|
Getuigenis van Mevrouw Pascale GRYSON SELMECI
afgelegd
te Medjugorje op zondag 5 augustus 2012
na
haar spontane genezing
tijdens
de mis op 3 augustus na de communie
P. dU. : Pascale verkiest een
vraaggesprek om aan ieders verwachtingen te kunnen voldoen. Vandaar mijn eerste
vraag :
« Pascale, had je om je genezing gevraagd ? »
Pascale : « Heel lang geleden
heb ik om mijn genezing gevraagd. Je moet weten dat ik meer dan veertien jaar
ziek was. Ik ben altijd gelovig geweest, diepgelovig en was gedurende gans mijn
leven geëngageerd in de dienst van de Heer.
Toen gedurende die eerste jaren de eerste symptomen van mijn ziekte
opdoken, heb ik om genezing gevraagd en gesmeekt. Andere mensen uit mijn
familie hebben zich bij mijn gebed aangesloten. Het antwoord bleef echter uit,
althans het antwoord dat ik verwachtte al waren er wel andere antwoorden!
en op een gegeven ogenblik ben ik tot het besluit gekomen dat de Heer wat
anders voorbereidde.
De eerste antwoorden die ik
verkreeg waren de genades om die ziekte te dragen, genades van Kracht en van
Vreugde. Geen voortdurende vreugde, maar wel in alle geval een diepe vreugde.
Een vreugde in het diepste van mijn ziel; je zou kunnen zeggen dat het diepste
puntje van mijn ziel zelfs op ogenblikken van grote nood, door de Vreugde van de Heer bewoond bleef.
Ik geloof vast dat Gods hand
altijd op mij gerust heeft. Ik heb nooit getwijfeld aan zijn liefde voor mij,
ondanks deze ziekte die twijfels aan Zijn Liefde voor ons had kunnen doen
ontstaan.
Enkele maanden geleden hebben
mijn echtgenoot David en ikzelf een dringende oproep gevoeld om naar Medjugorje
te gaan zonder dat we wisten wat Maria voor ons in petto had. Een absoluut
onweerstaanbare aantrekkingskracht. Die oproep verraste me, vooral het feit dat
we die allebei met dezelfde intensiteit voelden. Onze kinderen bleven
daarentegen volkomen onverschillig, opstandig als ze waren tegen God omwille
van mijn ziekte. Ze vroegen me indringend waarom God aan sommigen genezing
schonk en niet aan anderen. Mijn dochter zei me: Mama, waarom bid jij, die
zoveel bidt, niet voor je eigen genezing?. Maar ik had die ziekte na een
jarenlange weg inmiddels aanvaard als een geschenk van God.
Ik zou u willen uitleggen wat
die ziekte mij gebracht heeft. Ik denk niet dat ik de persoon zou zijn die ik
vandaag ben, zonder de genade van die ziekte. Ik was een heel zelfzeker iemand;
de Heer had mij menselijke talenten geschonken; ik was een briljante en fiere
artieste; ik had woordkunst gestudeerd en mijn schoolcarrière was vlot en
buitengewoon goed verlopen. Iedereen bewonderde me.
Om kort te gaan : ik denk
dat die ziekte mijn hart geopend heeft en mijn blik verlicht . Het gaat immers
om een ziekte die de ganse persoon raakt. Ik had echt alles verloren, ik ben
zowel fysiek, geestelijk als psychologisch tot op de bodem gegaan, maar ik heb
ook in mijn hart kunnen ervaren en
begrijpen wat andere mensen meemaken. De ziekte heeft mijn hart en mijn blik
geopend. Ik geloof dat ik blind was en dat ik nu zie wat andere mensen kunnen
mee maken, ik bemin hen, ik verlang hen te helpen, ik verlang er naar hen nabij
te zijn.
Ik heb ook de rijkdom en de
schoonheid van de relatie met de medemens kunnen ontdekken. Onze relatie als
koppel werd verdiept ver boven iedere verwachting. Ik had mij nooit zon diepte
kunnen voorstellen. In één woord, ik heb de Liefde ontdekt. De liefde van de
Drie-ene God, van de Gospa (de moeder van God), maar ook die van de mensen uit
mijn naaste omgeving, al die mensen die mij met zoveel tederheid omringd
hebben.
