Brief van 25 maart 2012, feest van MARIA Boodschap
Dierbare Vrienden,
«Een kerk is het enige wat waardig kan voorstellen hetgeen een volk voelt aangezien godsdienst het meest verhevene in de mens is», zo oordeelde Antoni Gaudí, de architect van de basiliek van de Heilige Familie in Barcelona (Spanje). Bij de inwijding van dit monument op 7 november 2010 merkte Paus Benedictus XVI op: «In een tijd waarin de mens zijn leven probeert op te bouwen met de rug naar God gekeerd, alsof Hij hem niets meer te zeggen had, is de wijding van deze kerk van de «Heilige Familie» een gebeurtenis van grote betekenis. Door zijn werk laat Gaudí ons zien dat God de ware maat van de mens is, dat het geheim van de ware oorspronkelijkheid, zoals hij het zei, neerkomt op terugkeren naar de oorsprong die God is. Hij zelf is, door op die manier zijn geest open te stellen voor God, in staat geweest in deze stad een ruimte van schoonheid, geloof en hoop te scheppen die de mens leidt naar de ontmoeting met Hem die de waarheid en de schoonheid zelve is.» Antoni Gaudí is geboren op 25 juni 1852 in Reus (provincie Tarragona, Spanje), als vijfde kind van Francesc Gaudí i Serra en Antònia Cornet i Bertran. Hij kreeg al jong het smartelijk verlies van al zijn broers en zussen te verwerken. De opeenvolgende periodes van rouw verklaren waarschijnlijk het stempel van ernst dat het temperament van Gaudí eigen is. Van vaders zijde stamt Antoni af van een oude familie van ketelbouw handwerkslieden. Omdat hij in de werkplaats van zijn vader veelvuldig ziet hoe koper wordt bewerkt ontwikkelt de jonge Antoni de gewoonte in «drie dimensies te denken». Sinds zijn kinderjaren lijdt Antoni aan reumatische pijnen die hij nooit zal kwijtraken. Deze kwaal dwingt hem lange periodes in eenzaamheid door te brengen op een klein landgoed van de familie in Riudoms, dichtbij Reus. Daar vangen zijn ogen het licht van de Middellandse Zee op, met de zuiverste beelden van rotsen, planten en dieren; hij zal de natuur altijd bewonderen als een fantastische leermeesteres. Op school is Antoni geen bijzonder briljante leerling, maar hij krijgt een gedegen geestelijke vorming bij de religieuzen van sint-Jozef Calasanz.
Het enig doel
In het schooljaar 1868-69 vestigt de jongeman zich in Barcelona om les te volgen op de Hogere Technische School voor Architectuur. Hij betaalt zijn studie door te werken voor befaamde ingenieurs en architecten. Hij woont bovendien de colleges Wijsbegeerte, Esthetiek en Geschiedenis aan de Universiteit bij en stelt belang in de wereld van de cultuur. In zijn ogen moet de kunst haar inspiratie zoeken in de wetten en modellen die in de natuur, het werk van de Schepper kunnen worden waargenomen en waarin de Waarheid en de Schoonheid eclatant tot uiting komen. Deze zoektocht naar de schoonheid wordt het enig doel van zijn leven. In 1878 behaalt hij het diploma van architect. Wanneer hij werkt aan de bouw van een coöperatie ontmoet hij een onderwijzeres die les geeft aan arbeiderskinderen. Beide jonge mensen hebben samen lange gesprekken. Na lang te hebben geaarzeld besluit Antoni met haar over verloven te spreken, maar het meisje bekent hem tot haar spijt dat ze reeds verloofd is. De jongeman besluit dan zich met lichaam en ziel aan de Heer te geven, en in de wereld celibatair te leven. Hij zal de zorg op zich nemen voor zijn vader tijdens diens langdurige ouderdom en voor een ziek nichtje , een wees. Antoni ontwerpt voor rekening van een fabrikant van luxe handschoenen een originele vitrine die bestemd is voor de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1878. Wanneer graaf de Güell, man met een grote ontwikkeling en een van grootste fortuinen van Barcelona, hoort dat dit meesterwerk in zijn stad is ontworpen, informeert hij naar de identiteit van de maker ervan. Zo bloeit er tussen beide mannen een eeuwigdurende vriendschap op. Onverwijld ontvangt de kunstenaar van de graaf de opdracht een reeks meubels te ontwerpen en vervolgens talloze constructies zoals die van het zeer ongewone Park Güell. Antoni wordt ook de goede vriend van Mgr. Torras i Bagès, bisschop van Vic, wiens zaligverklaring momenteel in gang is, van de bisschoppen van Mallorca en Astorga, als ook van vele priesters. Dankzij de vriendschap van deze bisschoppen verwerft hij een diepgaand begrip van de liturgie en de maatschappelijke leer van de Kerk. Al in zijn jeugd heeft Gaudí laten zien hoe gevoelig hij is voor de maatschappelijke problemen van zijn tijd, met name voor de levensomstandigheden van de arbeiders. Heel snel beseft hij dat de diepgaande maatschappelijke tegenstrijdigheden van zijn tijd geen oplossing hebben te verwachten van de materialistische utopieën, maar alleen van de toepassing van de christelijke maatschappelijke leer. Gaudí heeft geen enkel boek gepubliceerd. Hij heeft evenwel talloze aantekeningen nagelaten die gewijd zijn aan zijn architectonisch en decoratief werk. Maar we kunnen toch zeggen dat hij een van de beste schrijvers van zijn tijd is geweest, niet op papier, maar op steen. Hij geeft evenmin lezingen, maar zal menigmaal zijn tempel van de Heilige Familie voor bezoekers van commentaar voorzien; en hij zal zijn medewerkers en volgelingen deelgenoot maken van zijn overpeinzingen die doordrongen zijn van menselijke en christelijke wijsheid. Met zijn hartstocht voor esthetiek buigt hij zich over het raadsel van de schoonheid en begrijpt dan dat door het Schone (dat wil zeggen God zelf) de dingen mooi zijn. Hij is van oordeel dat «de schoonheid de pracht is van de waarheid; zonder waarheid, is er geen kunst. Pracht trekt iedereen aan, daarom is kunst universeel». In zijn preek van 7 november 2010 merkt Paus Benedictus XVI op: «In werkelijkheid heeft de mens schoonheid hard nodig; zij is de wortel waaraan de stam van onze vrede en de vruchten van onze hoop ontspruiten. Schoonheid onthult ook iets van God omdat een werk van schoonheid, zoals Hij, pure belangeloosheid is en het uitnodigt tot vrijheid en onttrekt aan zelfzucht.»
Ontwakende harten
De XIXe eeuw is voor Spanje een eeuw van vergaande maatschappelijke omwentelingen. Er heerst een antiklerikale koorts en de Kerk wordt vervolgd. Joseph Bocabella, een boekhandelaar met grote devotie voor St.-Jozef krijgt de ingeving dat er een Tempel, toegewijd aan de Heilige Familie van Nazareth, moet worden gebouwd. Ter vergeving van de zonden van de mensen van zijn tijd wenst hij een sterk getuigenis af te leggen van de liefde van God en van zijn vleesgeworden Zoon, Jezus. Hij schrijft een intekeningsactie uit. Talloze christenen betuigen hun instemming met dit project «opdat de lauwe, ingeslapen harten ontwaken, het Geloof weer opleeft, de Naastenliefde weer warm wordt en de Heer op die manier medelijden krijgt met het land». De werkzaamheden gaan onmiddellijk van start, maar weldra doemt een ernstig geschil tussen Bocabella en zijn architect op; deze laat het project varen. Op een nacht heeft de tante van Bocabella een droom: zij heeft de architect gezien die de Heilige Familie uit de aarde zou doen verrijzen; het is een jongeman met blauwe ogen... Zonder aan deze droom belang te hechten gaat Joseph naar een architectenkantoor. Hij maakt de deur open en staat voor de neus van een jongeman wiens blauwe ogen hem doen huiveren. In Catalonië zijn blauwe ogen inderdaad zeldzaam. Deze jonge architect heet Gaudí. De opvattingen van Bocabella gaan eerder in de richting van een streng classicisme, maar hij schikt zich zonder aarzelen naar de verder reikende zienswijzen van Gaudí. In de overtuiging dat het zonder opoffering onmogelijk is vooruitgang te boeken met een bouwproject, geeft Antoni Gaudí het gemakkelijk leventje op van jonge, zeer geziene architect. Hij gaat meer bidden en beoefent een veeleisende ascese. «Deze Tempel is een tempel van verzoening, verklaart hij. Dat betekent dat zij opofferingen verlangt». In de Vasten van het jaar 1894 vast hij zo gestreng dat zijn ontberingen hem op de rand van de dood brengen. Zijn vriend, Mgr. Torras i Bagès, moet komen om hem over te halen enig voedsel tot zich te nemen. «Het leven is liefde en liefde is opoffering, verklaart Antoni met klem. Wanneer een huis vitaliteit uitstraalt komt dat doordat er zich iemand opoffert. Deze iemand is soms een dienaar, een dienares...» De grote liefde tot God en de naaste die in Antoni leeft heeft zijn wortels in de liefde voor het kruis. Hijzelf bekroont zijn werken, de religieuze én de profane, met een vierarmig kruis dat vaak de afkorting van de Heilige Familie draagt: «JMJ» (Jezus, Maria, Jozef).
