Verheerlijkte Moeder van Smarten, uit liefde kwam Uw Jezus Zijn Hemelse rijkdommen over de mens uitstorten.

Zie hoe armzalig de onverschillige mens Hem op het Kruis heeft achtergelaten.

O Moeder, hoe zou mijn hart de vrede vinden indien het niet aan Uw zijde met U treuren mag.

Allerheiligste Koningin van Golgotha, slechts wie het Vuur van de Verlossing in zijn hart heeft aanvaard, begrijpt de kracht van de tranen waarmee U de verscheurende aanblik van de stervende Middagzon hebt bedwongen.

O Medeverlosseres van de mensheid, slechts Uw Liefdevuur kan de uitgebluste Mensenzoon de koude van Zijn wereld laten vergeten.

O mag ik mijn zelfgave bij de Uwe voegen, opdat Hij die Liefde is, Zijn wereld moge ontvlammen met de stralen der Genade.

Zie toch hoe Hij dorst naar zielen. O Moeder, laten wij Hem samen laven met gebed om bekeringen.

Zie toch hoe Hij hongert naar oprechte liefde die niets meer achterhoudt. O Moeder, mag ik Hem voeden met de graankorrels van de offers die ik in Uw handen leg, want al mijn daden heb ik U toevertrouwd.

Zie toch hoe Hij bevuild is door alle heiligschennissen in daden, woorden en gedachten. O Moeder, mag ik Hem wassen met het water van mijn boete tot eerherstel, waarmee U mijn toegewijd hart bevloeit.

Zie toch hoe ziek de mishandelingen en de liefdeloosheid Hem hebben achtergelaten. O Moeder, wil Hem genezen met de strelende liefdesverklaringen van Uw hoogheilig gebed, waarbij ik mij in diepe deemoed aansluit door mijn zelfvernedering aan Uw voeten.

Zie toch hoe de koude der zielen hem verkleumt. O Moeder, sla Hem toch Uw Mantel om, de omhulling van de grootste Schat ooit door Gods Geest geschapen, waarin alle klanken van mijn liefdewoorden zijn opgeborgen.

O zie toch hoe Hij als gevangene van het kruishout door de aarde aan de Vader teruggegeven zal worden. Spreek, mijn geliefde Moeder, spreek opdat Hij uit de pijn bevrijd moge worden door de stem van het enige Schepsel dat Hem ooit volmaakt heeft liefgehad.

Als een leeggeroofde Schat der Hemelen heeft de Verlosser het Offer van Zijn Liefde volbracht.

Kom, o Roos van Kalvarie, opdat ik Hem door U het armzalige niets kan geven dat ik ben, want door Uw Liefde heeft Hij de wereld kunnen verlossen.
AMEN.

Lieve Jezus,

Met een rouwmoedig hart verlang ik, tot U te naderen in de Hof van Olijven om U te troosten in de schaduw van het allerheiligste Offer dat U voor mij zult volbrengen.

Uit Maria ben ik geboren, o mijn Hemelse Broeder. Ook mijn ziel is gevoed met de melk van de offerbereidheid en de overgave.

Laat mij met U drinken, o Jezus, want Uw kelk draagt ook de bitterheid om mijn zonden.

Zie, ik kom Uw kreunend Hart zalven met alle tranen van mijn leven, want de Vader heeft onze harten voor de eenheid bestemd, en onze Moeder heeft mij hier bij U gewild, in de aanblik van het Kruis dat zich boven Jeruzalem verheft.

Ik zie U bloed zweten onder de drukkende last van alle zonden der wereld.

O laat mijn bloed Uw Hart bevloeien, want zo heeft het Nieuw Verbond het beschikt.

Ik voel de angst die Uw ziel wurgt. O laat mijn liefde U bevrijden, want de kelk zal ook aan mij niet voorbijgaan tot mijn bruiloft met het Kruis.

Ik voel de smart die U verplettert. O schenk mij de gave om zielen te bekeren, opdat ik Uw last kan verlichten.

Reik mij Uw Goddelijke hand, o mijn geliefde Broeder, want reeds is het Kruis voor U bereid, en de schaduw van het Kruis heeft ook reeds mijn weg toegedekt.

O laat nu mijn tranen in Uw beker vloeien, opdat zijn bitterheid verzacht worde en ik mij met U één moge weten tot in de Hof van het Eeuwig Rijk.
AMEN.

Wanneer mensen denken aan het Lijden van Jezus, vergeten zij soms dat aan de kruisiging nog een immens Lijden in de geest vooraf is gegaan. In de Hof van Gethsemani werd Jezus verscheurd door het besef van de onoverzienbare zondenberg die de mensheid had opgehoopt en nog verder zou ophopen.

Zeer krachtig gebed, bij voorkeur dagelijks te bidden bij een Kruisbeeld.

Lieve Moeder Maria,

Hemels Licht op donkere wegen, U hebt verdwaalde zielen de weg naar de Hemel teruggegeven. In dankbaarheid kussen mijn ogen Uw lichtende sporen op het pad van de deugd dat zo weinige mensenvoeten ten einde toe hebben betreden.

Onze ongehoorzaamheid baarde Satan's rijk op aarde ; Uw gehoorzaamheid baarde het Rijk van Christus.

Onze hoogmoed verdreef ons uit het Paradijs ; Uw nederigheid legde de weg naar de Hemel weer open.

Onze haat verwoest de eenheid die God tussen onze zielen heeft voorzien ; Uw Liefde heeft Hem aanvaard, gedragen en afgestaan die de menselijke kudde op één weide wil verzamelen.

Onze zelfzucht heeft onze ziel tot gevangene van wereldse schijnbehoeften gemaakt ; Uw zelfverloochening heeft ons de Weg der Bevrijding gebaand.

Onze hebzucht heeft onze harten in armoede gedompeld ; Uw totale onthechting van alle bezit toont ons de weg naar de eeuwige rijkdom van de ziel.

Ons ongeloof heeft onze ogen verstrikt in wereldse afleidingen die God geen plaats meer geven ; Uw godsbewustzijn leert ons, in blijde verwachting onze blik op de Hemel gevestigd te houden.

Zo velen onder ons willen kinderen van de duisternis zijn ; U wilde voor ons de Moeder van het Licht worden.

O Morgenster die de nacht der zielen openbreekt, wees mij tot Gids wanneer de zon in mijn hart dreigt onder te gaan en wolken mijn blik op God versluieren.
AMEN.

De Morgenster moet U zien als een symbool voor de aankondiging van het Licht. Maria heeft Jezus, het Licht der wereld, gebaard, en kondigt ook in elke individuele ziel het Licht, de nieuwe dageraad, aan, wanneer deze ziel zich helemaal aan Maria overgeeft om haar duisternis door Haar te laten overwinnen.

Aan  het  oostelijke  uiteinde  van  de  basiliek  ( kerken   werden  altijd  richting  het  oosten  gebouwd,  de  richting  van  waaruit  Christus  zou  terugkeren )  bevond  zich  het  sanctuarium,  waar  de  priesters  de  eucharistie  en  andere  diensten  uitvoerden.  De  gemeente,  gezeten  in  de  zijbeuken  naast  het  middenschip,  keek  toe ;  zo  was  er  een  psychologische  scheiding  tussen  de  twee  groepen.  Het  middenschip  zelf  werd  in  beslag  genomen  door  een  koor.  Achter  het  sanctuarium  bevond  zich  de  apsis.  Als het  een  bisschoppelijke  kerk  was,  zat  de bisschop  daar,  omringd  door  zijn  priesters  die  op  een  halfronde  bank  zaten ;  de  synthronon.  Een  dergelijke  kerk  werd  een  ‘kathedraal’  genoemd  ( van  het  Griekse  woord  voor  ‘zetel’ ).  Het  feit  dat  het  sanctuarium  zich  tussen  de  bisschop  en  de  gemeente  bevond,  was  symbolisch,  want  het  betekende  dat  de  heilige  rituelen  werden  uitgevoerd  te  midden  van  de  christelijke  gemeenschap,  net  als  christus  zelf  had  geleefd  te  midden  van  de  mensen.  Intussen  werden  de  bisschoppen  steeds  belangrijkere  figuren,  zowel  binnen  hun  gemeenten  als  in  de  maatschappij.  Ze  konden  nu  ook  gebruik  maken  van  de  keizerlijke  postdienst,  die  daarvoor  alleen  voor  staatsaagelegenheden  was  bedoeld.  Door  de  groeiende  gemeenten  was  de  bisschop  niet  langer  een  eenvoudige  pastorale  leider  van  een  kleine  groep.  In  een  grote  stad  leek  hij  meer  op  het  hoofd  van  een  moderne  vennootschap ;  verantwoordelijk,  maar  de  dagelijkse  bedrijfsleiding  overlatend  aan  ondergeschikten.  De  bisschop  van  een  zeer  grote  stad -  een  metropool -  werd  een  metropoliet  genoemd.  Het  Concilie  van  Antiochie,  gehouden  in  341,  stelde  vast  dat  een  metropoliet  gezag  had  over  zijn  naburige  bisschoppen,  maar  het  was  in  die  tijd  niet  altijd  duidelijk  welke  bisschoppen  metropoliet  waren ;  er  waren  geen  duidelijk  afgebakende  metropolitaanse  ‘bisdommen’  (  een  ‘bisdom’  of  ‘diocees’  is  het  gebied  onder  toezicht  van  een  bisschop ).  Die  ontstonden  pas in  de  vijfde  eeuw.  In  de  zesde  eeuw  werden  metropolieten  veelal  aartsbisschoppen  genoemd.  Hun  speciale  bleek  uit  het  ‘pallium’ ,  een  band  die  door  de  patriarch  van  Rome  persoonlijk  was  toegezonden.  Boven  de  metropolieten  of  aartsbisschoppen  stonden  de  patriarchen,  de  allerbelangrijkste  bisschoppen.  Ook  van  hen  was  niet  duidelijk  wie  precies  patriarch  was,  vooral  in  het  begin,  maar  iedereen  was  het  wel  eens  over  de  volgende  drie ;  in  Rome,  Alexandrié  en  Antiochié.  Deze  steden  werden  namelijk  allemaal  geassocieerd  met  belangrijke  apostelen  en  dus  werd  daar  de  juiste  doctrine  bepaald,  volgens  het  ‘apostolische  principe’  of  de  ‘geloofsregel’  die  we  in  het  vorige  hoofdstuk  zagen.

Wordt  vervolgd.

Het licht.
Het komend licht,
Licht door de lichtende ster gebracht.
Dat dit licht de harten van de zielen mag gaan openen.

Voor vrede, geluk voor alle volkeren.
Dit Kerstlicht, door onze Allervader gegeven.
Dat Hij Zijn Zoon, gestuurt heeft door het licht.
Het licht van vernieuwing.

Om te laten onstaan een nieuwe aarde.
Om de oorlogen te laten beeindigen.
Dat er over de hele aarde, vrede zal gaan ontstaan.
Om daarna de nieuwe wereld, mee op te gaan bouwen.

