In de loop der eeuwen hebben slechts weinige bladzijden in het Evangelie zoveel de aandacht van mystiekers, geestelijke schrijvers en theologen getrokken als het verhaal van Johannes, dat vertelt over de glorierijke dood van Christus en de lansstoot in zijn zijde.
   In het doorstoken Hart beschouwen wij de kinderlijke gehoorzaamheid van Jezus aan zijn Vader; door die gehoorzaamheid heeft Hij zijn zending volbracht, alsook zijn broederlijke liefde jegens de mensen, die Hij "beminde tot het uiterste toe", namelijk tot het totale offer van zichzelf. Het doorboorde Hart van Jezus is het bewijs van die liefde in verticale én horizontale richting, zoals zijn armen op het kruis het tonen.

   Het doorboorde Hart is ook het symbool van het nieuwe leven, aan de mensen gegeven door de H. Geest en de sacramenten. Terstond nadat de soldaat de lansstoot heeft gegeven, de wonde van Jezus heeft veroorzaakt, "kwam er bloed en water uit". De lansstoot bevestigde de realiteit van Christus's dood. Hij is werkelijk gestorven, zoals Hij ook werkelijk geboren is, zoals Hij herboren is in zijn eigen vlees. Tegen elke oude en moderne verleiding van het docetisme, van de leer van het "schijnlichaam", plaatst de evangelist de pure zekerheid van de realiteit. Maar tegelijk wil hij de betekenis van die heilvolle gebeurtenis uitdiepen en ze verklaren door een symbool. In die lansstoot ziet hij een diepe betekenis: zoals er een bron ontsprong toen Mozes in de woestijn op de rots had geslagen, zo ontsprong er een waterstroom uit de met de lans geopende zijde van Christus, om de dorst te lessen van het nieuwe volk van God. Die stroom is de gave van H. Geest, die het goddelijk leven in ons voedt.

   Uit het doorboorde Hart van Jezus wordt ook de Kerk geboren. Zoals uit de zijde van de slapende Adam Eva, zijn vrouw, werd geboren, zo wordt - volgens een traditie van de Vaders die terug tot de eerste eeuwen - ook de Kerk, Jezus's bruid, geboren uit de geopende zijde van de Verlosser, die in de dood op het kruis was ingeslapen; zij ontstaat uit het water en het bloed - Doopsel en Eucharistie - die ontspringen uit het doorboorde Hart. Daarom bevestigt de conciliaire constitutie over de liturgie: "Want het is uit de zijde van de ingeslapen Christus op het kruis dat het bewonderenswaardige sacrament, de gehele Kerk, is voortgekomen".

   De evangelist merkt op, dat de Moeder van Jezus naast het kruis staat. Zij ziet het geopende Hart waaruit bloed en water stromen - bloed uit haar bloed - en zij begrijpt dat het bloed van haar Zoon voor ons heil werd vergoten. Dan begrijpt zij ook de volle betekenis van de woorden die haar Zoon haar heeft gezegd: "Vrouw, ziedaar uw zoon",: de Kerk, die geboren werd uit het doorboorde Hart, werd aan haar moederlijk Hart toevertrouwd.
   Laten wij Maria vragen, dat zij ons leide, opdat wij steeds overvloediger zouden putten aan de bronnen van genade, die stromen uit het doorboorde Hart van Jezus.

   Deze aanroeping van het H. Hart nodigt ons uit tot de beschouwing van het Hart van de gehoorzame Jezus. Gans het leven van Jezus staat onder de volmaakte gehoorzaamheid aan de wil van de Vader, opperste en eeuwige bron van zijn bestaan: hun macht en hun heerlijkheid zijn één, hun wijsheid is één, hun wederzijdse oneindige liefde is één. Door die gemeenschap van leven en liefde is Hij in volledige eenstemmigheid met het plan van de Vader, die het heil van de mens door de mens wil: in de "volheid van de tijd" is Hij geboren uit de Maagd Maria, met een gehoorzaam Hart, om het kwaad te herstellen dat het menselijk geslacht werd aangedaan door het ongehoorzame hart van onze stamouders.
   Daarom zei Christus toen Hij in de wereld kwam: "Hier ben Ik...... Ik ben gekomen, o God, om uw wil te doen". "Gehoorzaamheid" is de nieuwe naam van de "liefde"!