Allen hebben een plaats
Gaudí ontwerpt de tempel van de Heilige Familie als een synthese van de katholieke leer. De Schepping van de wereld, het werk van de mens op aarde, de overgang van het rijk der duisternis naar het Rijk van het Licht, de geheimen van het leven van Christus, de zeven sacramenten, de zeven gaven van de Heilige Geest, de Zaligheden, de dood, het Vagevuur, het Laatste Oordeel, de Hel en de Hemel zijn erin vertegenwoordigd« Deze «kathedraal» van ongeveer 100 meter lang zal worden gebouwd naar een bouwtekening in de vorm van een Latijns kruis en zal vijf schepen en drie gevels omvatten. De schepen zullen van elkaar worden gescheiden door nijgende zuilen die een parabolische boog vormen. Alle draagelementen komen in het middelpunt bijeen om aan het bouwwerk zijn stabiliteit te geven. Gaudí heeft deze vernieuwingstechniek bedacht opdat de 18 voorziene torens, van ieder ongeveer 110 meter hoog, zowel bestand zouden zijn tegen storm en wind als tegen onderaardse bewegingen. Het werk van Gaudí zal iedereen toegang bieden: «Het kerkportaal moet groot genoeg zijn, verklaart hij, niet voor de individuele mens, maar voor de gehele mensheid, want allen hebben een plaats in de schoot van hun Schepper.» «Gaudí, zo stelt Benedictus XVI vast, heeft de inspiratie die hij putte uit de drie boeken die hem voedden als mens, als gelovige en als architect: het boek van de natuur, het boek van de Heilige Schrift en het boek van de Liturgie willen verenigen. Op deze manier heeft hij de werkelijkheid van de wereld en de heilsgeschiedenis, zoals deze ons in de Bijbel verteld is en in de Liturgie gestalte heeft gekregen, bij elkaar gebracht. In het gewijde bouwwerk heeft hij stenen, bomen en menselijk leven geïntroduceerd opdat de hele schepping bij elkaar komt in goddelijke lofzang, maar tegelijkertijd heeft hij aan de buitenkant retabels aangebracht om de mensen het geheim van God dat wordt geopenbaard in geboorte, lijden, dood en verrijzenis van Jezus Christus, voor te houden. Zo heeft hij op geniale wijze het menselijk geweten 'gesticht', verankerd in de wereld, open voor God, verlicht en geheiligd door Christus.» Op de enorme bouwplaats van de Heilige Familie brengt Gaudí een fantastische onderlinge saamhorigheid tot stand. De ziekteverzekering bestaat nog niet en arbeiders werken tot het eind van hun leven. Met zijn vooruitziende blik voert de architect een stelsel in van wederzijdse ondersteuning dat bestaat uit heffing van een klein gedeelte van ieders loon om de arbeider die ziek wordt toch uit te betalen. De arbeiders zijn zo zeer op hem gesteld dat ze hem «Vader» noemen wanneer ze over hem spreken; Gaudí zal het nooit weten. Zijn goedheid is spreekwoordelijk. Op een dag verschijnt een beeldhouwer op de bouwplaats na een slapeloze nacht. De architect zegt tegen hem: «Wanneer het lichaam het nodig heeft is rust nemen het eerste wat je moet doen. Ja, antwoordt de beeldhouwer, zodra ik thuis kom zal ik dat doen. Nee, je moet het nu doen.» En de beeldhouwer moet doen wat hem wordt gezegd. De goedheid van deze vader gaat niettemin gepaard met een zeer groot gevoel voor gerechtigheid. Een van zijn cliënten wil hem de achterstallige honoraria niet uitbetalen. Gaudí gaat ogenblikkelijk naar het gerecht en wanneer het proces is gewonnen geeft hij het geld aan een communauteit van religieuzes. In samenwerking met de pastoor van de parochie ontwerpt en financiert hij met eigen spaargeld de bouw van een school voor de kinderen van de metselaars en de nederigste gezinnen van de buurt. «De armen, zo zei hij, moeten in de Kerk, die de christelijke naastenliefde is, altijd van harte welkom zijn.» Maar Gaudí heeft af en toe ook aanvallen van onvriendelijkheid die zich uiten in venijnige opmerkingen. «Met het temperament van mij, beweert hij, heb ik geen andere oplossing dan de dingen te zeggen zoals ik ze zie. De mensen lijden er wel onder...» Hij zal er nog aan toevoegen: «Door mijn wilskracht heb ik alle obstakels overwonnen, maar één ding is niet gelukt: mijn temperament veranderen.» Dat belet hem niet vrolijk van aard te zijn en grapjes te kunnen waarderen.
Bij hem
Op een dag wordt Gaudí, die in gezelschap van een beeldhouwer een bezoek brengt aan het ziekenhuis, door een zuster bij een arme stervende gebracht die geen familie meer heeft. De twee mannen blijven bij de zieke, fluisteren hem gebeden in het oor totdat hij zeer vredig de laatste adem uitblaast. «De devotie van deze stervende, zal de architect later zeggen, heeft me op het idee gebracht dat de Heilige Familie bij hem was. Ik denk dat we het tafereel kunnen uitbeelden in de kruisgang van de Tempel.» Ter plekke maakt hij de schets: het Kind Jezus in de armen van zijn Moeder buigt zich glimlachend voorover om de stervende te strelen, en St.-Jozef beziet het tafereel vanaf het voeteneinde van het bed. Gaudí weet ieders capaciteiten te benutten: «Arbeid is de vrucht van samenwerking en die kan slechts op liefde worden gebouwd. De architect moet alles benutten wat zijn medewerkers weten en kunnen. Ieders specifieke kundigheid moet tot zijn recht komen. Alle inspanningen moeten in het geheel opgaan, worden gebundeld en steun krijgen wanneer ontmoediging optreedt. Op die manier werkt men met vreugde en met de zelfverzekerdheid die het resultaat is van het vertrouwen die de organisator inboezemt. Weet dat nutteloze niet bestaan. Iedereen is nuttig naar gelang zijn eigen capaciteiten. Het volstaat die van ieder te ontdekken.» Ook in zijn constructies neemt Gaudí graag brokstukken, dingen die ogenschijnlijk geen nut hebben, op. Hij cultiveert overigens de liefde voor het goed afgeleverde werk en zoekt altijd naar perfectie: «In het algemeen zien de mensen, wanneer ze iets maken en het werk al bevredigend is, ervan af vooruitgang te boeken en stellen zich tevreden met het verkregen resultaat; dat is niet goed: wanneer een werk op weg is naar perfectie moet men eraan werken tot het perfect is». Hij verklaart uit eigen ervaring te hebben geleerd dat de eerste poging zelden een geslaagd resultaat oplevert. Wanneer men hem bepaalde termijnen op wil leggen antwoordt hij dan ook: «Mijn cliënt heeft geen haast»; eigenlijk is hij van mening dat zijn enige cliënt de Heer Zelf is. Wanneer hij echter een fout opmerkt in de uitvoering van het werk van zijn personeel corrigeert hij het met grote fijngevoeligheid door, bijvoorbeeld, te zeggen: «We hebben elkaar niet goed begrepen, we gaan het opnieuw proberen.»
Een handelwijze die aan het hart gaat
Na de vroegtijdige dood van zijn jonge nicht, in 1912, en daarna die van zijn vader, merkt Gaudí op: «Ik heb niets meer. Nu kan ik me geheel aan de Tempel van de Heilige Familie geven». Hij woont alleen in zijn huis in het Güell Park. In oktober 1925 verhuist hij vervolgens naar de bouwplaats van de Heilige Familie. Hij gaat armzalig gekleed; zijn sobere voeding bestaat voornamelijk uit gedroogde vruchten en geitenmelk met citroen. Al zijn honoraria gaan naar de werkzaamheden voor de basiliek. Wanneer de economische crisis voelbaar wordt gaat hij uit bedelen om de arbeiders te kunnen betalen; maar deze handelwijze gaat hem wel aan het hart. Op een dag geeft een arme vrouw hem een peseta, een bedrag van niets, dat hij heel blij in het offerblok in de Tempel gaat deponeren. Weer een andere dag staat hij onder een balkon te schuilen voor de regen; een voorbijganger ziet hem aan voor een echte bedelaar en geeft hem als aalmoes twee peseta's die dezelfde weg gaan. Gaudí's armoede komt hem op enkele misverstanden te staan. Tijdens het bezoek van Infante Isabella aan de Heilige Familie verschijnt Gaudí ter plekke, maar wordt door de koninklijke lijfwachten, die een armoedig geklede man zien, weggeduwd. «Maar, wat zijn die lijfwachten stom!, roepen zijn medewerkers uit. Nee, zegt Gaudí op zijn beurt, ze doen hun werk». Soms wordt hij voor de koster aangezien en geeft hij nederig de tijden van de kerkdiensten. De ex-president van Spaanse Federale Republiek, de heer Francesc Pi i Margall komt op een dag de Heilige Familie bezoeken. Hij daalt af tot aan de crypte die al voor diensten in gebruik is en Gaudí biedt hem vriendelijk wijwater aan. De heer Pi, een antiklerikaal, doet of hij niets gezien heeft maar Gaudì dringt aan: «Meneer Francesc, alstublieft...» En daar maakt Pi i Margall tot zijn eigen verbazing voor het oog van iedereen een mooi kruisteken. Weer een andere dag komt de Rector van de Universiteit van Salamanca, Miguel de Unamuno, groot schrijver en angstig agnostisch geworden. Wanneer hij voor de façade van Christus' Geboorte met zijn overdaad aan christelijke symbolen staat, roept hij tegen de architect: «U, zo'n intelligent man, u gelooft nog in die dingen!» Gaudí reageert niet. Even later hoort men het Angelus luiden: Gaudí onderbreekt de conversatie, neemt zijn hoed af en zonder op of om te kijken begint hij vroom te bidden; waarna hij zegt: «Laus Deo! Ik wens u allen een goede nacht!» Een bezoeker van het gebouw die dezelfde façade staat te bewonderen, die met een overvloed aan elementen uit de natuur is versierd, roept uit: «Maar dit is een lofzang op de Natuur! Ja, antwoordt Gaudí, maar zegt u liever de Schepping!» Gaudí wordt zeer bekritiseerd vanwege de op planten en dieren geïnspireerde ornamenten van zijn werk, versieringen vol leven en beweging: de geschapen natuur vormt aldus het hof van haar Schepper. Iedere dag woont Antoni de Mis bij en verdiept zich in de lezing van het evangelie waaruit hij inspiratie put om de personages te maken die de Heilige Familie versieren. Wanneer hij het Evangelie aanhaalt, is iedereen onder de indruk, zelfs de ongelovigen. Voor hem is «een mens zonder godsdienst een verminkte mens. Om dingen goed te doen is eerst liefde nodig en vervolgens pas techniek.» Als groot liefhebber van Gregoriaans gezang volgt hij een opleiding in het Paleis van de Muziek in Barcelona. Wanneer men hem vraagt naar de reden van die belangstelling, antwoordt hij: «Ik kom hier om architectuur te leren!» Het koor van de Heilige Familie moet ongeveer 3000 zangers kunnen herbergen want de architect is ervan overtuigd dat de Kerk de toekomst heeft. Hij weet dat alle vormen van wijsheid, alle inspanningen van de mens om dichter bij God te komen hun uiteindelijke bestemming in Christus vinden. Zijn architect is een schitterende getuige van deze overtuiging: hij maakt gebruik van herinneringen aan andere tradities of culturen, zoals bij de sokkel die het Kruis draagt. Wanneer hij de bezoekers rondleidt op de bouwplaats komt zijn uitleg neer op een uitstekende uiteenzetting van de christelijke leer. Meerdere mensen van verschillende godsdiensten, met name het boeddhisme en shintoïsme, hebben zich bekeerd door het contact met Gaudí of diens werk.