Dat de zon hierna bij alle volkeren,
Mag schijnen in hun hart,
Door geluk en door liefde voor elkander,
Wat het licht brengen zal.

Moeder van alle Volkeren, bedankt voor deze fijne dag en goede zorgen.
Dat u uw Liefhebbende Kinderen hebt doen bijstaan,
U heeft mij ook al zoveel aangereikt,
Want U Moeder U zult me altijd gade slaan.

Van U uit zal ik de Vrede mogen brengen,
aan de mensen van goede wil.
De Hemelse muziek hoor je hier en daardoor wordt je hiervan helemaal stil.
Moeder geef mij de kracht dat ik mij kan voorbereiden,
op mijn taak voor U.
Nog is er zoveel onvrede in de wereld,
zo was het ook vroeger zo is het ook nog nu.

De boeken, de tv, de mensen praten erover,
dat de wereld vergaat.
Maar Moeder ik weet dat u dit door uw Liefde niet toestaat.
U geeft iedereen Liefdevolle steun,
en geeft ook aan dat de nieuwe toekomst in vervulling gaat,
Uw Zoon geeft aan Owee Owee gij verliest uw ziel degene die niet achter Mijn Vader staat.

U hebt aan me doorgegeven dat er komen zal voor iedereen,
van goede wil, een nieuw leven.
Ik wacht O Moeder wanneer U mij dat teken doet geven.
Want u weet dat u op mij rekent.
Want Uw en onze Vader heeft mij rond september 1999 al gezegend.

Omdat U Moeder als mijn meesteres Uw Liefde doorgeeft,
Dat elk gezin, elk Kind,
dan het vergane verdriet en pijn zal gaan vergeten en weer gelukkig verder leeft.

Vreugde van God.
Zo zegt ze:
Ik antwoord meteen op verzoek van jezus en een wettige en zeer natuurlijke nieuwesgierigheid
waarvan me velen hebben blijk gegeven: de behoefte te weten wie het instrument is dat de Heer gekozen heeft.

Ik wens nu aan de wereld Mijn gedachte over het bestuur van de zielen op de aarde te geven, zoals in het licht van wat Ik ben.
Ja, er bestaat een geheiligde manier en gezegend door Mijn Hart om Mijn volk te leiden, die zorg draagt Mij op de hoogste plaats,
te zetten en rechtvaardig handelt, een rechtvaardigheid die liefde voor Mijn volk is.

Ik ben de Koning van uw aarde en er is geen andere, tenzij die welke Ik geschapen heb om Mij te dienen volgens Mijn wil.
Ik wil u op de beste manier onderrichten om de mensen te leiden opdat ze niet verloren gaan...
Het doel van degene die een land bestuurt moet altijd zijn:
1. Zijn God beminnen
2. Hem gehoorzamen en Hem te dienen volgens Zijn wil
3. Het aardse geluk voorbereiden
4. De zielen op de Hemel richten
5. Het Nieuwe Jeruzalem voorbereiden
Voor dit doel moeten er enkele organisaties in het leven geroepen worden volgens Mijn Plannen.
U kent de staat van verval van uw instituten.
Ik heb geen behoefte daaraan aan te dringen!
Ik wil in de toekomst die nu niet meer ver verwijderd is, de oppervlakte van de aarde vernieuwen.
Ik wil dat ze word geleid door Mijn Plaatsvervanger, op de manier die Ik verwacht, volgens Mijn wegen en Mijn wil.
Alles zal hier zijn verwezenlijking vinden als het uur zal gekomen zijn, na de zuivering die reeds begonnen is,
als men alles zal moeten opbouwen.
U probeert voor de geest te halen hoe de wereld na deze zuivering zal zijn?
U kunt het niet bevatten! ( Boodschap van 15 mei 1999 ) " Versterk u in Mij, doet uw geloof toenemen dat Ik alles kan,
want het leven in de wereld is moeilijk.
Ja, u zult "teken van tegenspraak" " zijn voor velen maar ook van bekering.
Getuigt al Mijn Geest u daartoe aanzet". ( Boodschap van 30 mei 1999 )
Ik zal ze ten val brengen, de verwaanden, en met een heel klein instrument dat, door Mijn genade en omdat Ik er de leiding
over zal hebben genomen, de machtigste Beweging zal worden die er ooit geweest is.
Het moet gezegd worden dat er nooit een politieke Beweging geweest is, bestuurd door Jezus zelf en gedragen door Zijn Engelen.
Ik zal dat in een tijd doen die Mijn vijanden zal verbijsteren en Mijn Glorie op een wonderbaarlijke wijze zal doen doorbreken.
De machtigen, de groten' al de ontaarden van overal zullen geheel verward worden door het opsplitsen van Mijn overwinning.

Ik zou ze, door een donderslag, omver kunnen werpen maar in Mijn Barmhartigheid en Mijn tedere Liefde voor de zielen,
misleid door de duivels die zich van de instituten van uw planeet hebben meester gemaakt, wil Ik mijn voetstappen plaatsen
van de mensen om er nog vele van te redden, die Mijn Aanwezigheid en Mijn Barmhartigheid in dit werk zullen zien dat u
me gaat helpen opzetten....
Het gevecht zal hard zijn, en de afbrekers talrijk, maar dankzij mijn andere boodschapers die reeds werkzaam zijn om
zoveel mogelijk zielen naar Mij te laten terugkeren, zullen zich de ogen van hen die geloven overal in de wereld openen
en dan ieder van hen erkennen dat deze unieke christelijke beweging waarlijk door Mij bestuurd word.
Deze eeuw zal weldra ten einde zijn waarin dit zal plaatsvinden.
Ja, Ik weet er resten slechts enkele maanden!
Dat is zeer wel voldoende voor Mij; wanneer Ik MIj 'iets bezig houd, gaat dat zeer snel.
Houdt u weldra klaar om Mij te dienen.
Het enige wapen om aan te trekken, dat is Christus.
Het enige wapen om te dragen, dat is liefde.
De enige gids: De Heilige Geest van God.
De enige bezielster: Maria, mijn Heilige Moeder." ( Boodschap van 1 juni 1999 ).
Europa, zoals Ik het zie, is nauwelijks zoals Ik het wil.
Beslist, er ontbreekt waarlijk een echte christelijke partij geholpen door de adem van de Geest om over Mijn vijanden te
triomferen die een wereld zonder God willen opbouwen". ( Boodschap van 14 juni 2000 ).
En in de tekst die volgt, onthult de Heer zijn plan om een christelijke wereld op te bouwen waaraan iedereen geroepen is
van ganser harte mee te werken...
Ik zal in ieder volk, voor ieder land, een ijverige dienaar voor zijn God opwekken en vol hartstocht om zijn broeder
te dienen volgens de juiste goddelijke wet, door geheiligde instellingen.
Mijn engelen zullen u voor deze fase van opbouw helpen.
Er zal dan, op dat ogenblik, tenslotte een einde komen aan de geest van de wereld die Satan heeft geschapen door
hoogmoed, strijd, jaloezie, haat en wrok.
Al deze gevoelens zullen voor altijd verbannen worden want het volk van God zal gezuiverd worden door het feit
van zijn ontmoeting met Mij in zijn hart". ( Boodschap van 12 augustus 1999 )

U weet het, Frankrijk zich niet naar Mij gekeerd na het erste deel van de gerechtigheid van Mijn Vader
( stormen van december 1999 ), integendeel, het verhardde door uit te roepen dat de Hemel het in de steek laat.
Maar wie is opstandig?
Wie is hoogmoedig?
Wie maakt drukte verwijderd van de Almachtige God?...
Mijn Johannes de Doper voor deze tijd ( Johannes Paulus II ) kondigt Mij aan te pas en te onpas.
Als zijn martelaarschap zal worden voltooid zal zich het leger van Mijn kinderen trouw aan het ware
katholieke roomse en apostolische geloof zich verheffen, en dan zal niemand kunnen zeggen dat hij het niet wist
want Mijn stem zal over alle volkeren weerklinken!...
O Mijn volk hoe lijd ik door uw verschilligheid, uw haat, uw oneerbiedigheid, het vergeten van Mijn Heilig Hart, uw minachting uw kribbigheid om Mijn Eucharistisch Lichaam dat Mijn Kerk is te vernietigen:,
( Boodschap van 17 februari 2000 ).
De zonen zijn nog bezig om hun erfdeel van kinderen van God te versplillen, maar de beproeving komt
waar ze het voedsel van de zwijnen zullen eten voordat hun harten durven terugkeren in de ootmoed van de vernedering,
tot de Barmhartige Vader ( parabel van de verloren zoon;)

Ja Mijn kinderen, Ik kondig u een tijd van beproeving aan voor de volkeren, opdat zij zich bekeren,
want 'God wil de dood van de zondaars niet, maar dat zij zich bekeren' ( Ezechiel ).
Maar wanneer er modder nodig is voor de bekering zal er modder zijn ( is het niet juist deze modder die Frankrijk overdekt heeft
door de onophoudelijk regens die niet opgehouden hebben ons van september 2000 tot april 2001 onder water te zetten?
Als hagel nodig is voor hun bekering, zal er hagel zijn.
Als er koude, wind, water en vuur nodig is, dan zal er koude, wind, water en vuur zijn.
Dat zij zich bekeren dan zal er niets zijn; anders dan de onmetelijke Liefde van de Vader voor Zijn kinderen,
naar Hem teruggekeerd in het geloof en de hoop". ( Boodschap van 26 december 2000 )..
Deze hoop doet die doet leven, dit geloof dat bergen verzet; u zult ze in overvloed vinden in het boek "Vreugde van God"
Opgetogen en verwonderd, zult ge de verschillende boodschappen overwegen en smaken die de Heer ons persoonlijk zendt
opdat Zijn Rijk in alle harten en over de gehele aarde zal komen.
Op uw beurt, zult u kunnen schrijven: ja, waarlijk, dit werk is een juweel dat met duizenden vuren fonkelt,
de gave van God, de Vreugde van God voor onze tijd.

Men moet geen angst hebben voor deze tijd van zuivering, maar wij moeten ons geheel overgeven aan de beschouwing,
in de stilte, dorst hebben naar God, veel liefde voor Hem hebben zonder beperkingen.
Laten we deze tijd van genade aanvaarden zonder ons bezig te houden met het wanneer en het hoe.
Beminnen wij God dag en nacht emn laten wij Hem handelen volgens Zijn Wil.
Vermijden we (eigen) verklaring over Zijn Komst in glorie.
Hij gaat komen met Zijn Liefde en men zal Zijn Tegenwoordigheid steeds sterker gewaar worden.
De uitverkorenen van God zijn niet degenen die wel een deugdzaam leven lijden en alle dagen bidden
maar die niet beminnen noch vurig zijn.
Het zijn zij die werkelijk dorst hebben naar God.
Voor hen die dat niet hebben zijn hier enkele middelen om daartoe te komen:
- trachten God de gehele dag door te gehoorzamen
-proberen de gebeden te doen
- proberen regelmatig naar de H. Mis te gaan
- trachten deugdzaam te zijn.
Maar als gij geen dorst hebt naar God, wanneer gij geen liefde hebt die in uw brand, als gij voor God geen sterkere liefde hebt
dan voor degene van wie gij op aarde het meeste houd, slaagt gij er niet in de Wil van God te doen.

