heb een persoonlijk telegram van onze president, hier.' en ze gooit het ding op het bureel van onze premier.

'Ge ziet, iedereen gooit dingen naar jou.' brengt De Clem in, terwijl hij de fles whisky probeert te verstoppen. Maar Caran is een opgeleide CIA agente en dus niet van gisteren.

'Are you drinking during your governing time?' wil ze weten, met strenge blik.

'Er is niet veel te 'governen.' durft de brutale De Clem lachend antwoorden.

'Onze deelregeringen doen dat voor ons, wij zijn een soort overbetaalde salonhelden geworden, die af en toe eens op TV en radio wat komen lullen en dan is de bevolking weer gerustgesteld, behalve enkele slimme Vlamingen die voor het Blok, pardon het Belang van Limburg stemmen, maar die kunnen de pot op.

'Ge mengt de dingen weer, Clem,' zegt Term, die de pienterste van de twee is.

'I will read it myself.' en de ranke slanke Caran Dash sleurt het telegram uit de handen van onze premier die, ofschoon moedeloos, juist zijn P-magazine had neergelegd en dit telegram van Bush wilde gaan lezen.

En ze declameert zoals alleen een zwarte CIA agente dat kan:

'De lelies liggen er verwaterd bij. De kikvors kwaakt in het ongewisse. Fonteinen zijn verboden. De sloot is bevuild en de inktvis spuit.'

Dan steekt ze het papiertje in haar krokohandtas, zegt: zie dat ge daar nog deze morgen op antwoordt als ge geen zware diplomatieke verwikkelingen wenst, en ze verdwijnt door diezelfde achterdeur waarlangs ze gekomen was en waarvan onze twee ministers zelfs het bestaan niet kenden.

'Wat weten wij toch weinig af van onze regeringsgebouwen, maat.' zegt De Clem.

'Ik ben wel uw premier, Clem, en niet uw maat.' antwoordt de eerste minister geambeteerd.

'Ambeteren? Is dat wel goede standaardtaal? komt Filip tussenbeide.

'Oei, Wat doet gij hier?' roept De Clem die uiteraard aan landsverdediging denkt.

'Die boodschap van Amerika, hebt ge daar iets van begrepen?' vraagt Filip.

De beide ministers zijn nu het noorden kwijt, maar ze beseffen het niet want ze zijn het al achtien maanden kwijt, sinds de laatste verkiezingen.

Wordt vervolgd....