Zoals verlangd
Op 7 juni 1926, rond 18 uur, bij het uitgaan van de bouwplaats, wordt Gaudí door een tram omver gereden. Hij wordt aangezien voor een bedelaar en naar het ziekenhuis Santa Cruz, dat wordt bestierd door zusters, ten dienste van de armen, gebracht. Daar ontvangt hij het sacrament der stervenden. Als men eenmaal weet wie hij is bieden de kundigste teams van artsen hun behandeling aan; maar het is te laat. Op 10 juni sterft Gaudí, als een arme, zoals hij had verlangd, na deze laatste woorden te hebben uitgesproken: «Mijn God, mijn God!» Bij zijn uitvaart is een groot publiek in rouw en ziet men burgerlijke en kerkelijke gezagsdragers zij aan zij lopen met de eenvoudigste lieden. Hij wordt begraven in de crypte van «zijn» kerk, in de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de Karmel. Zijn zaligverklaringproces is in gang en talloze genaden zijn al door zijn bemiddeling ontvangen. Gaudí had niet gedacht zijn werk zelf te beëindigen: «Ik zou de bouw van de Tempel niet willen beëindigen. Dat zou niet passend zijn... Een Tempel doen verrijzen is een gebed in de tijd. We moeten de toekomstige generaties de mogelijkheid laten God al bouwende te loven, met gebruikmaking van andere stijlen.» En hij herhaalde dikwijls: «Het is Sint-Jozef die deze Tempel zal afwerken». De Heilige Familie die Paus Benedictus XVI heeft verheven tot de rang van basiliek is in feite een nog onvoltooid bouwwerk. Tijdens de inwijding belichtte de Paus een fundamenteel aspect van dit werk: «Gaudí heeft waargemaakt wat een van de belangrijkste opgaven van vandaag is: de scheuring overbruggen tussen menselijk bewustzijn en christelijk geweten, tussen bestaan in deze tijdelijke wereld en open staan voor het eeuwig leven, tussen de schoonheid der dingen en God die de Schoonheid is». En daar voegde hij aan toe: «Wij hebben deze gewijde ruimte opgedragen aan God, die zich aan ons heeft geopenbaard en gegeven in Christus om voor goed «God onder de mensen» te zijn... De Kerk ontleent haar geloofwaardigheid niet aan zichzelf; zij is geroepen om teken en werktuig van Christus te zijn, in volstrekte onderdanigheid aan zijn gezag en geheel in dienst van zijn opdracht. Op de éne Christus is de éne Kerk gegrondvest; Hij is de rots waar ons geloof op rust. Met dit geloof als fundament proberen wij gezamenlijk de wereld het gezicht te tonen van God, die Liefde is, en die de Enige is die een antwoord heeft op het vurig verlangen van de mens naar volheid. Dit is de grote opdracht: aan allen laten zien dat God een God van vrede is en niet van geweld, van vrijheid en niet van dwang, van eendracht en niet van tweedracht .» Moge God ons, ieder op onze plaats, vergunnen om bewerkers van schoonheid en vrede te zijn en getuigen van de Waarheid die Christus is, zodat wij waarlijk kinderen van God kunnen worden genoemd !
Dom Antoine Marie osb
Indien u klikt op de volgende link : "Kroniek 2011"dan kan u de jaarlijkse kroniek van onze Abdij openen, waar u de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van onze gemeenschap in het jaar 2011 kan vinden.
Laat ons op Goede Vrijdag een rozenkrans bidden om vrede in de wereld en de terugkeer van morele waarden in onze gemeenschappen.
Indien mogelijk, bid dan uw rozenkrans tussen de middag en 15 u.
Verenigen we ons door voor deze intenties te bidden met één van de machtigste gebeden die bestaan, ter gelegenheid van één van de heiligste dagen in het liturgische jaar van de Katholieke Kerk.
Terwijl we tot Maria bidden en Haar met onze rozenkrans vereren, denken we aan wat Zij op deze dag van Goede Vrijdag beleefd heeft.
Denk u in wat zou kunnen gebeuren indien alle katholieken ter wereld hun rozenkrans baden op dezelfde dag! In oktober 1573, werd Europa gered van de invasie van de machtige Turkse vloot, omdat de christenen de rozenkrans baden!
Er is veel te winnen en niets te verliezen! U zou deze mail ook kunnen sturen naar alle katholieken uit uw adresboekje en hun vragen hetzelfde te doen.
Wanneer u uw rozenkrans bij u draagt, heeft satan hoofdpijn. Wanneer u hem aanraakt, verliest hij zijn evenwicht. Wanneer u uw rozenkrans bidt, verliest hij het bewustzijn. Laten we onze rozenkrans dikwijls bidden, zodat hij onophoudelijk het bewustzijn verliest
Wanneer u op het punt staat deze boodschap te versturen, zal satan proberen u te demotiveren, doch, stuur hem maar en draag bij tot het bespoedigen van de triomf van Maria!
Dat God u zegene en Maria u bescherme.
Kruistocht van gebed (43) Red zielen tijdens de Waarschuwing
Kruistocht van gebed (43) Red zielen tijdens de Waarschuwing
Dinsdag 3 april 2012 20.00u
O, God de Almachtige Vader,
namens Uw geliefde Zoon, Jezus Christus,
en ter herdenking van Zijn kruisdood om ons van onze zonden te verlossen,
smeek ik U om de zielen te redden die zichzelf niet kunnen redden
en die tijdens de Waarschuwing misschien in doodzonde zullen sterven.
Als genoegdoening voor het lijden van uw geliefde Zoon,
verzoek ik U dringend om diegenen te vergeven die niet in staat zijn
om te streven naar verlossing
aangezien zij niet lang genoeg zullen leven om Jezus, Uw Zoon, te vragen
om de barmhartigheid hen te bevrijden van de zonde.
Amen.
BOODSCHAP. Enkel door de voorspraakgebeden kunnen de zielen in duisternis gered worden.
Enkel door de voorspraakgebeden kunnen de zielen in duisternis gered worden.
Dinsdag 3 april 2012 20.00u
Mijn zeer geliefde dochter, er is een periode tussen nu en de Waarschuwing waarvan Ik wil dat Mijn volgelingen deze doorgronden.
Jullie intense gebeden zijn nodig om de zielen te redden die zichzelf niet meer kunnen redden. Veel van deze zielen zullen de Waarschuwing niet overleven dus is het belangrijk dat zij, en alle anderen die geheel in staat van doodzonde verkeren, door goddelijke tussenkomst gered worden.
Jullie gebeden, het smeken om de redding van hun ziel, zijn nu noodzakelijk. Dat moet nu, tijdens de Goede Week, jullie prioriteit zijn want als jullie Mijn geliefde Vader, in Mijn Heilige Naam, vragen om dergelijke zondaars te redden, zullen jullie gebeden verhoord worden.
Kruistochtgebed (43) Red zielen tijdens de Waarschuwing
O, God de Almachtige Vader,
namens Uw geliefde Zoon, Jezus Christus,
en ter herdenking van Zijn kruisdood om ons van onze zonden te verlossen,
smeek ik U om de zielen te redden die zichzelf niet kunnen redden
en die tijdens de Waarschuwing misschien in doodzonde zullen sterven.
Als genoegdoening voor het lijden van uw geliefde Zoon,
verzoek ik U dringend om diegenen te vergeven die niet in staat zijn
om te streven naar verlossing
aangezien zij niet lang genoeg zullen leven om Jezus, Uw Zoon, te vragen
om de barmhartigheid hen te bevrijden van de zonde.
Amen.
Bid voor alle zondaars ! Het is Mijn grootste wens om heel de mensheid te redden. Enkel door de voorspraakgebeden kunnen deze zielen in duisternis gered worden.
Jullie geliefde Jezus Christus.
05-04-2012
BOODSCHAP. Mijn nieuwe wonderwerken zullen aan de wereld gepresenteerd worden.
Mijn nieuwe wonderwerken zullen aan de wereld gepresenteerd worden.
Zaterdag 31 maart 2012 11.00u
Mijn liefste beminde dochter, je moet moedig blijven doorheen jouw lijden en niet toelaten dat angst je hart binnendringt.
Werkelijk in vereniging met Mij, valt jouw lijden samen met de week waarin Mijn kruisdood herdacht wordt.
Dit is geen toeval. Want het lijden, dat jij en andere dergelijke uitverkoren zielen doorstaan tijdens deze week, zal miljoenen zielen behoeden voor het vuur van de hel.
Net zoals Ik pijn, kwelling en de dood onderging om de mensheid te redden van de eeuwige verdoemenis, zo redden ook de slachtofferzielen andere zielen waardoor deze het geschenk van eeuwig leven gegeven kan worden.