De uitverkorenen van God kunnen ook zij zijn zoals b.v Franck ( een franse ziener ), die in dwaling was;
hij leefde in zonde en heeft zijn leven grote domheden begaan, want hij wendde zich tot valse goden.
Maar hij heeft zijn Hart voor Jezus geopend en heeft zich bekeerd.
Jezus is bedroefd over de lauwe mensen.
Hij lijdt om hen.
Jezus wil ons hart.
Alle vormen van de religie, hoe heilig zij ook zijn. hebben slechts een doel: ons op te trekken tot de beschouwing ,
ons te trekken tot de tegenwoordigheid van God en de Liefde in ons hart te ontvangen.
Wanneer wij de vorm van de religie stil blijven staan, ontvangen wij niets in ons hart.
De Heilige Geest kan er op die wijze niet binnengaan.
Het is hoogmoed om dan te denken op de goede weg te zijn, want het enige dat Jezus ons vraagt is hem te beminnen
met een hart vol liefde ondanks al onze zwakheden.
Het volstaat om Hem te vragen ons deze dorst te geven en jezus zal ze ons meteen geven,
zelfs na herhaalde malen vallen.
Jezus geeft de voorkeur aan degene die Hem er om vraagt, want Hij kan zich niet geven aan hem die Hem niet aanroept.
Jezus dringt zich nooit op.
Zijn Liefde voor ons is zo groot dat Hij wacht tot we Hem er om vragen.
De zoetheid van de H. Geest is onbeschrijflijk, zij leeft en gaat in stilte voorbij; niets kan haar verstoren.

Vurige harten beminde harten, onbaatzuchtig.
Die slechts handelen uit liefde voor God en voor de naaste.
Ik wil oprechte harten.
Die zich vergeten om aan andere te denken.

Ik wil bewerkers van liefde en vrede.
Wat baat het de mens heel de wereld te winnen.
Als hij zijn ziel verliest.
Uw ziel, het meest kostbare goed dat God u heeft gegeven.

Hoeveel zielen zijn vandaag in God?
Uit Liefde, uit goedheid en edelmoedigheid.
Mijn kleine rest, mijn kleine kudde.
Ge zijt geroepen de weg van God te volgen.

De route zal moeilijk zijn.
Bezaaid met stekels en doornen.
Maar, hoe groot zal het geluk voor u zijn.
Die niet hebben gefaald.

Bewapen u met het gebed.
Met de Heilige Sacramenten.
Daar zult ge uw kracht uit kunnen putten.
Om God te beminnen en Hem trouw te blijven.

CHRISTENEN  IN  EEN  CHRISTELIJK  KEIZERRIJK.

Het  christendom  was  als  het  ware  in  de  openbaarheid  getreden,  al  waren  de  christenen  nog  steeds  in  de  minderheid.  Men  zou  geen  diensten  meer  ondergronds  of  in  omgebouwde  huizen  houden,  hoewel  de  Romeinse  catacomben  steeds  populairder  werden  als  bedevaartplaats.  Mensen  kwamen  eer  bewijzen  aan  de  grote  helden  uit  het  verleden,  want  door  het  einde  van  de  vervolging  kwamen  er  geen  nieuwe  martelaren.  Ondertussen  ontstond  een  nieuw  soort  kerk ;  de  basiliek.  In  het  rijk  was  een  ‘basillica’  een  groot  gebouw,  dat  zowel  als  een  soort  gemeentehuis  als  gerechtsgebouw  dienst  deed.  Het  bestond  uit  een  lange  zaal,  mogelijk  met  zijbeuken  die  door  pilaren  van  het  hoofddeel  ( het  schip’ )  waren  afgescheiden.  Kort  na  zijn  bekering  veranderde  Constantijn  het  oude  Lateranenpaleis  in  Rome,  dat  van  zijn  vrouw  was,  in  een  kerk.  De  stijl  van  deze  kerk,  soms  ook  wel  de  ‘gouden  basiliek’  genoemd  vanwege  het  vele  geld  dat  erin  werd  gestoken,  kwam  aardig  overeen  met  die  van  deze  basillica’s.  De  kathedraal  bestaat  nog  steeds,  nu  bekend  als  de  Sint- Jan  van  Lateranen,  en  hoewel  hij  diverse  malen  is  verbouwd,  blijft  hij  de  katholieke  kathedraal  van  Rome.  Constantijn  begon  ook  aan  een  nieuwe  kerk  in  dezelfde  stijl ;  de  Sint -  Pieter  basiliek.  Centraal  hierin  stond  de  tombe  waarvan  men  dacht  dat  die  van  Petrus  zelf  was.  Behalve  de  basilieken  verschenen  er  meer  nieuwe  gebouwen ;  doopkapellen  voor  het  houden  van  doopceremoniën  en  martyria,  vereringsplaatsen  voor  martelaren.  In  tegenstelling  tot  de  basilieken  waren  deze  gebouwen  meestal  rond,  net  als  de  oude  heidense  tempels.  Martyria  werden  zelfs  vaak  gebouwd  op  de  plaats  van  oude  tempels,  aangezien  de  kerk  mensen  aanmoedigde  om  hun  loyaliteit  te  verschuiven  van  de  oude  goden  naar  de  martelaren.  Pogingen  om  deze  twee  stijlen  te  combineren -  de  lange  basiliek  en  de  ronde  doopkapel  of  martyrium  -  zouden  resulteren  in  de  opmerkelijke  Byzantijnse  bouwstijl.  In  heel  het  keizerrijk  verrezen  basilieken  en  de  vroegere  huiskerken,  of  kerken  gebouwd  in  de  stijl  van  huizen,  raakten  snel  buiten  gebruik.  Door  de  financiele  overheidssteun  die  het  christendom  ontving,  werden  steeds  meer  mensen  lid  van  de  kerk  en  dus  werden  de  gebouwen  ook  groter  om  iedereen  een  plaats  te  kunnen  geven.  Deze  kerken  zorgden  er  ook  voor  dat  de  rol  van  de  geestelijken  en  leken  binnen  de  christelijke  gemeenschap  verder  werd  afgebakend. 

Wordt  vervolgd.

Lieve Moeder Maria,

Nooit opdrogende Bron van bemiddeling, voorspraak en medeverlossing, geen kracht op aarde noch onder de aarde heeft ooit de opperste zuiverheid van Uw heilige wateren bevlekt.

Aan Uw bedding werd Gods Zoon toevertrouwd. Uw wateren zouden de Kiem van het Nieuw Verbond in de wereld dragen, doch onaantastbaar blijven voor het zaad der wereld.

Na de allerhoogste gave aan de zielen werd U door de Koning verzegeld om door alle eeuwen slechts het water van heiliging uit te storten over de zielen die zich aan Uw voeten neerwerpen als Uw bezit en eigendom.

O Bron, onophoudelijk gevoed door Gods Liefde, aan U heeft elke ziel gedronken die tot de heiligheid was voorbestemd. De genadestroom die uit het geopende Hart van Jezus over Uw bedding vloeit, brengt zielen tot bloei wier wortels geen heilige bodem meer raken.

Welke verrukkingen hebben Uw maagdelijke wateren bereid aan Hemel en aarde. Hun zuiverheid trok de volheid der Goddelijke Liefde naar Uw Tempel, o onbevlekt ontvangen Vervoering der engelen.

Hun reinheid was de ring van het Verbond tussen het maagdelijk Vlees en de Geest van Vuur en Liefde.

Hun nooit geziene schoonheid maakte Uw schoot tot Tabernakel van de Eeuwige Wijsheid, de Christus die hen in U kwam drinken opdat de Kelk der Verzoening over de mensenzielen vergoten worde.

O verzegelde Bron die de Messias in de wereld bracht tot verkwikking der zielen, maak ook mij tot een bron van water dat bezielt wat stervende is, dat geneest wat kwijnende is, dat verzacht wat lijdt, en in bloesem zet wat verdord is.

Aan Uw voeten leg ik alles wat het zegel van de zuiverheid wil verbreken, dat de Heilige Geest over mijn ziel heeft gelegd opdat ik Uw inwoning waardig zou zijn, want aan de ongeschonden oever van Uw maagdelijke wateren wil de bloem van mijn hart het parfum der heiligheid drinken tot in eeuwen der eeuwen.
AMEN.

Het tweede visioen van Daniël over de eindtijd. 

Dan.8:1 In het derde regeringsjaar van koning Belsassar kreeg ik, Daniël, na het visioen dat ik eerder had ontvangen weer een visioen. 
 

A: Introductie.

Het boek Daniël bestaat uit twee gedeelten; in het eerste deel (1 t/m 6) worden de diverse gebeurtenissen in het leven van Daniël en zijn drie vrienden Chananja, Misaël en Azarja beschreven (1:6), maar in het tweede deel (7 t/m 12) worden vier verschillende visioenen beschreven. Het eerste visioen staat in hoofdstuk 7, het tweede in hoofdstuk 8, het derde in hoofdstuk 9, en het vierde en langste visioen in hoofdstuk 10-12. In deze visioenen wordt vooral de geschiedenis van Israël in de eindtijd beschreven; de eindtijd is een periode van 3,5 jaar vlak vóór de tweede komst van Christus. De grote macht en vreselijke wreedheid van de antichrist en zijn uiteindelijke nederlaag door de plotselinge manifestatie van de soevereine macht van God staan centraal in alle vier visioenen. Het volk van God behoort zich geestelijk te voeden met de openbaringen van Daniël, voordat de antichrist op het wereldtoneel verschijnt. De eerste twee visioenen uit Dan.7+8 bevatten symbolische taal die door een engel worden uitgelegd; de laatste twee visioenen uit Dan.9+10-12 bevatten geen symbolische taal.  

A1: Het begrip eindtijd.

Het begrip eindtijd komen we alleen in het boek Daniël tegen (8:17, 11:35+40, 12:4+9), en ook wordt er in dit boek verwezen naar de tijd van het einde (8:19+26, 10:14) en naar de vastgestelde tijd (11:27b+35) en naar die tijd (12:1), naar het einde van de dagen (12:13) en ook naar het einde van de strijd (9:26b). Verder komen we dit begrip alleen maar tegen in het boek Ezechiël waar het vertaald wordt met de tijd van de eindafrekening (21:30+34, 35:5), maar daar heeft het niet direct te maken met het begrip eindtijd zoals dat in het boek Daniël wordt omschreven.  

A2: De lengte van de eindtijd.

De Bijbel verwijst acht keer naar deze periode van 3,5 jaar op vier verschillende manieren, namelijk als een periode van 42 maanden (Openb.11:2, 13:5), of 1260 dagen (Openb.11:3, 12:6), als een periode van tijd, tijden, en een halve tijd (Openb.12:14, Dan.7:25, 12:7), en als de helft van de week (Dan.9:27).  

