Vrouw,Trouw, Rouw
Van hun sokkel gevallen , gekwetste vrouwen, mannen
Veroordeeld tot de vlucht
In iemands armen van herhaling op termijn
Weinig blijheid nog, die zegt
Ben blij dat je er bent
Blijf toch nog even
En toch in eenieder
Het mooie kind
Dat dit alles niet verdiende
Geen ruimte meer voor zomaar beleven
Wegduwen van inzichten
Overboord gooien van het schrijven
In het poëtische zand van vroeger
De romantiek van de maan
Lijkt een treuren om de ondergegane zon
Verduisterd door het geloof
In voor altijd wolkenvelden
Wortels van nare toestanden
Met soms giftige sappen van Generaties terug
Dagelijkse ontgifting door het blije gemoed
Toen anderen, kind, ouder, oudje waren
t Moest zo zijn, nog kon het niet anders
Toch zijn wij het die nu snoeien en scheuten schieten
De takken van het NU bepalen
Onze koers uitzetten
In de liefde zijn diplomas weinig van tel
Je snapt het waarom toch eerst
Als je van school wordt gegooid
Of zelf vindt dat er niets jouw passend te leren valt
Je valt in het beste geval op het mooie in anderen
Met wat geluk blijven de boze tongen
De haat in de ogen, de angst in het hart
De angst in de ogen, de haat in het hart
Afgunst en ziekte Je bespaard
Na alle lief en leed het penibele isoleren
Het lief koesteren, wijsheid doorgeven
Dingen waar men in de scholen van de productiegerichte mens
Nauwelijks tijd voor maakt
Nauwelijks zichtbare banden tussen zo vele personages
Ze gebeuren gewoon en vertakken zich
Vaak in wraakgevoelens, wrok
Doorgegeven, verergerde ijdelheid, angst, hebzucht
Talrijk zijn de namen der vervuilde rivieren
Hun bronnen beginnen met té of over en nooit
Te beschermend, te emotioneel, te intiem, te macho, te soft
Te begrijpelijk, te toegeefelijk, te breed, te eng
Te het zal me worst wezen, of té juist niet juist genoeg
Te hopeloos, omwille van denkbeeldig niet genoeg graag gezien
Wat natuurlijk met je zelf beginnen moet
Overgevoelig, overdaad, overzichtsloos
Nooit rustig, nooit genoeg, nooit tevreden
Minder ernstige gevallen beginnen met zelden
Zelden een verlaten gevoel, zelden een drang om teveel
Teveel wat een mens niet aankan
Korter bij je gezondste evenwicht, draag je, deel je zorgen lichter
Daar waar het moet en nog kan
Waar het licht nog ergens binnenpiept
Niet alle rolluiken in soms ongeneeslijke boosheid zijn toegegooid
De genetica, de doorgegeven en zelf opgestapelde karma
Eisen soms tol na de erosie van persoonlijke keuzen uit passie
Het hart heeft het moeilijker met goed en fout dan het verstand
Het puriteinse goed en slecht ,simpele maatstaf zonder bochten
Makkelijk gezegd, leren leven met, slingert zich ook kanten op
Eigen verborgen en open en bloot agendaatjes genoeg
Het verleden van nog anderen er weer bijnemen, soms evident
De goede zeden, wat was dat ook alweer ?
Het verlangen van man en vrouw naar geborgen rust
Een soort immuniteit tegen het vaak verscheurende instabiele
Veroorzaker Veroorzaakster van veel emotionele ellende
Die met de navel hoog in t vaandel, niet rijper maakt
Hoe kalmer men leert blijven
Hoe meer het drakerige je soms met lava van vroeger onderspuwt
Ach hier wordt vruchtbare grond geboren, je keert weer
Na nog eens een uitbarsting
Trek je naar een hoge berg omwille van zuiverheid, overzicht
Niet beseffend dat het ook eens een vulkaan kan zijn
Moet je je dan definitief op de vlakte houden ?
Hoe dieper het inzicht, hoe meer je soms zwijgen gaat
Waarheid doet vaak de stoppen doorslaan
Je kan pas waarschuwen voor trillingen,barstende kratermonden
Juist omdat je allerlei nuances en pijn mocht leren kennen
Leer er jezelf en dan eerst anderen mee omgaan
t Belangrijkste blijven echter de inzichten, voedsel voor de geest
Blijheid inspireren, onverschillig evenwicht midden turbulenties
Blijheid die, te opgeblazen ballonnen, kinderlijk doorprikt
Een deel van ons,reddingsboeien voor andere schipbreukelingen ?
Uitzendkrachten naar daar waar pijn het leven overwoekert ?
Het leven soms gezelschapsspel tussen de waan en het gemeende
Soms een geluk niet onvoorwaardelijk meer lief te hebben
Meevoelen heeft soms zin, mee lijden meestal overbodig
Vermoeidheid door mee te lijden belast de sterkste schouders
Anderen kunstvleugels geven waarmee ze zich te pletter storten ?
Eigengekweekte vleugels knippen en dan een vreemd soort rust ?
Je eigen kritisch herbekijken kan ruimte maken voor een ander
Ook al is die vaak lichamelijk overschatte ontrouw niet in t spel
Ook al sterft men op t eind van zn leven maar een stuk
Laat het hart de nagels voor de kist zoveel mogelijk zelf kiezen
Laat de logica je voor zelfkruisiging behoeden
Hoe ouder je wordt des te oordeelkundiger laat ons hopen
Is het waar zoals een Libanees dichter, Kahlil Gibran, ooit zei
we kiezen onze vreugden en smart lang voordat we ze beleven?
Dat we altijd zijn daar waar we het meeste nodig zijn
Valt te betwisten in het geval van het rekken van pijn
Ook in genetische predestinatie valt wel in te grijpen.
Of we blijven het onvervulde deel van anderen hun leven
Man. Vrouw. Objectieve. Subjectieve. Fysica. Chemie
Nooit volledig te scheiden, afzonderlijk en samen begrijpen
Het andere deel, van het geheel begrijpen en aanvoelen
Belangrijker dan abstracties over goden en dood of niet
Blijvend de symbolische interacties tussen hem&haar observeren
Vanuit een rust, niet alleen omwille van biologische intelligentie
Naar een andere dimensie weggekust octo 16/03/09
|
