Grote mensen bezochten haar ook en bewonderden haar
gedrag, dat altijd gelijkmoedig, geduldig en pretentieloos was. Als
iemand haar vroeg of ze zich een beetje beter voelde, zei ze:
Hetzelfde. Of:
Ik geloof dat ik iets achteruit ga, dank u.
Was ze verdrietig, dan zei ze niets en de mensen bleven
rustig bij haar bed zitten. Het zag er naar uit dat ze zich daar
prettig voelden. Maar er vonden ook minutieuze en vermoeiende
ondervragingen plaats waarbij Jacinta niet het minste ongeduld
of tegenzin liet merken. Alleen zei ze achteraf tegen mij:
Wat een hoofdpijn kreeg ik van het luisteren naar die
mensen! Nu ik me niet voor die mensen kan verstoppen breng ik
meer van zulke offertjes aan Onze Lieve Heer.
Buurvrouwen gingen soms met verstelgoed naast haar bed
zitten en zeiden:
Ik ga een beetje zitten werken bij Jacinta. Ik weet niet wat
dat kind heeft maar je voelt je prettig bij haar.
Ze brachten hun kleine kinderen mee. Die speelden samen
met Jacinta en zo hadden de moeders meer tijd om te naaien. Als
iemand haar iets vroeg gaf ze vriendelijk maar kort antwoord. Als
iemand iets zei wat zij niet netjes vond reageerde ze onmiddellijk:
Zoiets mag u niet zeggen. U beledigt God.
Als iemand iets over haar gezin vertelde, wat niet in de haak
was, dan antwoordde Jacinta hun:
Zeg hun dat ze dat niet mogen doen want anders komen
ze in de hel!
Ging het over grotere kinderen:
Zeg tegen ze dat ze niets mogen doen wat zonde is want
zo beledigen ze God en dan kunnen ze veroordeeld worden.
Mensen die van ver kwamen en haar uit nieuwsgierigheid of
godsvrucht kwamen bezoeken leken iets bovennatuurlijks in haar
nabijheid te voelen. Ze zeiden wel eens, als ze bij mij thuis kwamen
om met mij te praten:
Wij komen zojuist van Jacinta en Francisco. Bij hen voel
je een niet nader te omschrijven bovennatuurlijke sfeer.
Soms vroegen ze mij of ik kon uitleggen waar dat gevoel
vandaan kwam. Omdat ik het niet wist, haalde ik mijn schouders
op en zei niets. Deze reactie op hun bezoek heb ik herhaaldelijk
gehoord.
Op zekere dag kwamen twee priesters en een heer naar ons
huis. Terwijl mijn moeder opendeed en hen verzocht plaats te
nemen, kon ik naar de zolder om me te verstoppen. Na de
ontvangst liet mijn moeder hen even alleen om mij uit de tuin te
halen, waar ze me zo-even nog had gezien. Intussen bespraken
die heren hun vorige bezoek:
Eens zien, wat dit meisje te vertellen heeft, zei de mijnheer.
Op mij hebben de onschuld en oprechtheid van Jacinta en
Francisco diepe indruk gemaakt. Als dit kind zich niet tegenspreekt,
dan geloof ik er in.
Ik weet niet wat het voor gevoel was, dat ik bij die twee
kinderen had! Het is alsof je iets bovennatuurlijks merkt, voegde
een van de priesters er aan toe. Het deed me innerlijk goed met
hen te praten.
Mijn moeder vond me niet en de beste heren moesten het
voor lief nemen dat ze mij niet te spreken kregen.
Soms zei mijn moeder tegen de bezoekers:
Ze gaat wel eens met andere kinderen spelen en dan is ze
opeens spoorloos verdwenen!
Wat jammer. We vonden het zo fijn om met die andere
twee te praten, maar we komen nog wel eens terug.
Op een zondag vroegen mijn vriendinnetjes uit de Moita,
Maria, Rosa en Anna Caetano en Maria en Anna Brogueira na de
Mis aan mijn moeder of ik die dag bij hen mocht spelen. Als ze dat
goed vond, vroegen ze of ik Jacinta en Francisco mee wilde
nemen. Ook mijn tante vond het goed en zo gingen wij dus naar
de Moita. Na het middageten begon Jacinta te knikkebollen van
de slaap. Mijnheer José Alves vroeg toen aan een van zijn nichtjes
of zij haar naar bed wilde brengen. Even later sliep ze als een
roos. Er kwamen mensen uit het gehucht bij ons om de middag
met ons door te brengen. Iedereen wilde Jacinta graag zien en ze
gluurden door een kier van de deur of ze al wakker was. Ze stonden
verbaasd dat ze zo diep lag te slapen, met een glimlach om haar
mond, het gezichtje van een engel en haar handjes gevouwen en
naar omhoog gericht. De kamer liep vol met nieuwsgierigen.
Iedereen wilde haar zien en moest weer plaats maken voor
anderen. De vrouw van mijnheer José Alves en haar nichtjes
zeiden:
Ze moet een engeltje zijn.
Met een zekere eerbied bleven de mensen geknield bij haar
bed, totdat ik haar rond half vijf kwam roepen om het rozenhoedje
te bidden in de Cova da Iria en daarna naar huis te gaan.
De nichtjes van mijnheer José Alves zijn de zo-even genoemde
Rosa en Ana Caetano.
Wordt vervolgd.