A3: De kenmerken van de eindtijd.

De kenmerken van deze tijd worden op drie verschillende manieren omschreven, namelijk als de Grote Verdrukking (Dan.12:1, Matt.24:21, Openb.7:14), als de grote nood van Jakob (Jer.30:7), en als zware dagen (2Tim.3:1).  

A4: De persoonlijkheid en de macht van de antichrist.

Zowel het boek Daniël als het boek Openbaring laten zien dat de natuurlijke geschiedenis van de mensheid eindigt met de dictatuur van de antichrist, de allergrootste dictator uit de menselijke geschiedenis; zijn dictatuur krijgt 3,5 jaar de tijd om zich te ontpoppen, waarna er definitief met hem wordt afgerekend. In alle vier visioenen van Daniël staan de grote macht, de verschrikkelijke wreedheid en de plotselinge ondergang van de antichrist centraal, en het is Gods bedoeling dat het volk van God zich geestelijk voedt met de profetische openbaring in het boek Daniël, voordat de antichrist op het politieke toneel van de wereld verschijnt. De twee meest gedetailleerde profetieën over de antichrist in het Oude Testament staan in Dan.8 en 11, en deze twee profetieën lopen parallel met Openb.13 wat verreweg de meest gedetailleerde profetie over de antichrist in het Nieuwe Testament is. Dan.8 richt het meest de aandacht op de persoonlijkheid en de macht van de antichrist, terwijl Dan.11 het meest de aandacht op zijn religieuze en militaire activiteiten richt; Dan.8 heeft grote betekenis vanwege de verschijning van de engel Gabriël aan Daniël (8:15-16).

Beide visioenen van Dan.8 en 11 hebben een dubbele vervulling; de eerste vervulling kreeg gestalte in de persoon van de Syrische generaal Antiochus Epiphanes, die het Joodse volk probeerde uit te roeien; want na een verloren strijd tegen Egypte reageerde hij zijn agressie af op het Joodse volk (Dan.11:21-45). In 168 v.Chr. beval hij om een altaar voor een afgod te zetten in de Joodse tempel te Jeruzalem. Hij schafte de sabbat af en offerde zelfs een zwijn in de tempel, wat voor Joden het toppunt van ontheiliging was. De Joodse priester Mattathias en zijn zoon Judas Makkabeüs leidden de furieuze Joden in hun opstand tegen de Syriërs. Maar Antiochus reageerde woedend over het verzet van de Joden, en voerde persoonlijk zijn leger aan en liet duizenden Joden ombrengen. Voor zijn wreedheid noemden de Joden hem  Antiochus Epimanes (= gek); Antiochus overleed aan een ziekte tijdens het hoogtepunt van de strijd.

Zijn activiteiten en optreden tegen het volk Israël geven ons een profetisch beeld van de antichrist, en zoals God Zijn volk Israël disciplineerde d.m.v. Antiochus Epiphanes, zo zal de Heer ook Zijn gemeente zuiveren d.m.v. de antichrist, die de tweede vervulling van de visioenen van Dan.8 en 11 is. De relatie tussen Antiochus en de antichrist is als de relatie tussen een type en een antitype, d.w.z. dat de antichrist tevoorschijn zou kunnen komen uit hetzelfde gebied als Antiochus, namelijk Syrië of Babylon, dat is Irak. Soms wordt er gezegd dat deze profetieën vervuld zijn in het leven van Antiochus Epiphanes, maar minder dan de helft van de profetische details in Dan.8+11 zijn werkelijk vervuld in zijn leven; maar zij zullen volledig vervuld worden in het optreden van de antichrist. 

A5: De historische context.

Zowel in het visioen van Dan.8 als in het visioen van Dan.11 wordt de historische context van het Midden-Oosten vóór de eerste komst van Christus gebruikt als een profetisch beeld voor de politieke situatie van de aarde in de eindtijd, vooral de situatie in het Midden-Oosten. Beide visioenen beginnen met de vermelding van het Medo-Perzische rijk dat door het Griekse rijk van Alexander de Grote overwonnen wordt, maar na de dood van Alexander de Grote wordt het Griekse rijk in vieren gedeeld (8:20-22, 11:2-4). Uit een van deze vier komt Antiochus Epiphanes als politieke en militaire leider in Syrië naar voren, en zijn optreden geeft ons een profetisch beeld van de antichrist in de eindtijd. In die turbulente tijd riepen de Joden wanhopig tot de God van Israël, en eerst werden zij gelouterd door de komst van Antiochus Epiphanes, maar daarna werden zij bevrijd door het optreden van de Joodse priester Mattathias en zijn zoon Judas Makkabeüs. Zo is het Joodse volk ook nu bezig tot God te roepen om vrede in het land, maar God zal eerst de antichrist sturen om een context te creëren waarin de Joden wanhopig zullen roepen om de komst van Jezus de Messias (Matt.23:39). Dan zal Jezus verschijnen en zal Hij Israël verlossen van al zijn vijanden en zal dit volk vrede met God ontvangen door Jezus Christus. Maar de realiteit van de antichrist en de context van de Grote Verdrukking is zeer aanstootgevend, omdat vele mensen Gods heiligheid niet begrijpen en daardoor ook geen inzicht hebben in de ernst en de omvang van Israël's zonde. 

B: Het begin van het tweede visioen.

Dan.8:1-2 In het derde regeringsjaar van koning Belsassar kreeg ik, Daniël, na het visioen dat ik eerder had ontvangen weer een visioen. In dat visioen - ik bevond me op dat moment in de burcht van Susa in de provincie Elam - stond ik bij het Ulaikanaal.

Belsassar was de laatste koning van het Babylonische koninkrijk die in 556 v.Chr. aan de macht was gekomen en in 539 v.Chr. tijdens de verovering van Babylonië door het Perzische rijk werd gedood. Maar Daniël ontving dit tweede visioen in ongeveer het jaar 553 v.Chr. en dat was ongeveer 14 jaar vóórdat het Medo-Perzische rijk volop aan de macht kwam, terwijl Alexander de Grote pas in 334 v.Chr. het Medo-Perzische rijk binnenviel. Daniël ontving dit tweede visioen dus meer dan 200 jaar vóór de vervulling van de historische gebeurtenissen in het visioen; hij moet toen ongeveer 70 jaar oud geweest zijn. Daniël verbleef op dat moment in de burcht van de stad Susa in de provincie Elam; Elam is de naam van een land en een volk ten oosten van Babylonië, aan de overkant van de Tigris. Het grensde in het noorden aan Assyrië en Medië, in het oosten aan Medië en Perzië, en in het zuiden aan de Perzische Golf; de hoofdstad was Susan (Gen.14:1, Jes.21:2). In het Oude Testament worden Elam en de Elamieten na het volkenregister (Gen.10) het eerst genoemd bij de tocht van vier koningen uit oostelijke landen tegen de koningen in het land Kanaän (Gen.14:1). Veel later, onder Sanherib, moesten Elamieten hulptroepen leveren aan het Assyrische leger (Jes.22:6). Bij de ondergang van Assyrië schijnen de Elamieten hun onafhankelijkheid terug gekregen te hebben; Jeremia lijkt hen ten tijde van Nebukadnezar voor een onafhankelijk rijk te houden (Jer.49:34-39). Uit Dan.8:2 blijkt niet duidelijk dat zij later bij het Babylonische rijk werden ingelijfd. Wel is zeker dat ze een deel van het Perzische rijk waren (Ezra 4:9). Susan of Susa was de hoofdstad van Elam, de residentie van de Perzische koningen; de stad en haar burcht worden herhaaldelijk in de Bijbel vermeld in Neh. 1:1, Ester (19x). Uit het boek Ester blijkt dat ook hier, zoals overal, Joden woonden. Toen Daniël dit tweede visioen ontving, verbleef hij dus in de stad Susa in het land Elam, maar de reden waarom wordt niet duidelijk gemaakt. Tijdens de regering van Nebucadnessar speelde hij een belangrijke rol aan het koninklijke hof (2:48-49), maar deze positie lijkt hij te zijn kwijtgeraakt tijdens de regering van Belsassar (5:11+13), hoewel hij in dit derde jaar nog in dienst van de koning stond (8:27). 

C: Het Medo-Perzische rijk in het visioen.

Dan.8:3-4 Ik sloeg mijn ogen op en zag bij het kanaal een ram. Hij had twee horens; lange horens waren het, de ene was langer dan de andere, en de langste kwam het laatste op. Ik zag de ram stoten naar het westen, het noorden en het zuiden. Er was geen dier dat tegen hem standhield; er was niemand die zich uit zijn macht kon redden. Hij deed wat hij wilde en maakte zich groot.

Dan.8:20 De ram met de twee horens die je zag, duidt op de koningen van de Meden en de Perzen.

De naam Perzië werd tot 1935 gebruikt door het Westen om de natie Iran, zijn bevolking, of zijn oude imperium te beschrijven. Het stamt af van de oude Griekse naam voor Iran, Persis. Dit komt beurtelings van de naam van een provincie in het zuiden van Iran, genaamd Fars in de moderne Perzische taal en Pari in Middenperzisch; Persis is dus de Griekse vorm van Pari. Deze provincie was de kern van het originele Perzische Rijk. De westerlingen verwezen naar de staat als Perzië tot 21 maart 1935, toen Reza Pahlavi, Shah van Perzië, formeel de internationale gemeenschap vroeg om het land bij zijn inheemse naam te noemen: Iran, wat Land van Ariërs betekent. Cyrus II de Grote verenigde de verdeelde koninkrijken rond 559 v.Chr. Op dit ogenblik waren de Perzen nog onderworpen aan het Middenrijk dat door de grootvader van Cyrus, Astyages werd geregeerd; Cyrus bracht Perzen op de been en kwam in opstand, en stootte Astyages van de troon. Cyrus, nu de shah van een verenigd Perzisch koninkrijk, veroverde de rest van Medië rond 550 v.Chr. Cyrus verenigde de Meden (Azeri) en Perzen en nog meer veroveringen volgden spoedig. Hij veroverde Lydië in Klein-Azië en verplaatste zijn manschappen naar Centraal-Azië; tot slot marcheerde Cyrus triomfantelijk door de oude stad Babylon. Na deze overwinning kreeg hij naam als welwillende veroveraar. Hij stelde een beroemd handvest op. In dit handvest beloofde de koning om Babylon niet te terroriseren of zijn instellingen en cultuur te vernietigen. Cyrus werd gedood tijdens een veldslag tegen de Saka's. De zoon van Cyrus, Cambyses II, voegde Egypte toe aan het Perzische Rijk. Het imperium bereikte zijn grootste omvang onder Darius I. Hij leidde zijn legers in de vallei van de rivier de Indus en in Europa. Zijn invasie van Griekenland werd gestopt na de Slag bij Marathon. Zijn zoon Xerxes probeerde ook om Griekenland te veroveren, maar hij werd in 480 v.Chr. verslagen in de Slag bij Salamis.

