Satansmissen door prelaten!!!

het bericht van Maria Divine Mercy van 29 april staat dat er prelaten zijn die satans- of zwarte missen doen waarbij kinderoffers in officiële kerken worden gebracht en dat het de Vrijmetselarij is die daarachter zit. Dat klopt met mijn informatie. In een bericht van J.N.S.R. staat dat tijdens die 'missen' ook geconsacreerde hosties worden misbruikt. (In datzelfde bericht van J.N.S.R. wordt gevraagd ter eerherstel misintenties op te dragen, wat ik ook regelmatig doe.) Die Hosties worden dan met naalden doorstoken en dergelijke. In dat bericht van de 29e staat ook dat deze misdadigers felle God-haters zijn (en daarom ook Christus haten). Nou vraag ik je, hoe kun je iemand haten in wie je niet gelooft? En hoe kun je Heilige Hosties martelen als je denkt dat het niets voorstelt? Een vreemde tegenstrijdigheid. Gezegd moet worden dat als je eenmaal in het web gevangen zit, je daar moeilijk uit kunt komen.

Een goede kennis van mij vertelde destijds dat haar oom een satanist was. Toen hij, reeds een oudere man, tot bekering kwam bad hij: "Jezus ik leg mijn leven in Uw hand, maar ik wil U toch om een gunst vragen. Ik ben bang voor de konsekwenties en durf ook niet op mijzelf te vertrouwen. Laat mij alstublieft sterven. Als het niet zo is, is het ook goed." De volgende ochtend lag hij dood in bed.

In het bericht van de 29e staat dat de oorsprong van de Vrijmetselarij in de Middeleeuwen moet worden gezocht. Mijn wetenschappelijk onderzoek heeft dat uitgewezen. De alchemie, wat in zijn oorspronkelijke vorm pure satansaanbidding is, is met de Kruistochten uit de Islamitische landen naar het Westen gekomen. De Vrijmetselarij is een alchemistische stroming die als een herkenbare vrijmetselaarsbeweging kan worden teruggevoerd naar de Vicenza Colloquia (Venetiaanse Bijeenkomst) uit 1546. En dat wordt ook binnen de vrijmetselaarskringen erkend, maar niet gevierd omdat toen enkelen zijn opgepakt en gewurgd en de samenzweerders toen moesten vluchten. Sozinno, de belangrijkste zocht een heenkomen in Zwitserland en van daaruit kan de beweging via omzwervingen getraceerd worden tot de oprichting van de Moederloge in 1717.

Mijn moeder was baronesse van Heemstra. In de familie van Heemstra bestaat een familietraditie. Een voorvader, die aan de Kruistochten meedeed, had een gewonde Islamiet verzorgd. Toen hij genezen was, zei hij aan mijn voorvader: "Rijkdom bezit ik niet om je mijn dank te betuigen, maar ik zal je een formule geven die je kunt gebruiken om mensen te genezen." Mijn moeder kende die formule (ik heb hem nooit willen wetgen) en heeft die soms toegepast, onder andere bij een kennis die vreselijke tandpijn had en enkele dagen moest wachten om te worden geholpen. In die formule moesten de namen van de vader en moeder worden genoemd. En inderdaad had die man geen pijn meer totdat hij bij de tandarts kwam. Nu gebeurde het volgende. Er was een uitzending van de lepel buigende Uri Geller op de televisie en die zei tijdens de uitzending: "Leg uw kapotte horloge op de televisie en dan zorg ik dat die weer gaat lopen." Mijn moeder vertelde mij dit en liet triomfantelijk het horloge zien dat weer was gaan lopen. Ik liet weten dat dat verkeerd was en dat ze dat horloge moest weggooien. Maar, neen, dat wilde mijn moeder niet. Toen heb ik het van haar gekocht en in zee gesmeten. Vervolgens heb ik haar gezegd: "Die familiespreuk is ook verkeerd en omdat u die nu al vele jaren niet heeft gebruikt en in het Evangelie van Jezus Christus gelooft (zij bad ook regelmatig de rozenkrans), wordt het dan niet eens tijd om die formule in gebed af te zweren. Als door een wesp gestoken reageerde mijn moeder onmiddelijk en fel: "Nee, nee, dat doe ik niet." Daarna is het onderwerp nooit meer ter sprake gekomen. In mijn optiek is het dus volstrekt aanvaardbaar dat de Vrijmetselarij uit die verfoeilijke alchemie is ontstaan.

