O Jezus zachtmoedig en nederig van hart, hoor mij aan.

Bevrijd mij, Jezus,

Van het verlangen geliefd te worden

Van het verlangen verheerlijkt te worden

Van het verlangen geëerd te worden

Van het verlangen geprezen te worden

Van het verlangen verkoren te worden boven anderen

Van het verlangen geraadpleegd te worden

Van het verlangen goedgekeurd te worden

Van de angst vernederd te worden

Van de angst geminacht te worden

Van de angst een berisping te ondergaan

Van de angst vergeten te worden

Van de angst onrechtvaardig behandeld te worden

Van de angst verdacht te worden

En Jezus, verleen mij de genade om te verlangen,

Dat men anderen meer liefheeft dan mij

Dat men anderen meer waardeert dan mij

Dat anderen meer aanzien in de wereld zullen genieten dan ik

Dat anderen gekozen worden, en ik opzij gezet

Dat anderen geprezen worden, en ik onopgemerkt blijf

Dat men te allen tijd aan anderen de voorkeur geeft

Dat anderen heiliger mogen worden dan ik, als ik maar zo heilig word als nodig is.

AMEN.

Neem dan de Rozenkrans op om door liefde te gaan in de strijd.

Want door verkeerd te handelen wordt het leven ondraaglijker en onaangenaam.

Want wie sterk wil zijn en op twee benen wil blijven staan.

Laat die nemen Godsliefde met zich mee.

Ook al geeft je naaste broeder niet mee gedwee.

Dan laat hem maar met zijn fouten door laten gaan.

Want ook degene komt op een gegeven moment voor de Troon van God te staan.

God weet het leven, zal het leven, gaan leiden zoals Zijn Wil.

Het recht zal geschieden door eerlijkheid vertrouwen want het wordt opgenomen in de ziel.

God onthoud elke leugen maar ook elke liefdesgedachte.

Geef aan ieder een eerlijke strijd, want dat is wat God van u wil verwachten.

Dreig niet, fosseer niets want dat is een duistere zijde van het leven.

Wij als Vredestichters willen ons met liefde over de aarde begeven.

Haat en nijd maakt toch elke mens kapot.

Ieder weet, een mens is maar een mens en zijn toch allen een kind van God.

Want wat iemand een ander misdaan heeft, zal men kunnen verhalen in zijn levensles.

Men moet willen vergeven, anders gaat het helemaal mis.

Wie God volgt op die manier zoals Hij het ons heeft voor gedaan.

Die zal gelukkig zijn als hij liefdevol naar het Hemelse Koninkrijk mag gaan.

Zalig zij , die ons , bejaarde mensen , oud durven laten worden in deze tijd , zij zullen de rijkdom van onze jaren mogen ervaren. Zalig zij , die aanvaarden dat wij trager worden en behoren tot een ver verleden tijd , zij zullen niet opgeslokt en afgestompt worden door het jachtend razen van deze meedogenloze tijdstrijd. Zalig zij , die beseffen dat onze oren niet alles meer horen en onze ogen niet alles meer zien , zij zullen de taal van ons hart en de tekening van ons leven mogen ontdekken. Zalig zij , die met ons meeleven als wij de lasten van onze oude dag moeten dragen , zij zullen de kracht van onze liefde voelen groeien in het diepste van hun hart. Zalig zij , die ons dagenlang laten vertellen en nooit wrevelig zeggen ; 'Dat heb je mij al duizend keren gezegd' , zij zullen de waarde van de herinnering in de diepte van ons levensverhaal vinden. Zalig zij , die ons 'oud - zijn' en ons 'mens zijn' respecteren en ons onze waardigheid laten , zij zullen eerbiedig en dankbaar het geschenk van onze levensvoltooiing ontvangen. Zalig zij , die door hun milde goedheid ons helpen ons laatste restje levensweg naar God te gaan , zij zullen Hem als kern van ons bestaan doorheen hun dagen dragen. Het zij zo.

Amen.

Mensen te Kafarnaüm vroegen Jezus: "Wat moeten wij doen, opdat wij de werken Gods mogen werken?" (Johannes 6:28). Een wetgeleerde vroeg Hem: "Wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven?" (Lucas 10:25). Een rijke jongeling vroeg Hem: "Wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven?" (Marcus 10:17). Op de Pinksterdag vroeg het volk: "Wat moeten wij doen?" (Handelingen 2:37). De gevangenbewaarder te Filippi vroeg: "Wat moet ik doen om behouden te worden?" (Handelingen 16:30).

Welke antwoorden kregen deze mensen van Jezus en Zijn apostelen?

Een populair antwoord in onze tijd, door Evangelischen gegeven, is: U hoeft helemaal niets te doen! De volgende aanhalingen heb ik op Internet gevonden: (1) "De redding hangt niet af van wat u doet of niet doet"; (2) "Uw heil hangt niet af van wat u doet".

Heeft Jezus geleerd dat men niets moet doen om behouden te worden?

Jezus zei: "Niet een ieder, die tot Mij zegt: Here, Here, zal het Koninkrijk der hemelen binnengaan, maar wie doet de wil mijns Vaders, die in de hemelen is" (Matteüs 7:21). "Een ieder nu, die deze mijn woorden hoort en ze doet, zal gelijken op een verstandig man, die zijn huis bouwde op de rots. En de regen viel neer en de stromen kwamen en de winden waaiden en stortten zich op dat huis, en het viel niet in, want het was op de rots gegrondvest. En een ieder, die deze mijn woorden hoort en ze niet doet, zal gelijken op een dwaas man, die zijn huis bouwde op het zand. En de regen viel neer en de stromen kwamen en de winden waaiden en sloegen tegen dat huis, en het viel in, en zijn val was groot" (Matteüs 7:24 t/m 27).