Het Medo-Perzische Rijk was het grootste en krachtigste imperium tot dan toe. En wat nog belangrijker was, het werd goed geleid en werd efficiënt georganiseerd. Darius verdeelde zijn koninkrijk in ongeveer twintig provincies onder satrapen, of gouverneurs, van wie velen een persoonlijke band met de sjah hadden. Hij stelde een belastingsysteem op om elke provincie geld en middelen te laten afdragen aan de regering. Hij nam het geavanceerde postsysteem van de Assyriërs over en breidde het uit. Ook overgenomen uit het Assyrische Rijk werd het gebruik van geheime agenten, die hem informeerden over de stand van zaken in het rijk. Hij legde de beroemde Koninklijke Weg aan door oude handelsroutes te verbeteren. Daardoor werd handel met landen ver van het imperium mogelijk. Hij verplaatste het beleidscentrum van Perzië naar Susa, dichtbij Babylon en dichter bij het centrum van het koninkrijk. De Perzen stonden toe dat lokale culturen intact bleven. Dit kwam uiteindelijk het imperium ten goede, aangezien de veroverde volkeren geen behoefte voelden in opstand te komen. De latere jaren van de dynastie van de Achaemeniden werden gekenmerkt door verval. Het machtigste imperium in de wereld stortte in slechts acht jaar in toen het onder vuur van de jonge Macedonische koning Alexander de Grote kwam. 

D: Het Griekse rijk van Alexander de Grote.

Dan.8:5-8 Terwijl ik ernaar keek, zag ik vanuit het westen een geitenbok aankomen, hij snelde over de uitgestrekte vlakte zonder de grond te raken. De bok had een opvallende horen tussen zijn ogen. Hij naderde de ram met de twee horens die ik bij het kanaal had zien staan, en schoot met een razende kracht op hem af. Ik zag hoe hij op de ram afstormde, hem woedend aanviel en al stotend beide horens van de ram wist te breken. De ram had te weinig kracht om weerstand te bieden. De bok wierp hem omver en vertrapte hem; er was niemand die de ram uit zijn macht kon redden. De geitenbok maakte zich bijzonder groot, maar op het toppunt van zijn macht brak zijn grote horen af. Daarvoor in de plaats kwamen vier opvallende horens, die naar de vier windrichtingen wezen.

Dan.8:21-22 De harige geitenbok is de koning van Griekenland. De grote horen tussen zijn ogen is de eerste koning. De horen brak af en er kwamen vier andere voor in de plaats; dat betekent dat er vier koninkrijken uit het volk zullen ontstaan, maar niet met dezelfde kracht. In 334 v.Chr. begon Alexander aan zijn beroemde veldtocht tegen Perzië. De eerste twee jaar richtte hij zich op Perzië, dat toen een groot gebied beheerste dat het hedendaagse Iran, Irak, Syrië en Turkije omvatte. Zijn vader had al dit plan opgevat, terwijl ook de Grieken er warm voor liepen om eindelijk met de Perzische erfvijand af te rekenen. Alexander veroverde eerst Klein-Azië. In de ooit door Griekse kolonisten gestichte steden zou Alexander vaak als bevrijder worden gezien. Hij versloeg een Perzisch leger bij de rivier Granicus en veroverde daarna stad na stad. Na anderhalf jaar versloeg hij de Perzen bij Issos. De Perzische koning liet zich in een engte lokken, tussen het gebergte en de zee, waar hij weinig had aan zijn numerieke overmacht; kwalitatief waren de Macedoniërs hem de baas.

Nu rukte Alexander op naar het zuiden, richting de Libanon en Egypte om eerst deze gebieden te bezetten zodat de Perzen hem later niet in de rug konden aanvallen. Aan de voor de Libanese kust gelegen eilandstad Tyrus stelde hij een ultimatum om vrijwillig toegang te geven voor hem en zijn leger. De leiders van Tyrus hadden daar geen interesse in en waanden zich onaantastbaar op hun goed beveiligde eiland. Maar Alexander liet een dam aanleggen tot bij de stadsmuren en na een lange belegering wisten zijn soldaten de muren te veroveren. Hierna trok hij naar Jeruzalem dat hem na het inmiddels bekend geworden lot van Tyrus wijselijk vrije doortocht verleende. In Egypte werd Alexander als bevrijder ontvangen en kostte het hem niet veel moeite om zijn gezag te vestigen. Hij liet zich als nieuwe farao eer bewijzen en liet de eerste plannen opstellen voor de bouw van de nieuwe stad Alexandrië aan de monding van de Nijl.

Hierna richtte Alexander zich weer naar het oostelijke Perzische kernland om dit definitief te verslaan. Hij rukte verder op naar het oosten voor de derde slag. Hij versloeg in 331 v.Chr. opnieuw Darius III; Darius wist te ontkomen maar werd later vermoord door een van zijn eigen generaals. Daarna veroverde hij de Perzische steden Babylon en Persepolis, de gebieden Medië en Scythië en de steden Susa, Herat en Samarkand. Hij sloot een vriendschapsverbond met het koninkrijk Khorazm bij de Oxusrivier in 328 v.Chr., dat werd beschouwd als een woestijnachtig gebied. In 327 v.Chr. trok Alexander naar India. Hij wilde tot het einde van de wereld zijn tocht voortzetten, wat, zo meende hij, bij de uitmonding van de Ganges was. Hij versloeg bij de rivier de Hyadaspes in Punjab de Indiase vorst Porus, maar uiteindelijk weigerden zijn soldaten verder te gaan vanwege de maanden durende tropische regenval. De dramatische terugtocht kostte duizenden van zijn mannen het leven. Alexander maakte plannen voor veldtochten naar het Arabische schiereiland en tegen Carthago, maar in 323 v.Chr. stierf hij op 32-jarige leeftijd in het paleis van Nebukadnezar II in Babylon aan een plotselinge koorts.

Bij zijn overlijden strekte Alexanders rijk zich in oost-westelijke richting zo'n 4000 km uit. De

grote afstanden droegen, samen met het feit dat het in relatief korte tijd tot stand was gekomen, bij aan het snelle uiteenvallen ervan. In eerste instantie werd er een soort staatsraad gevormd, bestaande uit de voornaamste generaals van Alexander, zijn moeder, zijn halfbroer Philippus Arrhidaeus en enkele raadgevers, om de zaken waar te nemen voor de beoogde opvolger Alexanders jonge zoon Alexander IV. Al snel trokken de sterkste generaals de werkelijke macht naar zich toe. Deze generaals, bekend als de "Diadochen", bevochten elkaar hevig, wat uiteindelijk ook velen in Alexanders omgeving het leven kostte. In eerste instantie viel zijn rijk uiteen in vier delen, na verdere ontwikkelingen drie en uiteindelijk twee; over deze politieke verwikkelingen ontving Daniël profetisch inzicht in het vierde visioen in Dan.11:4-20. 

E: De opkomst van Antiochus Epiphanes.

Dan.8:9-14 Uit één daarvan kwam nog een horen op, die eerst klein was, maar geweldig

uitgroeide naar het zuiden, naar het oosten en naar het Sieraadland. Hij groeide tot aan de hemelmachten en zorgde ervoor dat een deel van het sterrenleger naar de aarde viel, en hij vertrapte het. Hij verhief zich zelfs tegen de Vorst van het leger, waardoor de Vorst het dagelijks offer werd ontnomen en Zijn heiligdom werd neergehaald. Hij bracht een leger op de been tegen het dagelijks offer, hij overtrad de wet en richtte de waarheid te gronde. Alles wat hij ondernam lukte hem. Toen hoorde ik een heilige spreken, en een andere heilige zei tegen degene die gesproken had: Hoe lang zal het duren, wat in het visioen is gezegd over het dagelijks offer en de verwoestende overtreding, de ontwijding van het heiligdom en het vertrapte leger? Hij zei tegen mij: Drieëntwintighonderd avonden en ochtenden; daarna zal het heiligdom in ere worden hersteld.

Dan.8:23-25 Aan het einde van hun heerschappij, als de tijd van de overtreders voorbij is, zal er een meedogenloze koning opstaan, bedreven in listen. Zijn kracht zal groot zijn, maar het is niet zijn eigen kracht, en hij zal een ongehoorde verwoesting aanrichten. Alles wat hij onderneemt zal hem lukken; machtigen zal hij in het verderf storten, ook het volk van de heiligen. Door zijn listigheid slaagt hij in elk bedrog. Hij zal hoogmoedig zijn en velen onverhoeds in het verderf storten. Tegen de Vorst der vorsten zal hij opstaan, maar zonder dat er een mensenhand aan te pas komt zal hij gebroken worden.

Antiochus IV Epiphanes was van 175-163 v.Chr. koning van de Griekse Seleuciden. Hij was de zoon van Antiochus III de Grote en de broer van Seleucus IV Philopator. Het gebied van de Seleuciden besloeg toen een groot gebied van het Midden-Oosten, met als kerngebied het huidige Syrië. Ook Palestina, de Libanon en delen van het huidige Irak maakten deel uit van zijn rijk. Hij voerde diverse oorlogen tegen de rivaliserende Ptolemaeën in Egypte, die hij bijna wist te verslaan. Ingrijpen van de Romeinen, die met hun vloot naar Alexandrië waren overgestoken, dwong Antiochus zonder succes terug te keren naar Syrië (Dan.11:21-30) In 168 v.Chr. beval hij om het altaar van Baäl Hasjamaïm (het Syrische equivalent van Zeus) op te zetten in de joodse tempel te Jeruzalem. De Joodse priester Mattathias en zijn zoon Judas Makkabeüs leidden de furieuze joden in hun opstand tegen de Seleuciden. Antiochus, woedend over het verzet van de joden, voerde persoonlijk zijn leger aan en liet duizenden joden ombrengen. Antiochus overleed aan ziekte tijdens het hoogtepunt van de strijd (Dan.11:30-35). Judas sneuvelde in de strijd, maar zijn broer Simon wist, zo'n twee decennia na de dood van Antiochus IV, uiteindelijk onafhankelijkheid voor de Joodse staat te verkrijgen. Hij stichtte de Hasmoneese dynastie, die tot 63 v.Chr. in Judea aan de macht zou blijven. Na de dood van Antiochus IV werd het rijk van de Seleuciden lange tijd door interne twisten verscheurd wat een verklaring kan zijn voor de uiteindelijk geslaagde opstand van de joden. Antiochus IV werd opgevolgd door Antiochus V Eupator, die slechts twee jaar regeerde. Tot zover de historische verklaring van het tweede visioen van Daniël, die spreekt over de gebeurtenissen vóór de eerste komst van Christus. Maar het visioen heeft ook een tweede, veel grotere vervulling in de eindtijd vlak vóór de tweede komst van Christus. 

F: De antichrist in het tweede visioen van Daniël.

