Even iets over mezelf. Ik ben dus mevrouw Foster, een bejaarde vrouw uit New York. Ik ben gestart met deze blog om even mijn gevoelens te uiten. Hier zal ik dus vertellen over mijn leven enzoverder.
Ik begin te vermoeden dat mijn man er de laatste tijd bewust omdoet dat we telkens onze trein of bus missen. Hij weet nochtans dat ik mij enorm erger aan het missen van treinen, vliegtuigen, boten en zelfs toneelvoorstellingen. Ik raak daar zo overstuur van dat ik er een zenuwtic van krijg. Het is geen ernstige, maar het blijft helaas wel tot een uur nadat ik iets gemist heb. Het is eigenlijk niet zo opvallend. Maar als je mij kent en je er echt op let zal je het zeker zien. Er is dan een klein spiertje aan mijn linkeroog die krampachtig samentrekt. Het is net alsof ik een subtiele knipoog geef. En ja het is normaal dat het eens kan gebeuren dat we onze trein of zoiets missen, maar het lijkt er echt op dat mijn man er omdoet dat we telkens bijna te laat komen. Het frustreert me echt dat mijn man, wanneer ik al zeker een halfuur sta te wachten, rustig zijn studeerkamer uitkomt en dan zegt dat we zeker zo langzamerhand zullen moeten vertrekken. U vraagt zich waarschijnlijk wel af waarom ik hem nog nooit ben gaan halen. Wel, omdat ik zijn altijd trouwe en lieve vrouw wil zijn. Daarom versta ik echt niet waarom hij mij zo kwelt. Het zou kunnen doordat hij mijn reactie wanneer we iets missen eerder dwaas en dom vindt, maar dat is nu eenmaal mijn slechte eigenschap. En slechte eigenschappen hebben we allemaal.