Dus, om Gods koninkrijk binnen te gaan, moeten wij de wil van de Vader doen. Wij moeten doen wat Jezus zegt.

Evangelischen spreken Jezus tegen wanneer zij beweren dat het heil niet afhankelijk is van wat men doet.

Welke antwoorden kregen mensen die vroegen: "Wat moet ik doen?"

Te Kafarnaüm vroegen de mensen: "Wat moeten wij doen, opdat wij de werken Gods mogen werken?" (Johannes 6:28). Jezus antwoordde: "Dit is het werk Gods, dat gij gelooft in Hem, die Hij gezonden heeft" (Johannes 6:29).

Het eerste dat men moet doen om behouden te worden, is in Christus geloven. "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe" (Johannes 3:16).

Daarna legt Jezus uit dat geloven of niet-geloven verband houdt met wat men doet: "Dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is en de mensen de duisternis liever gehad hebben dan het licht, want hun werken waren boos. Want een ieder, die kwaad bedrijft, haat het licht, en gaat niet tot het licht, opdat zijn werken niet aan de dag komen; maar wie de waarheid doet, gaat tot het licht, opdat van zijn werken blijke, dat zij in God verricht zijn" (Johannes 3:19 t/m 21).

"Allen hebben gezondigd en derven de heerlijkheid Gods" (Romeinen 3:23). Alleen door Christus kunnen zondige mensen gered worden: "De behoudenis is in niemand anders, want er is ook onder de hemel geen andere naam aan de mensen gegeven, waardoor wij moeten behouden worden" (Handelingen 4:12). "Want de genade Gods is verschenen, heilbrengend voor alle mensen" (Titus 2:11). Christus is "voor allen gestorven" (2 Korintiërs 5:15). Hij heeft Zich gegeven "tot een losprijs voor allen" (1 Timoteüs 2:6). "Hij is een verzoening voor onze zonden en niet alleen voor de onze, maar ook voor die der gehele wereld" (1 Johannes 2:2).

Door het offer van Zijn Zoon heeft God de redding voor iedereen beschikbaar gemaakt. Of men wel of niet behouden wordt, hangt dan af van hoe men op Gods aanbieding van heil reageert.

Het eerste antwoord op de vraag "Wat moeten wij doen?" is "Gelooft in Hem, die Hij gezonden heeft" (Johannes 6:29).

Dit geloof moet men belijden. Jezus zei: "Een ieder dan, die Mij belijden zal voor de mensen, hem zal ook Ik belijden voor mijn Vader, die in de hemelen is; maar al wie Mij verloochenen zal voor de mensen, die zal ook Ik verloochenen voor mijn Vader, die in de hemelen is" (Matteüs 10:32, 33).

En de wetgeleerde dan, welk antwoord kreeg hij toen hij Jezus vroeg, "Wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven?" (Lucas 10:25). Jezus vroeg hem zijn eigen vraag te beantwoorden en hij zei: "Gij zult de Here, uw God, liefhebben uit geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw kracht en met geheel uw verstand, en uw naaste als uzelf" (Lucas 10:27). Toen zei Jezus: "Gij hebt juist geantwoord; doe dat en gij zult leven" (Lucas 10:28). Toen de wetgeleerde probeerde zich te verontschuldigen door te vragen, "En wie is mijn naaste?", gaf Jezus het voorbeeld van de Barmhartige Samaritaan en zei: "Ga heen, doe gij evenzo" (Lucas 10:29 t/m 37).

Wat moeten wij doen om het eeuwige leven te beërven? Geloof is de eerste vereiste, maar geloof zonder liefde is waardeloos: "Al ware het, dat ik ... al het geloof had, zodat ik bergen verzette, maar ik had de liefde niet, ik ware niets" (1 Korintiërs 13:2).

Wat was het antwoord van Jezus aan de rijke jongeling toen hij vroeg: "Wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven?" (Marcus 10:17).

Eerst zei Hij: "Indien gij het leven wilt binnengaan, onderhoud de geboden" (Matteüs 19:17). Om gered te worden, moeten wij Gods geboden onderhouden. Dit was waar onder het Oude Verbond, en dit is waar onder het Nieuwe Verbond.

Jezus zei: "Wanneer gij Mij liefhebt, zult gij mijn geboden bewaren" (Johannes 14:15). "Wie mijn geboden heeft en ze bewaart, die is het, die Mij liefheeft; en wie Mij liefheeft, zal geliefd worden door mijn Vader en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren" (Johannes 14:21). "Indien gij mijn geboden bewaart, zult gij in mijn liefde blijven, gelijk Ik de geboden mijns Vaders bewaard heb en blijf in zijn liefde" (Johannes 15:10).

Maar het is niet voldoende om geboden te onderhouden. Toen de rijke jongeling Jezus zei dat hij de geboden onderhouden had, antwoordde Jezus: "Nog één ding komt gij te kort: verkoop alles wat gij bezit, en verdeel het onder de armen, en gij zult een schat hebben in de hemelen, en kom hier, volg Mij" (Lucas 18:22).

Al hielt hij de tien geboden, kwam hij tekort. Hij moest zich bekeren en Jezus volgen. Zonder zich te bekeren, kan niemand behouden worden.

