Demis Roussos is niet meer. De zoveelste beroemdheid op rij die dit aards bestaan verliet. De man met die speciale keelklank, zijn groot postuur in een aparte klederdracht. " For ever and ever" blijft in mijn hoofd ronddraaien, je kan dat zo hebben met liedjes die 's morgens in je gedachten komen en er ' s avonds nog zijn.
Het is al een lange rij van bekende personen die de laatste maanden gestorven zijn : Joe Cocker, Udo Jurgens, onze eigen Luc De Vos, veel te vroeg gestorven, van een latere generatie, maar sommigen leven twee keer zo hard als de doorsnee mens, dan zijn er nog de politieke figuren die een grote invloed op ons welzijn gehad hebben : Leo Tindemans, Jean Luc Dehaene, Wilfried Martens en als laatste ook nog een koningin : Fabiola en dan zal ik er ongetwijfeld nog wel een paar vergeten zijn.
Stuk voor stuk hebben ze een indruk achtergelaten, een steen verlegd, ons verblijd of iets bijgebracht.
Ik las een gedicht van W.H. Auden 'Funeral Blues' dat ik als eerbetoon hier vermeld :
Stop all the clocks, cut off the thelephone
Prevent the dog from barking with a juicy bone
Silence the piano and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come
Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling in the sky the message : he is dead
Put crêpe bows round the white necks of the public doves
Let the traffic policemen wear black cotton gloves
He was my North, my South, my East and West
My working week and my sunday rest
My noon, my midnight, my talk, my song
I thought that love would last for ever, I was wrong
The stars are not wanted now, put out every one
Pack up the moon and dismantle the sun
Pour away the ocean and sweep up the wood
For nothing now can ever come to any good
27-01-2015, 11:10 geschreven door Free Condor 
|