Gisteren zijn ik en Tim naar een infosessie geweest rond bevallen en het verblijf op de materniteit. Ook hebben we een rondleiding gekregen op het verloskwartier. Het was wel de moeite om eens te zien. Zo'n verloskamer ziet er eigenlijk maar heel kil uit, een open witte ruimte met een bevallingsstoel (of hoe noem je zoiets), een couveuse, verzorgingstafel,... Maar er was ook een verloskamer die er huiselijker uitzag. Deze had een ronde bevallingszetel, heel veel kleurtjes, een groot bad,... Eerst kom je terecht in een arbeidskamer, waar ze de weeën, harttonen, ontsluiting,... in de gaten houden. Daar kan je op zo'n bal gaan zitten, op een bed gaan liggen, gewoon rondstappen,... En raar maar waar: wij hebben deze uitleg gekregen van een vroedMAN. Man of vrouw, wat maakt het uit, ze zullen hun job wel kennen hé! Ook de uitleg over bevallen en het verblijf op de materniteit was interessant. Nu weten we waar we moeten zijn als het zover is. Voor één keertje kijk ik ernaar uit om in het ziekenhuis te liggen, want zwanger zijn is geen ziekte hé! De laatste maanden van een zwangerschap zijn geen lachertje maar je krijgt er een pracht van een cadeau voor in de plaats. Nog 6 weken te gaan...
Voor mama hoeft het niet lang meer te duren hoor. De slapeloze nachten beginnen hun tol te eisen. Mama is een beetje ziekjes (verkoudheid), maar ik mag geen siroop of neusdruppels gebruiken. Daarom drink ik nu veel warme chocomelk en thee en hang ik af en toe eens boven een kommetje warm water met vicks in. Hopelijk word ik nu snel beter!
Maandag 7 januari hadden we weer een afspraak bij de gynaecoloog. Alles was weer prima in orde! Onze Rudy groeit zoals het hoort en weegt nu al 1kg577. Hij lag ook al terug met zijn hoofdje naar beneden, dus in de goede positie om geboren te worden. Ik vertelde de gynaecoloog dat ik veel last had van gezwollen handen en voeten maar hij zei dat dat normaal was, enkel als mijn bloeddruk hoog zou worden en mijn zicht slechter werd moest ik hem terug opzoeken. Mijn benen naar omhoog leggen was eigenlijk de enige oplossing. Maar zolang alles goed is met Rudy ben ik tevreden!!!
Exact op de eerste dag van dit nieuwe jaar hebben we nog 10 weken voor de boeg! Dat lijkt niet lang meer, en voor mama hoeft het ook niet lang meer te duren. Want ten eerste wordt het heeeeeel zwaar voor mama en ten tweede wil ik Rudyke zo snel mogelijk in mijn armen nemen! De kleine schopjes worden steeds harder en het wordt daarbinnen ook wat te klein zodat ook mijn ribben aleens een stamp krijgen.
Het geboortejaar van Rudyke is alvast ingezet en voor ons kan 2008 al niet meer stuk!