Wakker worden doe ik met een leeg gevoel. De man naast mij is gisteren al vertrokken. Dat is beter zo, of dat maak ik mezelf toch wijs.
Het is een dag zoals een ander, niet wetend wat ik hier juist kom doen loop ik verloren. Een taxi-deal rijdt me van de ene bezienswaardigheid naar de volgende. Ik probeer te genieten van de cultuur. Op een paar uur ben ik rond met het memorabele, op een paar uur heb ik een miljoenenstad gezien. Mijn beslissing om de volgende dag de reis verder te zetten is dan ook snel genomen. Het is 5uur in de namiddag en het wordt hier stilletjes aan donker. Mijn onveiligheidsgevoel is nog altijd zeer groot en ik beslis in het hotel te blijven. Na 2u op de kamer foto's te trekken van het plafond en mijn intieme delen, begeef ik me naar het restaurant. Op het bord schep ik alles dat locaal lijk, ik vind het belangrijk dat ik nieuwe dingen proef. Aan een tafeltje zit ik alleen, er is weinig volk in het hotel. Een oudere man kijkt me aan. Hij is niet de enigste die zich afvraagt wat een jong meisje hier alleen komt doen. Uit vriendelijkheid glimlach ik, waarna ik me terug op mijn bord concentreer. Een zucht vat alles samen. Met een bedankt en een goedenavond verwijder ik mezelf uit de ruimte. Nog even en dan mag ik slapen. Nog even en dan is de dag gepasseerd. Er is geen vermoeiender gevecht dan dat tegen jezelf. Een boek lezen is een leuk alternatief op een avond gepieker. Vannacht slaap ik op de linkerhelft van het bed.