Hoe moeilijk en beangstigend dit lijden ook is, denk altijd aan het geschenk voor de mensheid dat het vertegenwoordigt.
Kinderen, aangezien de Goede Week begint, overdenk a.u.b. Mijn Passie aan het kruis.
Overdenk niet enkel het lijden maar ook het geschenk van de vrijheid dat dit biedt aan heel de mensheid.
Niet één ziel, met inbegrip van de hardvochtige en verharde zondaar door Satan beïnvloed, zal uitgesloten worden van Mijn Barmhartigheid.
De barmhartigheid, die mogelijk gemaakt werd door het geschenk dat Mijn geliefde Vader aan de wereld gaf.
Toen Hij Mijn stuurde, Zijn Eerstgeborene en Enige Zoon, bracht Hij het grootste offer van allen.
Dit offer, het bewijs van Zijn brandende liefde voor al Zijn kinderen, heeft ertoe geleid dat het mogelijk is om Satan voor eens en altijd te vernietigen.
Ten gevolge van de vrije wil, door Mijn Vader aan de mensheid gegeven, zal ieder mens de keuze krijgen.
Je zult ofwel voor Mijn Vader of tegen Hem zijn.
Je zult ofwel kiezen voor het Paradijs van het Eeuwig Leven of voor de verschrikking van de hel.
Satan zal, aangezien zijn dagen bijna op zijn einde lopen, zich niet afzijdig houden terwijl Mijn nieuwe wonderwerken in deze tijd aan de wereld gepresenteerd worden.
Hij zal niet enkel de duistere zielen aanvallen, om hen nog verder in de duisternis en dichter naar zijn domein te lokken, maar hij zal zich ook op vrome Christenen richten.
De wonderwerken waarover Ik spreek, zijn ten eerste Mijn mededelingen door jou, Mijn dochter. Mijn stem wordt gehoord en de bekering vermenigvuldigt zich.
Miljoenen zielen worden nu door middel van deze boodschappen door Mij opgeëist.
De andere wonderwerken omvatten het grootse geschenk van Mijn Barmhartigheid dat ik binnenkort naar de wereld breng wanneer de Waarschuwing plaatsvindt.
Voor het eerst zal elke afzonderlijke man, vrouw en kind het bewijs krijgen dat niet alleen God de Vader bestaat maar dat Ik, Jezus Christus, Zijn Enige Zoon, ook besta.
Dit betekent dat alle religies, waaronder het Joodse volk, Mijn uitverkoren volk waaruit Ik voortkwam, de waarheid zullen inzien.
Het wonder van wereldwijde bekering zal Satan razend maken, die zelfs in dat stadium niet zal opgeven. Die arme zielen, die reeds in verschrikkelijke zonde verkeren, zullen het zeer moeilijk vinden om zich van hem weg te trekken.
Andere wonderwerken zullen wereldwijde gebeurtenissen omvatten, die ecologische wonderen met zich zullen meebrengen, die door Mijn Vader gegeven zullen worden uit Zijn liefde voor Zijn twee getuigen, de Christenen en de Joden.
Er zal aan deze twee religies kracht gegeven worden terwijl ze vervolgd worden.
Hun vijanden zullen lijden omdat zij hen verschrikkelijke straffen opleggen.
En daarna zal er Mijn Tweede Komst zijn, het grootste wonder sinds Mijn Verrijzenis.
Dat zal de dag zijn waarop Ik kom om te oordelen over de levenden en de doden.
Dat is de dag dat Ik kom om Mijn familie te verzamelen zodat wij één worden.
Dat zal het begin zijn van Mijn heerschappij, wanneer de Hemel en de aarde samensmelten om voor 1000 jaar één te worden.
In die tijd zullen allen leven volgens de Goddelijke Wil van Mijn Vader
Jullie geliefde Jezus.
BOODSCHAP. H. Maagd Maria : Ik ben de Middelares. Ik zal jullie gebeden door Mijn bemiddeling voorleggen aan Mijn dierbare Zoon.
H. Maagd Maria : Ik ben de Middelares. Ik zal jullie gebeden door Mijn bemiddeling voorleggen aan Mijn dierbare Zoon.
Vrijdag 30 maart 2012 23.45u
Mijn kind, je moet weten dat naarmate de boodschappen, van Mijn Zoon aan jou, veranderen en zowel gebeurtenissen uit het verleden als toekomstige gebeurtenissen onthullen, jij meer zult aangevallen worden.
Het heilig woord van Mijn Zoon zal altijd verworpen worden door diegenen die weigeren om naar Hem te luisteren.
De menselijke mening is niet belangrijk.
De mededelingen van Mijn Zoon aan de wereld, op dit moment, zijn té belangrijk om toe te laten dat diegenen, die deze boodschappen bestrijden, je afhouden en afleiden van dit werk.
Nu is het de tijd voor nederige bezinning over het lijden van Mijn Zoon aan het kruis.
Mijn kinderen moeten eer betonen aan het offer dat Hij bracht voor de hele mensheid, door tijdens de Goede Week een eigen persoonlijk offer voor Hem te brengen.
Kinderen, bid, bid, bid om de vrede in de wereld !
Bid eveneens om de bescherming van de Paus in deze tijd van heftig verzet tegen de Katholieke Kerk.
Gebed, nederigheid en eenvoudige trouw aan Mijn Zoon, zijn noodzakelijk voor jullie om verbonden te worden met het Hart van Mijn Zoon.
Ik ben de Middelares. Ik zal jullie gebeden door Mijn bemiddeling voorleggen aan Mijn dierbare Zoon.
Ik zal jullie door Mijn bemiddeling helpen om meer van Hem te houden en Hem de troost te schenken die Hij op dit moment, terwijl de wereld Zijn kruisdood herdenkt, nodig heeft.
Jullie geliefde Moeder
Moeder van de Verlossing.
BOODSCHAP. Ik smeek jullie. Kruisig Mij niet opnieuw !
Ik smeek jullie. Kruisig Mij niet opnieuw !
Vrijdag 30 maart 2012 15.00u
Mijn zeer geliefde dochter, het is belangrijk dat al Gods kinderen begrijpen waarom Ik stierf om de wereld te redden van de eeuwige verdoemenis.
Satan, die sinds de val van Adam en Eva heerste in het hart van de mensen, was van mening dat hij met succes de zielen gestolen had.
Het grootste deel van de mensheid wilde het woord van God, vooral de Geboden die hen door Mozes gegeven werden, niet aanvaarden.
Toen werd Ik gestuurd om ervoor te zorgen dat de mensheid de waarheid kreeg, in de hoop dat de wereld deze zou aanvaarden en naar de Vader zou terugkeren.
Hoewel velen Mijn allerheiligste woord aanvaardden, weigerde de meerderheid Mij als de Messias aan te nemen.
De waarheid is dat zij niemand, met inbegrip van de profeten, aanvaard zouden hebben omdat zij er genoegen mee namen te leven in de zonde die hun ziel gevangen hield.
Als zij Mij aanvaard hadden, zou Ik op aarde geheerst hebben en had de hele mensheid kunnen genieten van de eeuwige redding.
In plaats daarvan werd Ik afgewezen.
De Joden, Mijn eigen volk, verachtten Mij.
De farizeeën keken op Mij neer maar wanneer ze mijn heilig woord hoorden, konden ze Mij niet zomaar negeren.
Dat kwam omdat Mijn woorden in hun ziel een licht deden ontvlammen dat zij moeilijk van zich af konden zetten.
Dus bleven zij keer op keer naar Mij terugkomen om Mij te ondervragen.
Hetzelfde geldt ook vandaag. Diegenen onder jullie die beweren Mijn woord gesproken door Mijn profeet te ontkennen, kunnen niet zomaar weglopen.
Ondanks jullie beweringen van afwijzing, blijven jullie keer op keer terugkomen.
Na verloop van tijd zullen jullie Mijn woord, dat vandaag tot jullie gesproken wordt, aanvaarden.
Jullie mogen niet dezelfde fout maken als deze die gemaakt werd door diegenen die Mijn niet enkel afwezen maar die Mij ook kruisigden.
Ik smeek jullie. Kruisig Mij niet opnieuw !
Sta Mij toe om jullie naar de redding te leiden door nu naar Mij te luisteren als Ik jullie vanuit de Hemel oproep om jullie voor te bereiden op de redding en op Mijn Nieuw Paradijs.
Jullie geliefde Jezus.
BOODSCHAP. Jezus onthult details over Zijn kruisiging.
Jezus onthult details over Zijn kruisiging.
Donderdag 29 maart 2012 13.15u
Mijn zeer geliefde dochter, Mijn moment van meer lijden zal tot stand komen wanneer Mijn lijden op het kruis herdacht zal worden.
Geen mens bevat de omvang van Mijn lijden tijdens Mijn kruisiging of de manier waarop Ik gegeseld werd.
Mijn geseling was het ergst. Ik werd op beestachtige wijze geslagen door tien mannen en elke centimeter van Mijn lichaam werd afgeranseld.
Het vlees op Mijn rug werd opengereten en Mijn schouderbladen waren zichtbaar.
Ik kon nauwelijks staan en één oog was gekneusd en verbrijzeld.
Ik kon enkel door Mijn linkeroog zien.
Tegen de tijd dat ze Mij voor Pontius Pilatus brachten en de doornenkroon op Mijn hoofd zetten, kon Ik nog nauwelijks rechtstaan.
Daarna kleedden ze Mij helemaal uit voordat ze een kort, rood gewaad over Mijn hoofd trokken en vervolgens legden ze een palmtak in Mijn rechterhand.
Iedere doorn was als een naald, zo scherp waren deze. Eén van die doornen doorboorde bovendien Mijn rechteroog waardoor ik nauwelijks in staat was om te zien.
Ik verloor zoveel bloed dat Ik braakte en Ik was zo duizelig dat Ik, toen Ik aan Mijn klim naar Calvarië begon, het kruis niet kon houden.