Verwijzende naar mensen die wegens hun zonden stierven, zei Jezus: "Meent gij, dat deze Galileeërs groter zondaars waren dan alle andere Galileeërs, omdat zij dit lot hebben ondergaan? Neen, zeg Ik u, maar als gij u niet bekeert, zult gij allen evenzo omkomen" (Lucas 13:2, 3). Verwijzende naar mensen die per ongeluk stierven, zei Jezus: "Of meent gij, dat die achttien, op wie de toren bij Siloam viel en die erdoor gedood werden, schuldiger waren dan alle andere mensen, die in Jeruzalem wonen? Neen, zeg Ik u, maar als gij u niet bekeert, zult gij allen evenzo omkomen" (Lucas 13:4, 5).

Om gered te worden, moeten wij alles op zij zetten dat ons van God scheidt en Christus volgen. Jezus zegt: "Indien iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelf en neme dagelijks zijn kruis op en volge Mij" (Lucas 9:23).

Is er nog iets dat men moet doen? Nadat Jezus stierf en opstond uit het graf, zei Hij aan Zijn volgelingen: "Gaat heen in de gehele wereld, verkondigt het evangelie aan de ganse schepping. Wie gelooft en zich laat dopen, zal behouden worden, maar wie niet gelooft, zal veroordeeld worden" (Marcus 16:15, 16).

Naast geloof, belijdenis en bekering, moeten wij ook gedoopt worden om behouden te worden. Dit zegt Jezus.

Paulus verduidelijkt dat de doop zelf is een genadegave God waardoor Hij ons redding schenkt: "Toen de goedertierenheid en mensenliefde van onze Heiland (en) God verscheen, heeft Hij, niet om werken der gerechtigheid, die wij zouden gedaan hebben, doch naar zijn ontferming ons gered door het bad der wedergeboorte en der vernieuwing door de heilige Geest, die Hij rijkelijk over ons heeft uitgestort door Jezus Christus, onze Heiland, opdat wij, gerechtvaardigd door zijn genade, erfgenamen zouden worden overeenkomstig de hope des eeuwigen levens" (Titus 3:4 t/m 7).

Er mankeert iets aan het geloof van mensen die leren: "Uw heil hangt niet af van wat u doet of niet doet". Zij verwerpen Gods genade die ons door de doop wordt geschonken. Zij zijn ongelovigen in de zin dat zij niet geloven wat Jezus over de redding zegt. Zij beweren dat men door geloof alleen behouden wordt, terwijl Jezus zegt: "Wie gelooft en zich laat dopen, zal behouden worden" (Marcus 16:16). De Heilige Geest geloven zij ook niet, die door Jacobus zegt: "Geloof zonder werken is dood" (Jakobus 2:20). "Gij ziet, dat een mens gerechtvaardigd wordt uit werken en niet slechts uit geloof" (Jakobus 2:24). Mensen die geloven in redding door geloof alleen hebben geen reddend geloof.

De apostelen predikten hetzelfde evangelie dat Jezus predikte.

Toen de gevangenbewaarder te Filippi vroeg: "Wat moet ik doen om behouden te worden?" (Handelingen 16:30), werd hij gezegd: "Stel uw vertrouwen op de Here Jezus en gij zult behouden worden, gij en uw huis. En zij spraken het woord Gods tot hem in tegenwoordigheid van allen, die in zijn huis waren. En in datzelfde uur van de nacht nam hij hen mede om hun striemen af te wassen, en hij liet zichzelf en al de zijnen terstond dopen; en hij bracht hen naar boven in zijn huis en richtte een tafel aan, en hij verheugde zich, dat hij met zijn gehele huis tot het geloof in God gekomen was" (Handelingen 15:31 t/m 34).

Paulus schreef: "Met het hart gelooft men tot gerechtigheid en met de mond belijdt men tot behoudenis" (Romeinen 10:10).

En wat was het antwoord van Petrus op de Pinksterdag toen het volk vroeg: "Wat moeten wij doen?" (Handelingen 2:37). "Bekeert u en een ieder van u late zich dopen op de naam van Jezus Christus, tot vergeving van uw zonden, en gij zult de gave van de heilige Geest ontvangen" (Handelingen 2:38).

Toen de apostelen gevraagd werden: "Wat moeten wij doen om gered te worden?" was hun antwoord hetzelfde als het antwoord van Jezus. Om behouden te worden moeten mensen in Jezus geloven, hun geloof belijden, zich bekeren en zich tot vergeving van hun zonden laten dopen. Om Jezus te volgen moeten zij zich verloochenen en alles leren onderhouden wat Hij hun bevolen heeft (Matteüs 28:20).

God heeft u zo liefgehad dat Hij Zijn Zoon gezonden heeft om aan het kruis te sterven om de straf voor uw zonden te ondergaan. Hij biedt u de redding aan als een gratis geschenk van Zijn genade. Of u wel of niet behouden wordt, hangt van uw respons af. U kan behouden worden indien u in Christus gelooft, Zijn naam belijdt, zich van uw zonden bekeert en zich laat dopen. Dit is het goed nieuws door Jezus en Zijn apostelen gepredikt.

DRIE EN DERTIGSTE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 4 juli 1975 om 15.50 uur.

De priester had net het derde tientje van de rozenkrans aangekondigd, toen het Licht verscheen en daarna Jezus.

Hij kijkt eerst naar Madeleine en dan naar zuster J. die schrijfgerei bij zich had.

"Zegt dit hardop : Ziehier wat de religieuze moet opschrijven. Deze brief is gericht aan het Hoofd der Kerk en het is Jezus van Nazareth die hem aan u dicteert door de mond van zijn dienares.

Hij zegt :

"Zalig de geroepenen door mijn Vader, die de Vrede en Vreugde gevonden hebben op deze grond van Dozulé, maar hoe groot zal hun aantal wel niet zijn als de gehele wereld vol berouw aan de voet van het Glorierijke Kruis gekomen is, wat Ik u vraag op te richten.

