Advent 2011. Deel 3.
Gebedsgroep
"HET CENAKEL"
Waregem.
ADVENTS - EN KERSTTIJD 2011
In de Leer bij de Heiligen.
Auteur : Abbé Max Huot de Longchamp, Centre St. Jean de la Croix, F-36230 Mers-sur-Indre
Oorspronkelijke Titel : LAvent et le temps de Noël 2011, à lécole des saints.
"Bereid de weg van de Heer. De weg van de Heer, broeders, waarvan ons gevraagd wordt dat we hem zouden voorbereiden, bereidt zich al gaande voor en men gaat er op in de mate dat men hem voorbereidt. Zelfs als ge op deze weg al een heel eind gevorderd zijt, toch blijft er u steeds hem voor te bereiden opdat, van het punt af waar ge zijt aangekomen, ge steeds verder zoudt vorderen. Zo is het dat de Heer, bij elke stap, die ge zet om zijn weg voor te bereiden, Hijzelf u voorgaat, steeds nieuw, steeds groter. Daarom zal de wijze en de vastbesloten reiziger er aan zal denken te beginnen op het moment dat hij aangekomen is. Hij zal dan vergeten wat er achter hem ligt om elke dag bij zichzelf te herhalen : "Nu, begin ik".
Guerric dIgny (1080-1157) Adventspreek.
2.
Gebruiksaanwijzing.
De zes weken tussen de eerste zondag van de Advent en de Openbaring van de Heer funderen het Christelijk jaar op het mysterie van de Menswording : In de Kerstnacht zullen we verkondigen dat God mens geworden is en bij ons is komen wonen.
Deze zes weken zullen ons toelaten opnieuw volledig bewust te worden van deze fundering en daarom zullen we in de leer gaan "in de school van de heiligen". Onze lezers, die dit reeds gewoon zijn, zullen dit jaar merken dat er een kleine verandering is tegenover vorige jaren. De heiligen, aan wie we de dagelijkse teksten zullen ontlenen, zullen ons een ganse week vergezellen in onze opgang naar Kerstmis en de Openbaring van de Heer :
De eerste week : In vertrouwen verwachten, met Franciscus van Sales.
De tweede week : Zich bekeren met de H. Augustinus
De derde week : Bezinnen met Jean Rigoleux
De vierde week : Jezus in ons laten geboren worden met Jan Tauler
De Kerstweek : Binnen gaan in de stilte van Maria met Guillaume Gibieuf
De week van Openbaring van de Heer (Driekoningen) :
Het jaar goed beginnen, met Jean Nicolas Grou.
We hopen dat door het geven van meerdere teksten van dezelfde auteur, we onze lezers de gelegenheid zullen bieden deze beter te leren kennen en hen de smaak te geven om verder te gaan met hun werken te lezen en van hen zo metgezellen te maken in het Christelijk leven.
Dit zijn korte teksten. Ze zijn bedoeld om traag gelezen te worden, zachtjes overwogen en concreet toegepast. Zo zal men na elke tekst een aanzet vinden om deze meditatie te beginnen en ook een voorstel om dit mysterie te beleven.
3.
Kerstweek :
Binnen gaan in de stilte van Maria
met Guillaume Gibieuf.
Guillaune Gibieuf werd, als vijfde van zes kinderen geboren in de omgeving van Bourges aan het einde van 1583 in een familie van magistraten in Berry. Na zijn studies van de rechten in Bourges, vestigde hij zich in Parijs waar hij doctor wordt in de Theologie aan de Sorbonne in 1612, juist op het moment dat zijn vriend Bérulle het "Oratoire de France" stichtte. Gibieuf sluit zich bij hem aan en neemt praktisch de leiding van de stichting, vooral tijdens de lange reizen van Bérulle naar Rome en Engeland. Een verblijf van Gibieuf in zijn geboortestad Berry geeft hem de gelegenheid een "Oratoire" te stichten in Bourges. Bij de dood van Bérulle in 1629 kent de "Oratoire" stichting belangrijke meningsverschillen aangaande de fundamentele doelstellingen. Tenslotte zal Gibieuf ontslagen worden als verantwoordelijke, zoals dat ook zal gebeuren in de voogdijraad over de Theresiaanse Carmel, waarvan de vestiging in Frankrijk door Bérulle sterk aangemoedigd was. Gibieuf zal echter verder zeer aanwezig blijven in het leven van de Carmel en zijn invloed daar beperkte er zeer sterk de invloed van het Jansenisme. Hijzelf leidde een quasi monnikenleven, zeer teruggetrokken. Hij overleed in Parijs in 1650.
Vriend van Descartes, intellectueel zeer begaafd, heeft Gibieuf ons een niet verwaarloosbaar filosofisch werk nagelaten. Onder andere een verhandeling over de vrijheid. Zijn naam blijft echter verbonden aan "La vie et les grandeurs de Marie" (Het leven en de grootheden van Maria), een enorm werk over theologie en Mariale spiritualiteit, dat in 1637 werd gepubliceerd. Volgens de doctrine helemaal in de lijn van Bérulle, maar waarvan de zeer nauwgezette uitdrukking karakteristiek is voor de generatie van Descartes. Het is dat werk dat onze bezinningen over het mysterie van Kerstmis voedsel zal geven.
ZONDAG, 25 december 2011. KERSTMIS.
Jezus, onze broeder in Maria.
De evangelist zegt ons : "De Maagd baarde haar eerstgeboren Zoon". Hij had even gemakkelijk het woord "enige Zoon" kunnen gebruiken. Waarom heeft hij deze uitdrukking gekozen ? We hebben reden om te geloven dat het om dezelfde reden is als waarom de H. Paulus Jezus-Christus, "de eerstgeborene van vele broeders" noemt. God heeft niet alléén van zijn godheid willen genieten, Hij heeft zich gewaardigd er ons deelgenoot van de maken. Zo heeft Hij niet gewild dat zijn Zoon enige Zoon bleef, maar heeft Hem broeders gegeven : Dat is Zijn plan, dat is Zijn liefde, dat is Zijn instelling en het is onze waardigheid..