Korte tijd voor ons vertrek op
deze bedevaart, hebben wij besloten onze twee kinderen mee te nemen. Mijn
dochter heeft me toen hoe zal ik het zeggen de inwendige opdracht gegeven
voor mijn genezing te bidden, niet omdat ik die verlangde, maar omdat zij dat
wou.
In de autocar op weg naar hier,
naar Medjugorje, kreeg zij een briefje met een Woord dat zei dat als zij
voldoende geloof had ik herinner me de woorden niet exact zij zieken zou
kunnen genezen door hen de handen op te leggen. Ik heb haar, en ook mijn zoon,
aangemoedigd om zelf die genade te vragen voor hun mama en zij hebben dat
gedaan waarbij ze hun moeilijkheden om te geloven en hun opstandigheid
overwonnen hebben.
Van onze kant was deze reis
voor mijn man en mij een onvoorstelbare uitdaging. We moesten vertrekken met
twee platte rolstoelen; ik kon niet in zithouding blijven. Ik moest een zetel
hebben die zo plat mogelijk kon gelegd worden; we hebben er één gehuurd. Onze
autocar was niet aangepast; vele armen hebben zich opnieuw en opnieuw
aangeboden, gedurende de ganse dag, om me te dragen, om me uit de autocar te brengen,
er weer in
Die solidariteit zal ik nooit,
nooit vergeten. Ze is voor mij het grootste teken dat God bestaat. Voor al die
mensen die me geholpen hebben, terwijl ik niet eens kon praten, voor het
onthaal dat de organisatoren mij voorbehouden hebben, voor ieder mens die al
was het slechts één gebaar voor mij gesteld heeft, heb ik de Gospa gesmeekt hen
Haar bijzondere en moederlijke zegen te schenken en hen het honderdvoudige
terug te schenken van wat zij mij gegeven hadden.
Het was mijn grootste verlangen
de verschijning van Maria aan Mirjana te kunnen meemaken. Onze begeleider was
bereid mijn man en mijzelf ernaar toe te brengen. Opnieuw mocht ik een genade
beleven die ik niet wil vergeten: meerdere mensen hebben de wetten van het
onmogelijke getart door mij in mijn brancardiersstoel dwars doorheen een
compacte menigte te brengen tot op de plek zelf, een klein altaartje waar de
verschijning van Maria plaats vindt.
Verschillende uren van gebed in
afwachting van de verschijning, uren die me één enkel ogenblik toeschenen, een
ogenblik van de eeuwigheid
Ik kan u zeggen dat al op dat ogenblik al onze
verwachtingen van onze Medjugorjereis al volkomen vervuld waren.
Een missionaris-religieuze
sprak mijn man en mij aan en herhaalde ons de boodschap die Maria speciaal
bestemd had voor de zieken. Zij herinnerde ons eraan dat de Gospa genades
belooft aan de zieken op één enkele voorwaarde, namelijk dat we de wil moeten
hebben om als uitdrukking van ons geloof, ons lijden aan te bieden tot op het
punt waarop we God danken voor wat we te verduren krijgen. Drie genades biedt
Ze ons dan: Licht, Kracht en Genezing. De eerste twee genades begrijpen jullie makkelijk.
Wat genezing betreft, had ik de zekerheid dat ik inwendige genezing kreeg. Wat
ik bedoel is die volkomen inwendige Vreugde vergezeld van vrede. Geen enkele
opstandigheid meer! Waar ik nu ook zeker van ben is dat de Heer ons allemaal
geneest, maar dat die genezing progressief van aard is, sneller of minder snel
in functie van de plannen van de Heer voor ons grootste welzijn.