Ik viel zo dikwijls dat het uren duurde voordat Ik de top van de heuvel bereikte.
Ik werd gegeseld en geslagen bij elke stap.
Heel Mijn lichaam was bebloed en overdekt met troebel zweet dat door een verzengende zon voortgebracht werd.
Ik viel een paar keer flauw.
Hoe pijnlijk en afgrijselijk dit ook was, was het verschrikkelijkste van alles de haat die Mij betoond werd, niet alleen door de volwassenen langs de weg, maar ook door de jonge kinderen die Mij schopten omdat zij het voorbeeld van hun ouders volgden.
De kreten die uit hun mond stroomden en de haat was niets vergeleken met de angst die ze voor Mij hadden.
Want achter dit alles stak dat zij nog altijd niet zeker waren of Ik, al dan niet, inderdaad de Messias was die zij al zo lang verwachtten.
Het was daarom gemakkelijker om Mij te haten, Mij aan te klagen dan Mij te aanvaarden want dat zou betekend hebben dat zij hun gewoonten hadden moeten veranderen.
Mijn pijnlijkste moment was toen Ik, na opnieuw in de rug geschopt te zijn, op Mijn zij op de grond lag en Mijn geliefde Moeder naar Mij zag kijken.
Haar Hart was gebroken en Zij moest door twee van Mijn leerlingen ondersteund worden.
Ik kon Haar slechts door het ene overblijvende oog zien en Ik kon het niet verdragen naar Haar kwelling te kijken.
Het hoongelach, het gekrijs en het gebrul van de honderden uit de menigte kon aan de grond, waarop Ik lag, gevoeld worden en er waren zeshonderd soldaten nodig om de kruisiging van Mij te organiseren en er toezicht op te houden.
Ik was het centrum van hun aandacht en de anderen leden niet zoals Ik dat deed.
Toen Mijn polsen, bij de onderkant van Mijn duimen, aan het kruis genageld werden, had Ik geen gevoel meer.
Mijn lichaam was zo gehavend en toegetakeld dat Ik in shock geraakte.
Mijn schouderbladen werden ontwricht en Mijn armen werden uit hun kom gerukt.
De ergste lichamelijke schade werd toegebracht aan Mijn lichaam voordat Ik aan het kruis genageld werd.
Ik slaakte geen kreet.
Geen protest.
Slechts een fluistering.
Dit maakte Mijn beulen, die een reactie verlangden om hun lusten te bevredigen, razend .
Ik heb Mij nooit met hen ingelaten want dat doen zou betekend hebben dat Ik Mij had moeten inlaten met Satan en zijn demonen, die hun ziel teisterden.
Daarom was hun wreedheid naar Mij toe zo intens.
Ik hing vijf uren aan het kruis.
De zon was verschroeiend, zonder wolken om het branden van Mijn huid te helpen verminderen.
Zodra ik Mijn laatste adem uitblies, stuurde Mijn Vader donkere wolken met donder en bliksem.
De storm die plaatsvond was van zon angstaanjagende omvang en zo plotseling dat er bij Mijn toeschouwers op dat moment geen twijfel meer bestond dat Ik werkelijk de Redder was die door God de Vader gestuurd was.
Ik openbaar jou dit, Mijn dochter, als een geschenk aan jou in ruil voor de enorme lijdensdaad die je Mij aangeboden hebt.
Zeg Mijn kinderen dat Ik geen spijt heb van Mijn lijden aan het kruis.
Wat Ik wel betreur, is dat Mijn offer vergeten werd en dat zovelen ontkennen dat Mijn kruisiging plaatsvond.
Velen hebben geen idee van wat Ik moest ondergaan omdat veel van Mijn apostelen geen getuige waren van Mijn klim naar Calvarië.
Wat Mij tegenwoordig kwetst, is dat zovelen Mij nog altijd loochenen.
Mijn oproep aan jullie, Mijn volgelingen, is : Laat Mijn kruisiging niet tevergeefs geweest zijn !
Ik stierf voor ALLE zonden, met inbegrip van deze die vandaag de dag bedreven worden.
Ik wil en moet zelfs diegenen redden die Mij ook vandaag nog loochenen.
Jullie geliefde Redder
Jezus Christus.
Kruistocht van gebed (42) Vastengebed om de ene-wereldmunt tegen te houden.
Kruistocht van gebed (42) Vastengebed om de ene-wereldmunt tegen te houden.
Dinsdag 27 maart 2012 18.00u
O Allerhoogste God,
ik bied U mijn geschenk van vasten aan
opdat u de greep van het kwaad in de wereld,
gepland om mijn land te beroven van voedsel met inbegrip van het brood des levens,
een halt zal toeroepen.
Aanvaard mijn offer
en luister naar mijn smeekbeden voor de andere naties
om hen het leed te besparen dat door de Antichrist gepland wordt.
Behoed ons, Lieve Heer,
voor de verdorvenheid en bescherm ons geloof
zodat wij U kunnen vereren met de vrijheid die wij nodig hebben
om u, voor eeuwig en altijd, te beminnen en aanbidden.
Amen.
Mijn kind, één vastendag op Goede Vrijdag zal de naties grote bevrijding van de Boze bezorgen en van diegenen die zijn verdorven verlangen, om de financiën van alle naties te beheersen, opvolgen.
Jullie geliefde Moeder
Moeder van de Verlossing
Moeder van God
BOODSCHAP. H. Maagd Maria : Vraag Mijn kinderen om op Goede Vrijdag een dag te vasten om de ene-wereldmunt te voorkomen.
H. Maagd Maria : Vraag Mijn kinderen om op Goede Vrijdag een dag te vasten om de ene-wereldmunt te voorkomen.
Dinsdag 27 maart 2012 18.00u
Mijn kind, jouw lijden, samen met dat van andere uitverkoren zielen, zal intenser worden tijdens de Goede Week.
Dit is de week waarin de Bedrieger zoveel mogelijk van Gods kinderen als hij kan, zal schaden door oorlogen, vervolging en geweld.
Het is in deze tijd dat hij veel leed, zoals datgene dat Mijn dierbare Zoon onderging tijdens Zijn lijden op het kruis, toebrengt.
Mijn kind, jij moet aan al diegenen, die overal de zielen hebben aangemoedigd om elke vrijdag tot aan Pasen Mijn Heilige Rozenkrans te bidden, zeggen dat dit Mij zeer aangenaam is.
De zielen die zij redden, alsook het leed van hun eigen volk, worden allemaal ondersteund door deze godsvrucht.
De liefde van Mijn Zoon wordt nu, in een tijd van veel leed, door meer mensen overal ter wereld gevoeld.
Hij verzacht hun pijn met Zijn bijzondere genaden en brengt hun ziel tot rust door de kracht van de Heilige Geest.
Kinderen, jullie gebeden, die door jullie zo liefdevol aan de Hemel aangeboden worden, worden gehoord.
Jullie moeten te allen tijde de hulp van Mijn Zoon, en van Mijn Eeuwige Vader, inroepen. Elk afzonderlijk gebed, hoe klein ook, wordt gehoord en beantwoord overeenkomstig de Wil van de Allerhoogste God.
Mijn kind, vraag Mijn kinderen om op Goede Vrijdag een dag te vasten om te verhinderen dat de ene-wereldmunt geïntroduceerd wordt.
Jullie gebeden en vasten kunnen dit bewerkstelligen.
Zodra dit gebed tijdens jullie vasten gebeden wordt, zal Mijn Eeuwige vader beletten dat deze mensen de strenge ingrepen, die zij plannen opdat zij jullie kunnen controleren, opleggen.
Diezelfde mensen willen het Christendom afschaffen dus het is belangrijk dat jullie door speciale offers verhinderen dat dit gebeurt.
Kruistochtgebed (42) Vastengebed om de ene-wereldmunt tegen te houden
O Allerhoogste God,
ik bied U mijn geschenk van vasten aan
opdat u de greep van het kwaad in de wereld,
gepland om mijn land te beroven van voedsel met inbegrip van het brood des levens,
een halt zal toeroepen.
Aanvaard mijn offer
en luister naar mijn smeekbeden voor de andere naties
om hen het leed te besparen dat door de Antichrist gepland wordt.
Behoed ons, Lieve Heer,
voor de verdorvenheid en bescherm ons geloof
zodat wij U kunnen vereren met de vrijheid die wij nodig hebben
om u, voor eeuwig en altijd, te beminnen en aanbidden.
Amen.
Mijn kind, één vastendag op Goede Vrijdag zal de naties grote bevrijding van de Boze bezorgen en van diegenen die zijn verdorven verlangen, om de financiën van alle naties te beheersen, opvolgen.
Jullie geliefde Moeder
Moeder van de Verlossing
Moeder van God
Het doek van Manoppello.
Foto en tekst over het doek van het gelaat van Jezus Christus!
U toegezonden bij het naderen van de Goede Week.
Vriendelijke groeten in Christus.
Arnold Moors.
Mijn Bloed werd in stromen vergoten voor jou ...
HET WARE LEVEN IN GOD
Mijn Bloed werd in stromen vergoten voor jou Deel Mijn Beker met Mij
7 april 1988
Jezus ?
Ik Ben.
Ontvang Mijn Vrede, Vassula. Besef dat Ik je niet helemaal tot hier heb gebracht, en je heb gevormd, om je nu te verlaten. Ik bemin jullie allen. Ik ben het, de Heer, die de zielen wil genezen en verlossen. O ziel ! 1
Beminde ziel, Ik ben het, de Heer, die op je deur kwam kloppen. O, zo beminde ziel ! Ik heb je bij Mij gebracht - Ik voed je nu. Ja, Ik ben het, je Verlosser, die bij je kwam om je te genezen. 2
Beminde ziel, Ik ben het, de Heer, die op je deur kwam kloppn. O, zo beminde ziel ! Ik heb je bij Mij gebracht - Ik voed je nu. Kom !