Welnu, het is volgens dat plan, dat Jezus-Christus gegeven werd aan de H. Maagd, en ze brengt Hem ter wereld krachtens deze instelling en deze liefde, zo ver dat ze Hem ter wereld brengt als oudste Zoon en niet enkel als enige Zoon. De geboorte, die ze Hem geeft, heeft betrekking tot de roeping die de gelovigen gekregen hebben om broeders en medeerfgenamen van Jezus te zijn. En, op het moment dat de H. Maagd op goddelijke wijze volmaakt geworden is in het moederschap van Jezus, wat voor haar een onvergelijkbare waardigheid betekent, is ze voor ons bevestigd in haar eigenschap van Moeder van alle gelovigen, wat voor ons een genade zonder weerga betekent.
Bijgevolg, o Maria, moeten en willen we u beschouwen als onze Moeder en Moeder krachtens een moederschap dat deel is van het goddelijk moederschap, dat u toekomt ten aanzien van Jezus en dat er zelfs gewoon een uitbreiding er van is, vermits het gans onze eer is ledematen te zijn van Jezus, uw Zoon.
Vie et grandeurs de la Vierge Marie (Leven en grootheden van de H. Maagd Maria) II, 7
4
OVERWEGEN.
Jezus is de "eerste van een menigte broeders" (Rom.8), niet enkel als Zoon van God, maar ook als Zoon van Maria. In dit opzicht gaat de geboorte van Jezus ons aan en maakt van Kerstmis een familiefeest, niet enkel van onze aardse familie, maar ook van onze eeuwige familie.
Het moeder zijn van Maria voor ons is veel meer dan het ontroerend beeld van onze moeders. Maria is tegenover ons wat ze is tegenover Jezus, niet meer, niet minder. En, in werkelijkheid is het dit moederschap dat het fundament is van het moederschap van onze moeders, even zeer als het het fundament is van de broederlijke verhoudingen tussen ons..
Op Kerstdag krijgen onze families hun bovennatuurlijke bestemming. Als de Kerk de ultieme roeping is van onze menselijke samenleving, dan zijn de families er de basiscellen van, met als fundament het vaderschap van God en het moederschap van Maria.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Kerstdag is toegewijd aan het familiaal leven. Zonder twijfel kent mijn familie, in mindere of meerdere mate, de beproevingen van alle andere families : Onenigheden, scheidingen, jaloersheden
Ik zal trachten een opbouwend gebaar te vinden voor mijn familie : Een bijzondere attentie voor hem of haar, die gewoonlijk aan de kant blijft, een lief woord, een geschenkje
MAANDAG, 26 december 2011. H. Stefanus.
Het zwijgen van de Vader.
Is het geen wonderbaar feit dat de hemel en de aarde, de engelen en de herders, van dit groot liefdesmysterie spreken, dat zojuist gebeurd is en eenstemmig samen de lof zingen van de pasgeboren Redder maar dat de H. Maagd, die er de moeder van is, in stilte blijft ?
Maria blijft in stilte uit nederigheid en ze blijft ook zo door de bijzondere overeenstemming met de leiding van God en de huidige toestand van haar Zoon. Ze is immers de Bruid, en de waardige Bruid van de Vader, en in die hoedanigheid moet ze trachten in alles op Hem te gelijken, maar in het bijzonder in de manier waarop ze zich gedraagt tegenover zijn welbeminde Zoon. Ze moet niet beginnen met zich te manifesteren vȯȯr de tijd, die Hij in zijn eeuwig raadsbesluit vastgesteld heeft. Welnu, de Vader hult zich in een wonderbare stilte over zijn Zoon, over een zo goddelijk iets, het enige voorwerp van zijn liefde, van zijn welwillendheid en zijn blik op de aarde, want Hij bemint er enkel Hem, hij heeft enkel in Hem zijn welbehagen, Hij ziet er enkel Hem en als Hij er iets anders bemint, dan is het dat, wat met zijn Zoon verbonden is. Evenwel, Hij spreek er niet over en manifesteert zich niet en, terwijl Hij de aarde verrijkt heeft met het kostbaarste geschenk, dat Hij zou kunnen geven en met een onmetelijke schat, een schat, die Hij niet uit zijn handen, maar uit zijn hart genomen heeft, namelijk, niet uit de kracht, waarmee Hij alles uit het niets heeft geschapen, maar uit zijn eigen substantie. En, na dit alles, laat Hij de wereld onwetend over het oneindige goed dat hij bezit.
Vie et grandeurs de la Vierge Marie. (Leven en grootheden van de Maagd Maria), II,8
5.
OVERWEGEN.
Jezus is geboren in de stilte van Bethlehem, ongeweten van de mensen, in de onverschilligheid van de rijken en in de onbewustheid van hen, die Hij kwam verlossen. "Hadden ze de Heer herkend van glorie, zouden ze Hem niet gekruisigd hebben" zei de H. Paulus.
God heeft het niet nodig erkend te worden. Voor Hem volstaat het om te beminnen, gratis, zonder op zichzelf terug te keren. Liefde is stil, in het hart van de Vader, in het hart van Jezus, in het hart van Maria.
Laten we binnen treden in deze stilte van de eeuwige liefde, laten we leren te zwijgen en te luisteren, laten we het vrome kletsen vluchten en samen met Maria al deze dingen in ons hart bewaren.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik zoek, in de loop van de dag van gisteren, al mijn schadelijke en nutteloze woorden.
DINSDAG, 27 december 2011. Sint Jan, Apostel en Evangelist
De stilte van de Zoon.
De Vader spreekt tot zijn Zoon en de Zoon spreekt tot de Vader. Hij zegt Hem voortdurend : "Gij zijt mijn Zoon, vandaag heb ik U verwekt". En zijn Zoon, die zijn zoon is en tegelijkertijd zijn vazal door deze nieuwe geboorte, spreekt wederkerig tot Hem, aanschouwt Hem en aanbidt Hem als zijn Vader en zijn God. Hij spreekt er echter niet over tot de aarde, door haar ijdelheid, haar hoogmoed, haar losbandigheid, haar gierigheid, haar wraaknemingen en een oneindig aantal ongeregeldheden, onwaardig om zulk een groot iets te kennen en te bezitten.
Bovendien, Jezus, die het Woord van de Vader is, blijft zelf in stilte. Hij is immers kind en hoewel Hij dit is door dat zo te willen en niet omdat Hij onmachtig is, toch bevindt Hij zich vrijwillig in de toestand van onmacht en beperking van de andere kinderen. Het is zijn wil zich daar niet te willen aan onttrekken en onvermurwbaar houdt Hij zich aan dit nederig en edelmoedig besluit. Hij houdt er meer van de hardheid van deze beperking te dragen en ze ook te laten dragen voor zijn dierbare Moeder en Jozef in te lichten over het gevaar dat hij loopt door de boodschap van de engel, dan hoe weinig ook, tekort te komen aan de totale gelijkenis, die Hij wil hebben met de rest van de mensen, in de stilte, de onmacht en de andere vernederingen van het kind zijn.