Want de tijd is voorbij waarin Ik de lichamen opwekte, maar het ogenblik is aangebroken waarop Ik de geesten moet opwekken.

Begrijpt dit wel : in de dagen die aan de zondvloed voorafgingen, hadden de mensen geen enkel vermoeden tot aan de komst van de zondvloed, die hen allen wegnam. Maar heden bent u gewaarschuwd. U maakt de tijd mee waarvan Ik u zei :

Deze aarde zal door van alles in grote beroering zijn; de ongerechtigheid, die is oorzaak van de ellende en hongersnood; de volkeren zullen in angst verkeren vanwege de buitengewone verschijnselen aan hemel en op aarde; daarom houdt u gereed, want de grote verdrukking is nabij; zoals niet eender geweest is sinds het begin der wereld tot nu toe en zoals nooit meer zal zijn.

Ik zeg u, deze jonge generatie zal niet voorbijgaan voordal dit plaatsvindt. Maar vreest niets, want zie, aan de hemel verheft zich het Teken van de Mensenzoon, dat Madeleine heeft zien schitteren van Oost naar West. U, Hoofd van de Kerken, voorwaar Ik zeg u, het is door dit Kruis, opgericht op de wereld, dat de volkeren gered zullen worden.

Mijn Vader heeft Mij gezonden om te redden, en het ogenblik is aangebroken waarop Ik in de mensenharten mijn Barmhartigheid moet uitstorten.

Waarop zachter en alleen tot Madeleine :

"Mijn Boodschap mag niet rusten in het duister van een lade, maar moet Waarheid en Licht zijn voor de gehele wereld."

Vervolgens met luide stem :

Dit Glorierijke Kruis moet worden opgericht in het einde van het Heilig Jaar. Dit Heilig Jaar zal verlengd worden tot aan de oprichting van het Glorierijke Kruis."

Hiermee eindigt mijn boodschap. Ik draag u op om, vergezeld van een overste, het persoonlijk te overhandigen aan het Hoofd der Kerk."

Daarna verdwijnt Jezus.

De boodschap werd zo langzaam gedicteerd dat zuster J. alle tijd had het op te schrijven; Madeleine heeft de inhoud hiervan niet kunnen onthouden. Om het naar de Heilige Vader te gaan brengen, wacht de zuster af totdat de bisschop haar daar opdracht toe geeft.

"Aan de voet van het kruis stond Jezus’ Moeder".

"Staande" als een offeraar, droeg zij gewillig en vrij het slachtoffer op. Geen schepsel vormt zich een denkbeeld van haar smart in deze vreselijke uren, een smart, opgevoerd tot de uiterste hoogte vanwege de onuitsprekelijke tederheid van haar hart, de volmaakte fijnheid van haar lichamelijk gestel, haar verlichte kennis, bovenal dat zij moeder is en door een enig voorrecht van volmaaktheid en heiligheid met haar Zoon verbonden. Toch moeten wij ons haar niet voorstellen als terneergeslagen, bezwijmend en ondersteund door de heilige vrouwen. Neen, zij stond, als de priester voor het altaar, volkomen meesteres van haar gedachten, haar gevoelens, haar wil. Zij onderwierp zich niet alleen aan de eisen van de goddelijke gerechtigheid, zij trad ook zonder voorbehoud in de bedoelingen van de hemelse Vader, die zijn enige Zoon voor het heil van de wereld slachtofferde. Zij voltooide toen de toestemming, bij de Boodschap gegeven, bij de opdracht bevestigd en gedurende heel haar leven vernieuwd: voor ons gaf zij haar Zoon.

Had zij Jezus kunnen losmaken van het kruis en van de foltering bevrijden, zij zou het niet gedaan hebben, evenmin als Jezus zelf Zich aan zijn beulen wilde onttrekken. Ook zij sprak in haar hart de zelfde woorden als Jezus: "Zal ik de kelk die de Vader mij gegeven heeft, niet drinken?" Heel haar leven was zij met haar Zoon innig verenigd; alles wat Hij wilde, wilde ook zij, maar nooit was die vereniging volkomener dan in het uur, waarop de Christus zijn zending volbracht. "De wil van Christus en die van Maria maakten slechts één wil uit, hun beider brandoffers vormden slechts één offer. Op overeenkomstige wijze boden Jezus en Maria God hun offer aan: Jezus in het bloed van zijn vlees, Maria in het bloed van haar hart."

Daarom stond Maria aan de voet van het kruis, in priesterlijke houding, en slachtofferde haar Zoon, om ons daardoor te doen leven. Maar tevens bood zij zichzelf aan, met haar gebroken hart, haar diep bedroefde ziel, haar smart "onmetelijk als de zee".

Maria heeft dus tweemaal gebaard: de eerste maal, toen te Bethlehem het vleesgeworden Woord de wereld binnentrad, in de onuitsprekelijke zoetheid van een allerhoogste vreugde; de tweede maal, toen op Calvarië een overgrote menigte voor het goddelijke leven werd geboren, te midden van een nameloze angst. Zij die ons het leven schenkt, is onze moeder.

Door Maria nu zijn wij geboren voor de genade. Zij is dus waarlijk onze moeder… Deze benaming is niet in figuurlijke zin op te vatten, maar in heel eigenlijke, heel werkelijke zin. Onze aardse moeder heeft ons het lichamelijke leven gegeven; Maria gaf ons het bovennatuurlijke leven, het leven dat de ziel met God verenigt. Zij beminde ons, zij leed voor ons. Haar hart stort nog steeds zijn overvloed in ons uit, dat hart vol opborrelend leven, vrouwenhart, moederhart.