Het staat vast dat op de dag
dat we de Hemel binnen treden, niemand van ons zich in een rolbed zal bevinden
en ik dankte God voor die genezing die me te beurt zou vallen
ooit
s Anderendaags, vrijdag 3
augustus vertrok mijn man s morgens om de kruisweg te doen. Het was heel erg
heet en het was mijn grootste droom hem te kunnen vergezellen. Er was echter
geen drager beschikbaar en mijn toestand was werkelijk heel moeilijk te
verdragen op dat ogenblik. Het was beter voor mij in mijn bed te blijven
Ik zal me die dag herinneren
als één van de pijnlijkste dagen van mijn hele ziekte
Ik moest werkelijk iedere
ademhaling zoeken ondanks het ademhalingstoestel, de bipap die mijn vaste
metgezel was tot dan.
Ik was ermee akkoord gegaan dat
mijn man vertrok nooit zou ik gewild hebben dat hij zijn plan zou opgeven
maar ik kon niet eten of drinken, geen medicijnen nemen. Ik was vastgenageld op
mijn bed
Ik had zelfs de kracht niet meer om te bidden, ik bevond me eenvoudig
weg in een face-to-face met de Heer
Mijn man was heel gelukkig toen
hij terug kwam, diep geraakt door wat hij op die kruisweg beleefd had. Hij werd
vervuld van medelijden met mij, want zelfs zonder dat ik hem wat dan ook
uitgelegd had, begreep hij dat ik mijn kruisweg beleefd had, in mijn bed.
Gedurende die kruisweg had men
verschillende episodes uit het leven van Pater Slavko toegelicht; je moet weten
dat mijn man die buitengewone pater pas had leren kennen via een film tijdens
de autocarreis naar Medjugorje.
Ik had verwacht dat mijn man
zou willen rusten na die bergtocht, maar tot mijn grote verbazing had hij
slechts één plan en dat was mij zo snel mogelijk op het graf van pater Slavko
te brengen. Ik liet me er dus naartoe brengen in het begin van de namiddag
onder een verzengende zon. Opnieuw beleefden we daar een onvergetelijk ogenblik
van verdieping en kregen we inwendige genades van Kracht, van Zachtheid, van
Vrede en van Gemeenschap
Zonder onderling te overleggen spraken mijn man en ik
hetzelfde gebed uit: Heer, als het uw wil is dat ik zou genezen, niet half,
niet een klein beetje, maar helemaal:, - niet voor onszelf, want wij werden al
zo vervuld door uw Liefde maar voor onze kinderen. We hebben intens voor hen
gebeden, opdat God hen onder zijn bescherming zou nemen en hen bij voorrang het
beste zou schenken.
Mijn laatste krachten
aansprekend, besloten we na het avondmaal deel te nemen aan de eucharistie.
Ik ben zonder
ademhalingstoestel vertrokken, want het gewicht van dat meerdere kilos wegende
toestel op mijn knieën, kon ik niet langer verdragen.
We waren te laat
ik durf het
nauwelijks te zeggen
maar we kwamen pas aan tijdens het evangelie
We staken onze oortjes al in
terwijl we nog onderweg waren om toch al iets op te vangen van wat er tijdens
onze afwezigheid gezegd werd.
Van bij onze aankomst begon ik
de tot de Heilige Geest te smeken in een vreugde die ik niet kan verwoorden. Ik
vroeg Hem bezit te nemen van gans mijn wezen. Ik heb Hem mijn hernieuwd
verlangen uitgedrukt Hem toe te behoren naar lichaam,ziel en geest.
Van toen af aan voelde ik me
niet meer op aarde
De viering ging verder tot aan
de Consecratie en vervolgens tot het ogenblik van de communie waar ik intens op
wachtte. Mijn man heeft me in de aanschuifrij gebracht achter de kerk. Een
priester stak het pad over met het Lichaam van Christus. Hij kwam onmiddellijk
naar mijn man en mij toe en passeerde al de andere mensen in de wachtrij.
We hebben allebei
gecommuniceerd, alleen wij op dat ogenblik in die wachtrij. Wij zijn vervolgens
aan de kant gegaan om plaats te maken voor de andere mensen die te communie
gingen en om onze dankgebeden te beginnen.
Ik rook een krachtige en heel
zachte geur, een hemels parfum. Ik had al ooit eerder een dergelijk parfum
mogen ruiken en wel in de nabijheid van iconen die een naar rozen geurende olie
afscheiden. Mijn ogen zochten om me heen om na te gaan van waar die geur wel
kon komen
maar we waren alleen.