Dan.8:15-19 Toen ik, Daniël, het visioen zag en het probeerde te begrijpen, verscheen er

iemand voor me die eruitzag als een man. En over het Ulaikanaal hoorde ik een menselijke stem roepen: Gabriël, zorg dat hij het droomgezicht begrijpt. Hij kwam vlak bij me staan. Ik schrok en viel voorover. Hij zei: Begrijp, mensenkind, dat het visoen naar de tijd van het einde verwijst. Terwijl hij tegen me sprak, verloor ik het bewustzijn en viel op de grond. Hij raakte me aan, hielp me overeind en zei: Ik zal je vertellen wat er gebeurt als Gods toorn is uitgewoed, want het gaat over het tijdstip van het einde.

De kleine horen werd ook in het eerste visioen van Dan.7 genoemd in vers 8, 11, 20, 21; het spreekt van een politieke en militaire leider die zijn carrière begint als een onbelangrijke persoon, die slechts een regionale functie heeft. Maar dit tweede visioen beschrijft een snelle groei in zijn carrière, en als eerste kenmerk wordt gezegd dat zijn invloed zelfs reikt tot in de bovennatuurlijke wereld met als gevolg dat een deel van het sterrenleger op de aarde valt (8:10). In de verklaring door de engel Gabriël wordt duidelijk gemaakt dat zijn kracht niet van hemzelf is en dit stemt overeen met wat in Openb.13:2b gezegd wordt over de antichrist, namelijk dat de duivel al zijn kracht en heerschappij en gezag aan hem zal overdragen. De hier genoemde sterren spreken niet van demonen die in de eindtijd samen met de duivel op de aarde gesmeten zullen worden (Openb.12:3-4), want de duivel vertrapt niet zijn eigen leger. In dit geval spreekt het van het volk van de heiligen (8:24b), wat een aanduiding is voor het Joodse volk, want dit vertrapte leger wordt in verband gebracht met het dagelijks offer in het heiligdom van de de Heer (8:13). De sterren zijn in dit geval een verwijzing naar de Joden die van Abraham afstammen en in de belofte van de Heer aangeduid worden als sterren aan de hemel (Gen.15:5, 22:17, Jer. 33:22). Trouwe gelovigen worden door de Heer ook gezien als sterren die schitterend stralend in het heelal (Dan.12:3, Matt.13:43, Fil.2:15). De antichrist zal verantwoordelijk zijn voor de dood van tweederde van de aanwezige Joden in het land Israël (Zach.13:8); deze laatste holocaust onder het Joodse volk zal nog veel groter zijn dan de holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog. De antichrist zal ongehoorde verwoesting aanrichten, en door zijn listigheid slaagt hij in elk bedrog waardoor hij velen onverhoeds in het verderf zal storten (8:24-25).

De antichrist zal in opstand komen tegen de Vorst van het leger (8:11), dat is de Vorst der vorsten (8:25) ofwel de God van Israël en dat is Jezus de Messias; hij zal het heiligdom neerhalen door het dagelijkse offer te stoppen, de wet van Mozes te overtreden en de waarheid te gronde richten. Jezus sprak over de verwoestende gruwel die op de heilige plaats komt te staan (Matt.24:15), en Paulus beschreef dat de antichrist alles wat Goddelijk en heilig is zal bestrijden en zich erboven zal verheffen om in Gods tempel plaats te nemen op de troon en zich voor te doen als God Zelf (2Tess.2:4). Dit alles veronderstelt dus dat de Joodse tempel weer herbouwd zal worden in Jeruzalem, en dat is wat veel orthodoxe Joden ook verwachten en waar ze met groot fanatisme naar streven. De tempeldienst zal weer in ere hersteld worden volgens de principes van het Oude Testament, maar dat zal alleen op aandringen van orthodoxe Joden gebeuren en niet door Messiaanse Joden. Dit herstel van de tempeldienst zal nog steeds een afwijzing van het evangelie van Jezus zijn, omdat op dat moment het merendeel van de Joden nog steeds niet tot geloof is gekomen in Jezus de Joodse Messias. De antichrist zal Israël binnenvallen en zelf plaatsnemen in de tempel waar hij ook een gruwelijk beeld zal laten neerzetten (Dan.9:27, Matt.24:15, Openb.13:14b-15); de duivel zal d.m.v. de antichrist zichzelf laten aanbidden als een god. Maar de God van Israël gebruikt de antichrist om de zonde en het ongeloof van het volk Israël naar de oppervlakte te brengen om zo Zijn oordeel te vellen over hun ongeloof en definitief af te rekenen met hun verzet tegen Jezus als de Joodse Messias (8:19, 9:24, 12:6-7). 

G: De persoonlijkheid en macht van de antichrist.

Dan.8:23-25 Aan het einde van hun heerschappij, als de tijd van de overtreders voorbij is, zal er een meedogenloze koning opstaan, bedreven in listen. Zijn kracht zal groot zijn, maar het is niet zijn eigen kracht, en hij zal een ongehoorde verwoesting aanrichten. Alles wat hij onderneemt zal hem lukken; machtigen zal hij in het verderf storten, ook het volk van de heiligen. Door zijn listigheid slaagt hij in elk bedrog. Hij zal hoogmoedig zijn en velen onverhoeds in het verderf storten. Tegen de Vorst der vorsten zal hij opstaan, maar zonder dat er een mensenhand aan te pas komt zal hij gebroken worden.

1) er zal een koning opstaan (23) - d.w.z. dat de antichrist een politieke leider zal zijn.

2) als de tijd…… voorbij is (23) - dit is een specifieke profetie over de eindtijd.

3) de tijd van de overtreders vervuld (23) - de zonde zal zijn dieptepunt in de menselijke geschiedenis bereiken in de generatie waarin de Heer terugkeert (2Tim.3:1-4).

4) een meedogenloze koning (23) - d.w.z. dat de antichrist een zeer wrede persoon zal zijn zonder enig besef van genade of bewogenheid (36 x “het beest” in het boek Openbaring).

5) bedreven in listen (23) - hij is zeer intellectueel op het gebied van duistere complotten, en complexe problemen in de occulte wereld zowel als in de natuurlijke wereld op het gebied van politiek, defensie en economie zal hij gemakkelijk kunnen oplossen.

6) groot maar niet in eigen kracht (24) - de bron van zijn macht is satanisch (Openb.13:2), een macht die veel groter is dan menselijke macht.

7) ongehoorde verwoesting (24) - hij zal op de proppen komen met nieuwe methodes om te doden, waardoor grote angst veroorzaakt wordt (denk aan de gasovens uit W.O.II).

8) hij is zeer succesvol (24) - hij zal onoverwinnelijk lijken voor de naties (Openb.13:4).

9) hij zal machtigen in het verderf storten (24) - d.w.z. de politieke wereldleiders.

10) ook het volk van de heiligen (24) - d.w.z. het volk Israël en de gemeente.

11) hij slaagt in elk bedrog (25) - met overtuigende leugens ondersteund door demonische wonderen en tekenen (2Tess.2:9).

12) hij zal zichzelf verhogen (25) - alleen zijn eigen agenda speelt een rol in zijn tactiek.

13) hij zal opstaan tegen de Vorst der vorsten (25) - rebellie tegen Koning Jezus.

14) zonder een mensenhand vernietigd (25) - Jezus Zelf zal hem vernietigen (2Tess.2:8, Openb.19:20). 

H: De verwoestende gruwel.

Matt.24:15-22 Wanneer jullie dus de verwoestende gruwel waarover gesproken is door de profeet Daniël, zien staan op de heilige plaats (lezer, begrijp dit goed), dan moet iedereen in Judea de bergen in vluchten…… Want het zal een tijd zijn van enorme verschrikkingen, zoals er sinds het ontstaan van de wereld tot nu nooit geweest zijn en er ook niet meer zullen komen. En als die tijd niet verkort zou worden, dan zou geen enkel mens worden gered; maar omwille van de uitverkorenen zal die tijd worden verkort.

De verwoestende gruwel is volgens de woorden van Jezus het meest duidelijke teken van het begin van de eindtijd; wanneer wij deze gruwel in de heilige plaats van de tempel te Jeruzalem zien staan, weten en begrijpen wij dat de 3,5 jaren van de eindtijd begonnen zijn.

De verwoestende gruwel heeft te maken met een wereldwijde praktijk in de eindtijd die een verschrikkelijke gruwel voor God is; deze gruwel zal leiden tot de verwoesting van vele mensen en volken. Deze gruwel begint op het moment dat de antichrist beweert dat hij God is, waarna hij miljarden mensen per decreet dwingt om deze bewering te aanvaarden door hem te aanbidden als God. Dit wetmatige decreet van de antichrist zal wereldwijd grote verwoesting brengen (2Tess.2:3-4). De antichrist zal voor zichzelf een afgodsbeeld laten plaatsen in de tempel in Jeruzalem en daarna alle naties bevelen om hem als God te aanbidden; grote massa's mensen zullen meedoen in deze godslastering. Dit zal de grootste gruwel in de geschiedenis zijn voor God, maar tegelijkertijd zal deze tijd ook het grootste moment van de gemeente in de geschiedenis zijn.

Deze gruwel zal op twee manieren tot stand komen; in de eerste plaats door het feit dat de antichrist per wet zal eisen dat hij als God geaccepteerd wordt wanneer hij in de heilige plaats in de tempel zit. In de tweede plaats zal dit tot stand komen doordat miljarden mensen zijn bewering volledig zullen aanvaarden met heel hun hart en zo betrokken worden bij intense satanisch aanbidding. De antichrist zal iedereen willen vernietigen die weigert om hem te aanbidden, maar God zal de aanbidders van de antichrist vernietigen door de plagen in het boek Openbaring; dat zijn de 7 zegels, de 7 bazuinen en de 7 schalen van Gods toorn. De antichrist zal een afgodsbeeld van zichzelf laten plaatsen zoals Nebucadnessar dat ook deed (Dan.3:1-6); Openb.13 geeft gedetailleerde informatie over dit beeld. Johannes sprak 10 keer over dit beeld in het boek Openbaring (13:14, 13:15(3x), 14:9+11, 15:2, 16:2, 19:20, 20:4), en dit beeld zal in het midden van de laatste zeven jaar vóór de tweede komst van Christus verschijnen. Er wordt in de Bijbel in totaal zes keer naar de verwoestende gruwel verwezen; vier keer daarvan staan in het boek Daniël (Dan.8:13, 9:27, 11:31, 12:11), en twee keer wordt door Jezus Zelf verwezen naar deze gruwel (Matt.24:15, Marc.13:14). Dit afgodsbeeld zal in de tempel geplaatst worden ter vervanging van de traditionele Joodse offers die met geweld worden gestopt (Dan.8:11-12, 9:27, 11:31, 12:11). 

J: Het belang van dit tweede visioen.

Dan.8:26-27 Het visioen waarin over de avonden en ochtenden werd gesproken, is waar. En jij, houd dit droomgezicht voor je, want het verwijst naar een verre toekomst. Ik, Daniël, was uitgeput en enige dagen ziek. Toen ik hersteld was, diende ik de koning weer. Maar ik was verbijsterd over het droomgezicht en ik begreep het niet.

