Rivierafvaart over meer dan 800 km. Ook mogelijk in 2016. Neem contact op.
09-11-2016
Anecdote 8: Die verdomde Rio Machado
Het is al weer twee jaar geleden. Ik schreef er niet eerder over omdat ik niemand wilde afschrikken om nog mee te gaan op expeditie. Ditmaal was ik alleen. Ik zou de rivier gaan verkennen verder dan we tot nog toe geweest waren. De waterval Sao Felix, op een zestal dagen afvaart, verhinderde dat er voorbij gevaren werd. De boten moesten ter plaatse uit het water gehesen worden en een 500m verder terug te water gelaten. De lage waterstand in de rivieren van het Amazone bekken is ideaal om dieren en vogels te zien. Dus ging ik steeds tijdens die periode. Het betekent ook dat de oevers tot meer dan 10m hoger liggen dan het water. Het is bijgevolg een helse arbeid om de boten alzo voorbij de waterval te krijgen. Mijn vriend Adalto was altijd bereid om mee te gaan en hij had het gerief, zijnde een grote en een kleine boot met bijbehorende motoren. Ik stond er op om met de kleine boot te gaan. Het zou zo al zwaar genoeg zijn om alles voorbij die waterval te sleuren. Daarenboven zouden we onderweg veel vissen om alzo zijn salaris wat op te drijven want ik kon hem slechts een kleinigheid per dag betalen. De benzine, het ijs, voedsel en drank zou ik ook op mij nemen. Ik drong er op aan om voldoende ijs mee te nemen zodat de vis voldoende lang zou kunnen bewaard blijven. Het zou trouwens minstens 7 tot 8 dagen duren alvorens we de gelegenheid zouden krijgen de vis aan de man te brengen. Zo gezegd zo gedaan. De kleine boot werd eigenlijk overladen met bagage, benzine, voedsel en vooral ijs. Adalto gromde voortdurend dat we er niet zonder kleerscheuren zouden geraken. Hij had ervaring te over. Hij wist dat de motor van slechts 5 pk het op sommige woelige plaatsen moeilijk zou krijgen. De Rio Machado is dan ook een zeer wilde rivier met vele stroomversnellingen en op sommige plaatsen zelfs echte watervallen. Adalto kende de rivier als geen ander. Al van kindsbeen af heeft hij deze rivier bevaren en bevist. Ik kon hem toch overtuigen dat het zo moest gebeuren. Er zat niets anders op. Met ons twee konden we enkel deze boot uit de rivier hijsen bij de waterval en de reis verder zetten. We moesten ook nog terug. Het zou allemaal wel meevallen. Zeker stroomafwaarts zouden we de boot in de stroming laten en zo de stroomversnellingen overwinnen. Bij de terugkeer zouden we slechts de helft of nog minder meenemen want stroomopwaarts met 5 pk is altijd een vraagteken. Het verliep aanvankelijk allemaal vlot zoals voorzien. Het water stond wel tot op enkele centimeter van de rand maar de stroming hielp goed. De eerste dag liep op zijn einde. Om zes uur is het pikdonker in het Amazonewoud. We zouden tijdig uitkijken naar een geschikte kampplaats want het ophangen van de hangmat met muskietennet neemt soms wat tijd in beslag. Dikwijls moeten we weerom die hoogte van de oever overwinnen. Ik weet niet waarom het veranderde maar bij het nemen van de laatste stroomversnellingen, had ik zo iets van :" Hé, dat loopt toch niet meer zo vlot als daar straks." Ik had er geen uitleg voor maar werd toch ongerust. Veiligheidshalve deed ik mijn reddingsvest om en dat was nuttig want plots gebeurde het. Bij de gekende stroomversnelling "24 deMaio", die in twee delen verdeeld was, ging het mis. Bij het uitkomen van de tweede stroomversnelling kreeg de motor geen voldoende kracht meer in de draaikolk. Het bootje ging niet meer vooruit. Adalto begreep ook vlug wat er aan de hand was en vroeg me of ik klaar was om te zinken. Ik knikte en greep mijn valies met de ene hand en mijn reistas met de andere. Al de rest kon me gestolen worden. De boot werd door de waterkolken naar omlaag gezogen en het water overstroomde alles. Gelukkig werd ik buiten de draaikolken gedreven en kwam ik in de stroming terecht. Het ging snel en al vlug bevond ik me op meer dan honderd meter van de plaats van het onheil. De rivier nam me mee in de stroming