   De evangelies tonen ons Jezus die in zijn leven immer de wil van de Vader zoekt te doen. Toen Hij twaalf jaar oud was, antwoordde Hij Maria en Jozef, die in grote onrust drie dagen naar Hem hadden gezocht: "Wat hebt ge toch naar Mij gezocht? Wist ge dan niet, dat Ik in het huis van mijn Vader moest zijn?". Heel zijn leven wordt beheerst door dit "ik moet", dat zijn keuze bepaalt en zijn activiteiten leidt. Op zekere dag zegt Hij tot zijn leerlingen: "Mijn spijs is, de wil te doen van Hem die Mij gezonden heeft en zijn werk te volbrengen"; Hij leert hen bidden als volgt: "Onze Vader..... uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel".

   Jezus gehoorzaamt tot de dood, hoewel niets in zulk een radicaal kontrast staat met Hem dan de dood, daar Hij de bron zelf is van het leven.
   Tijdens die tragische uren kent Hij droefheid en angst, ontsteltenis en vrees, bloedig zweet en tranen. Daarna, op het kruis, de pijnlijke marteling van zijn genageld lichaam. Zijn Hart kent de bitterheid van afwijzing, verraad en ondankbaarheid. Maar boven dat alles heerst de vrede van het gehoorzamen. "Niet mijn wil, maar uw wil geschiede". Tenslotte verzamelt Jezus zijn laatste krachten om met het allerlaatste woord heel zijn leven samen te vatten: :Het is volbracht".

   Bij het begin, in het verloop en op het einde van zijn leven klopt in Jezus's Hart slechts één verlangen: de wil te doen van de Vader. Door het beschouwen van dit leven, dat in kinderlijke gehoorzaamheid verenigd is met de Vader, begrijpen wij het woord van de Apostel: "En zoals door de ongehoorzaamheid van één mens allen zondaars werden, zo zullen door de gehoorzaamheid van Een allen worden gerechtvaardigd"; en ook dat andere mysterievolle en diepe woord in de Brief aan de Hebreeën: "Hoewel Hij Gods Zoon was, heeft Hij in de school van het lijden gehoorzaamheid geleerd; en toen Hij het einde had bereikt, is Hij voor allen die Hem gehoorzamen oorzaak geworden van eeuwig heil".
   Dat de allerheiligste Maagd, de Maagd van het vastberaden en genereuze "Fiat", ook ons die fundamentele les helpt begrijpen.

   Jezus van Nazareth zei tijdens het laatste avondmaal: "Dit is mijn lichaam, dat voor u geofferd wordt..... dit is de beker van mijn bloed, dat voor u wordt vergoten".
     - Jezus: de getrouwe priester, die dank zij zijn eigen bloed het eeuwige tabernakel binnenging;
     - Jezus, de priester naar de Orde van Melchisédek, laat ons zijn offer na: doe dit! Hart van Jezus!
   Hart van Jezus in Gethsémané, "tot stervens toe bedroefd", draagt het vreselijk "gewicht". Hij zegt: "Voor U is alles mogelijk; laat deze beker Mij voorbijgaan!". Maar tegelijk kent Hij ook de wil van de Vader en verlangt Hij niets anders dan de wil te volbrengen: de beker te ledigen tot op de bodem.
   Hart van Jezus - gebroken door het eeuwige oordeel: zozeer heeft God de wereld bemind, dat Hij zijn enige Zoon heeft gegeven.....

   Eeuwen tevoren had Jesaja gezegd: "Waarlijk, het waren onze ziekten die hij op zich nam, en onze smarten, die hij heeft gedragen; wij echter beschouwden hem als een geslagene, door God gekastijd en vernederd".
   Hij werd gedood omwille van onze misdaden. Riepen ze op Golgotha niet: "Als Gij de Zoon van God zijt, kom dan van dat kruis af"?
   En toch had de profeet eeuwen voordien gezegd: "Hij werd doorstoken om onze weerspannigheid, om onze zonden gebroken..... Wij waren als schapen verloren gelopen, en ieder van ons was zijn eigen wegen gegaan. Maar op hem heeft Jahwe laten neerkomen de schuld van ons allen..... Toch is hij uit het land van de levenden weggerukt, geslagen om de weerspannigheid van mijn volk".