Bijgevolg, de Maagd, verplicht om te zich schikken naar de handelswijze van de eeuwige Vader en in de genade gelijkend te zijn aan haar Zoon, zoals Hij door de natuur gelijkt op haar, zij blijft in stilte tijdens deze diepe stilte van de eeuwige Vader en van Jezus, haar mens-geworden Zoon.
Vie et grandeurs de la Vierge Marie (Leven en grootheden van de Maagd Maria) II, 8.
OVERWEGEN.
De ouden zagen in de kindsheid van Jezus vooreerst zijn onmacht : "in-fans" wil etymologisch zeggen : "wie niet spreekt". En gans zijn leven, zal Jezus min of meer zwijgen. Wat de evangelisten ons vertellen over zijn woorden, kan men in enkele bladzijden samenvatten. En als men Hem vraagt wat Hij komen doen is, antwoordt Hij enkel : "De Wil van de Vader".
6
Het Evangelie is een liefdeskreet, veel meer dan een handleiding of een methode om de Hemel te bereiken. Jezus zegt ons meer aan zijn Kruis, dan in zijn toespraken, zelfs als zijn toespraken ons zijn Kruis leren verstaan.
Christen zijn is niet over Christus spreken, maar Christus zijn.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik zal vandaag nooit over mezelf spreken.
WOENSDAG, 28 december 2011. Onnozele kinderen.
De stilte van Jezus.
In zijn goddelijkheid en door zijn eeuwige geboorte is Jezus, de Macht, de Wijsheid en het Woord van de Vader. De macht, die alles onderwerpt, de Wijsheid, die alles doordringt en het Woord dat alles uitdrukt, de ongeschapen grootheden en de geschapen zaken, de zichtbare en onzichtbare, de werkelijke en de mogelijke. En het is door de macht van zijn liefde en de grootheid van zijn edelmoedigheid, dat Hij zich heeft verlaagd tot deze toestand van kind-zijn, van onmacht en van stilte in zijn tijdelijke en menselijke toestand. En het is een van de rechten van deze toestand van stilte om ons tot stilte te verplichten en een van de eigenschappen er van om ons in de stilte in te brengen. En allen, die Jezus met een oprechte en een hartelijke liefde beminnen en die houden van alles wat van Hem is en die Hem in stilte zien, moeten in de stilte binnen treden.
"Zwijg voor Jahweh, al wat leeft. Hij staat op en komt uit zijn heilige woning". (Zach.2,17) Dat is ons het bevel tot stilte geven, in aanbidding van de toestand van stilte en van kindsheid, waarin Jezus te midden van ons verschijnt als hij een aanvang neemt met het heiligen van onze natuur. Als God spreekt verplicht zijn Woord ons te zwijgen en te luisteren. Maar als Hij zwijgt, als Hij zichzelf verplicht tot stilte en tot de onmogelijkheid om te spreken en dat Hij zich herleidt tot de slavernij van de kindsheid, hoeveel te meer zijn wij dan niet, door zijn stilte en zijn machteloosheid, verplicht tot stilte ?
Vie et grandeurs de la Vierge Marie. (Leven en grootheden van de Maagd Maria) II,8.
OVERWEGEN.
Christelijk leven zoekt eerst en vooral Christus na te volgen. De Christen houdt van de stilte, omdat Jezus hield van de stilte. Maar Jezus hield van de stilte omdat het door de kracht van zijn liefde is, dat Hij ons heeft verlost en dat de liefde oneindig uitdrukkingen van liefde overstijgt.
Christen zijn, is luisteren naar Jezus omdat het eerst Jezus beminnen is en Hem ontvangen.
Moest Jezus doofstom geweest zijn, Hij zou ons niet minder verlost hebben.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik zal vandaag niemand onderbreken en zal wachten om te spreken tot men me een vraag stelt.
7
DONDERDAG, 29 december 2011. Van de Feria.
De stilte van Maria.
Het is het deel van de H. Maagd in deze heilige tijd : de stilte. Dat is haar weg, haar leven. Haar uitwendige, haar inwendige toestand is een toestand van stilte, een toestand, die het eeuwig Woord aanbidt, dat ze voor haar ogen ziet, aan haar borst houdt en in haar armen, stil en zonder woord. De stilte van Jezus, die een toestand is van machteloosheid en van afhankelijkheid, maar waarin Hij gekomen is door macht en wil, doet haar buiten zichzelf treden en verrukt zich in zichzelf. En ze gaat van de ene stilte naar de andere, van de stilte van aanbidding naar een stilte van omvorming. Haar geest en haar zinnen spannen samen ook om dit leven van stilte in haar te vormen en te bestendigen.
De stilte van de Maagd is geen stilte van gestamel of van machteloosheid, het is een stilte van licht en van verrukking, het is een stilte, die welsprekender is in het loven van Jezus, dan de welsprekendheid zelf. Het is een krachtig en goddelijk effect van de genade, het is een stilte, die veroorzaakt wordt door de stilte van Jezus, die dit goddelijk effect inprent in zijn Moeder, en die haar naar zich toetrekt in zijn eigen stilte en die in zijn nederige goddelijkheid elk woord en elk gedachte van zijn schepsel opneemt.
Zo is het ook een wonder te zien hoe in deze toestand van stilte en van kindsheid van Jezus, de engelen en de mensen spreken en Maria in het geheel niet spreekt. De stilte van Jezus heeft meer macht om haar in een heilige stilte te houden dan de woorden van de engelen en de heiligen macht hebben om haar te doen spreken over dingen, die zo sterk haar woorden waardig zijn en die gezamenlijk door Hemel en aarde aanbeden worden.
Vie et grandeurs de la Vierge Marie, II,8.
OVERWEGEN.
Er bestaat een lege stilte, de stilte van de woestijn of van de gevangenis. Er is een volle stilte, de stilte van de zaal, waar het concert gaat beginnen. De stilte van Bethlehem is de stilte, vol van God, die dit concert opent van het mysterie van de Menswording.
Terwijl Jezus uit Maria geboren is in deze Kerstnacht, blijft Hij in het hart van Maria door de volmaakte harmonie van hun beider stiltes : "Ik in u, gij in Mij, zoals Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is", zegt Jezus aan zijn leerlingen, en eerst aan zijn eerste leerlinge.
