Gij verwondert u, waarom ik met u spreek en waarom ik u zulke groote dingen toon. Zuo het voor u allein zijn) Voorzeker niet. Ook tot kennis en redding van anderen.
De wereld was als een woestijn, waarin slechts éen weg was, die naar den diepsten afgrond leidde. In de diepte waren twee ruimten, waarin allen, die beneden kwamen, opgenomen werden. De eene ruimte was zoo diept, dat er geen bodem onder was, en die daarin neerdaalden, kwamen nooit meer boven. De andere was niet zoo diep als de eerste en minder verschrikkelijk, maar die er in nederdaalden hoopten op hulp, en allen hadden denzelfden wensch en hetzelfde verlangen, en voelden zich niet ongelukkig; zij werden het duister gewaar, maar leden geen pijn.

Zij die in de tweede ruimte verbleven, riepen steeds naar een heerlijke plaats, die daar vlak bij was en gevuld met alles wat goed was en zoet. Zij riepen luid, want zij kenden den weg die hen naar de plaats leiden moest, maar het bosch in de woestijn was zoo dich en dik, dat zij niet voort konden en zij misten de kracht om een weg te banen. En wat riepen zij? Zij riepen: “O Heere God, kom en geef hulp, wijs den weg en verhoor ons, die U wachten. Wij hebben geen andere redding dan U.”

Dit roepen kwam mij ter oore in het hemelrijk en ontroerde mij en bewoog mij tot barmhartigheid; ik werd verzacht door dat dringend roepen en verscheen als een pelgrim in de woestijn.
Maar voor ik naderde en begon te werken, hoorde ik een stem, die zeide: “Nu is de bijl aan den boom gelegd.” Van wien was die stem anders dan van Johannes den Dooper, die voor mij gezonden werd en in de woestijn riep, zeggende: “Reeds ligt de bijl aan den wortel der boomen,” alsof hij zeggen wilde: “Wees nu gereed, mensch, want nu is de bijl gereed. Hij is gekomen die den weg naar de stad zal banen en alles uitrukken, wat tegenstand biedt.” En ik kwam en werkte, van het oogenblick dat de zon opging totdat zij onderging; dat is: van het oogenblick af dat ik het menschelijk bestaan aannam, tot aan den kruisdood, werkte ik voor de zaligheid der menschen, vluchtend aan het begin van mijn intreden in de wereld voor mijn vijanden en voor Herodes, die mij haatte.

Ik werd door de duivels in bekoring gebracht, ik werd door de menschen gehaat, ik doorstond menigvuldigen arbeid, ik at en ik dronk en ik voldeed alle andere nooddruft des lichaams zonder zonde, ter versterking van het geloof, en om mijn ware natuur te toonen en mijn menschelijkheid. Daarna, als ik den weg naar het hemelrijk bereidde en de hinderlijke struiken uitrukte, staken de scherpste dorens en stekels mij in de zijden, en scherpe ijzeren spijkers verscheurden mijne handen en voeten, en mijn tanden en wangen werden deerlijk geslangen. Maar ik verdroeg het geduldig en week niet terug, maar ging des te ijveriger voorwaarts.

Op dezelfde wijze als een dier, dat door honger gedreven wordt en een man ziet, die een scherpe spies gereed houdt, toch naar de spies toespringt omdat het honger heeft en den man verslinden wil en hoe diep de man het dier de spies ook in de ingewanden duwt, het dier zich toch tegen de spies blijft aandrukken, totdat de ingewanden en heel het lichaam doorstoken zijn, zoo gloei ook ik van zoo groote liefde voor de ziel, dat toen ik de allerbitterste pijn zag, en ondervond, hoe gewillig de mensch was om mij te dooden, ik des te vuriger wenschte de pijnen te lijden tot redding der zielen.

Zoo ging ik voort in de woestijn dezer wereld onder ellende en arbeid, en bereidde den weg met mijn bloed en mijn zweet. En wel mag deze wereld een woestijn genoemd worden, want alle deugd werd in haar verdorven, en de woestijn der ondeugden bleef over, waarin alleen éen weg was, die allen naar de hel voerde, de vervloekten naar de vervloeking, en de goeden naar verlaten duisternissen. Daarom, toen ik in mijn barmhartigheid hun verlangen hoorde, om gered te worden, verscheen ik en toog als pelgrim aan het werk. En onbekend wat mijn goddelijke macht betreft, bereidde ik den weg, die naar het hemelrijk leidt. En toen mijn vrienden dien weg zagen, en de groote inspanning die het moeilijk werk mij kostte en de vreugde van mijn gemoed, volgden velen mij gedurende langen tijd.