   Om onze zonden gebroken! Hart van Jezus - om onze misdaden gebroken...... Het lijden van de doodsstrijd maakte zich langzaam meester van heel het lichaam van de Gekruisigde. Langzaam bereikte de dood het hart. Jezus zei: "Alles is volbracht!" en "Vader, in uw handen beveel Ik mijn geest". Hoe zouden de Schriften anders kunnen vervuld worden? Hoe zouden de woorden van de profeet anders in vervulling kunnen gaan? Er staat geschreven: "Mijn rechtvaardige dienstknecht zal velen rechtvaardig maken, doordat hij hun zonden draagt. Immers wat Jahwe behaagt heeft zijn hand volvoerd".
   De wil van de Vader. Niet mijn wil.

   Moeder van Christus: met u die hebt deelgenomen aan zijn lijden..... Gij lijdt ons naar het Hart van uw Zoon die sterft op het kruis; door zich totaal te ontledigen heeft Hij zich geopenbaard tot het uiterste, als Liefde.
   Gij die in zijn smarten hebt gedeeld, laat ons toe steeds dieper door te dringen in de kern van dat mysterie. Moeder van de Verlosser!
   Laat ons naderen tot het Hart van uw Zoon!

   Die uitdrukking van het H. Hart helpt ons om het Evangelie van het Lijden van Christus opnieuw te lezen.
   Laten we met de ogen van onze ziel terugblikken op de gebeurtenissen na de arrestatie in Gethsémané:
     bij de ondervraging van Annas en Kajafas,
     tijdens de nachtelijke opsluiting,
     bij de veroordeling voor het Sanhedrin in de vroege morgen,
     bij de ondervraging door de romeinse landvoogd,
     toen Hij voor de Galileeër Herodes werd gebracht,
     bij de geseling,
     toen Hij met doornen werd gekroond,
     toen Hij werd veroordeeld tot de kruisdood,
     terwijl Hij zijn kruis droeg op de weg naar Calvarië,
     gedurende zijn doodstrijd op het mensonwaardige kruishout,
     tot aan de laatste zucht: "Alles is volbracht".
   Hart van Jezus, van versmadingen verzadigd.

   Hart van Jezus - het menselijk Hart van Gods Zoon - hoezeer waart Gij U bewust van de waardigheid van iedere mens, hoezeer waart Gij U bewust van uw waardigheid als Godmens.
   Hart van de Zoon, de Eerstgeborene van heel de schepping:
     - hoezeer waart Gij U bewust van de bijzondere waarde van de ziel en het lichaam van de mens,
     - hoe gevoelig zijt Gij voor alles wat die waardigheid bedreigt: "van versmadingen verzadigd".

   Luister naar de woorden van de profeet Jesaja:
   "Zie mijn dienstknecht die ik ondersteun, mijn uitverkorene die Mij welgevallig is. Ik heb mijn geest op hem gelegd, en Hij maakt de volkeren het recht openbaar. Hij roept niet en schreeuwt niet..... Het gekwetste riet zal hij niet breken en de kwijnende vlaspit blaast hij niet uit".
   "Er was een tijd dat velen ontzet over u stonden - zijn verschijning was onmenselijk geschonden en zijn uiterlijk had niets meer van een mensenkind".
   "..... man van smarten, met ziekte vertrouwd, een mens die zijn gezicht voor ons verbergt, geminacht en als niet de moeite waard beschouwd".
   Hart van Jezus, van versmadingen verzadigd!
   Hart van Jezus, van versmadingen verzadigd!
   Teken van tegenspraak.....
   En gij Maria, "uw eigen ziel zal door een zwaard worden doorboord".

Medjugorje, boodschap van 25 november 2010

Lieve kinderen.

Ik kijk naar u en ik zie in uw hart de dood zonder hoop,  onrust en honger.

Er is geen gebed in, noch vertrouwen op God.

Het is daarom dat de Allerhoogste me toelaat u hoop te brengen en vreugde.

Opent u.

Opent uw harten voor de barmhartigheid van God en Hij zal u alles geven, wat ge nodig hebt.