Als Maria niet over haar Zoon spreekt, dan is het zonder twijfel dat het niet zo belangrijk is om over Hem te spreken, maar dat het zeer belangrijk is in stilte bij Hem te blijven.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik ga tot bij de kribbe en blijf daar heel eenvoudig enkele minuten in een inwendige en uitwendige stilte. Zonder me met iets bijzonders bezig te houden, over niets te denken , niets te verzinnen. Doorheen eeuwen en landen vervoeg ik Jezus en Maria in de stilte van Bethlehem.
8.
VRIJDAG, 30 december 2011. De H. Familie.
De stilte van de Heilige Familie.
"Maria bewaarde al deze woorden in haar hart". Wij bemerken meerdere buitengewone deugden van de Maagd tijdens de jonge jaren van Jezus, haar Zoon. Ze beoefent ze echter allen in stilte. Ze aanbidt God in stilte, ze voedt Jezus in stilte, in stilte helpt ze aan zijn openbaring terwijl ze nauwkeurig stap na stap de raad en de leiding van God volgt en niet de vurige impulsen van haar ijver, hoewel het onderwerp het zo waard was bekend te worden.
Als Jezus sprak, zou Hij het dan niet even voortreffelijk gedaan hebben in zijn kindsheid als in zijn jongelingsjaren ? Zijn Woord is immers levend en doeltreffend, het is subtiel en doordringend, het dringt door tot in het diepste van de harten, het drijft een wig tussen ziel en geest, het verdeelt namelijk zelfs wat één en ondeelbaar is, het zondert de mens af van zichzelf. En toch blijft Hij gedurende deze lange tijd in stilte en Hij wijkt daar niet van af, noch om zijn Moeder te troosten, noch voor zijn eigen nood. Hij is in gevaar, in dreigend gevaar door de valsheid van Herodes, die het plan opgevat heeft om Hem het leven te doen verliezen. Hij is er, Hij ziet het, Hij voelt het en zwijgt, alsof dat Hem niet raakte. Hij verlaat zich totaal op de voorzienigheid van zijn hemelse Vader. En het is deze stilte, die Maria verrukt, het is deze stilte, die haar in stilte houdt, niet enkel voor de tijd dat haar Zoon daar is, maar voor gans haar leven.
Guillaume Gibieuf. Vie et grandeurs de Marie.(Leven en grootheden van Maria) II.8.
OVERWEGEN.
Op de 33 jaar van zijn aardse leven, heeft Jezus er 30 doorgebracht in de stilte en de discretie van de Heilige Familie in Nazareth. Geen geforceerde stilte : Maria, Jezus en Jozef spreken dagelijks met mekaar over de nieuwsjes van de buurt, de levensbehoeften, de problemen van het werk
Dat alles echter zonder geklets en gemaaktheid.
Jezus moest zich niet verbergen om onopgemerkt te blijven. Hij heeft een gewoon leven geleid. God is zo alledaags dat velen zich afvragen of Hij wel bestaat.
Het bovennatuurlijke is doorzichtig. Heiligheid merkt men niet op, maakt zich nergens ongerust over. Ze is teveel bezig met haar vrienden om zich met haar vijanden te kunnen bezig houden.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Wat is het geluidsniveau van mijn dagelijks leven ? Zijn radio en TV niet dikwijls een vlucht voor de stilte ? Vandaag schakel ik ze beiden uit.
9
ZATERDAG, 31 december 2011. Van de Feria.
De welsprekendheid van de stilte.
Laten we deze stilte van Maria beschouwen, laten we ze aanbidden, laten we ze navolgen. En, zoals ze aangetrokken en verrukt is door de stilte van het kind Jezus, laten we naar Maria gaan en ons aan haar hechten en laten we haar vragen dat zij ons tot de stilte aantrekt, samen met haar. Want wat kan men meer verlangen dan in stilte te blijven in plaats van te spreken als men Jezus en Maria, de Zoon van God en zijn Moeder in stilte ziet ? Bovendien is de stilte het grootste eerbewijs, dat we kunnen brengen aan God, wiens immense grootheid ons ontrukt aan onszelf en ons elk woord ontneemt. Wat de wijze er toe geleid heeft ons deze raad te geven : "God is in de Hemel en gij zijt op aarde, daarom : spreek weinig". Des te meer, omdat wij enkel zouden moeten spreken, als de Geest van Jezus, die in ons woont, er ons toe aanzet, zodat Hij het is, die spreekt door onze mond.
Daarom, overtuigd van het feit dat de meeste van de woorden, die uit onze mond komen, zelfs als we God loven, hun oorsprong vinden in onze eigenliefde en de zonde, die in ons woont, zouden we veel meer moeten geneigd zijn om uit eerbied te zwijgen, zelfs al gaat het over Gods grootheid, dan deze te versieren met onze woorden. Maar laten we ons ook hoeden voor lage en menselijke bewoordingen, als het gaat over deze goddelijke stilte van de Heilige Maagd. Het is een goddelijke stilte, een stilte van aanbidding en omvorming in het kind Jezus, het is een stilte, die voortkomt uit de inwendige gesteldheid van de meest heilige van Zijn schepsels, totaal verzonken en ondergedompeld in haar immensiteit.
Guillaume Gibieuf. Vie et grandeurs de la Vierge Marie, II,8.
OVERWEGEN.
Jezus heeft de naam gekregen "die boven alle namen is" (Fil.2.9). Dus, hoe over Hem spreken ? "Zijn immense grootheid ontrukt ons aan onszelf en ontneemt ons elk woord".
Zolang we de stilte niet verkiezen boven het woord, zijn we niet rijp om het Woord te verkondigen. Het zou "evangeliseren" verwarren met gepraat.
Er is enkel evangelisatie tenzij in "overvloed van beschouwing" zegt ons de H. Thomas. Maria is de grootste Evangeliste omdat ze de meest beschouwende is. In het hart van de Kerk en in het hart van ons Christelijk leven wordt onze apostolische vruchtbaarheid bepaald naar de maat van onze "stilte in aanbidding".
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik zal vandaag gewoon trachten zoveel mogelijk te zwijgen en trachten meer te luisteren dan te spreken. Enkel uit mijn stilte komen voor de noodzakelijkheden van de broederlijke liefde of van mijn plicht van staat.