Maar nu is de stem veranderd, die riep: “Weest gereed!” En nu is mijn weg veranderd; weer zijn struiken en dorens opgegroeid en de meesten zijn in gebreke gebleven mijn weg te gaan. Maar de weg naar de hel is gemakkelijk te vinden en breed, en de meesten begaan dien. Toch is mijn weg niet geheel vergeten; enkele mijner vrienden betreden dien, uit verlangen naar het vaderland des hemels, als vogels vliegend van den eenen struik naar den andere en blijkbaar in het geheim mij dienden, uit vrees. Want allen vinden nu geluk en vreugde in het begaan van den weg der wereld. En omdat mijn weg smal geworden is en die van de wereld uitgestrekt en breed, daarom roep ik nu in de woestijn, dat is in de wereld, tot mijn vrienden, dat zij de dorens en distels uitrukken, en mijn weg begaanbaar maken voor hen, welke dien betreden willen.

Want evenals er geschreven staat: “Zalig zij die niet gezien en toch geloofd hebben,” evenzoo zijn zij zalig, die nu mijne woorden gelooven en die bekrachtigen door hunne werken. Voorwaar, ik ben als een moeder, die naar haar op den weg verdwaalden zoon ijlt en hem een licht geeft, opdat hij den weg zien zal, en in haar liefde hem op den weg tegemoet komt en dien verkort en hem vol vreugde omhelst.

Zoo zal ik met liefde naar mijne vrienden ijlen en naar allen, die bij mij terug willen komen, en ik zal hun hart en hun ziel verlichten met goddelijke wijsheid, en met glorie zal ik hen omhelzen en met alle hierscharen des hemelrijks, waar geen hemel boven is en geen aarde onder, maar waar Gods aanschijn is, waar geen eten of drinken is, maar Gods gelukzaligheid. Maar voor de boozen wordt de weg naar de hel geopend, de hel waarin zij zullen nederdalen, maar waaruit zij nooit wederkeeren. Zij zullen eer en vreugde verliezen, en vervuld worden van ellende en eeuwige schande. Ik spreek mijn woorden en ik toon mijn liefde, opdat zij die zich afgekeerd hebben, naar mij terug keeren en in mij den Schepper erkennen, dien zij vergeten hebben.

De Konigin van het hemelrijk sprak tot haar Zoon: “O mijn Zoon, gezegend zij je naam, zonder einde in uw goddelijke natuur, die zonder begin en zonder einde is. In je goddelijkheid zijn drie wonderbare dingen: macht, wijsheid en goedheid. Je macht is als het krachtigste brandende vuur, waarbij alles wat vast is en sterk, als droog stro is. Je wijsheid is als de zee, die onuitputtelijk is en die dalen en bergen bedekt als zij opstijgt en overstroomt. Zo is ook je wijsheid niet te stuiten en onuitputtelijk.

Hoe wijs schiep je de mens en plaatste hem boven alle schepselen. En met welke wijsheid plaatste je de vogels in de lucht, de dieren op de aarde, de vissen in de zee, hen alles op de juiste tijd en heb je alles geregeld! Hoe wonderlijk geef en ontneem je allen niet het leven! Hoe wijs geef je de onwetenden wijsheid en ontneem je hun de hoogmoed. Je goedheid is als het licht van de zon, die in de hemel schijnt en de aarde met haar licht vervult. Zo verzadig je het hoogste en het laagste en vervul je alles met je goedheid. Daarom ben je gezegend, mijn Zoon, want je bent mijn God en mijn Heer!”

De Zoon antwoordde: “O mijn liefste Moeder, je woorden zijn mij zoet, want zij komen voort uit je ziel. Je bent als het morgenrood, dat in volle helderheid verschijnt. Je straalt over alle hemelen, je licht en helderheid overtreffen die van alle engelen. Met je helderheid trok je de ware zon naar je toe, dat is mijn goddelijke natuur, zozeer dat de zon van mijn goddelijkheid, in je kwam en zich in je vestigde, waardoor je liefde voor mij warmer werd dan die van alle anderen; en door mijn glans werd je verlicht in mijn wijsheid meer dan alle anderen. De duisternis van de aarde werd erdoor verdreven en verjaagd en alle hemelen verlicht.