Volmáákte moeder is zij. Het goddelijke leven waarvan wij moeten leven, bezit zij in volheid en kan zij ook ons mededelen. Haar moederschap is de afbeelding van Gods vaderschap. Alles geeft zij ons en met welk een toewijding, welk een tederheid! Omdat God haar belast met het uitdelen van al zijn gaven, legt Hij haar ook op, dit te doen met zijn liefde. Haar táák is het. Niet om te leraren is zij gemaakt, noch om recht te spreken: zij bemint, want zij is moeder. Zózeer is zij moeder, dat overal waar zij, ten opzichte van Jezus het góddelijke moederschap uitoefent, zij ook, ten opzichte van ons, het genademoederschap doet gelden. Zij waakt over Jezus bij de kribbe en biedt Hem de herders en de Wijzen aan; zij draagt Hem op in de Tempel, maar voor óns; zij staat haar Zoon bij op Calvarië en voor ónze zaligheid slachtoffert zij Hem. Op het ogenblik dat zij ten opzichte van Jezus haar laatste moederplicht vervult, openbaart Hij haar moederschap over de zielen.

Haar moederlijke macht strekt zich uit over de gehele Kerk. Toen zij aan Christus zijn stoffelijke lichaam gaf, begon eerst haar taak; nu geeft zij Hem zijn geestelijke lichaam. Uit haar bloed en haar melk vormde zij Christus’ persoonlijke lichaam; uit haar hart, haar sterke liefde zijn mystieke lichaam. Jezus is slechts de eerste van haar zonen. Als Eva is zij "de moeder van de levenden". Zij zoekt de voorbeschikten, om ze in te lijven bij Christus. Allen die voorbestemd zijn voor de genade, zijn ook voorbestemd om haar kinderen te zijn.

In het mystieke Lichaam bewerkt zij de eenheid van de zielen; dit is het werk van het moederschap; de moeder immers vormt in haar schoot de ledematen en verenigt ze in een enkel lichaam. Evenzo vormt Maria ook Jezus’ mystieke ledematen en verenigt ze organisch met het Hoofd.

Na de Hemelvaart van haar Zoon blijft zij voor de Kerk nog op deze aarde en doet voor haar, wat zij voor Jezus had gedaan: zij waakt over haar wieg. De heilige Schrift bewaarde voor ons het eerste beeld van de Kerk: één in geest en in gebed hebben Jezus’ broeders zich rond de Moeder geschaard. Zij hadden haar nodig, om de geest van Jezus te behouden en in de komende vervolging niet te wankelen. De gevaren die Bethlehems Pasgeborene hadden omringd, bedreigden nu zijn mystieke Lichaam. De Moeder die het Christuskind redde, bewaakt dus nu ook de opkomende Kerk! Is het niet treffend, dat het Christusmysterie, bij de Menswording slechts begónnen door Maria, op Pinksterdag zijn volheid bereikt door bemiddeling weer van Maria?

Elke dag roepen wij haar aan als "Ark van het Verbond". De verbondsark van het Oude Testament bewaarde in de stilte van het Heilige van het heiligen heel de schat van het gelovige volk, was zijn bescherming, zijn hoop. Maria nu, in haar werking altijd verborgen, is aan de levensbron van de Kerk gezeten. Zoals een ware moeder is zij weggedoken in de verborgenheid van het huis; maar de uitdeelster is zij van het leven. Ark van het Verbond van de Kerk, is zij haar geheime kracht, het hart van haar heiligheid.

Bij Christus zijn wij ingelijfd, in Christus opgenomen, met Christus bekleed. Christus is als een soort atmosfeer, die de ledematen van zijn mystieke Lichaam omgeeft en waarin zij leven.

Zo kunnen wij ook zeggen, dat wij leven in Maria. Is ook Maria’s moederlijke macht niet als een soort atmosfeer, waarin de christenheid ademt? Alle uitverkorenen toch zijn in háár schoot gevormd. Het genadeleven is geen krachtig werkend leven van het eerste begin af; het kent zijn groei, het heeft zijn kindsheid; het is een leven dat wordt. Voor zijn zwakke tijd heeft het een moeder nodig, en heel ons aardse leven duurt die periode van kindsheid. Zolang wij in het genadeleven zijn, bevinden wij ons in de vormingsperiode. Is de genade niet de kiem van de glorie? De heiligen zelfs zijn kinderen voor haar. En besef nu, welke een intimiteit met de Lieve Vrouw de vorming in haar schoot bewerkt. Zolang het kind leeft in moeders schoot, maakt het slechts één met haar uit; al wat het heeft aan leven komt van haar. Tot de dag waarop wij voor het eeuwige leven worden geboren, draagt Maria ons in haar liefdegloed. Met de genade, waarvan zij de volheid bezit, voedt zij ons. Uit het Bloed van Jezus toch vormt zij de genademelk, die zij voor onze kinderleeftijd geschikt maakt. Welke Christen gevoelt niet, dat hij leeft en groeit in een atmosfeer van moederlijke liefde?

VERKLARING VAN VOORGAAND HOOFDSTUK.

INLEIDING. KAP. 3.

Ik ben de Schepper van alles en door niemand geschapen. Onder alles wat ik gemaakt heb, heb ik niets gemaakt van zoo groote waarde als den mensch, dien ik bestemde als heerser over alles, wat op aarde geschapen is. En ik gaf hem eveneens verstand om van alles tot zijn voordeel gebruik te maken en tot zijn nooddruft en opdat hij mij loven zou voor de genade, die ik hem gegeven heb. Maar onder alle schepselen is er geen, die mij tot zo groote gramschap opwekt als de mens. Alles volgt mijn gebod op, uitgezonderd de mens.