Nader tot Mij. Ik zal je mooi maken en je zuiveren. Ik zal al je wonden genezen. Ik zal je hernieuwen, Mijn kind. Ik ben het die naar je toekwam. Ik heb je gezocht, ziel. Kom en Ik zal je troosten; kom en rust in Mij, Mijn ziel. Kom tot Mij en eet Mij; kom en drink Mij. Hoor de roep van je Verlosser, en je ziel zal leven. Ik bemin je, beminde ziel. Mijn Bloed werd in stromen vergoten voor jou, voor jouw redding.
Ziel ? Kom en deel Mijn mantel met Mij. Ik zal je beschutten. Ik zal je Toevlucht zijn. Ik ben Jezus, en Jezus betekent Redder.
(Jezus heeft deze Boodschap gegeven, sprekend tot ieder die haar leest. Het is geen toeval, dat u (lezer) Zijn Boodschap van Vrede en Liefde leest. Hij is het, Jezus, die naar u heeft uitgekeken, naar u is toegekomen en u deze Boodschap te lezen heeft gegeven.)
Vergroot Mijn Koninkrijk door Mijn Boodschap te verspreiden, zoals je dat doet. Ik ben het, die Mijn Werken zal vestigen, om Mijn Koninkrijk uit te breiden. Denk eraan, Ik bereik altijd Mijn doel. Glimlach naar je Verlosser. Zegen Mij.
(Ik keerde mij om en zegende Jezus.)
Ik zegen U, Jezus Christus. Ik zegen U.
Ook Ik zegen jou. Verbind je vanavond met Mij. Ik werd door Mijn broeders verlaten en door een van hen verraden. Deel Mijn angsten van Gethsemane met Mij - verlaat Mij niet.
Dat zal ik niet doen, Heer.
Houd Mij altijd in gedachten, troost Mij op deze wijze. Laat Mij zien dat je Mij niet zult verlaten, Vassula. Deel met Mij Mijn doodsstrijd, deel Mijn Beker met Mij. Blijf tot het eind bij Mij, doorleef Mijn Passie. Verheerlijk Mij! Blijf bij Mij.
Jezus. Ja, dat zal ik doen.
(Jezus leek Zijn beproevingen weer helemaal opnieuw te beleven.)
O Vassula ! Treed binnen in Mijn Heilig Hart. Treed binnen in de diepten ervan. Daarbinnen zul je Vrede vinden. Ik, de Heer, heb een plaats voor je bewaard. Jij behoort Mij toe, en Ik jou. De Liefde zal je leiden.
Heer, ik heb U mijn hart gegeven, U kunt met mij doen wat U behaagt.
Vertrouw dan op Mij. Neem Mijn Hand. Ik zal je nooit verlaten!
Leid mij, Heer, want U bent mijn Leidsman en mijn God.
Woensdag ben ik naar de kerk geweest en de priester heeft iedereen gezegend met mirre vermengd met olie. We mochten een stukje katoen in dat mengsel dopen, dat gezegend was door de Kerk, en mee naar huis nemen.
Beatrice kwam naar mijn woonplaats om samen met mij naar de kerk te gaan. Jezus vroeg mij haar te zegenen. Dus zegende ik haar met het mengsel van olie en mirre, dat ik bewaard had. Men zegent als volgt: terwijl men zegent maakt men met de mirre en de olie een kruisteken op het voorhoofd, op de linkerwang en op de rechterwang, de kin, de handpalmen en op de bovenkant van de handen. De priester had enkele woorden gesproken over genezing van lichaam en ziel. Jezus deed mij uitdrukkelijk begrijpen dat Hij deze woorden zou uitspreken.
Later dan, in de kerk, dwaalden mijn gedachten soms af vanwege het taalprobleem. Het Grieks dat er gesproken wordt is klassiek Grieks, en ik begrijp er vrijwel niets van. Te voorkomen dat mijn gedachten afdwaalden gedurende deze drie uren was moeilijk, maar Jezus verzekerde mij dat dit niet zou gebeuren. Telkens wanneer mijn geest begon af te dwalen zou Jezus zeggen :
"Wees bij Mij" of "Blijf bij Mij". Ik geloof dat Hij dat ongeveer tienmaal tegen mij heeft moeten zeggen.
1 Dit is een uitroep voor degene die Hem nu leest. 2 Hier spreekt Jezus tot degene die Zijn Boodschap leest.
Gekregen van onze Gerda.
( Dan. 10: 12 - 14 )
BID, ondanks de poging van de vijand het antwoord te verhinderen. WAAK, voor alles wat de zegen zou kunnen wegnemen. VERTROUW, in de overtuiging dat we nooit verzocht of beproefd worden boven wat we kunnen verdragen.
Steven's fiets.
27 mrt 12 Karina van Tongeren sms't: Bid je mee voor Steven en mij? Vorige week donderdag ben ik met hem een nieuwe fiets gaan kopen voor zijn 21ste verjaardag en omdat z'n vorige van toen hij 10jaar was te klein was, ook omdat hij voor school geen bus had met die spring uren en ik dan werken ben . . Hele mooie dure fiets . . . 2 keer mee maar school en gisteren al gestolen aan 't station in Bilzen en hij was met ketting op slot . . . De Here weet en ziet de fiets . . . We willen de fiets graag terug . . . We zijn bij de politie aangifte gaan doen. . . Pff God zei dank is Steven ok . . . Bedankt alvast om mee te bidden mvgr xxxk en Gods zegen Geantwoord: Breng God lof en eer. Prijs Zijn grote Naam. Voor wat Hij doet. De dief zijn handen zullen branden. Hij kan de fiets niet houden. De fiets komt terug. Om 14.30h sms'te Karina: Steven heeft "dezelfde" nieuwe fiets gekregen vandaag , hij ging vandaag zijn papa helpen en vertelde het dat hij zo een mooie fiets voor z'n 21ste verjaardag had gekregen van mama en dat ze hem gisteren al gestolen hadden . . . Hij was er zo van aangedaan dat hij na het helpen snoeien zei , kom nu krijg je een nieuwe "dezelfde" fiets van mij . . . Voor je 21ste verjaardag ze hebben hem al gehaald . . . Waaw chiek hé God is zo rechtvaardig en goed onvoorstelbaar geweldig goed bedankt voor je steun en gebed van harte mvgr xxxk en Gods rijke zegen
( Ps. 5: 3 )
Kijk naar boven, zegt de Heer. Nogmaals, zeg Ik je, kijk naar Mij !. Je hebt teveel naar je eigen problemen en zorgen gekeken, zodat je niet kon zien wat Ik doe. Je moet zowel zien en weten wat Ik doe als welke de plannen en listen van de vijand tegen je zijn. Dit is een tijd waarin Ik je naar nieuwe geestelijke hoogten breng zodat je zult zien met meer duidelijkheid en onderscheiding. Ik zal ook een nieuwe zalving vrijzetten van vindingrijkheid, en je creatieve verbeelding verhogen. Trek dit alles naar je toe.
( Ps. 131:2 )
Het is belangrijk dat je rustig en kalm blijft temidden van alle onrust om je heen. Als je je richt op de vrede, zal elke chaos die je wil schudden worden afgewend. Neem alles zoals het komt en weet dat Ik je wijsheid, rust, kracht en inzicht geef om elke tegenslag met succes te overwinnen. Zijt sterk en kalm, zegt de Heer.
( Jes. 59: 1 )
Dit is een tijd waarin je moet volhouden. Dit is een kans om te volharden en sterker te worden in je geloof. Het lijkt misschien alsof er geen doorbraak komt, maar Ik zeg je dat ze spoedig komt. Geef niet op. Blijf Mij vertrouwen voor het antwoord op je gebeden. Ik weet en zie waar je door gaat, en Ik hoor je, zegt de Heer. Wees sterk en moedig.
AKTA PILATUS.
EEN KOSTBARE VONDST in de VATICAANSE ARCHIEVEN 1939-1945
Protocol van Pontius Pilatus aan de Romeinse keizer Tiberius
AKTA PILATUS
Edele Keizer, gegroet!
De gebeurtenissen van de laatste dagen in mijn provincie waren van die aard dat ik dacht om over de details te rapporteren zoals de feiten zich voor gedaan hebben. Ik zou niet verbaasd zijn wanneer de gebeurtenissen in de loop der tijden het lot van onze natie zou veranderen. Het lijkt alsof de goden kortelings opgehouden hebben ons genadig te zijn! Bijna ben ik verplicht te zeggen: "Vervloekt zij de dag waarop ik, Valerius Flaus, inspraak gaf in de regering".
Na mijn aankomst te Jeruzalem nam ik mijn intrek in het pretorium en liet een koninklijk maal bereiden, waar ik de hooggeplaatsten van Judea, de hogepriester en zijn gevolg uitnodigde. Op het vastgestelde uur verscheen niet één van de genodigden. Dit was een aanslag op mijn waardigheid. Na enkele dagen verwaardigde zich de hogepriester om mij een bezoek te brengen. Zijn houding was vrij ernstig, maar zeer honend. Hij legde uit dat het hem en zijn mensen niet was toegestaan uit religieuze redenen te zitten aan de tafel van een Romein. Ik hield het voor verstandig om zijn verontschuldigingen te aanvaarden, toch was ik vanaf dit ogenblik overtuigd dat de overwonnenen zich als vijanden van de veroveraars opstelden.
Het leek mij dat van alle veroverde steden Jeruzalem het lastigste was om te regeren. Het volk was zo onrustig dat ik ieder moment vreesde voor een opstand. Om dit eventueel te onderdrukken beschikte ik slechts over een gentorium, een handvol oude soldaten. Ik verzocht de prefect van Syrië om versterking, maar hij deelde mij mede dat hij zelf amper voldoende troepen had om zijn eigen provincie te verdedigen. Een onlesbare dorst naar veroveringen en uitbreiding van ons keizerrijk, het onvermogen om de veroverde gebieden te behouden en te verdedigen, zal betekenen, wat ik vrees, de val van onze edele regering.