Hij zal uw harten vullen met vrede, want Hij is vrede en uw hoop.

Dank dat ge aan mijn oproep gehoor gegeven hebt.

   Het Hart van Jezus is de bron van leven, want door Hem werd de overwinning behaald op de dood. Het is de bron van heiligheid, want in Hem werd de zonde overwonnen, die de vijand is van de heiligheid in het hart van de mens.
   Jezus die op de zondag van de verrijzenis binnenkwam in het Cenakel, terwijl de deuren gesloten waren, zei tot zijn Apostelen: "Ontvangt de H. Geest. Aan wie ge de zonden vergeeft zijn ze vergeven".
   Terwijl Hij hun dit zei, toonde Hij zijn handen en zijn zijde met de zichtbare tekenen van zijn kruisiging. Hij toonde zijn zijde - de plaats waar het Hart werd doorstoken door de lans van de honderdman.

   Zo werden de Apostelen opgeroepen tot de herinnering aan het Hart, dat de verzoening is voor de zonden van de wereld. En met hen worden ook wij ertoe opgeroepen.
   De macht tot vergeving van zonden, de macht van de triomf over het kwaad dat woont in het hart van de mens, ligt in het Lijden en in de Dood van Christus, de Verlosser. Een bijzonder teken van die verlossende kracht is juist het Hart.
   Het Lijden van Christus en zijn Dood betroffen heel zijn lichaam. Ze hebben zich voltrokken doorheen alle wonden die Hem tijdens zijn Passie werden toegebracht. Maar het is vooral in het Hart dat de wonden hun effect hadden; want wanneer heel het lichaam sterft, sterft het hart. Het hart kwijnt weg door het lijden, veroorzaakt door alle andere wonden.

   De liefde ontvlamt in de ontlediging van het hart. Een levende liefdevlam heeft het Hart van Jezus op het Kruis verteerd.
   Die liefde van het Hart was de zuiverende kracht voor de zonde. Ze heeft de overwinning behaald - een blijvende overwinning - op het kwaad dat opgesloten ligt in de zonde, een overwinning op de algehele verwijdering van God, op iedere rebellie van de vrije wil van de mens, op ieder verkeerd gebruik van de geschapen vrijheid, die zich opstelt tegen God en zijn heiligheid.
   De liefde die het Hart van Jezus heeft verteerd - de liefde die de dood van zijn Hart heeft veroorzaakt - was en blijft een onoverwinnelijke macht. De dood behaalde de overwinning op de zonde door de liefde van het goddelijk Hart. Die liefde is de bron geworden van leven en heiligheid.

   Christus kende ten diepste dat verlossende mysterie van zijn Hart. Hij is er de onmiddellijke getuige van. Als Hij tot de Apostelen zegt: Ontvang de H. Geest tot vergeving van de zonde, dan getuigt Hij van zijn Hart dat de verzoening is voor de zonden van de wereld.
   Maria, gij die de toevlucht zijt van de zondaars, breng ons dichter bij het Hart van uw Zoon!

   Bron!
   Wij herinneren ons hoe Jezus naar Sichar ging, een stadje in Samaria, waar zich nog een bron bevond uit de tijd van Aartsvader Jakob.
   Bij die bron ontmoette Hij een Samaritaanse die water kwam putten. Hij zij tot haar: "Geef Mij te drinken". De vrouw antwoordde: "Hoe kunt Gij als Jood nu te drinken vragen aan mij, een Samaritaanse?"
   Jezus antwoordde haar: "Als ge enig begrip hadt van de gave Gods en wist wie het is, die u zegt: Geef Mij te drinken, zoudt ge het aan Hem hebben gevraagd, en Hij zou u levend water hebben gegeven".
   En Hij ging verder: "Het water dat Ik zal geven...... zal een waterbron worden, opborrelend tot eeuwig leven".
   Bron! Bron van leven en van heiligheid!