Ik zeide u tevoren, dat ik was als een koning, die goede wijngaarden plantte, welke gedurende langen tijd goede vruchten droegen. En welke waren die wijngaarden anders dan de kloosterorden en de besluiten door Heilige mannen ingesteld, waardoor zij die dorst hadden gelest en verfrist werden, die koud waren verwarmd werden, die trots en hoovaardig waren verootmoedigd, en die blind waren verlicht.

En nu klaag ik, omdat de schutting en omheining der wijngaarden omvergeworpen en verwijderd is, de wachten slapen en de dieven dringen er binnen, de wortels zijn door mollen opgegraven, de ranken door de droogte verlept en de druiventrossen door de wind afgewaaid en onder de voeten vertrapt. Maar opdat de wijn niet geheel verdwijnen zal, zal ik een nieuwe wijngaard planten, waarheen gij de wijnstokken van mijn woorden dragen zult; mijn vriend zal die planten, en ik zelf, God, zal de wijngaard bemesten met mijn genade.

En naar deze wijngaard zal ik wachters zenden, die ’s nachts niet zullen slapen. Ik zal hem omheinen met goddelijke liefde. Ik zal de wortels van den goeden wil er in vastmaken, en die zullen niet opgegraven worden door de verleidingen des duivels. Ik zal de wijnranken zijner daden verspreiden. Ik zal de druiventrossen van zijn goeden naam en van zijn vroomheid zoet maken voor velen. Daarom moet gij, die de ranken dragen zult, sterk en standvastig zijn in het dragen, gewillig en waakzaam in het nemen en ontvangen, trouw en voorzichtig in het waken, opdat de duivel u niet bedriegt. Maar, hij die de loten plant, moet op zijn hoede zijn en zorgvuldig opletten dat hij ze op de geschikte plaats zet, nauwkeurig en bedachtzaam zorg dragen, dat hij ze beschut voor koude en vorst, zon en hitte.

Daarom wees standvastig en heb mij lief met geheel uw hart! Ontvlied allen hoogmoed en neem allen ootmoed in acht. Bewaar uw mond en heel uw lichaam, tot mijn eer. Gehoorzaam mijn gebod. Onderzoek steeds uw geweten, om te zien, waar en in welke mate gij mijn gebod hebt overtreden. Sta aanstonds op, indien gij valt. Bekommer u niet om de eer der wereld of haar vrienden, door mij wordt u alles zoet. En als gij mij volmaakt bemint, wordt zonder mij, alles wat de wereld toebehoort, u bitter als gal.

17 JUNI 1986.

Vrede zij met je; leer goed het Woord van Emmanuel; lees elke dag in de Bijbel en je ziel zal vooruitgang maken; leid een deemoedig leven; Daniël;

18 JUNI 1986.

Vrede zij met je; deze boodschappen zijn een middel tot meditatie; het lezen van de Bijbel doet je ziel vooruitgaan; voel je bemind;

Jahweh

Is Liefde; voel Zijn Liefde;

Jahweh bemint je

Daniël;

19 JUNI 1986.

Vrede, vrede zij met je; Vasulla, wees goed op elke manier; steun op God en bemin Hem; prijs Jezus; Daniël;

Wordt vervolgd.

Hier een uitnodiging voor alle mensen die graag méé bidden in Scherpenheuvel.

Van harte welkom!

Véél groeten,

Zalig Pasen!

Fr.Benedict.

Vele bloemen zullen ontkiemen uit jullie gebed.

Hun geur sleept mijn scharen naar het goede.

( 19 juli 1989 Monte dit Cristo )

MARIALE GEBEDSSCHOOL

"Maria, Koningin van de Liefde "

Gebed - Stilte - Nederigheid - Boetedoening.

San Martino di Schio ( Italië )

Op zondag 29 mei 2011

8. 30 u: Aankomst voor de Basiliek

9. 00 u: Eucharistieviering in de Basiliek.

( 11. 15 u: Rozenhoedje: Glorie volle geheimen.)

12. 00 u: Angelus

13. 00 u: Pauze!

14. 00 u: GENEZINGSDIENST ( Persoonlijke Biecht! )

Rozenhoedje: De Droevig geheimen met de boodschappen van de Madonna.

Waar?

IN DE KAPEL VAN’ DE PELGRIM’

ONTHAALCENTRUM DE PELGRM VZW

ISABELLAPLEIN 15 A

B – 3270 SCHERPENHEUVEL

Tel. + 32 ( 0 ) 13 – 35 56 40

15. 30 u:

Conferentie van Mr. Fiévet over " De Toewijding aan de Madonna te Schio ".

Einde: 16. 00 u

Wilt u met ons méé bidden, gelieve aan te melden bij:

Frater Benedict Meethep o.parem.

O-L-Vr abdij van Tongerlo

Abdijstraat 40

2260 Tongerlo

E-mail: benedict.meethep@tongerlo.org

Tel : 014/ 53 99 00

 "God spreekt door woorden of door daden…!"