Onder de meest verschillende geruchten die mij ter ore kwamen, trok namelijk dit mijn aandacht: een jonge man - werd mij verteld - verscheen in Galilea en predikte op een voorname wijze een nieuwe leer, waarin Hij verkondigde dat God Hem gezonden had. Eerst en vooral was ik in het begin ten zeerste verontrust dat Zijn predikingen het volk zouden opruien tegen Rome, maar weldra verloor ik die vrees want Jezus van Nazareth sprak eerder als een vriend van de Romeinen dan van de Joden.
Toen ik op een dag wandelde op het plein van Sila zag ik een grote menigte. Ik ontwaarde midden in een groep een jonge man, leunend tegen een boom, die rustig en zacht tot de menigte sprak. Er werd mij verteld dat dit nu Jezus van Nazareth was. Dat kon ik nu gemakkelijk raden, zo groot was het verschil tussen Hem en Zijn toehoorders. Een gouden tint van het haar gaf Zijn wezen een hemelse uitstraling. Hij leek ongeveer 30 jaar te zijn en nooit of nooit zag ik zo'n zoete, rustige, heldere gelaatstrekken. Welk een groot verschil tussen Hem en Zijn toehoorders met zwarte baard en bruine huid. Niet van plan om Hem door mijn aanwezigheid te storen, ging ik verder, maar gaf opdracht aan Maultius, mijn secretaris, zich aan te sluiten bij de groep en te luisteren. Deze was een kleinzoon van één van de belangrijkste samenzweerders die in Etruria kampeerden en wachtten op Cataline. Maultius was een inwoner van Judea, woonde er reeds lang en sprak goed Hebreeuws. Hij was mij erg toegewijd en mijn vertrouwen waardig. Ik ontmoette Maultius in het pretorium waar hij mij de prediking herhaalde die Jezus had gegeven te Sila. Ik had iets gelezen bij de filosofen wat qua basisbegrippen vergelijkbaar is. Een van de meest opstandige Joden van Jeruzalem vroeg Hem, of het wettelijk juist was, de keizer belasting te betalen. Jezus antwoordde: "Geef aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt!" Het was door Zijn wijsheid, die de predikingen zo typeerden, dat Ik de Nazarener zoveel vrijheid toestond.
Het lag in mijn macht om Hem gevangen te nemen en te verbannen naar Pontius, maar dit zou een inbreuk hebben geweest tegen de gerechtigheid welke de Romeinen altijd hebben gerespecteerd. Deze man is noch een opstandige of een verleider. Ik bood Hem bescherming aan en schonk Hem mijn gunsten, misschien zonder Zijn weten. Hij was vrij om te handelen, te spreken, samenkomsten te beleggen, leerlingen te kiezen uit het volk, zonder beperkt te zijn door een bepaalde verwijzing. Zou het ooit gebeuren, dat de religie van onze voorvaderen zou verdrongen worden door de religie van deze Jezus, mogen de goden het verhoeden, zo zal het op basis van deze tolerantie zijn dat Rome deze prille ontwikkeling stimuleerde, terwijl ik, ellendeling, het werktuig was van hetgeen de Hebreeën "Voorzienigheid" noemen en wij "noodlot".
Deze onbeperkte vrijheid prikkelde de Joden, niet de armen, maar de rijken en machtigen waartegen ook Jezus streng optrad. Volgens mijn mening gebeurde het uit politieke redenen dat ik de vrijheid van Jezus niet beperkte. "Schriftgeleerden en Farizeeërs", zou Hij zeggen, "jullie zijn een nest van adders, jullie gelijken op mooie graven". Een andere keer heeft Hij honend gesproken over de aalmoezen van de hooggeplaatsten en gezegd dat de bescheiden gift van de arme weduwe veel kostbaarder is in de ogen van God. Dagelijks werden er nieuwe klachten van beschimpingen over Jezus in het pretorium binnengebracht. Eveneens werd ik verwittigd van het feit dat Jezus wel eens een ongeluk kon overkomen. Het was niet de eerste keer dat Jeruzalem diegenen stenigden die zich profeten noemden.
Indien het pretorium gerechtigheid zou weigeren, zou er klacht ingediend worden bij de keizer. Toch werd mijn houding door de senaat goedgekeurd en werd mij troepenversterking beloofd na het beëindigen van de Perzische oorlog. Te zwak om een opstand neer te slaan, besloot ik maatregelen te treffen om de rust in de stad te herstellen zonder het pretorium bloot te stellen aan een vernederende onbekwaamheid of toegevendheid.
Ik verzocht Jezus schriftelijk om een ontmoeting in het pretorium. Hij kwam. In mijn aders vloeit Spaans bloed, gemengd met Romeins en daardoor ervaar ik geen kinderachtige emoties of vrees. Maar toen de Nazarener kwam, terwijl ik aan het wandelen was in de grote hal, leken mijn voeten met een ijzeren hand vast te plakken op de marmervloer en ik beefde aan al mijn ledematen zoals een schuldige misdadiger, terwijl Hij rustig en zacht was, de onschuld zelf. Jezus naderde tot mij en met een gebaar leek Hij te zeggen: "Hier ben Ik!". Een tijd lang bewonderde ik eerbiedig die mooie gestalte, onbekend aan onze talrijke kunstenaars die onze goden vorm en gestalte geven. "Jezus", zei ik eindelijk en mijn tong stotterde, "ik heb u de laatste 3 jaar onbeperkte vrijheid tot prediken geschonken en heb er geen spijt van. Uw woorden zijn als van een wijze en ik weet niet of u Plato of Socrates gelezen hebt. Maar zoveel weet ik dat in uw praten majestatische eenvoud ligt die u ver verheft boven de filosofen. De keizer is hierover geïnformeerd en ik, zijn nederige dienaar in dit land, ben gelukkig u deze vrijheid gegeven te hebben, die u waardig bent. Toch mag ik u niet verzwijgen dat u door uw onderrichtingen machtige, onverzoenlijke vijanden hebt gekregen, wat te begrijpen is. Socrates had zijn vijanden en viel als slachtoffer van hun haat. De uwen zijn dubbel verbitterd op u omwille van uw optreden tegen hen, tegen mij zijn ze kwaad wegens de enorme onbeperkte vrijheid gegeven aan u. Zij klagen mij aan omdat zij denken dat ik met u in een geheime verbinding zou staan met als doel de Hebreeën te beroven van hun kleine rechten, die Rome hun nog gelaten had. Mijn bede - ik zeg niet bevel - is, dat u in het vervolg voorzichtiger bent en milder, rekening houdend met de trots van uw vijanden. Tenslotte hitsen ze de domme bevolking tegen u op en dwingen mij om een werktuig te zijn van het recht".
De Nazarener antwoordde rustig: "Vorst van de aarde, uw woorden zijn niet van een waarachtige wijsheid. Zeg tegen de stortbeek, hou op te stromen aan je bron opdat je niet eerdaags de bomen ontwortelt van je vallei. De stortbeek zal je antwoorden dat hij de wetten van de Schepper moet opvolgen. God alleen weet waarheen de stortbeek vloeit. Waarlijk, Ik zeg u dat vooraleer de Roos van Saron bloeit, het Bloed vergoten zal zijn!". - "Uw bloed zal niet vergoten worden," antwoordde ik met veel gevoel, "U bent kostbaarder in mijn hoogachting omwille van uw wijsheid, dan alle rebellerende en fiere farizeeërs, die de vrijheid misbruiken die de Romeinen hun gelaten hebben en die samenzweren tegen de keizer én onze goedheid interpreteren als vrees. Deze boze schoften hebben het niet in de gaten dat de wolf van Tiberia zich soms verkleedt in schapenvacht. Ik zal U tegen hen beschermen. Mijn pretorium staat voor U klaar als toevluchtsoord. Het is een geheiligde plaats".
Jezus schudde zorgeloos Zijn hoofd en zei met bevalligheid, gratie en een goddelijk lachen: "Wanneer deze dag zal komen, dan zal er geen plaats zijn voor de Mensenzoon, noch boven de aarde of onder de aarde. De toevlucht van de rechtvaardigen is daarboven", zei Hij terwijl Hij wees naar de hemel, "en dat wat in de boeken der profeten staat moet vervuld worden." - "Jonge man," zei ik mild, "U dwingt mij om mijn verzoek te veranderen in een bevel, de veiligheid van de provincie die mij is toevertrouwd vereist dat. U moet meer matigheid aan de dag leggen in uw predikingen. Overtreedt mijn orders niet die U kent! Moge het geluk U behoeden! Het ga U goed!"
"Vorst van de aarde," antwoordde Jezus, "Ik ben niet gekomen om oorlog op aarde te brengen, maar vrede, liefde en welzijn. Ik ben op dezelfde dag geboren toen Caesar Augustus de wereld de Romeinse vrede gaf. Vervolging komt niet van u, Ik verwacht die van anderen en zal ze gehoorzaam tegemoet treden volgens de wil van Mijn Vader die Mij de weg getoond heeft. Onthoudt u daarom van uw wereldse wijsheid. Het is niet in uw macht het Offer op de drempel van de tempel tot verzoening in hechtenis te nemen." Terwijl Hij dit vertelde, verdween Hij zoals een oplichtende schaduw achter de voorhangen van de grote hal.
De vijanden van Jezus gingen weldra met een aanklacht naar Herodes, die toen in Galilea regeerde, om zich te wreken op de Nazarener. Was Herodes zijn eigen mening gevolgd, dan had hij Jezus onmiddellijk laten doden, maar fier op zijn koninklijke waardigheid, vreesde hij een daad te begaan die zijn aanzien bij de senaat kon doen verminderen. Op een dag kwam Herodes naar mij in het pretorium. Na een tamelijk onbeduidende conversatie, vroeg hij mijn visie over Jezus. Ik antwoordde hem dat Jezus mij één van de grootste profeten leek die vele grote naties zou kunnen overtuigen, dat Zijn leringen geenszins godslasterlijk waren en Rome van plan was Hem volledige vrijheid van spreken te geven, wat Zijn manier van handelen ook rechtvaardigde. Het grote feest van de Joden was nabij en het was gebruikelijk om bij deze gelegenheid voordeel te halen uit de algemene feestvreugde die altijd aanwezig was bij de feestelijkheid van het paasfeest.