   Bij een andere gelegenheid, op de laatste dag van het Loofhuttenfeest te Jeruzalem, riep Jezus met luider stem - zo schrijft de evangelist Johannes:
   "Als iemand dorst heeft, hij kome tot Mij; wie in Mij gelooft, hij drinke! Zoals de Schrift zegt: stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien". De evangelist voegt eraan toe: "Hiermee doelde Hij op de Geest, die zij, die in Hem geloofden, zouden ontvangen".
   Wij willen allen naderen tot deze Bron van levend water.
   Wij willen allen drinken aan het goddelijk Hart, dat de bron is van leven en heiligheid.
   In Hem wordt ons de H. Geest gegeven, die zich voortdurend aanbiedt aan degenen die Christus, die zijn Hart in aanbidding en liefde naderen.

   Naderen tot de bron betekent: aansluiten bij dit principe. Er bestaat in de geschapen wereld geen andere plaats waar heiligheid voor het leven van de mens kan ontspringen, dan in het Hart dat zozeer heeft liefgehad. In zo vele harten zijn reeds "stromen van levend water" ontsprongen.... en zullen er nog ontspringen! De heiligen van alle tijden getuigen daarvan.

   Moeder van Christus, wij smeken u, wees onze Gids naar het Hart van uw Zoon. Wij smeken u, breng ons dichter bij Hem en leer ons leven in intimiteit met dat leven, dat bron is van leven en van heiligheid.

   Wij mediteren over de gebeurtenis, o Moeder van Christus, die zich afspeelde op de bruiloft van Kanaän in Galilea.
   Het gebeurde bij het begin van de publieke Messiaanse zending. Jezus werd samen met u en zijn eerste leerlingen uitgenodigd op de bruiloft. En toen de wijn op raakte, zei u tot Jezus: "Ze hebben geen wijn meer".
   Gij kende zijn Hart. Gij wist dat Hij mild is voor allen die Hem aanroepen. Door uw smeekbede te Kanaän in Galilea hebt gij verkregen dat de oneindige goedheid in het Hart van Jezus zich openbaarde.

   Zo mild is het Hart, want in Hem woont de volheid: in Christus, waarachtig mens, woont de goedheid in zijn volheid; en God is liefde.
   Hij is mild omdat Hij liefheeft - en beminnen betekent kwistig zijn, betekent geven. Beminnen betekent gave zijn. Het betekent: er zijn voor de anderen, er zijn voor allen, er zijn voor iedereen.
   Voor ieder die vraagt. Voor ieder die vraagt, vaak zelfs zonder woorden. Voor wie vraagt door als een totale bedelaar de waarheid over zichzelf te tonen - en staande in die waarheid roept hij de liefde over zich af!
   De waarheid bezit de kracht te schreeuwen om liefde.
   Allen die "arm van geest zijn", bezitten door de waarheid over zichzelf de kracht de liefde over zich af te smeken. Allen die "hongeren en dorsten naar gerechtigheid", allen die zelf barmhartig zijn.
   Al deze - en nog anderen - bezitten een wonderbare "macht" op de liefde van Jezus. Zij beminnen allen, opdat zijn liefde zich zou mededelen en schenken, en de mildheid van zijn Hart zich zo zou openbaren.
   Van al dezen zijt gij, o Maria, de eerste.

   Hart van Jezus, mild voor allen die U aanroepen!
   Door die mildheid raakt de liefde niet uitgeput, maar groeit ze nog. Ze groeit voortdurend...... Dat behoort tot de mysterievolle natuur van de liefde. Zo is ook het mysterie van het Hart van Jezus, dat mild is jegens allen.
   Het opent zich voor allen en voor ieder. Het opent zichzelf geheel. En in die mildheid put Het zich niet uit. De mildheid van het Hart is het bewijs, dat die liefde niet onderworpen is aan de wetten van de dood maar aan de wetten van de verrijzenis en het leven. Het bewijst dat de liefde groeit door de liefde. Dat behoort tot haar natuur.

   Samen met Maria, het Evangelie herlezen; eigenlijk herlezen wij het hele Evangelie in een keer. Want daar wordt het Hart van Jezus beschreven, dat geduldig is en groot in barmhartigheid.
   Of hoe zou het Hart anders kunnen zijn van degene die "weldoende rondging en allen genas" die onder de dwingelandij van de duivel stonden? Of van degene die maakte dat "blinden konden zien, lammen lopen en doden opstaan? Dat aan armen de Blijde Boodschap werd verkondigd"?
   Is zo niet het Hart van Jezus, die niets had om zijn hoofd op te laten rusten, terwijl de vossen hun holen hebben en de vogels uit de lucht hun nesten?
   Is zo niet het Hart van degene die genoemd werd: "Vriend van tollenaars en zondaars"?