Augustinus van Hippo heeft lange tijd moeite gehad om God God te laten. Hij zocht gedurende lange tijd veel dingen van God te begrijpen en te doorgronden, in plaats van deze te bewonderen en te aanbidden. Maar hij kon er maar niet los van komen. Totdat hij op een dag eens kwam bij het strand van de Middelandse Zee, en daar een meisje zag spelen. Het meisje groef een kuiltje in het zand, en pakte haar emmertje en vulde het met water, en leegde haar emmertje in het kuiltje. Waarna het meisje weer haar emmertje ging vullen, en het weer in haar gegraven kuiltje leegde. Augustinus zag dit zo voor een poosje aan, en vroeg tenslotte aan het meisje: "kind, wat ben aan het doen…?" Waarop het meisje hem antwoordde: "mijnheer, ik ga de zee in mijn kuiltje gooien…!!" Dit was het wijze eenvoudige wonderlijke antwoord van God aan Augustinus. Want hoe zou die eeuwige onmetelijke wijsheid Gods ooit in ons eindige verstand en zeer kleine hersentjes passen…

Nu mocht Augustinus God God laten, en Zijn wonderlijke werken bewonderen en aanbidden. Na dit gebeuren kreeg Augustinus ook een afkeer van mensen die alles maar wilden weten en nieuwsgierig waren naar dingen die hen niet toekwamen. Zo ontmoette hij eens een man die hem vroeg wat of God gedaan zoal allemaal heeft voordat Hij de Aarde schiep. Waarop Augustinus deze man eens ernstig aan keek, en hem antwoordde: "Toen heeft God de hel gemaakt, om alle nieuwsgierige mensen in te werpen…!!!" Wie oren heeft om te horen, die hore.

Toen sprak de HEERE tot Mozes, zeggende: Spreek tot de kinderen Israels, dat zij voor Mij een hefoffer nemen. Van alle man, wiens hart zich vrijwillig bewegen zal, zult gij Mijn hefoffer nemen. Dit nu is het hefoffer, hetwelk gij van hen nemen zult: goud, en zilver, en koper; Als ook hemelsblauw, en purper, en scharlaken, en fijn linnen, en geiten haar. En roodgeverfde ramsvellen, en dassenvellen, en sittimhout; Olie tot den luchter, specerijen ter zalfolie, en tot roking welriekende specerijen; Sardonixstenen, en vervullende stenen tot den efod, en tot den borstlap. En zij zullen Mij een heiligdom maken, dat Ik in het midden van hen wone. Naar al wat Ik u tot een voorbeeld dezes tabernakels, en een voorbeeld van al deszelfs gereedschap wijzen zal, even alzo zult gijlieden dat maken. Zo zullen zij een ark van sittimhout maken; twee ellen en een halve zal haar lengte zijn, en anderhalve el haar breedte, en anderhalve el haar hoogte. En gij zult ze met louter goud overtrekken, van binnen en van buiten zult gij ze overtrekken; en gij zult op dezelve een gouden krans maken rondom heen. En giet voor haar vier gouden ringen, en zet die aan haar vier hoeken, alzo dat twee ringen op de ene zijde derzelve zijn, en twee ringen op haar andere zijde. En maak handbomen van sittimhout, en overtrek ze met goud. En steek de handbomen in de ringen, die aan de zijde der ark zijn, dat men de ark daarmede drage. De draagbomen zullen in de ringen der ark zijn; zij zullen er niet uitgetogen worden. Daarna zult gij in de ark leggen de getuigenis, die Ik u geven zal. Gij zult ook een verzoendeksel maken van louter goud; twee ellen en een halve zal deszelfs lengte zijn, en anderhalve el deszelfs breedte. Gij zult ook twee cherubim van goud maken; van dicht goud zult gij ze maken, uit de beide einden des verzoendeksels. En maak u een cherub uit het ene einde aan deze zijde, en den andere cherub uit het andere einde aan gene zijde; uit het verzoendeksel zult gijlieden de cherubim maken, uit de beide einden van hetzelve. En de cherubim zullen hun beide vleugelen omhoog uitbreiden, bedekkende met hun vleugelen het verzoendeksel; en hun aangezichten zullen tegenover elkander zijn; de aangezichten der cherubim zullen naar het verzoendeksel zijn. En gij zult het verzoendeksel boven op de ark zetten, nadat gij in de ark de getuigenis, die Ik u geven zal, zult gelegd hebben. En aldaar zal Ik bij u komen, en Ik zal met u spreken van boven het verzoendeksel af, van tussen de twee cherubim, die op de ark der getuigenis zijn zullen, alles, wat Ik u gebieden zal aan de kinderen Israels. Gij zult ook een tafel maken van sittimhout; twee ellen zal haar lengte zijn, en een el haar breedte, en een el en een halve zal haar hoogte zijn. En gij zult ze met louter goud overtrekken; gij zult ook een gouden krans daaraan maken, rondom heen. Gij zult ook een lijst rondom daaraan maken, een hand breed; en gij zult een gouden krans rondom derzelver lijst maken. Ook zult gij vier gouden ringen daaraan maken; en gij zult de ringen zetten aan de vier hoeken, die aan derzelver vier voeten zijn zullen. Tegenover de lijst zullen de ringen zijn, tot plaatsen voor de handbomen, om de tafel te dragen. Deze handbomen nu zult gij van sittimhout maken, en gij zult dezelve met goud overtrekken; en de tafel zal daaraan gedragen worden. Gij zult ook maken haar schotelen, en haar rookschalen, en haar platelen, en haar kroezen (met welke zij bedekt zal worden); van louter goud zult gij ze maken. En gij zult op deze tafel altijd het toonbrood voor Mijn aangezicht leggen. Gij zult ook een kandelaar van louter goud maken. Van dicht werk zal deze kandelaar gemaakt worden, zijn schacht, en zijn rietjes; zijn schaaltjes, zijn knopen, en zijn bloemen zullen uit hem zijn. En zes rieten zullen uit zijn zijden uitgaan; drie rieten des kandelaars uit zijn ene zijde, en drie rieten des kandelaars uit zijn andere zijde. In het ene riet zullen drie schaaltjes zijn, gelijke amandelnoten, een knoop en een bloem; en drie schaaltjes, gelijk amandelnoten in een ander riet, een knoop en een bloem; alzo zullen die zes rieten zijn, die uit den kandelaar gaan. Maar aan den kandelaar zelven zullen vier schaaltjes zijn, gelijk amandelnoten, met knopen, en met zijn bloemen. En daar zal een knoop zijn onder twee rieten, uit denzelven uitgaande; ook een knoop onder twee rieten, uit denzelven uitgaande; nog een knoop onder twee rieten, uit denzelven, uitgaande; alzo zal het zijn met zes rieten, die uit den kandelaar uitgaan. Hun knopen en hun rieten zullen uit hem zijn; het zal altemaal een enig dicht werk van louter goud zijn. Gij zult hem ook zeven lampen maken, en men zal zijn lampen aansteken, en doen lichten aan zijn zijden. Zijn snuiters en zijn blusvaten zullen louter goud zijn. Uit een talent louter goud zal men dat maken, met al dit gereedschap. Zie dan toe, dat gij het maakt naar hun voorbeeld, hetwelk u op den berg getoond is.