De stad was vol van mensen die de dood van de Nazarener verlangden. Mijn boodschappers adviseerden mij om het volk voor ons te winnen. Het gevaar werd drukkend. Ik schreef aan de prefect van Syrië om mij honderd soldaten te voet en evenveel troepen te paard te sturen, maar dat wees hij af. Ik wist dat ik met een handjevol veteranen te zwak was om de opstand te onderdrukken en ik had geen andere keuze meer dan om hen te laten begaan. Ze brachten Jezus gevangen en het oproerige gepeupel, niets vrezend van het pretorium, geloofde met hun leiders dat ik hun eisen inwilligde terwijl ze maar riepen aldoor: "Kruisig, kruisig Hem!" Drie machtige partijen hadden zich verzworen tegen Jezus, ten eerste de Herodianen, dan de Sadduceeërs waar de opstandige houding voortkwam uit een dubbele achtergrond. Zij haatten de Nazarener en waren het juk van Rome beu. Zij konden mij niet vergeven dat ik in de heilige stad mijn intrede deed met banieren die het Romeinse blazoen droegen en ofschoon ik in deze zaak een fatale fout beging leek hen deze godslastering minder afschuwelijk. Een ander grief ontwikkelde zich in hun hart.
Ik stelde namelijk voor een deel van de tempelschat voor het algemene welzijn, oprichting van gebouwen te gebruiken. Met duistere gezichten werd mijn voorstel ontvangen. De derde partij, de Farizeeërs waren de ergste vijanden van Jezus. Zij verdroegen maar bitter de strenge aanklachten die Jezus reeds sedert drie jaren tegen hen uitte waar en wanneer Hij de gelegenheid had. Te zwak en te laf om zelf te handelen, namen ze afstand van de ruzies tussen de Herodianen en de Sadduceeërs. Naast deze drie partijen moest ik het opnemen tegen het gewetenloze, lage volk dat altijd bereid is om voordeel te halen uit de verwarring en wanorde van een opstand. Jezus werd voor de hogepriester gesleept en tot de dood veroordeeld. Toen gebeurde het dat de hogepriester Kaifas zijn onderdanigheid spottend ten toon stelde. Hij stuurde zijn gevangene naar mij om de veroordeling te bevestigen en de executie te bekomen. Ik antwoordde hem gezien Jezus een Galileer was, de zaak voor het gerecht van Herodes moest komen. Deze sluwe onderkruiper huichelde onderdanigheid voor en wenste bij voorkeur deze zaak over te laten aan de stadhouder van de keizer. Hij legde het lot van deze arme mens in mijn hand.
Weldra leek het paleis op een versterkte burcht. Ieder moment nam het aantal van opstandigen toe. Jeruzalem liep over van volk uit de bergen en van Nazareth. Gans Judea scheen in de stad te zijn. Ik had een vrouw geraadpleegd die beweerde dat ze in de toekomst kon zien. Wenend viel ze aan mijn voeten en riep: "Hoed u, zie toe dat ze deze Mens niet overleveren want deze is heilig!" Vorige nacht zag ik Hem in een droomvisioen. Hij wandelde op het water, Hij vloog op de vleugels van de wind, Hij sprak tot de onweders en de schuimende zee. Alles was Hem onderdanig en gehoorzaamde Hem. De bergstroom Gideon vloeide met bloed, de standbeelden van de keizer waren in duisternis gehuld zoals een Vestaalse maagd in de groeve. O, Pilatus, onheil zal over u komen indien u niet luistert naar de smeekbeden van uw vrouw. Dreig met de vloek van de Romeinse senaat en met het leger van de keizer. Terwijl de vrouw sprak, kraakte de marmeren trap onder het gewicht van de mensenmassa. De Nazarener werd naar mij teruggebracht. Ik ging, gevolgd door mijn garde naar de gerechtshal en vroeg met strenge toon aan het volk: "Wat verlangen jullie?" Antwoord: "De dood van de Nazarener!" "Voor welke misdaad?" "Hij heeft God gelasterd, Hij heeft de ondergang van de tempel geprofeteerd en noemt Zichzelf de Zoon van God, de Messias, de Koning der Joden!" Daarop antwoordde ik "Op deze beschuldiging straft het Romeinse recht niet met de doodstraf." Toch bleef het onverzoenlijke gepeupel maar roepen: "Kruisig Hem, kruisig Hem!" Het geschreeuw van deze van zinnen beroofde mensen deed het paleis schudden tot op zijn grondvesten. Er was daar slechts één die rustig bleef in de grote massa, en dat was de Nazarener.
Na verscheidene vruchteloze pogingen om Hem tegen de woede van de onbarmhartige vervolgers te beschermen, nam ik op dat ogenblik een maatregel die mij het enigste middel leek om Zijn leven te redden. Ik gaf het bevel om Hem te geselen, dan verlangde ik een waskom en waste mijn handen in de aanwezigheid van de massa. Daarmee heb ik mijn afkeuring getoond over deze daad. Helaas, tevergeefs! Het was naar Zijn leven dat deze ellendelingen dorstten. In onze burgerlijke zaken heb ik dikwijls de emotie van een menigte gezien, maar niets, ook totaal niets, kan met deze huidige beroering vergeleken worden. Er mag werkelijk gezegd worden dat bij deze gebeurtenis alle spoken uit de Hades in Jeruzalem verzameld waren. De massa leek niet te gaan, maar te zweven, te cirkelen zoals in een draaikolk, rollende, levende golven, vanaf het portaal van het pretorium tot de berg Sion roepend, schreeuwend, brullend, zoals nooit eerder gehoord, zelfs niet tijdens de opstanden in Panonia of Porum.
Rond het zesde uur werd het donkerder net zoals in de winter en bij de dood van de grote Julius Caesar. Het was eigenlijk zoals in de maand maart. Ik, de stadhouder van een opstandige provincie, leunde tegen een zuil in de grote hal angstig naar deze vreselijke duisternis kijkend. Deze duivelse barbaren hadden de onschuldige Nazarener naar de plaats van de terechtstelling gesleept. Alles rondom mij leek uitgestorven. Jeruzalem had zijn bewoners uitgespuwd door de poort die leidde naar Golgotha. Een sfeer van verlatenheid en verdriet omhulde mij. Mijn lijfwachten hadden zich aangesloten bij de troepen te paard en de andere soldaten met als doel een beetje macht te vertonen om de orde te bewaren. Ik was alleen en mijn gebroken hart vertelde mij dat wat op dit ogenblik gebeurde eerder behoorde tot de geschiedenis der goden dan die der mensen. Een luid geschreeuw werd vanop Golgotha gehoord, dat een doodstrijd aankondigde, gedragen door de wind en dat nooit eerder door sterfelijke oren was gehoord. Donkere wolken daalden neer over de hele stad en hulden alles in een zwarte sluier. Zo vreselijk waren de tekenen aan de hemel en op aarde dat de zienster (aropagitin) geroepen heeft: "Ofwel lijdt de Schepper van de natuur, ofwel valt het dal uit elkaar!" Tegen het elfde uur trok ik mijn mantel aan en ging de stad uit naar Golgotha. De menigte kwam naar huis, nog steeds opgewonden, bedrukt, zwijgzaam en vertwijfeld. Datgene waarvan ze getuigen zijn geweest heeft hen met angst en gewetenswroeging vervuld.
Ik zag ook mijn kleine groep Romeinse soldaten bedroefd voorbijtrekken. De standaarddrager had de adelaar bedekt als teken van rouw en ik hoorde enkele soldaten praten waaruit ik niet veel wijzer werd. Sommigen vertelden over wonderen. Groepen van mannen en vrouwen hielden halt en keken achterom naar Golgotha verwachtingsvol om nieuwe wonderen te zien. Ik keerde terug naar het pretorium, bedroefd en in mezelf gekeerd. Toen ik de trap opging, die nog bevlekt was van het bloed van de Nazarener, vond ik een oude man in gebukte houding en achter hem enkele wenende vrouwen. Hij wierp zich aan mijn voeten en weende bitter. Het doet mij pijn om een wenende, oude man te zien. "Vader," vroeg ik mild, "wie bent u, wat verlangt u?" "Ik ben Jozef van Arimathea," zei hij, "en ik ben gekomen om u op mijn knieën de toelating te vragen Jezus te begraven." "Uw smeekbede wordt ingewilligd," zei ik hem en ik gaf Maultius het bevel om enkele soldaten mee te nemen als hulp en ook om een ontwijding van het lichaam te vermijden.
Enkele dagen later werd de groeve leeg gevonden en Zijn leerlingen verkondigden in het hele land dat Jezus uit de doden was opgestaan zoals Hij het voorspeld had. Tenslotte was het mijn plicht om u in te lichten over deze beklagenswaardige gebeurtenissen. Ik schreef tijdens de nacht die volgde na de gebeurtenissen en beëindigde net het verslag tegen de ochtendschemering. Toen had ik de indruk alsof ik muziek van de godin der nacht hoorde (de Dianamars). Ik keek naar de Caesarpoort en zag een afdeling soldaten en hoorde in de verte de mars van Caesar. Het was de verlangde versterking, 2000 uitgelezen troepen, die, om hun aankomst te versnellen, heel de nacht onderweg geweest waren. Het was beslist door de goden, riep ik, in mijn handen wringend, dat deze grote ongerechtigheid moest gebeuren: dat de troepen die tot doel hadden die daad van gisteren te voorkomen eerst vandaag arriveren.
Gruwelijk noodlot, hoe speelt u soms met de dingen der sterfelijken! Het was ook waar, wat de Nazarener uitriep stervend op het kruis:
Wij, ons?
ze hebben hem al gehaald . . . Waaw chiek hé 
