donderdag  27 februari

Vanmorgen was het maar heel stilletjes toen we om 7 uur het ‘Fliegerlied’ opzetten. Met kleine slaapoogjes kwamen onze sneeuwklassers maar stilletjes uit hun kamer. We lagen gisterenavond dan ook laat in ons bed. We zijn nogal uit de bol gegaan. Jammer dat de Tiroleravond niet kon plaatsvinden maar we hebben er zelf een leuke sneeuwklasfuif van gemaakt. We zongen en dansten met heel veel plezier en zo werd het echt een vrolijke avond.

Om 7.15 uur waren we wel wakker genoeg om aan de vervelendste klus van de sneeuwklassen te beginnen: inpakken! Dat inpakken lukte bij de meesten aardig goed. Waar het niet zo vlotte, waren er gelukkig een paar helpende handen. Om half 9 waren de koffers dan zo goed als ingepakt en genoten we van een laatste ontbijt.

Na het ontbijt verdwenen de laatste spullen in onze koffer en trokken we het dorp in voor een mooie wandeling door het bos en het dorp. Na een lekkere koek en een toiletbezoek trokken we met onze ski helm naar de bushalte. Om 11.37 uur stapten we op de bus richting Steeg. Daar wachtte ons een laatste maar ongelooflijk toffe activiteit: rodelen.

We kregen allemaal een sleetje en dat haakten we vast aan een ketting achter de tractor van Benni. Hij reed ons meer dan één km naar boven op een breed bospad. Dan ging het heel voorzichtig naar beneden. Toen we een tweede keer mochten, durfden we al wat sneller naar beneden te glijden op onze slee. Omdat we het zo leuk vonden, reden we nog een derde keer naar boven. Nu zoefden we als echte pro’s naar beneden. Zalig vonden we dat!

En de pret was nog niet voorbij want we werden ook nog eens getrakteerd op frietjes en een drankje! Dankjewel Kristof Torfs. Een mooiere en leukere afsluiting van de sneeuwklassen hadden we ons niet kunnen wensen.

Om 16.15 uur reden we terug naar ons huisje. We trokken onze skibroek uit, trokken droge kleren aan en maakten onze koffers dicht. We smulden nog een laatste keer van het lekkere eten hier. De wortelpuree met worst smaakte ons goed. Toen was het echt tijd om te vertrekken. We laadden onze koffers in de bus en namen afscheid van Frans en Francine. Anne-Mie reisde met ons weer mee naar België. En zo zaten de sneeuwklassen van 2025 er definitief op. Maar de fijne herinneringen bewaren we voor altijd.