Onverwachts en ondoordacht was het daar.
Ik werd gewoon geslagen met verliefdheid.
Eigenheden, individuen, identiteiten,
Sterke mensen naast elkaar met schitterende ogen.
Een ideaal.
Ik haat het.
Ik wil je hier bij mij, nu en voor altijd
Ik wil elke seconde van jouw leven leiden
Ik wil jou in mij laten groeien
Je mag me opeten als je dat echt wil
Maar het liefst van al wil ik tot jou versmelten
En zo een symbiose van liefde vormen
Een eenheid met kracht als een stomende trein.
Een doel, een richting,
Een zetel, een patat.
Tot ademen niet meer kan
Tot vanzelfsprekendheden dat niet meer zijn
En ellende en terreur van ons een evolutieloos gezwel maakt.
Dat we elkaar vervloeken en verdoemen
Dat het plafond is bereikt.
Dat we elkaar haten om elkanders zijn.
Dat we elkaar kleineren, saboteren en krenken.
Dat we de ruimte niet kunnen delen 
en het licht in de ogen niet meer gunnen.
Als we dan kunnen
Dan kunnen we zijwaarts stappen
Als we dan beslissen
Dan beslissen we samen te zijn
Als we dan kiezen
Dan kiezen we voor elkaar
Mochten we elkaar nieuwe kansen blijven geven
Dan zou ik dat liefde noemen
Liefde tussen 2 sterke mensen, naast elkaar, met schitterende ogen.
Ze stralen, twinkelen en doven uit.
Ze fonkelen, glanzen en verstikken
Ze glinsteren, lichten op en blijven verder gaan.