De steen der wijzen, waarvan altijd sprake is in de alchemie, wordt tijdens een aanbiddingsritueel door Satan zelf overhandigd. Dat wisten alleen de hoogst ingewijden. Met die steen kon op eenvoudige wijze goud worden gemaakt. Er onstond echter 100% puur goud en het was daarom moeilijk verhandelbaar. Men kon toen nog geen puur goud maken; dus als iemand werd betrapt op het in bezit zijn van puur goud riskeerde hij te worden gevangen gezet of erger.

Onze moderne wetenschap is uit de alchemie ontstaan en we hoeven dus niet verbaasd te staan dat de wetenschap zulke wrange vruchten heeft voortgebracht.

Deze kwesties bespreek ik in een nog niet gepubliceerd boek (in het Engels). Degenen die daarin zijn geïnteresseerd kunnen zich bij mij opgeven (hubert.luns@telenet.be). Het is zware kost en heet "The Ascent of Man and Science in the Confrontation with the Mysterium Coniunctionis". De titel had ook kunnen luiden: "The Ascent of Science, from Plato to Newton". Het is een baanbrekend stuk werk en zal mettertijd zijn plaats vinden in de klassieke literatuur.

In Christus en Maria verenigd,

Hubert

Gewetensonderzoek voor priesters.
1. “Omwille van hen wijd Ik Mij aan U, opdat ook zij in waarheid aan U toegewijd mogen zijn” (Joh. 17,19)
Beoog ik ernstig de heiligheid van mijn priesterschap? Ben ik overtuigd dat de vruchtbaarheid van mijn priesterambt van God komt en dat ik mij met de genade van de Heilige Geest met Christus moet identificeren en mijn leven geven voor het heil van de wereld?

2. “Dit is mijn Lichaam” (Mt. 26,26)
Is het Heilig Misoffer het centrum van mijn innerlijk leven? Bereid ik mij goed voor, celebreer ik met devotie en keer ik nadien in mijzelf om te danken? Is de Mis doorheen de dag gewoonlijk het referentiepunt om God te loven, Hem voor Zijn weldaden te danken, beroep te doen op Zijn welwillendheid en Hem genoegdoening te geven voor mijn zonden en die van alle mensen?

3. “De ijver voor Uw huis zal mij verteren” (Joh. 2,17)
Draag ik de Mis op volgens de vastgestelde riten en regels, in een waarachtige gezindheid, met de goedgekeurde liturgische boeken? Ga ik zorgzaam om met de Heilige Speciën die in het tabernakel bewaard worden, door ze regelmatig te vernieuwen? Ben ik zorgzaam voor het liturgisch vaatwerk? Draag ik waardig de liturgische gewaden die voorgeschreven zijn door de Kerk, rekening houdend met het feit dat ik optreed “in persona Christi Capitis”?

4. “Blijft in mijn liefde” (Joh. 15,9)
Vind ik er vreugde in bij Jezus Christus te verblijven die aanwezig is in het Allerheiligste Sacrament, of in mijn meditatie en stille aanbidding? Ben ik trouw aan het dagelijks bezoek aan het Allerheiligste Sacrament? Is mijn schat in het tabernakel?

5. “Leg ons de gelijkenis uit” (Mt. 13,36)
Doe ik mijn meditatie dagelijks met zorg, en probeer ik iedere vorm van verstrooidheid die mij van God scheidt uit de weg te gaan door Gods licht te zoeken? Overweeg ik trouw de Heilige Schrift? Bid ik zorgvuldig mijn gewone gebeden?

6. Men moet “steeds bidden en daarin niet versagen” (Lc. 18,1)
Bid ik dagelijks heel het Brevier, passend, aandachtig en devoot? Ben trouw aan mijn engagement aan Christus door in deze belangrijke dimensie van mijn ambt in naam van heel de Kerk te bidden?

7. “Kom … om Mij te volgen” (Mt. 19,21)
Is onze Heer Jezus Christus de echte liefde van mijn leven? Onderhoud ik met vreugde het engagement van mijn liefde voor God in de onthouding die het celibaat vraagt? Ben ik bewust stil blijven staan bij gedachten en verlangens of heb ik onkuise handelingen gesteld? Heb ik ongepaste gesprekken gevoerd? Heb ik de gelegenheid gezocht waarin ik zou kunnen zondigen tegen de kuisheid? Heb ik mijn blik beheerst? Was ik voorzichtig in de manier waarin ik met verschillende categorieën van personen omging? Getuigt mijn leven ten overstaan van de gelovigen, dat zuiverheid mogelijk is, vruchtbaar en een bron van geluk?

