Wat ikzelf voelde was wat men gewoonlijk voelt in de
nabijheid van iemand die volledig in gemeenschap lijkt te staan
met God.
Jacinta gedroeg zich altijd ernstig en bescheiden, maar
vriendelijk. Uit alles wat zij deed bleek de aanwezigheid van God,
zoals dat voorkomt bij zeer deugdzame, oudere personen. Ik heb
bij haar nooit iets gezien van dat overdreven verzot zijn op tierelantijnen
en spelletjes (dat wil zeggen, ná de verschijningen, want
daarvóór was zij nummer één in grillen en grollen).
Ik kan niet zeggen dat de kinderen even snel op háár af
kwamen als op mij. Dat was misschien omdat zij niet zo veel liedjes
en verhaaltjes kende om aan ze te leren en hen ermee bezig te
houden. Het kan ook zijn omdat haar gedrag te ver boven haar
leeftijd uitstak. Wanneer een kind of zelfs een volwassene, in haar
bijzijn iets onbetamelijks zei of deed, dan gaf zij hun een berisping
en zei:
Dat mag u niet doen, u beledigt God en hij is al zo erg
beledigd!
Als zo iemand dan terugbeet, kind of volwassene, en haar
kwezeltje, heilig boontje of iets dergelijks noemde, wat herhaaldelijk
voorkwam, dan keek zij hen met een zekere strengheid aan
en ging weg zonder verder nog een woord te zeggen. Misschien
was dat een van de redenen waarom zij minder aardig gevonden
werd dan ik. Was ik bij haar, dan stonden er al vlug een stuk of
tien kinderen om ons heen, maar ik was nog niet weg of ze stond
weer alleen. Maar als ze eenmaal bij haar waren, schenen ze toch
graag bij haar te zijn. Ze omhelsden haar met die onschuldige
tederheid. Ook zongen en speelden ze graag met haar. Als ze er
niet was, vroegen ze me wel eens of ik haar wilde gaan halen. En
als ik dan zei dat ze niet komen wilde omdat ze stout waren,
beloofden ze dat ze lief zouden zijn als zij kwam:
Ga haar halen en zeg dat we lief zullen zijn, als ze komt.
Wanneer ik haar tijdens haar ziekte een bezoekje bracht,
trof ik soms bij de deur een groepje kinderen aan, die op mij stonden
te wachten om naar binnen te gaan en haar te bezoeken. Het lijkt
wel of een zekere eerbied hen tegenhield. Ik vroeg Jacinta soms
voordat ik wegging:
Wil je misschien dat ik aan een paar kinderen vraag om
bij je te blijven zodat je niet alleen bent?
Ja graag! Maar alleen kinderen die kleiner zijn dan ik.
En dan riepen ze allemaal om het hardst:
Mag ik blijven? Ik? Ik?
Daarna hield zij zich met hen bezig door ze het Onzevader,
het Weesgegroet en het kruisteken te leren en ook liedjes
ontbraken niet. Ze deed ook spelletjes met ze, op haar bed of als
ze wat beter was ergens in huis op de grond. Dan deden ze het
steentjesspel met behulp van appeltjes, kastanjes, eikels of droge
vijgen, enz. Mijn tante vulde de voorraad hiervan steeds aan, zodat
ze Jacinta gezelschap konden blijven houden.
Jacinta bad ook wel de rozenkrans met hen en gaf hen de
raad geen zonden te doen om Onze Lieve Heer niet te beledigen
en niet in de hel te komen. Er waren kinderen die daar bijna de
hele morgen en middag doorbrachten. Ze schenen zich prettig bij
haar te voelen. Maar als ze eenmaal weg waren, durfden ze niet
zo gauw bij haar terug te komen met die vrijheid, die kinderen
meestal hebben. Soms kwamen ze mij halen en vroegen ze of ik
met ze mee naar binnen wilde gaan. Ze stonden ook wel eens bij
de deur of ergens in de buurt van haar huis te wachten totdat mijn
tante of Jacinta zelf ze riep en vroeg of ze binnen wilden komen
om Jacinta te bezoeken. Het was alsof ze Jacinta wel erg mochten,
maar dat een zeker respect of verlegenheid een afstand schiep.
Wordt vervolgd.