10
Week van Driekoningen :
Het jaar goed beginnen
met Nicolas Grou.
Geboren in Calais in 1731,studeert de jonge Grou te Parijs vooraleer aan 15 jaar in te treden bij zijn meesters, de Jezuïeten. Briljant professor in de letteren in de meest vermaarde colleges van de Compagnie, onder andere in "La Flèche", wordt hij priester gewijd in 1762. Bij de opheffing van de orde in Frankrijk in 1763 gaat hij in ballingschap naar Lotharingen en naar de Pauselijke staten. Min of meer clandestien komt hij terug naar Parijs en ontmoet er in 1769 een Zuster van de Visitatie, Moeder Pélagie. Deze ontmoeting wordt voor hem beslissend, en door haar vervaagt zijn schitterend intellectueel leven ten bate van een intens mystiek leven. In 1792 wordt hij door de Franse Revolutie gedwongen de wijk te nemen naar Engeland, waar hij zich wijdt aan de geestelijke leiding van zijn Katholieke gastheren, aan het schrijven van een groot aantal korte geestelijke teksten, die later door een andere verbannen Jezuïet worden gebundeld. Hij sterft in Lulworth, aan de zuidkust van Engeland in 1803.
Het "Manuel des âmes intérieures"(Handboek voor inwendige zielen) zal ons deze week helpen om het nieuwe jaar goed te beginnen. Het is het meest verspreide werk van Grou, naast het "Intérieur de Jésus et de Marie" en het "Lécole de Jésus-Christ". Het is als een verzameling van korte gesprekken over alle aspecten van het inwendig leven. Ze zijn geschreven in een eenvoudige, elegante taal en hebben een diepte, die Grou zijn plaats geven bij de geestelijke afstammelingen van de H. Franciscus van Sales.
ZONDAG, 1 januari 2012. H. Maria, Moeder van God.
"De nederigheid van Maria".
Het is alles zijn, door niets te zijn.
Hoe zag er de Heilige Maagd uitwendig uit ? Een eenvoudige vrouw, een arme vrouw, die leefde van haar werk, dertig jaar bezig met de zorg van een klein gezin in Nazareth. Welke ophef heeft ze gemaakt in de wereld ? Door welk belangrijk werk heeft ze zich aan de mensen kenbaar gemaakt ? Wat heeft ze uitwendig gedaan voor de verkondiging van het Evangelie ? En nochtans, ze is de Moeder van God, de heiligste van alle schepselen. Het is zij, die het meest heeft deelgenomen aan de verlossing van het mensdom en de vestiging van het Christelijk geloof.
O, wat betekent het alles te zijn voor God en niets te zijn, op niets aanspraak te maken, enkel te verlangen om onbekend te zijn, vergeten, misprezen, beschouwd te worden als wat er in de wereld het meest gemeen en verwerpelijk is.
Wat betekent dan die sterke devotie tegenover de Heilige Maagd ? Het navolgen van haar innerlijke gesteldheid, van haar lage dunk over zichzelf, haar liefde voor de verborgenheid, de stilte, de teruggetrokkenheid, haar aantrekking tot kleine dingen, haar trouw aan de genade, de eenvoud van haar stille inkeer en inwendig gebed, waarvan het enige voorwerp God was en zijn Wil, Jezus-Christus en zijn liefde, het voortdurend offer van zichzelf en van wat ze beminde en meer moest beminnen dan zichzelf. Laten we haar elke dag vragen dat ze ons tot gids zou zijn en tot voorbeeld voor het inwendig leven en dat ze voor ons de genaden zou bekomen, die we nodig hebben om te kunnen beantwoorden aan de plannen, die God over ons heeft.
Manuel des âmes intérieures..Lintérieur de Marie.
( Handboek voor inwendige zielen. Het innerlijke van Maria)
11
OVERWEGEN.
Voor de meesten onder ons zal 2012 gelijken op het vorige jaar : banaal, gewoon, zonder bijzondere gebeurtenissen. Dat is het materiaal waaruit God de heiligen maakt. De H. Maagd maakte geen lawaai in deze wereld en het is zo dat ze God toeliet wonderen in haar te verrichten.
Laten we 2012 beginnen met de gesteldheid van Maria : stilte, discretie, zelfverloochening. Dit echter om vrij te zijn om te beleven wat waard is beleefd te worden : "God en zijn wil, Jezus-Christus en zijn liefde".
Er zijn er die graag president van de Republiek zouden worden in 1012. Wij hebben de mogelijkheid om veel beter te doen : kind van God worden.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Laten we dit jaar beginnen samen met de Heilige Maagd, door een tientje van onze Rozenkrans te bidden.
MAANDAG, 2 januari 2012. H. Basilius en Gregorius.
Een devoot jaar.
Het woord "devoot", dat uit het Latijn komt, doet denken aan het woord "dévouement" (toewijding). Een devoot iemand is dus een aan God toegewijde persoon. Er is geen sterkere uitdrukking dan "toewijding" om de gesteldheid te beschrijven van de ziel, die alles wil doen, alles wil lijden voor hem, aan wie ze toegewijd is.
De toewijding aan schepselen (ik bedoel, deze, die gewettigd is en door God toegelaten) heeft noodzakelijk grenzen. De toewijding aan God heeft er geen en kan er geen hebben. Van zodra men er ook maar de minste beperking aan stelt, de minste uitzondering, is het geen toewijding meer. De echte en sterke devotie is dus deze gesteltenis van het hart, waardoor men bereid is alles te doen en alles te lijden, zonder uitzondering of beperking, alles wat naar Gods welbehagen is. Deze ingesteldheid is de meest voortreffelijke gave van de H. Geest. Men kan ze niet te dikwijls en met teveel ijver vragen en men moet er zich nooit op beroemen ze te hebben in gans haar volmaaktheid, vermits ze altijd nog kan groeien, ofwel in zichzelf, ofwel in haar gevolgen.
Men ziet, door deze beschrijving, dat de devotie iets inwendig is en zelfs iets intiems. Ze heeft immers betrekking tot het diepste van de ziel, wat er in haar van het meest geestelijk is, te weten : Het verstand en de wil. De devotie bestaat dus noch in redenering, noch in verbeelding, noch in gevoelens. Men is niet devoot omdat men in staat is goed te redeneren over de zaken van God, noch omdat men mooie ideeën heeft, mooie beelden over geestelijke onderwerpen, evenmin als men zelfs tot tranen toe kan bewogen zijn.