en dreef me richting oever. Gelukkig want de valies en de reistas werden met de minuut zwaarder en zwaarder. Het water werd er door opgezogen. Het geluk was van korte duur want op enkele meter van de oever dreef de stroming mij weer richting midden van de rivier. Ik beschreef een cirkel. Het water was heerlijk warm maar toch was ik niet gelukkig met dit ongewild baden hartje Amazonewoud. Ik moest ingrijpen of ik zou mijn bagage verliezen aan het water. Ze werden loodzwaar. Toen ik voor de zoveelste keer op enkele meter van de oever kwam gedreven, greep ik in. Ik liet mijn reistas los en roeide met mijn hand zo veel ik kon. Al vlug moest ik de tas terug grijpen want die ging de verkeerde richting uit. Mijn ingrijpen werd beloond en ik kon enkele takken, die over de oever hingen, vastgrijpen en er mijn tas aan vasthaken. Nog steeds had ik geen vaste grond onder mijn voeten. Het was nog spartelen tot ik doorheen de takken de oever kon bereiken. De oever was er loodrecht en slechts een halve meter vlak kon mij van dienst zijn. Oef, ik heb het gehaald. Wat nu gedaan? Tussen de takken door zag ik dat Adalto druk bezig was om zijn boot terug drijvend te krijgen. Ook zag ik de isomo-ijsbakken voorbij drijven alsook de plastieken jerry-can met benzine. Enkele kartonnen dozen met voedselvoorraad werden door het water opgeslorpt. Snel begreep ik dat ik mijn reisdocumenten en papieren geld te drogen hoefde te leggen. Wat ik dan ook deed. Ik hing het merendeel in de takken van de overhangende struiken. De grote stam van een gevallen boom deed ook dienst als droogtafel. Vervolgens gooide ik mijn bagage open en hing de slaapzak en hangmat te drogen. Binnen het uur zou het duister worden en slapen in een natte hangmat en dito slaapzak is absoluut uit den boze. Onmogelijk deze zaken binnen het uur droog te krijgen ook al scheen de late zon nog fel. Ik moest een vuur aanleggen en dan zou het drogen misschien nog mogelijk worden. De natte aansteker deed nog wat tegen maar al gauw had ik een mooi vuurtje tegen de wand van de steile oever. Adalto had dit opgemerkt en kwam zich van de toestand vergewissen. Er was veel verloren maar toch had hij nog wat kunnen recupereren. De motor had hij gelukkig met een dik touw vastgesnoerd aan de boot zodat die wel in het water gelegen heeft maar toch niet verloren. Hij vertelde dat hij nog even zou op zoek gaan al roeiend om nog één en ander te recupereren. Ondertussen kon ik verder met het drogen. We zouden nog een half uurtje ter plaatse blijven en dan alles achter laten tot morgen. Enkel de documenten en het geld zouden we meenemen. Een half uurtje verder roeien en daar was een verlaten hut van de rubbertappers of indianen. Adalto wist waar en daar zouden we de nacht doorbrengen. De dag nadien zouden we dan de rest komen ophalen en te drogen leggen nabij die hut. Ik legde me neer bij zijn beslissing en vroeg toch om nog een halfuurtje te mogen drogen bij het vuur. Zo gezegd, zo gedaan. Adalto ging verder op zoek naar nog ronddrijvende goederen. Om het vuur wat aan te wakkeren zag ik tegen de steile wand van de oever een mooi stuk droog brandhout. Ik nam het stuk en trok het naar me toe. Dit had ik beter niet gedaan!! Een zwerm grote rode wespen kwam te voorschijn en viel me aan. "Miljaarde!!!!". Ik vloekte dat horen en zien verging want die wespen hadden mijn bijna kaal hoofd gevonden en staken er op los. Ik kon niet weg!! Langs de ene kant die steile oeverwand en langs de andere kant de rivier met de overhangende takken. Ik moest echter ingrijpen want dit zou ik niet lang volhouden. Ik had geen andere keuze dan mijn hoofd zoveel mogelijk boven het vuur te houden. Ik voelde mijn hoofdhaar verschroeien maar er zat niets anders op. Vol pijn heb ik vervolgens het vuur uiteen gestampt met mijn voeten zodat het vuur alle kanten opvloog. De opgelopen steken deden na vijf dagen nog altijd pijn. Al vlug kwam Adalto op mijn geroep en getier en kon ik terecht op de boot. Het geld en de