Het boek Daniël helpt ons geestelijk te groeien in verschillende belangrijke gebieden. We zien namelijk bij Daniël twee verschillende reacties naar aanleiding van het eerste en het tweede visioen; en het verschil in deze reacties maakt dat ook wij ernst moeten maken met het begrijpen van de Bijbelse openbaring over de eindtijd.

Dan.7:28 Hier eindigt mijn verslag. Wat mij, Daniël, betreft, mijn gedachten brachten mij geheel in verwarring en ik werd bleek; ik koesterde die woorden in mijn hart.

Dan.8:27 Ik, Daniël, was uitgeput en enige dagen ziek. Toen ik hersteld was, diende ik de koning weer. Maar ik was verbijsterd over het droomgezicht en ik begreep het niet.

1) Het boek Daniël helpt ons om een diepe geestelijke intimiteit te ontwikkelen met Jezus, de Koning der koningen, en met de Vader, de rechtvaardige Rechter van de aarde. In deze intieme relatie ontwikkelen wij de essentiële identiteit van ons hart, en ook bereiden wij ons hart voor op de stormen van het leven die zullen uitmonden in de stormen van de eindtijd.

2) Het boek Daniël bevat zeer belangrijke sleutels tot het openen van het boek Openbaring en alle Bijbelse profetieën over de eindtijd.

3) De profeet Daniël is een voorbeeld van een persoon die vanaf jeugdige leeftijd leerde om te leven in een specifiek gebied; al vanaf zijn vroege jeugd ontwikkelde hij kennis over God, en door de genade van God ontwikkelde hij zich als een demonstratie van dankbaarheid en liefde voor God. Tengevolge daarvan kwam hij terecht in een proces van zegeningen en moeilijkheden die zachtmoedigheid, grotere diepte in de kennis van God en een krachtige profetische geest in hem ontwikkelden. Deze levensstijl was een geschenk van God aan de generatie waarin Daniël leefde, maar ook aan de generatie van de eindtijd; op dit moment roept God een nieuwe generatie Daniëls tevoorschijn en Hij wacht op ons antwoord.

4) Daniël zocht de kennis van God door een levensstijl van vasten en gebed, en de Heer openbaarde Zichzelf door Zijn geschreven woord. De belangrijkste openbaring over God was voor Daniël het feit dat God de Rechter is over de hele schepping, en deze openbaring vinden we dan ook terug in de naam Daniël. Hij vormde zijn leven als een liefdevolle reactie op de openbaringen die God hem gaf via dromen en visioenen, en God zag de reactie van Daniël en beloonde hem daarvoor. God beloonde Daniël met grotere geestelijke openbaring die hem in zowel koninklijke paleizen als in een leeuwenkuil brachten maar in beide plaatsen leerde Daniël God beter kennen. Daniël werd in de hemel gezien als een zeer geliefde man in de ogen van God (Dan.9:23, 10:11, 19), en waar Daniël zich ook bevond, hij wist altijd dat God zijn rechtvaardige Rechter zou zijn. 
 

Lieve Moeder Maria,

Uit het vuur van de Goddelijke Liefde ben ik geschapen.

Door het vuur van Uw Hemelse Liefde ben ik gevoed.

In de versmelting van Gods Liefdevuur en de Liefdevlam uit Uw Onbevlekt Hart word ik verteerd.

U hebt Uw allerheiligste naam in mijn hart gegrift. Welke liefde kan nu nog mijn hart ontvloeien dan deze uit de Rozentuin der Hemelen ?

O voel toch hoe mijn ziel brandt in het vuur van de heiliging, door mijn Schepper ontstoken en aangewakkerd door de verzuchtende adem van de Heilige Geest.

Voel toch hoe mijn lichaam brandt in het vuur van Jezus' Wonden bij mijn smachtende omhelzing van Zijn Kruis van Liefde.

Voel toch hoe mijn hart brandt in het vuur van de verrukking dat U begroet op het altaar van mijn zelfoffer aan U, o Koningin van de Liefde.

Mijn Hemelse Meesteres, in Uw Hart ben ik gevoed, gevormd en opnieuw geboren voor de volkomen navolging van Jezus, die uit Uw vlees en bloed in de wereld werd gebracht. Zoals Hij verlang ik naar de offerande van mijzelf tot ontsluiting van bronnen van genade voor de zielen die ik zo liefheb.

U hebt mij gevoed met de Liefde van Uw toestemming om Moeder van Jezus te worden. Aan mijn beminde zielen laat ik mijn verlangen na, mijzelf te verloochenen voor hun geluk en eeuwig Heil.

U hebt mij gevoed met de Liefde van Uw vlucht naar Egypte om de kleine Jezus te beschermen. Aan mijn beminde zielen laat ik mijn verlangen na, geen inspanning te schuwen opdat het hen goed moge gaan tot zij de poort van het Rijk der Hemelse Vrede hebben bereikt.

U hebt mij gevoed met de Liefde van de Moeder die drie dagen lang Haar vermist Kind zocht. Aan mijn beminde zielen laat ik mijn verlangen na, bij elke dwaling het Licht voor hun hart te zoeken, opdat zij de weg naar het Hemels Vaderhuis terug mogen vinden.

U hebt mij gevoed met de Liefde van de Moeder die er altijd was voor Haar Kind. Aan mijn beminde zielen laat ik mijn verlangen na, hen te ondersteunen in alle moeilijkheden van hun leven en bij de genezing van alle wonden uit hun verleden.

U hebt mij gevoed met de Liefde van Uw aanvaarding van het Zwaard van Smarten dat onder het Kruis Uw Hart doorboorde. Aan mijn beminde zielen laat ik mijn verlangen na, mijzelf tot het uiterste prijs te geven tot bekroning van mijn nalatenschap, want ik geef U mijn leven als onderpand van liefde voor hen.

O Moeder, ik leg mijzelf vóór U neer als de liefdevlam die U van mij hebt gemaakt. Maak mij nu tot een heilig vuur dat nooit zal doven, doch door de gloed van mijn zelfoffer mijn geliefden zal maken tot erfgenamen van het Rijk der Eeuwige Gelukzaligheid.
AMEN.

In  een  lofdicht  voor  Constantijn,  uitgesproken  op  de  dertigste  verjaardag  van  zijn  troonsbestijging,  prees  dezelfde  schrijver  hem  aan  als  een  aardse  afspiegeling  van  de  goddelijke  monarchie,  halverwege  hemel  en  aarde. 

Onze  keizer  verlicht,  net  als  de  stralende  zon,  de  meest  afgelegen  onderdanen  van  zijn  rijk  door  de  aanwezigheid  van  de  caesars,  gelijk  de  verdoordringende  stralen  van  zijn  eigen  helderheid  (…)  Omgeven  als  hij  is  met  een  aura  van  hemelse  soevereiniteit,  richt  hij  zijn  blik  naar  boven,  en  vormt  hij  zijn  aardse  heerschappij  naar  het  patroon  van  dat  Goddelijke  origineel,  gesterkt  door  de  gelijkenis  met  de  monarchie  van  God.

Constantijn,  die  alleenheerser  werd  van  het  keizerrijk  na  de  overwinning  op  Licinius  in  342,  was  een  van  de  grootste  keizers  in  de  Romeinse  geschiedenis.  Hij  hervormde  en  zorgde  ervoor  dat  het  rijk,  dat  uit  elkaar  dreigde  te  vallen  door  een  combinatie  van  geldontwaarding,  corruptie,  politieke  instabiliteit  en  buitenlandse  dreigingen,  bleef  bestaan.  Zijn  houding  ten  opzichte  van  het  christendom  is  echter  onduidelijk  en  blijft  controversieel.  Zoals  we  in  dit  hoofdstuk  zullen  zien,  leek  het  Constantijn  meer  te  gaan  over  religieuze  eenheid  dan  om  dogmatische  nauwkeurigheid.  Ging  zijn  geloof  in  de  christelijke  God  werkelijk  dieper  dan  een  opportunistisch  geloof  waarmee  het  een  bron  was  van  militaire,  politieke  en  mogelijk  metafysische  kracht ?  Constantijn  werd  pas  op  zijn  sterfbed  gedoopt,  maar  we  hebben  al  gezien  dat  dit  in  die  tijd  heel  gewoon  was,  vooral  voor  mensen  in  het  leger.  Heidense  goden  bleven  tot  320  op  de  munten  staan  en  de  keizer  behield  de  oude  heidense  titel  van  pontifex  maximus.  Wel  bleven  zijn  legers  optreden  onder  het  christelijke  chi – rho – teken.  De  zondag  werd  een  rustdag  en  soldaten  moesten  kerkparades  bijwonen.  Het  opmerkelijkste  was,  dat  de  keizer  in  het  oosten  een  nieuwe  rijkshoofdstad  stichtte.  Als  het  Nieuwe  Rome  werd  deze  stad  gebouwd  op  de  plaats  van  de  oude  stad  Byzantium,  op  de  westelijke  oever  van  de  Bosporus,  de  zeestraat  die  de  Zwarte  Zee  met  de  Middellandse  Zee  verbindt.  De  stad  had  alle  voorzieningen  van  de  Romeinse  beschaving ;  een  forum,  een  basiliek  en  openbare  baden,  maar  ook  de pracht  en  praal  van  het  keizerlijk  hof.  In  tegenstelling  tot  het  Oude  Rome  waren  er  geen  tempels,  maar  werden  er  kerken  gebouwd.  Constantijn  gelastte  zelf  dat  er  geen  heidense  riten  mochten  worden  uitgevoerd  in  deze  nieuwe  hoofdstad.  Het  Nieuwe  Rome  was  een  krachtig  symbool  van  het  nieuwe  keizerrijk,  een  rijk  waarvan  het  zwaartepunt  naar  het  oosten  verschoof,  de  Griekssprekende  helft  van  het  Middellandse  Zeegebied,  en  dat  was  gestoeld  op  de  verering  van  de  christelijke  God,  niet  de  heidense  goden.  Het  Nieuwe  Rome  stond  bekend  als  Constantijn  - ,  ‘de  stad  van  Constantijn’ -  en  aan  het  einde  van  de  vierde  eeuw  was het  niet  alleen  de  rijkshoofdstad,  maar  ook  de  grootste  en  cultureel  meest  bruisende  stad  in  het  oostelijke  rijk.  Het  zou  meer  dan  duizend  jaar  lang  de  belangrijkste  christelijke  stad  ter  wereld  blijven. 

Wordt  vervolgd.

Lieve Jezus,

Vandaag kom ik mijn zonden begraven op Golgotha, de Tuin van Uw Barmhartigheid.

Het water uit Uw doorstoken Hart wast als tranen mijn ogen. Ik zie nu dat ik heb misdaan.

Zoals Judas het Laatste Avondmaal verlaat, zo heb ik U de rug toegekeerd nadat U mij naar ziel en lichaam had gevoed.

U gaat doorheen de diepste droefheid in Gethsemani, want mijn werelds bestaan heeft mij onverschillig gemaakt voor het eeuwig leven.