   Laten wij, samen met Maria, dat Hart innerlijk aanschouwen!
   Laten wij er heel het Evangelie in herlezen!
   Maar laten wij vooral dat Hart aanschouwen op het ogenblik van de kruisiging, toen het met een lans werd doorstoken. Toen het mysterie, dat in zijn Hart verborgen is, ten diepste werd geopenbaard.
   Zijn Hart is geduldig, want het staat open voor alle aspecten van het menselijk lijden. Zijn Hart is geduldig, want het is oneindig groot in barmhartigheid!
   Want wat betekent barmhartigheid, indien die buitengewone maat van liefde zich niet uitdrukt in lijden?
   Wat betekent barmhartigheid, indien die totale liefde niet afdaalt tot in het hart zelf van het kwaad, om het te overwinnen door het goede?
   Wat betekent het, indien de liefde niet zegeviert over de zonde van de wereld, door lijden en dood heen?

   Hart van Jezus, geduldig en groot in barmhartigheid!
   Moeder, gij die in dat Hart hebt geschouwd, toen gij aan de voet van het kruis stond!
   Moeder, gij die door de wil van dat Hart van allen zijt geworden.
   Wie kent beter dan gij het mysterie van het Hart van Jezus, te Bethlehem, te Nazareth, op Calvarië?
   Wie weet beter dan gij dat Hij geduldig is en groot in barmhartigheid?
   Wie anders dan gij legt daar voortdurend getuigenis van af?

    In vereniging met de Moeder van Jezus overwegen wij de Boodschap, die heel zeker de beslissende gebeurtenis was in haar leven.
   En in de kern van die gebeurtenis ontdekken wij het Hart. Het gaat om de liefde van Gods Zoon; op het ogenblik van de Menswording begon die liefde zich te ontwikkelen in het Hart van zijn Moeder, tegelijk met het menselijk Hart van haar Zoon.

   Maar is dat Hart wel "het verlangen" van de wereld?
   Wanneer wij de zichtbare wereld om ons heen bekijken, dan moeten wij, evenals St. Jan, vaststellen dat hij onderworpen is aan het begeren van de lust en het begeren van de ogen en de hovaardij van het geld: en die "wereld" schijnt ver verwijderd van het verlangen naar het Hart van Jezus. De wereld deelt dat verlangen niet. Hij staat vreemd, ja, zeer dikwijls vijandig tegenover Hem.
   Dat is de "wereld" waarvan het Concilie zegt, dat hij "in de macht van de zonde is geraakt". Het Concilie is hiermee in overeenstemming met heel de Openbaring, met de heilige Schrift en met de Traditie (en laat ons daar maar aan toevoegen: met onze menselijke ervaring).

   Ook vandaag wordt diezelfde "wereld" door de liefde van de Schepper geschapen en door die liefde in stand gehouden. Het gaat om de wereld in zijn geheel, met zichtbare en onzichtbare schepselen, en in het bijzonder om "de gehele mensenfamilie met het geheel van aardse dingen waarin zij leeft".
   Het is de wereld die, juist omwille van "de macht van de zonde", aan een zinloos bestaan onderworpen is - zoals St. Paulus leert - en lijdt en in barensweeën verkeert, terwijl hij vurig verlangt naar de openbaring van Gods kinderen. Want het is uitsluitend op die wijze dat hij werkelijk kan bevrijd worden, verlost van de slavernij van het zedelijk bederf, om te delen in de vrijheid en de glorie van de kinderen Gods.

   Ondanks de zonde en de drievoudige begeerte wordt die wereld toch gericht naar de liefde die het menselijk Hart van de Zoon van Maria vervult.
   Terwijl wij ons met Maria verenigen, vragen wij dus: Hart van Jezus, verlangen van de eeuwige heuvelen, geef de harten, breng aan onze tijd die bevrijding, die vervat ligt in uw Evangelie, in uw Kruis en Verrijzenis: de bevrijding die komt van uw Hart!