De vriendschap die me nu de vreugd van m'n leven geeft, ze verdooft de
liefdespijn door vertier. Alleen zijn kan ik niet. De gedachten
zijn klaar en duidelijk, maar uit puur protest vertroebel ik ze. En dan
komt het verdriet. Eindelijk overmand door het gevoel van
eenzaamheid, bloedt m'n geschaafde hart de druppels die het moet. Ik
verdrink in m'n tranen en zink in de poel. De levenslust en de kracht is
ver te zoeken, redders worden afgewimpeld. Afscheid neem ik met een
groet. "Salut, de kost, als ik die liefde niet kan hebben, laat me
dan maar liever sterven. Ik hoef dit leven niet meer." "Oh, gy
dramaqueen", hoor ik in de verte. "Wat denk je van een een pintje? En
lucht nog eens je hart!" Ik lach. Daar zijn ze weer, mijn duizend
man gouden hartjes, bezorgd om mij. En ik vertel. Ze zijn de vreugd
van m'n leven. Ze verdoven de pijn met vertier. Alleen zijn hoef ik
niet. Mijn gedachten zijn klaar en duidelijk. Al zal ik ze uit
puur protest weer vertroebelen, want mijn lust eist meer.
Reacties op bericht (0)
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