Mijn inwendige blik heeft zich
vervolgens op God de Vader gericht en in mijn geest zag ik mezelf in witte kledij, ik had het sacrament van de
verzoening gekregen, dansen voor onze Vader
Met een kleine glimlach zei ik hem:
enfin
je weet wel dat ik dat niet kan doen
enfin
wel met mijn ziel! Ik kan
u loven en voor u dansen en zingen op een heel spirituele wijze. Vervolgens voelde ik een kracht door me heen
gaan van links naar rechts, geen warmte, maar een kracht. Mijn ongebruikte beenspieren werden
doorstroomd met een stroom van leven. Ik zei toen tot God: Vader, Zoon,
Heilige Geest, als u aan het doen bent wat ik geloof, dit ondenkbare mirakel aan het realiseren
bent, dan vraag ik u een teken en een genade: laat mij toe met mijn man te
communiceren.
Ik heb mij tot mijn man gewend
en probeerde hem te zeggen: ruik je die geur?. Op de meest natuurlijke wijze antwoordde hij
me: neen,mijn neus is wat verstopt!... Ik
zeg natuurlijke wijze omdat hij mijn stem sedert een jaar niet meer
gehoord had! Om hem tot de realiteit te wekken, zei ik: hei! Ik praat, hoor je
me?!
En toen wist ik dat God Zijn
daad had gesteld en in een handeling van geloof, heb ik mijn benen uit de zetel
gelicht en ben ik recht gaan staan
Al de mensen om ons heen beseften wat er op
dat ogenblik gebeurde. Eén persoon zei me dat ik er ongelooflijk jong uit zag. Voor
mij was het alsof ik op de berg Tabor was, de berg van de
gedaanteverwisseling...
De volgende dagen is mijn
toestand van uur tot uur verbeterd. Ik heb er geen behoefte meer aan
voortdurend te slapen en de pijnen die mijn ziekte veroorzaakte hebben plaats
geruimd voor spierpijnen veroorzaakt door fysieke inspanningen die me sedert
zeven jaar onmogelijk waren
Dat is dus de geschiedenis die ik
jullie wou vertellen. Als jullie vragen hebben, aarzel niet..
Op de vraag Hoe hebben uw
kinderen op dit nieuws gereageerd? het volgende antwoord:
Ik denk dat de kinderen heel,
heel gelukkig zijn, maar we moeten er rekening mee houden dat zij mij bijna
constant als zieke gekend hebben en dat deze verandering een aanpassingstijd
van hen zal vergen.
Op de vraag wat is de naam van
uw ziekte? » het volgende antwoord:
De naam van de ziekte is
leuco-encéphalopathie. Het gaat om een zeldzame en ongeneeslijke ziekte waarvan
de symptomen lijken op die van multiple sclerose.
Op de vraag wat Pascale nu met
haar leven wil gaan doen
Dat is een moeilijke vraag,
want als God een genade aanbiedt,is het echt een enorme genade. Daar gaat een
verantwoordelijkheid mee samen. Mijn grootste wens, en dat is een wens die ook
mijn man deelt, is van trouw te blijven aan de Heer, aan zijn genade en voor zo
ver het in onze mogelijkheden ligt, van hem niet teleur te stellen. Om dus heel
concreet te zijn, wat me nu duidelijk is, is dat ik nu eindelijk mijn
verantwoordelijkheid en mijn leven als mama en echtgenoot kan nemen. Dat
heeft voorrang. Mijn diepe verwachting is ook van een
gebedsleven te kunnen gaan leiden,
parallel met dit aardse, geïncarneerde leven; een leven van contemplatie. Ik
zou ook graag in staat zijn hulp te bieden aan al de mensen die me erom vragen,
welke hulp dat ook moge zijn. En verder wil ik getuigen van de Liefde van God
in ons leven. Het is mogelijk dat andere activiteiten nu overwogen kunnen
worden, maar ik wil geen enkele beslissing nemen zonder eerst diep onderscheid
en inzicht te verwerven via het advies van een geestelijke begeleider, onder
toezicht van God.
Vanwege Mia Stassen.
|