Manuel des âmes intérieures. De la vrai et solide dévotion.
(Handboek voor inwendige zielen. Over de ware en stevige devotie).
12
OVERWEGEN.
Het woord devotie heeft een minder goede reputatie gekregen en verwijst naar een ouderwetse en kleinzielige vroomheid. Er bestaat nochtans een belangrijke traditie om het essentiële te verwoorden van een Christelijke houding : alles doen en alles lijden voor Hem aan wie we door ons Doopsel zijn toegewijd.
Gehoorzamen aan Gods geboden is goed en noodzakelijk om in zijn genade te blijven. Christen zijn is echter veel meer : het is een zaak van verliefdheid tussen Hem en ons en het is Zijn welbehagen, dat onze daden regelt, veel meer dan enkel Zijn geboden, die enkel verwittigingen zijn om ons te beschermen tegen een eeuwige dood.
Een devoot jaar is niet tevreden met een Christelijk minimum, maar zoekt voortdurend het maximum te doen.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik zal profiteren van deze eerste week van het jaar om mijn objectieven voor mijn Christelijk leven in 2012 op alle gebieden vast te leggen en eveneens de middelen om deze te bereiken. En vooreerst, voor vandaag, welke plaats zal ik dagelijks voorzien voor het gebed ? En ik schrijf, zwart op wit, op welk moment en op welke plaats ik elke dag een aanzienlijke tijd voor een intieme ontmoeting met de Heer zal programmeren.
DINSDAG, 3 januari 2012. Van de Feria.
De devotie : een manier van leven.
We zien ook dat de devotie niets voorbijgaands is, maar een gewoonte, iets vast, permanent, dat betrekking heeft op alle momenten van het leven en dat alle gedragingen regelt.
Het princiep van de devotie is, vermits God de enige bron is en de enige bewerker van de heiligheid, dat elk redelijk schepsel in alles van Hem moet afhankelijk zijn en zich absoluut moet laten leiden door de Geest van God. Het is nodig dat het uit het diepst van het hart aan God moet gehecht zijn, steeds aandachtig om te luisteren in het binnenste van zichzelf, steeds trouw om uit te voeren wat Hij op elk moment vraagt.
Het is dus onmogelijk echt devoot te zijn tenzij men echt innerlijk is, toegewijd aan stille inkeer, gewoon om zich in zichzelf te keren, of eerder, nooit uit zichzelf te treden, zijn ziel in vrede hebben. Gelijk wie zich aan zijn zinnen overgeeft, aan zijn verbeelding, aan passies, ik zeg niet aan criminele dingen, maar aan deze, die op zichzelf niet slecht zijn, hij zal nooit devoot zijn. De eerste eigenschap van de devotie is immers de zinnen, de verbeelding en de passies te binden en er nooit zijn wil in te laten meeslepen.
Manuel des âmes intérieures. De la vrai et solide devotion.
(Handboek voor inwendige zielen. Over de ware en stevige devotie).
13
OVERWEGEN.
"Uit het diepst van het hart aan God gehecht zijn". Het diepst van het hart, dat is God, zegt de H. Augustinus. Een Christelijk leven is in evenwicht als het nooit deze stille aanwezigheid van God uit het oog verliest, wat ons toelaat in alles, onze gedachten, onze wil en ons handelen, naar Hem te verwijzen.
Om deze aanwezigheid goed levendig te houden maakt de Christen van de ontwikkeling van zijn inwendig leven een absolute prioriteit door het gebed en het luisteren naar het Woord Gods in het middelpunt te plaatsen van zijn tijdsgebruik.
Hoeveel tijd besteden we elke dag aan ons inwendig leven ? Elke week ? Elk jaar ?
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik beslis over de middelen tot christelijke vorming in de loop van 2012 : Ten minste drie boeken van de auteurs die in "Advent in de school van de heiligen" aangehaald zijn. En waarom niet drie volle dagen vastleggen in mijn agenda voor 2012 voor een geestelijke retraite ? Nee, dat is niet voorbehouden voor specialisten ! Drie dagen aan God geven, die u er dit jaar 366 geeft !
WOENSDAG, 4 januari 2012. Van de Feria.
Een jaar "van uit het innerlijke".
Wie nieuwsgierig is, gejaagd, wie zich graag uiterlijk toont, zich graag bemoeit met andermans zaken, kan niet tot zichzelf komen . Wie kritisch is, kwaadsprekend, mopperend, driftig, misprijzend, trots, gevoelig aan alles wat de eigenliefde aangaat, wie gehecht is aan zijn zinnen, koppig, eigenzinnig of gevoelig aan menselijk opzicht, aan de publieke opinie en bijgevolg zwak is, onstandvastig, steeds veranderlijk in zijn princiepen en zijn gedrag, hij zal nooit devoot zijn in de betekenis, die ik heb uitgelegd.
Een echt devoot mens is een mens van inwendig gebed, die zijn vreugde vindt in zijn onderhoud met God, die nooit of bijna nooit zijn aanwezigheid kwijt speelt. Niet dat hij altijd aan God denkt, dat is hier beneden niet mogelijk, maar omdat hij steeds met het hart met Hem verbonden blijft en dat hij steeds door Zijn Geest geleid wordt.
Om aan inwendig gebed te doen heeft men geen boeken nodig, geen methode, geen intellectuele inspanningen, zelfs geen inspanningen van de wil. De echte devote mens hoeft enkel zachtjes binnen te treden in zichzelf : hij zal er God vinden, vrede, soms met smaak, soms in dorheid, maar steeds intiem en reëel.
Hij verkiest het inwendig gebed waar hij veel geeft aan God, het inwendig gebed waarin hij lijdt, het inwendig gebed waarin de eigenliefde geleidelijk aan ondermijnd wordt en geen enkele voldoening meer vindt. In één woord : het eenvoudig, naakt inwendig gebed, zonder enig beeld, zonder duidelijke gewaarwordingen en vrij van al wat de ziel zou kunnen merken of voelen in een ander soort van gebed.
Manuel des âmes intérieures. De la vrai et solide devotion.
(Handboek voor inwendige zielen. Over de ware en stevige devotie).
14
OVERWEGEN.
Als de genade van God uit het diepste van de ziel komt, dan zullen haar eerste effecten zich laten voelen aan de oppervlakte : Er is geen Christelijk inwendig leven zonder eerst orde te maken in het uitwendige leven. Ons inwendig gebed zal maar waarde hebben naar de maat van onze wil om ons als Christen te gedragen.