Zoals Judas U verraadt, heb ook ik Hem bedrogen die door het Doopsel mijn Vriend was geworden.

In het duister van de nacht ondergaat U zinloze verhoren, omdat ik niet heb gezien hoe zwart de ziel wordt wanneer de mond de medemens en God heeft belogen.

Omdat de wereld geen smetteloze goedheid verdraagt, wordt Uw Lichaam, Tempel van Gods Geest en Maria's Vlees, aan de geselkolom onherkenbaar verminkt. Is mijn ziel niet onherkenbaar geworden doordat ik mijn lichaam met genot en gemakzucht heb getooid ?

Bloedend en rillend wordt U in een paarse mantel gehuld. Hoe hartverscheurend kil zijn wij mensen voor elkaar.

Gelaten ontvangt U een kroon van doornen en een scepter. Uw Hart bloedt om mijn hoogmoed.

Het Rijk van Liefde beleeft zijn langste nacht, alleen spot en haat regeren. Elke ziel wil groot worden door de naaste te vernederen en te kwetsen. De mens spuwt zijn broeders de minachting in het gelaat.

In deze donkere, eenzame nacht heeft mijn ziel alle liefde weggehoond en verloren, en er een kruis van zonden en lasten voor geërfd. Maar U torst het voor mij, want nog steeds haat U mij niet.

Tot drie maal toe wordt de Liefde verpletterd onder de last van mijn zonden. De genade van de Voorzienigheid heeft mijn ellendige ziel telkens tot bekering gebracht om haar bloedige weg naar de bevrijding verder te zetten.

In de grootste ellende ontmoet U Maria. Door mijn twijfel om vermeende eenzaamheid heb ik God beledigd. Ik schaam mij, nu ik Moeder naast mij zie verschijnen. Trouw als mijn schaduw wijkt Zij niet meer van mijn zijde.

Simon helpt U, het kruis te dragen. Ben ik slechts hulpvaardig wanneer de omstandigheden mij dwingen ? O Jezus, bemin ik U oprecht ?

Uw Aangezicht is nu besmeurd door alles wat mensen elkaar aandoen. Veronica reikt U haar doek aan. Zoek ook ik het mooie in mijn zusters en broeders wier gelaat door de liefdeloosheid van hun naaste is vervuild ?

Uitgeput, een spoor van rode parels van Liefde achter U latend, bereikt U de top van de berg der zonden.

Uw kleren worden U ontnomen, want door mijn liefdeloosheid heb ik mijn broeders hulpeloos gemaakt. Ik heb hen bestolen en ontwaardigd, en wil de hele wereld hun zwakheid tonen.

U wordt aan het kruis geslagen, want ik heb God vermoord in al Zijn ledematen : mijn naaste, de natuur, de dieren, de harten en zielen.

De Liefde is nog slechts een verminkt Lichaam, bloed, honger, dorst, pijn, stof, een paar vrouwen en een man. Rondom heersen haat en waanzin.

O Jezus, ik dorst naar inkeer.

De Eeuwige Moeder is mij tot troost geschonken, en staat als een bedroefde Koningin van Smarten triomferend op de berg van mijn zonden.

Wanneer Uw Hart breekt door de lans, breekt de top van Golgotha de hemel open.

Mijn zondenlast heeft de geest gegeven, U hebt mijn dorstig hart de genade van het berouw te drinken gegeven.

Mijn Jezus, neem mij tot U, want mijn ziel is bevrijd.

Ik ben één geworden met Maria.

Het zijn ook mijn armen die U van het kruis ontvangen, het zijn ook mijn handen die Uw wonden schoonmaken, het zijn ook mijn tranen die Uw Aangezicht verwarmen, het is ook mijn hart dat nu alle mensen in zich sluit. Mag het ook mijn ziel zijn die U naar de hemel volgt ?
AMEN.

Het christelijk Heilsmysterie is een Mysterie van verlossing door lijden. Het lijden van de toegewijde is de zuiverste vorm van LIEFDE. God heeft elke ziel geschapen, en verlangt haar na dit aardse leven bij zich in de Hemel te hebben. De prijs van een ziel is voor God oneindig. Mocht dit niet zo zijn, dan zou Jezus niet het onmetelijk Lijden van Gethsemani tot Kalvarie hebben aanvaard. Door zijn lijden brengt de Mariatoegewijde zielen die anders verloren zouden gaan, naar God terug. Dit is zuivere liefde tegenover de naaste èn tegenover God, mits de toegewijde zijn lijden uitdrukkelijk daarvoor aan Maria opdraagt, in liefde en zonder protest. De toegewijde wordt dan tot medeverlosser. Bedenk telkens wanneer U ziekte, pijn, verdriet of ongemak ervaart, dat U daarvan een uitboeting van zonden (van Uzelf en anderen) kunt maken, op voorwaarde dat U dat lijden aan God (of aan Jezus of Maria) opdraagt.

O Heilige Geest, op voorspraak van Uw Hemelse Bruid Maria smeek ik U, mijn hele wezen te onsteken aan het onblusbaar Vuur van Pinksteren.

Kom, Heilige Geest, laat Uw Pinkstervuur in mijn geest stralen, opdat geen duisternis noch schaduw er nog kan overleven.

Kom, Heilige Geest, ontsteek mijn hart aan Uw Pinkstervuur, opdat ik voor altijd moge branden in de hemelse geestdrift die zielen bevrijdt.

Kom, Heilige Geest, leg Uw Pinkstervuur in mijn ogen, opdat ik alles moge zien zoals God het ziet.

Kom, Heilige Geest, leg Uw Pinkstervuur in mijn mond, opdat al mijn woorden dragers worden van het vuur van bekering.

Kom, Heilige Geest, bekroon in mijn ziel de vrucht van het kruisoffer van Jezus met een krans van Uw Pinkstervuur, opdat zij moge rijpen tot vrucht van ware heiligheid.
AMEN.

Lieve Jezus,

Onder de stralen van de Heilige Geest verheugt zich mijn ziel in de aanblik van Uw reddend Kruis.

Hoe verscheurend is Uw pijn, hoe onlesbaar de dorst van Uw Liefde.

De mensenzielen, ooit voorbestemd als diamanten in de Kroon der Verlossing, werden tot stenen op Uw Kruis.

Uw eenzaamheid gunt mij geen rust. Om U te volgen tot de top van de Berg der Verlossing, heb ik het kruis tussen mijn ziel en de wereld geplant, want de Liefde van het Kruis kan de wereld niet huwen.

O Jezus, zoals destijds vanop Uw Kruis, geef mij vandaag nogmaals Maria tot Moeder, opdat ik Haar in mijn armzalig huis kan opnemen.

Kom vandaag met luister in mijn hart, dat Maria's Hemelbed wil zijn.

O word toch één met mij. Het is niet met mijn onwaardig wezen dat U zult versmelten, doch met de hoogverheven onbevlekte heiligheid van Maria, die in mijn hart heerst als de koningin van al mijn vreugden, smarten en verlangens.

O Goddelijke Parel, doorstraal mijn ziel, geest, hart en lichaam, opdat ik Maria's Kroon moge sieren.

Heeft het Kruis van Kalvarie niet de oneindige Bron der Genaden ontsloten ? Werd het niet als Teken van Waarheid geplant langs de Weg naar de Verheerlijking in het Eeuwig Leven ?

O Jezus, voel ik niet de stroom der genaden in beweging komen wanneer Maria mijn smeekbeden in Haar Hart sluit ?

Om Harentwil, laat toch de Zon van de Geest zo krachtig in mijn hart branden dat de vlammen van Liefde mijn hele omgeving verlichten, want ik verlang er zo naar, het Licht van Uw Kruis uit mijn hart te laten stralen tot getuigenis tegen de duisternis, die U gekruisigd heeft.

O Jezus, Bron van Leven, wees mijn Bron van kracht. Laat Uw Goddelijk Licht in mij stralen, opdat in mij de kaars van eeuwige lofprijzing ontstoken worde.

Kom, Gekruisigde Broeder, leef nu in en door mij, maak mij tot een levend teken van het Nieuw Verbond. Breng in mij het Mysterie tot leven, dat de dood heeft overwonnen.
AMEN.

“Maak mij tot een levend teken van het Nieuw Verbond” : deze uitspraak verwijst naar een plicht die elke christen draagt : de niet-christen moet aan U merken dat de vrucht van Jezus’ Heilswerk in U tot rijping komt.

Lieve Moeder Maria, verheerlijkte Lelie der Hemelen,

aanhoor mijn smeken om mijn hart in het Uwe te bergen, want in die Schatkamer zijn alle woorden van Christus bewaard.

O Sieraad van Gods schepping, U hebt mijn ziel laten ontvlammen in de aanblik van Uw Hemelse schoonheid die zij heeft aanschouwd. Zie toch in welke koorts zij U blijft zoeken, want slechts de opperste zuiverheid uit de Goddelijke Bronnen zal haar rust en genezing schenken.

Zij is doorboord door Uw vurige tranen op Golgotha.

Zij heeft U er gevoeld in de brandende kus van het Kruis waarvan U de Moeder werd.

De geur van Uw heiligheid heeft haar laatste weerstand gebroken.

In Uw Opneming ten Hemel bent U van mij heengegaan om mij oneindig méér nabij te zijn. Het Paradijs en het dal van tranen zijn aan Uw voeten gelegd, o mijn Koningin.

Wees gezegend, o Moeder van Glorie, om de weg der Verheerlijking die U hebt betreden, want slechts waar U mij bent voorgegaan, zal ook ik ooit kunnen komen. Uw heengaan was geen afscheid, want U bent teruggekeerd om mijn hart te onderwerpen in de zoetste slavernij uit Gods Hand, om mij te leiden op de weg die geen mensenziel alleen kan gaan.

Zalig het hart dat zich voor U ontrolt en uitspreidt als een tapijt onder Uw voeten, want het wordt door U veranderd in een bloementuin die Gods Glorie bezingt.

Zie mijn hart, voor eeuwig getekend door de brandende pijlen van Uw Liefde. Elke korrel van zijn grond smacht naar de aanraking van Uw voeten, Bron van Hemelse Bloemen. Het zal geen rust kennen tot het een lelie in Uw handen is geworden.

O Hemelse Lentebloem, wie zijn ziel in Uw kelk heeft gelegd, draagt de eeuwige lente in zijn hart. Wie toelaat dat U al zijn gedachten beheerst, baadt onafgebroken in het parfum van Uw gelukzaligheid.

O mag mijn geest Uw gedachten denken, want zij zijn zuiver als leliegeur.

Mag ik met Uw stem spreken, want zij is bekoorlijk als leliegeur.

Mag Uw Hart voor eeuwig in mij kloppen, want de Liefde uit Uw Hart is bedwelmend als leliegeur.

Mag mijn hele wezen met het Uwe versmelten, want U bent de Eeuwige Lelie uit Gods Tuin, die de Vader heeft verrukt, die Jezus heeft gedragen, en die in de Heilige Geest is verheerlijkt.
AMEN.