Geneest de kranken; reinigt de melaatsen; wekt de doden op; werpt de duivelen uit. Gij hebt het om niet ontvangen, geeft het om niet.

TWEE EN DERTIGSTE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 27 juni 1975 om 15.15 uur.

Madeleine die om drie uur 's middags naar de kapel was gegaan, wilde na een kwartier vertrekken. Op dat moment verschijnt het Licht en daarna Jezus, met zijn rechterhand naar haar uitgestrekt terwijl de andere langs zijn lichaam hangt. Hij lacht haar toe en zegt tegen haar :

"Vraagt aan de religieuze die niet in deze stad woont, of zij zo vriendelijk wil zijn om hier vrijdag te komen. Dat zij schrijfgerei meeneemt. Door uw mond zal ik haar een boodschap geven."

Jezus glimlacht nog even en verdwijnt.

Om óns heeft zij geleden.

Door profetisch licht bestraald, erkende Joannes de Doper in Jezus de Verlosser, Hem die ging sterven tot uitboeting van de zonden van de mensen: "Ziet het Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt". Hoe feller vonkte deze waarheid voor Maria’s ogen! Haar volmaakt begrip van Gods woord in de Schrift kon volstaan om haar het schrikwekkende lijden te openbaren dat haar Zoon tegemoet ging. Las zij bij Isaias niet deze duidelijke voorzegging: "Velen stonden bij zijn aanblik verslagen, zó was Hij misvormd, zijn gestalte was niet meer die van een mens, noch zijn gelaat als dat van de kinderen van de mensen.... Hij is veracht en verstoten, man van smarten, die het lijden kent, voor wie wij ons het gelaat bedekken".

Deze profetieën en andere las Maria; zij overwóóg ze en wist, dat ze vervuld gingen worden in haar Zoon.

Beseft echter wel, wat de gedachte aan dit verschrikkelijke lijden voor Maria was, wát het voorgevoel van dit voor haar geestesoog opgeheven kruis betekende. Denk aan de doodsstrijd van een moeder die te voren weet, aan welke folteringen haar kind zal worden overgeleverd, en u zult enigszins het inwendige martelaarschap van Maria begrijpen, als zij in de heilige Schrift verzen leest als deze: "Om ónze zonden wordt Hij doorboord, om ónze misdaden wordt Hij gebroken.... Hij wordt mishandeld en Hij opent de mond niet, als een lam naar de slachtbank geleid... Het had Jahweh behaagd Hem door het lijden te breken... Hij is onder de boosdoeners geteld".

Maria stemde met Gods plannen in, en vooraf al bewilligde zij in het offer dat de bronnen van het leven zou openen. Ofschoon het haar hart moest doorsteken, verlangde zij, evenals Jezus, naar het uur dat aan God zijn verloren kinderen zou terugschenken, terwijl het haar Zoon en ook haar een "nageslacht" zou verzekeren. Toen dit schrikwekkende uur voor Maria aanbraak, was zij gereed en zag men haar staan naast haar Zoon.

DE NIEUWE WIJNGAARD.

INLEIDING, KAP. 2.

Ik ben als de machtigste koning, die zijn wijngaarden plantte. En zij droegen lang de allerbesten wijn. Ten slotte zaaide zijn vijand er het allerslechtste onkruid in, dat zo welig opwies en zich zo uitbreidde, dat de wijnstokken slechts met de grootste moeite wijn konden dragen. En de dienaren des konings zeiden tot hem: "Heer, wij hebben uwe wijngaarden onderzocht en vonden zeer weing stokken die wijn droegen.

En het slechte zaad, dat tot niets deugt dan om verbrand te worden, is buitengewoon opgeschoten." De Heer antwoordde hun: "Ik zal een nieuwe wijngaard planten, waarheen de loten gebracht moeten worden om vaste wortel te schieten. En ik zal die zelf bemesten en de druiven zullen gevuld worden met de allerbeste wijn. En deze wijngaard zal ik zelf bewaken, zodat indien er iets schadelijks in komt, de wijn er door bemest zal worden en er nog zoeter door zal worden.

En het onkruid zal vernietigd worden en verleppen en spoedig verdwijnen, opdat het geen schade meer zal aanrichten. En als de wijn van deze wijngaard bij mijn vergadering komt, zullen allen zich verheugen en de Heer loven, die de wijngaard plantte en die zelf bemestte. Zelfs hij zal zich verheugen, die de wortels plantte, en evenmin zal God hen vergeten, die de loten aandroegen. Uit dezen wijngaard zullen vele andere opwassen, die lang verlept of dor geweest zijn; zij zullen goede vruchten gaan dragen de dag na de vernieuwing als goede wijngaarden, die onlangs gereinigd zijn.