De bijzonderste moeilijkheid om een intiem leven met God te leiden bestaat er eenvoudig in dat wij in werkelijkheid niet echt willen wat Hij wil. Hoe kunnen we eenvoudigweg zeggen : "Uw wil geschiede" in het Onze Vader, als wij reeds tevoren deze Wil niet willen ?
Als we echter willen wat God wil, dan kunnen we ons zonder voorbehoud aan Hem offeren in het inwendig gebed en het gevolg zal zijn wat Hij wil, gemakkelijk of moeilijk, vreugdevol of in dorheid, maar, in elk geval, meer en meer eenvoudig overgeleverd aan zijn welbehagen. En dat is het "devote leven".
IN PRAKTIJK BRENGEN.
"Nieuwsgierig, gejaagd, graag uiterlijk vertonend, graag bemoeiend met andermans zaken
kritisch, kwaadsprekend, mopperend, driftig, misprijzend, trots
" Ik onderzoek me eens op al deze punten en ik zoek er een uit waarmee ik me dit jaar eens bijzonder zal bezig houden. En, om niet bij mooie voornemens te blijven, schrijf ik, zwart op wit, de maatregelen, die ik zal nemen. Bij voorbeeld : "Het lezen van dagbladen te beperken, als ik te nieuwsgierig ben of in een vlaag van woede niets te beslissen, als ik kwaad ben, enz
DONDERDAG, 5 januari 2012. Van de Feria.
Een jaar in eenvoud en vertrouwen.
De echte devote mens zoekt zich in niets in de dienst van God en hij houdt er aan deze raad op te volgen van de Navolging : Waar ge u ook bevindt, verzaak aan u zelf.
De echte devote mens legt er zich op toe op volmaakte manier zijn plichten van staat en alle echte vereisten van de maatschappij te vervullen. Hij is trouw aan zijn geestelijke oefeningen, maar is er ook geen slaaf van. Hij onderbreekt ze, hij schort ze op, hij laat ze zelfs voor een tijdje achterwege als er een of andere noodzakelijke reden of eenvoudige gepastheid het vereist. Hoewel hij niet zijn eigen wil kan doen, is hij er altijd zeker van dat hij de wil van God doet.
De echt devote mens loopt niet de goede werken achterna. Hij wacht tot de gelegenheid zich voordoet. Hij doet alles wat hij kan voor het welslagen er van, voor zover het van hem afhangt maar laat de uitslag er van over aan God. Hij verkiest verborgen goede werken boven deze die in de belangstelling staan, hoewel hij deze niet mijdt als de eer van God en de stichting van de naaste er belang bij hebben.
De devote mens overlaadt zich niet met traditionele gebeden en met praktijken, die hem de tijd niet laten om te ademen. Steeds bewaart hij de vrijheid van geest, hij is noch scrupuleus, noch ongerust over zichzelf, hij gaat zijn eenvoudig en vertrouwvol zijn weg.
Manuel des âmes intérieures. De la vraie et solide dévotion.
(Handboek van de inwendige zielen. Over de echte en stevige devotie)
15
OVERWEGEN.
De echte devote mens legt er zich op toe op volmaakte manier zijn plichten van staat te vervullen". Jezus heeft zich nooit doen opmerken. Het Christelijk leven is een normaal leven, meestal zelfs banaal. De heiligen gelijken niet op de heiligenbeelden, of ze zouden voor "heiligen" spelen.
De echt devote mens loopt niet de goede werken achterna". Aan hen, die Hem om een wonder vragen, zegt Jezus : "Mijn uur is nog niet gekomen". Teveel ijver is steeds verdacht. Het is zoveel moeilijker om te zwijgen, dan om te spreken !
Gebeden, bedevaarten, allerhande devoties, zijn middelen en zijn in het geheel geen waarborg voor ons Christelijk leven. Sommigen houden van de ambiance van een sacristie, zoals anderen van bibliotheken houden of van speelzalen ! We moeten in deze zaken de Kerk volgen en niet onze voorkeur, zelfs als de Kerk ons praktijken biedt, die aangepast zijn aan ieders smaak.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik kies me een of twee eenvoudige en traditionele devoties (Rozenkrans, bezoekje aan het H. Sacrament
), die me dit jaar zullen vergezellen. Ik bepaal hun frequentie (dagelijks, wekelijks
)
VRIJDAG, 6 januari 2012. Van de Feria.
Een jaar dat aan God niets zal weigeren.
Een devote mens is vastbesloten om aan God niets te weigeren, niets toe te geven aan de eigenliefde, om geen enkele vrijwillige fout te maken. Hij zal echter niet vitten, handelt ronduit, is niet pietluttig. Als hij in een fout vervalt, verontrust hij zich daar niet over, verootmoedigt zich daarover, staat op en denkt er niet meer aan.
Hij verwondert zich niet over zijn zwakheden, over zijn onvolmaaktheden. Hij verliest nooit de moed. Hij weet dat hij niets kan, maar dat God alles kan. Hij rekent niet op zijn goede bedoelingen en goede voornemens maar op de genade en de goedheid van God. Zelfs als hij op een dag honderd keren zou vallen, zou hij daar niet over verslagen zijn maar zou liefdevol de handen naar God uitstrekken en Hem bidden hem op te richten en medelijden met hem te hebben.
De echte devote mens heeft afschuw van het kwaad, maar heeft nog meer liefde voor het goede. Hij denkt er meer aan de deugd te beoefenen dan het kwaad te vermijden. Hij is edelmoedig, grootmoedig en als het er op aankomt zich bloot te stellen voor zijn God, dan vreest hij geen kwetsuren. In één woord : hij houdt er meer van het goede te doen en het risico te lopen hier of daar een onvolmaaktheid te begaan, dan het goede te laten om te vermijden te zondigen.
Manuel des âmes intérieures. De la vrai et solide devotion.
(Handboek voor inwendige zielen. Over de ware en stevige devotie).
16
OVERWEGEN.
Deze week was er op gericht werkelijk een echt Christelijk jaar te willen. Het is echter duidelijk dat de beste voornemens niet gemaakt zijn om zeker uitgevoerd te worden ! We zullen vallen en hervallen. Bijgevolg, ook het berouw maakt deel uit van het Christelijk leven.