8. “Wie zijt gij?” (Joh. 1,19)
Vind ik in mijn gewone gedrag elementen van zwakheid, luiheid, ontmoediging? Zijn mijn gesprekken in overeenstemming met de humane en bovennatuurlijke betekenis die een priester moet hebben? Zorg ik ervoor dat geen oppervlakkige of frivole aspecten binnensluipen in mijn leven? Ben ik in al mijn daden coherent met mijn priesterlijke staat?

9. “De Mensenzoon heeft niets waar Hij zijn hoofd op kan laten rusten” (Mt. 8,19)
Hou ik van de christelijke armoede? Rust mijn hart in God en ben ik innerlijk onthecht van al het overige? Ben ik bereid afstand te doen van mijn huidige gerieflijkheden, persoonlijke plannen, gerechtvaardigde affecties, om God beter te dienen? Bezit ik oppervlakkige zaken, heb ik onnodige uitgaven gedaan of ben ik in de greep van consumptiegoederen? Doe ik het mogelijke om momenten in te bouwen van rust en verlof in Gods aanwezigheid, in het besef dat ik altijd en overal priester ben, ook op die momenten?

10. “Gij hebt deze dingen verborgen gehouden voor wijzen en verstandigen, maar Ge hebt ze geopenbaard aan kleinen” (Mt. 11,25)
Zijn er in mijn leven zonden van hoogmoed: innerlijke moeilijkheden, gevoeligheden, irritaties, weerstand om te vergeven, een neiging tot ontmoediging, enz.? Vraag ik aan God de deugd van nederigheid?

11. “Terstond kwam er bloed en water uit” (Joh. 19,34)
Ben ik ervan overtuigd dat ik door “in de persoon van Christus” op te treden, rechtstreeks betrokken ben bij het Lichaam van Christus, de Kerk? Kan ik oprecht zeggen dat ik van de Kerk hou en dat ik met vreugde ten dienste sta van haar groei, haar aangelegenheden, van ieder lid, van heel de mensheid?

12. “Gij zijt Petrus” (Mt. 16,18)
Nihil sine Episcopo – niets zonder de Bisschop – zei de heilige Ignatius van Antiochië: liggen deze woorden aan de basis van mijn priesterambt? Heb ik de bevelen, raadgevingen of  terechtwijzingen van mijn Ordinarius volgzaam aanvaard? Bid ik bijzonder voor de Heilige Vader, in volledige eenheid met zijn onderricht en intenties?

13. “Gij moet elkaar liefhebben” (Joh. 13,34)
Heb ik mij met mijn broeders-priesters gedragen met voorkomende naastenliefde of heb ik  integendeel door egoïsme, apathie of gebrek aan interesse geen aandacht aan hen gegeven? Was ik degenen die lichamelijk of moreel lijden, nabij? Beleef ik de broederlijkheid zo dat niemand alleen is? Behandel ik al mijn broeders-priesters en ook de lekengelovigen met dezelfde naastenliefde en hetzelfde geduld als Christus?

14. “Ik ben de weg, de waarheid en het leven” (Joh. 14,6)
Ken ik de leer van de Kerk grondig? Assimileer ik ze en geef ik ze trouw door? Ben ik bewust van het feit dat wanneer mijn onderricht niet overeenstemt met het Leergezag - zowel het buitengewone als het gewone – dit een ernstig misbruik is dat de zielen schade doet?

15. “Ga heen en zondig van nu af niet meer” (Joh. 8,11)
De verkondiging van het woord Gods leidt de gelovigen naar de sacramenten. Biecht ik regelmatig en dikwijls, overeenkomstig mijn staat en het heilige waar ik mee omga? Verleen ik edelmoedig het sacrament van de verzoening? Is mijn beschikbaarheid groot voor geestelijke leiding van de gelovigen door er een bepaalde tijd aan te wijden? Bereid ik prediking en catechese zorgvuldig voor? Preek ik met bezieling en liefde voor God?

16. “Jezus riep tot zich die Hij zelf wilde; en zij kwamen bij Hem” (Mc. 3,13)
Heb ik aandacht voor ontkiemende roepingen tot het priesterschap en godgewijde leven? Is het mijn zorg onder alle gelovigen een groter besef te verspreiden van de universele roeping tot heiligheid? Vraag ik de gelovigen te bidden voor roepingen en de heiliging van de geestelijkheid?