documenten had ik mee. De rest bleef ter plaatse. We roeiden en peddelden verder stroomafwaarts. Hopelijk bevond die hut zich niet te ver want de duisternis zou spoedig vallen en ik had graag nog een beetje rondgekeken bij die hut. Zulke verlaten hutten waren de schuilplaats bij uitstek voor allerlei ongedierte en zelfs slangen. Ik had er genoeg van en moest ook nog zorgen dat er kon geslapen worden. Ditmaal zou het niet in een hangmat zijn maar op de grond en dan zonder muskietennet. Ik zou al blij zijn als we er droog zouden worden. Al de rest kon me op dat ogenblik gestolen worden. De hut werd redelijk vlug bereikt. Mijns insziens was het een verlaten verblijfplaats van de rubbertappers. Eerder een overdekte plaats waar de rubbertappers hun latex tot rubberballen verwerkten. Dat kon men zien aan de in de grond aangebrachte oven. Het dak was nog in goede staat. We zouden in ieder geval droog blijven; zelfs bij regen. Adalto begon met het aanleggen van een kampvuur. Voldoende dicht bij de open zijde van de hut. Dit zou de enige mogelijkheid zijn om het 's nachts wat warm te krijgen en langzaam op te drogen. De duisternis viel snel en ik was enkel geïnteresseerd in een slaapplaats. Adalto had ondertussen de motor van de boot genomen en begon met de demontage er van. Van eten werd niet gesproken. Er was trouwens niets. Ik zocht naar mijn trouwe "reisgezellen" die me altijd vergezelden. Enkele slaappilletjes voor in geval van nood. Dat was nu nodig en met smaak nam ik er enkele van. Ik zocht een pak droge bladeren in de hut om me wat toe te dekken en voor de rest zette ik mijn verstand op nul. Al de rest kon me op dat ogenblik gestolen worden. Ondanks mijn slaapmiddelen werd ik omstreeks 3 uur gewekt door een eigenaardig geluid. Maar ja, ik sliep al van 7 uur 's avonds. Hoera! Adalto had de motor terug aan de praat gekregen. Wat deed dat deugd, zeg. Het betekende dat we onze tocht zouden kunnen verder zetten en vooral niet zouden hoeven te roeien stroomopwaarts om mijn spullen terug op te halen. Dit kalmeerde me echt. Probleemloos sliep ik dan ook nog een poos dichtbij het vuur. Gelukkig kende ik geen nawerking van de slaapmiddelen. Ik begon fris en vol goede moed aan de nieuwe opdracht. Wat was er overgebleven van de voedselvoorraad? De kartonnen dozen waren uiteraard verdwenen. Ook het kookgerij, mijn verrekijker, mijn visgerij en de reistas van mijn vriend waren verloren. Dit was geen reden om terug te keren. We zouden wel zien hoe we dit zouden oplossen. Vooruit was de weg. Het professionele visgerief van Adalto was niet verloren en deed goed dienst. De goden waren ons de volgende dagen goed gezind. Na enkele dagen vissen waren de isomo-kisten gevuld. Voor de rest deed het ijs zijn werk. Nu moesten we deze waardevolle vis nog aan de man zien te brengen. We hadden hiervoor maximaal vier dagen de tijd. Zo lang zou het ijs het nog volhouden. De meegenomen hoeveelheid ijs kan normaliter een 15tal dagen standhouden behalve wanneer de kisten gevuld worden met vis. Dat gaat het smelten in versneld tempo. Uiteindelijk konden we de vis tijdig verkopen. Adalto kon ook zijn kledingvoorraad aanvullen. We keerden terug naar de rivier en verbleven nog meer dan 20 dagen in de jungle. Toen ik dertig dagen terug thuis was, werd ik ongerust. Ik kreeg koorts- en zweetaanvallen. Het zou toch niet waar zijn zeker dat ik malaria heb opgelopen? Ik had mijn malariaprofylaxe voor het eerst in meer dan 25 tochten correct genomen....op vijf pillentjes na. Deze moeten nog NA het verblijf in de jungle genomen worden. Ik had dit nagelaten omdat ik er eenvoudigweg geen meer had. Onderzoek van mijn bloed wees al snel uit dat ik de Pasmodium Vivax had opgelopen. Een eerder ongevaarlijke malaria-variant. De correcte medicatie maakten hieraan snel een einde en tot nu voel ik me beter dan gelijk wie.
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Verblijven onder indianen, rubbertappers en goudzoekers als hun vriend; da's pas tof !!!!
