Het is officieel! Ik ben een roker. Ik kan je exact vertellen wanneer ik mijn laatste sigaret heb gerookt. Vandaag, om 17u40 toen ik van de Brugse kerstmarkt naar de auto liep. Het lege pakje heb ik in de vuilbak van 't Zand-parkje gegooid en sindsdien zit ik zonder. Dat is nu bijna 8u geleden. Het feit dat ik dit zo exact kan zeggen, verraadt iets meer over mijn verslaving. Of ex-verslaving, want momenteel ben ik aan het afkicken. Wees blij, lieve lezer, dat er een hele hoop technologie tussen ons zit, want op dit moment mag je jezelf gelukkig prijzen dat wij elkaar niet fysiek ontmoeten!

Enkele jaren geleden stopte ik 'cold turkey', maar ik herbegon 4 jaar later. Laat me het simpelweg stress noemen. En nu? Nu zit ik er mee. Voor de gezelligheid, bij verveling, als ik er even tussenuit wil of als ik van de zenuwen de muur wil oplopen, voor elke gelegenheid is er wel een sigaret. Maar vandaag gaat het gevoel toch iets verder. Mijn lichaam smeekt naar een kankerstokje. Ik heb het nodig, ik weet zelfs niet eens waarom, maar ik wil het hebben! Craving hebben ze dit fenomeen gedoopt. Al geef ik er niet aan toe. Het is laat, koud en ik ben lui. Deze redenen winnen in de afweging. Voorlopig toch.