17. “De Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen” (Mt. 20,28)
Heb ik geprobeerd mij in het dagelijks leven aan de anderen te geven door dienstbaar te zijn op een evangelische manier? Manifesteer ik de liefde van de Heer in het werk? Zie ik in het kruis de aanwezigheid van Jezus Christus en de overwinning van de liefde?  Is mijn dagelijks leven gekenmerkt door een geest van dienstbaarheid? Beschouw ik de uitoefening van gezag dat aan mijn ambt verbonden is, als een onmisbare vorm van dienstbaarheid?

18. “Ik heb dorst” (Joh. 19,28)
Heb ik werkelijk en edelmoedig gebeden en mezelf opgeofferd voor de zielen die God mij heeft toevertrouwd? Volbreng ik mijn pastorale taken? Ben ik ook toegewijd voor de zielen van de overleden gelovigen?

19. “Zie daar uw zoon. Zie daar uw moeder” (Joh. 19,26-27)
Neem ik hoopvol mijn toevlucht tot de Heilige Maagd, de Moeder van de priesters, om Haar Zoon Jezus te doen beminnen en meer te doen beminnen? Beoefen ik de godsvrucht tot Maria? Reserveer ik alle dagen tijd voor de heilige rozenkrans? Neem ik toevlucht tot Haar moederlijke voorspraak in de strijd tegen de duivel, de begeerte en de geest van de wereld?

20. “Vader, in uw handen beveel Ik mijn geest” (Lc. 23,46)
Sta ik klaar om stervenden bij te staan en de sacramenten toe te dienen? Heb ik in mijn persoonlijke meditatie, catechese en gewone prediking, aandacht voor de leer van de Kerk over de uitersten? Vraag ik de genade van volharding tot het einde en nodig ik de gelovigen uit het ook te doen? Offer ik dikwijls en met devotie de gebeden en misintenties voor de zielen van de overledenen?

Laat de openbaring van Mijn koninkrijk stromen als een rivier zodat je kunt komen tot een duidelijk begrip van je bestemming. Ik zeg je liefdevol dat niets wat er gebeurd in en door je door Mijn Geest slecht is. Als je ogen hebt om te zien en oren om te horen, weet je dat als je Me volledig vertrouwt Ik overvloedig licht en leven over je breng. Bewaar je geestelijke focus, en hou je geloof sterk, zegt de Heer.

MEI-MAAND: MARIA MAAND:

http://jezusmariagroep.blogspot.com/2012/05/mei-maand-maria-maand.html

Hilversum (Van onze redactie) 25 april 2012 –

Paus Benedictus XVI heeft de Duitse bisschoppen gevraagd een nieuwe vertaling te maken van de zogenoemde instellingswoorden, de woorden die Jezus gebruikte toen hij het sacrament van de Eucharistie instelde.

Voor alle mensen
In de Duitse vertaling van de instellingswoorden is – bij “de woorden over de beker” – sprake van ‘Mijn bloed, dat voor alle mensen wordt vergoten, tot vergeving van de zonden’. De paus nu meent dat dit een verkeerde vertaling is. In de tekst van zowel Matteüs als Marcus is sprake van voor velen. Hij schrijft daarom de Duitse bisschoppen voor om het Eucharistisch gebed te veranderen.

Vertalen en interpreteren
Volgens paus Benedictus ontstond er na het Tweede Vaticaans Concilie een, op zich begrijpelijke, neiging om de teksten niet alleen in de volkstaal te vertalen, maar ook om ze dichter bij de mensen te brengen. Dat leidde tot interpretaties die – als het ware – in de vertaling werden verwerkt. Het lijdt, aldus de paus, geen twijfel dat Jezus voor alle mensen gestorven is en hij verwijst ook naar verschillende passages uit het nieuwe testament waaruit dat blijkt. Dat alles laat – aldus de paus – onverlet dat de Kerk gehouden is die woorden te gebruiken, die Jezus zelf ons gegeven heeft. De Duitse bisschoppen hadden de paus gevraagd om een uitspraak in deze kwestie, waarover kennelijk onenigheid bestond binnen de Duitse kerkprovincie.

In Nederland
De vraag is, of deze uitspraak van de paus ook gevolgen heeft voor de vertaling van het Eucharistisch gebed in het Nederlands taalgebied. Ook in het Nederlands wordt immers gesproken van “Mijn bloed dat voor u en alle mensen wordt vergoten. De Nationale Raad voor de Liturgie bericht dat deze kwestie zal worden meegenomen in de bespreking van de gecombineerde commissie van de Nederlandse en Belgische bisschoppenconferenties.

Vanwege Mirjam.