Ik zeg je, dat je reinheid, die mij meer behaagde dan alle engelen, mijn godheid tot je trok, opdat je ontstoken zou worden door de gloed van mijn Geest. Hierin baarde je de ware God en mens verborgen in je schoot, waardoor de mensheid verlicht werd en de engelen vervuld van vreugde. Daarom ben je gezegend door je gezegende Zoon. En daarom zal geen enkel gebed van je ooit tot mij komen zonder verhoord te worden. En allen die door jou en ter wille van jou, die bidden om erbarming, en als zij zich ernstig voornemen hun zonden te beteren, zullen genade ontvangen.

Want evenals de warmte van de zon uitgaat, wordt allen genade gegeven door jou. Want je bent als een volle, vloeiende bron, waaruit erbarming vloeit voor de rampzaligen.”
De Moeder antwoordde de Zoon opnieuw: “Je bent alle kracht en eer, mijn Zoon! Je bent mijn God en mijn barmhartigheid. Al het goede dat ik heb komt van jou.
Je bent als zaad, dat nooit gezaaid werd en toch opgroeide en honderdvoudig en duizendvoudig vruchten gaf, omdat alle barmhartigheid van je uitgaat, en omdat die onberekenbaar en onuitsprekelijk is, moet die wel aangeduid worden met het getal honderd wat volmaaktheid betekent, want alle volmaaktheid is van jou. En een ieder die volmaakt is, heeft de kracht van volmaaktheid van jou.”

De Zoon antwoordde de Moeder: “Inderdaad, mijn Moeder, je hebt me terecht met het zaad, dat niet gezaaid werd en toch opwies,vergeleken, want ik kwam met mijn godheid in je, en mijn mensheid werd niet gezaaid door paring, en toch groeide ik in je op en barmhartigheid vloeide uit je voor alle mensen. Daarom heb je goed gesproken. Nu dat je mij door je zoete woorden van je mond tot barmhartigheid neigt, vraag me wat je wilt en het zal je gegeven worden.”

De Moeder antwoordde: “ Mijn Zoon, omdat ik barmhartigheid van je kreeg, bid ik om hulp voor de ongelukkigen. Tenslotte zijn er vier plaatsen. De eerste is het hemelrijk, waar de zielen van de engelen en heiligen niets nodig hebben buiten jou, sinds zij met jou al het goede bezitten. De tweede is de hel, en zij die daar verblijven zijn vol boosheid en uitgesloten van alle barmhartigheid. Daarom kan verder niets goeds tot hen komen. De derde plaats is van hen die gereinigd zullen worden, het vagevuur. Zij behoeven drievoudige barmhartigheid, want zij worden drievoudig gepijnigd. Het gehoor wordt gepijnigd, want zij horen niets anders dan kwellingen, ellende en jammer. Het gezicht wordt gekweld, want zij zien niets dan hun eigen ellende; het gevoel wordt geplaagd, want zij voelen de hitte van een vreselijk vuur en wrede pijnen. O, mijn Heer, o mijn Zoon, geef hun je barmhartigheid ter wille van mijn gebeden.”

De Zoon antwoordde: “Graag zal ik hun, ter wille van jou, drievoudig barmhartigheid geven. Eerst zal het gehoor minder gepijnigd worden en wat zij zien, zal zachter worden, en de pijn lichter en minder. En bovendien zal een ieder, die op dit ogenblik de zwaarste en grootste vagevuurpijnen lijdt, in de middelse komen, en die in de middelste zijn, zullen in de lichtste komen, en die in de lichtste zijn, zullen te rusten gaan.”

De Moeder antwoordde: “O, mijn Heer, U zij lof en eer!” En dadelijk daarop zeide zij tot de Zoon: “O, mijn dierbare Zoon, de vierde plaats is de wereld, waarvan de bewoners drie dingen behoeven: ten eerste berouw over hun zonden, ten tweede genade en kracht om zich te beteren, ten derde sterkte in goede werken te doen.”

De Zoon antwoordde: “Een ieder, die jouw naam aanroept en zijn hoop op je bouwt met het voornemen zijn zonden te beteren, zal deze drie dingen verkrijgen en daarbij het Koninkrijk der hemelen. Want zo zoet zijn je woorden, dat ik niet weigeren kan waarom je smeekt. Want je wilt niets anders, dan wat ik wil. Je bent voorwaar als een lichtende en verwarmende vlam, die uitgedoofde lichten ontsteekt en waardoor brandende lichten winnen in kracht. Zo zullen ook door jouw liefde, die in mijn hart ontstond en mij naar je toe trok, degenen die door de zonde gestorven zijn herleven, en zij die door zwanten rook bedekt zijn zullen verwarmd worden.”