Laten we van dit vallen profiteren om te groeien in de nederigheid, die we door welslagen zouden kunnen verliezen. Jezus is gekomen voor de zondaars, niet voor de rechtvaardigen en vermits Hij ons nooit iets kwalijk neemt, waarom dan aan droefheid tijd verliezen, die we zouden kunnen gebruiken om op te staan en verder te gaan ?
De beste manier om de zonde te vermijden is het Evangelie beleven, heel eenvoudig. Men rijdt niet met de wagen met de voet op de rem, maar op het gaspedaal. Het gaspedaal in het Christelijk leven, dat is de liefde van Jezus en gans de organisatie van ons jaar is bedoeld om onze verhouding met Hem te ontwikkelen.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik stel in mijn agenda de data vast, ten minste ongeveer, wanneer ik in 2012 het sacrament van de verzoening zal ontvangen.
ZATERDAG, 7 januari 2012. Van de Feria.
Het geluk Christen te zijn.
Niets is in de omgang van het leven aangenamer dan een echt devote mens. Hij is eenvoudig, rechtgeaard, open, zonder pretentie, zacht, voorkomend, stevig en echt. Zijn gesprek is vrolijk, interessant. Hij kan meedoen met eerbaar vermaak en kan in de welwillendheid zover gaan dat ze op het randje af de zonde vermijdt.
Men moge zeggen wat men wil, de echte devotie is niet triest, noch voor zichzelf, noch voor de anderen. Hoe zou iemand, die voortdurend geniet van het echte goed, van het enige goed voor de mens, kunnen droevig zijn ? Het zijn de passies, die droevig zijn. De gierigheid, de ambitie, de liefde. En het is om zich af te leiden van de pijnen waarmee ze het hart aanvreten, dat men zich met furie op onstuimige genoegens werpt, steeds wisselend, en die de ziel uitputten zonder haar ooit voldoening te schenken.
Gelijk wie die, zoals het hoort, in de dienst van God gaat, zal de waarheid van deze uitspraak ervaren dat God dienen, regeren betekent. Zelfs al is het in armoede, in oneer, in lijden. Al wie, hier beneden, hun geluk zoeken buiten God, zonder uitzondering, bevestigen dit woord van de Heilige Augustinus : "Het hart van de mens, enkel gemaakt voor God, is steeds onrustig tot het rust vindt in God".
Manuel des âmes intérieures. De la vrai et solide devotion.
(Handboek voor inwendige zielen. Over de ware en stevige devotie).
17
OVERWEGEN.
Deze eerste week van het jaar zal men ons tientallen keren geluk hebben toegewenst in 1012. Er is echter maar één geluk : Jezus. "De echte devotie is niet triest, noch voor zichzelf, noch voor de anderen. Hoe zou iemand, die voortdurend geniet van het echte goed, van het enige goed voor de mens, kunnen droevig zijn ?"
Onze tijd kent een ongehoorde materiële rijkdom. Het is alledaags te zeggen dat hij triestig is, bitter, geneigd tot zelfmoord.
Aan het einde van deze Kersttijd "In de school van de heiligen" zullen we zes weken gehad hebben om ons bewust te worden van het echte geluk. Eindigen we met te kiezen !
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik verzamel al de besluiten, die ik deze week genomen heb en zal ze netjes noteren in een schriftje dat ik binnen handbereik houd om ze regelmatig te kunnen herlezen, ze eventueel aan te vullen of aan te passen als ik dat nodig vind. Voor elk besluit zal ik een bilan maken aan het einde van een bepaalde periode voor elke Biecht. Ik zal mijn tekorten hierover belijden.
ZONDAG, 8 januari 2012 . Driekoningen De openbaring van de Heer.
"De wijzen in Bethlehem"
Van Kerstmis naar Pasen.
De kribbe is niet minder een school voor het inwendig leven dan het Kruis. Men begint met de kribbe en eindigt met het Kruis. Kijken we naar Jezus-Christus, die geboren wordt : Hij aanbidt zijn hemelse Vader even volmaakt als aan het Kruis. Maar gans zijn bewondering is opgesloten in het hart. Hij zegt niets, doet niets, Hij is als het ware vernietigd en het is in deze verootmoediging zelf dat de volmaaktheid bestaat van zijn eerbetoon. Laten we dat begrijpen, wij, die ons voortdurend er over beklagen tegenover God te staan als onbehouwen, zonder gedachten, zonder woorden, zonder daden. Deze toestand, die de dood is van de eigenliefde, is God oneindig meer aangenaam dan alles wat onze geest, ons hart en onze mond van het meest sublieme zouden kunnen uitdrukken. Zwijgen voor God, zich verootmoedigen, zich vernederen voor Hem, in zijn Aanwezigheid verblijven, alsof men er niet was, dat is de volmaakte aanbidding in geest en waarheid.
Het is dus noodzakelijk dat we eenvoudig zijn, arm van geest, klein, zoals de herders. Dat we, zoals zij, een rechtgeaard hart hebben, dat we leven in onschuld en dat we volledig gebroken hebben met de zonde. In de persoon van de wijzen zijn ook de groten en de geleerden naar de kribbe geroepen, maar wel de nederige groten, die aan alles onthecht zijn en bereid om alles te offeren om aan de oproep van God te beantwoorden. De geleerden zonder zelfingenomenheid, zonder verwaandheid, gehoorzaam aan het goddelijk licht, waarvoor ze alle redeneringen het zwijgen opleggen.
Manuel des âmes intérieures. La crèche. (Handboek voor inwendige zielen. De kribbe.)
18
OVERWEGEN.
De kribbe nodigt ons uit naar het Kruis, de Kersttijd naar de tijd van de Passie. Over zes weken zullen we beginnen aan de Vasten. Zes weken, waarin we, zoals Maria "we al deze dingen zullen bewaren in ons hart". Dus, zes weken van inwendig leven.
De genade van Kerstmis is wel deze van het binnenkomen van Jezus in ons, langs het diepste van onszelf. Het is zo dat het mysterie van de menswording zich nu vereeuwigt, het mysterie, dat in zich de kiem draagt van onze verlossing, wat we in de liturgische Paastijd zullen beleven. Het is niet te vroeg om ons daar op voor te bereiden "in de school van de heiligen".
Het geheim daartoe is heel eenvoudig : het geheim van de herders en van de Wijzen : armoede van geest, rechtschapenheid van hart, ootmoed.
IN PRAKTIJK BRENGEN.
Ik begin vandaag uit te voeren wat ik gisteren besloten had.
