"Aan de voet van het kruis stond Jezus’ Moeder".

"Staande" als een offeraar, droeg zij gewillig en vrij het slachtoffer op. Geen schepsel vormt zich een denkbeeld van haar smart in deze vreselijke uren, een smart, opgevoerd tot de uiterste hoogte vanwege de onuitsprekelijke tederheid van haar hart, de volmaakte fijnheid van haar lichamelijk gestel, haar verlichte kennis, bovenal dat zij moeder is en door een enig voorrecht van volmaaktheid en heiligheid met haar Zoon verbonden. Toch moeten wij ons haar niet voorstellen als terneergeslagen, bezwijmend en ondersteund door de heilige vrouwen. Neen, zij stond, als de priester voor het altaar, volkomen meesteres van haar gedachten, haar gevoelens, haar wil. Zij onderwierp zich niet alleen aan de eisen van de goddelijke gerechtigheid, zij trad ook zonder voorbehoud in de bedoelingen van de hemelse Vader, die zijn enige Zoon voor het heil van de wereld slachtofferde. Zij voltooide toen de toestemming, bij de Boodschap gegeven, bij de opdracht bevestigd en gedurende heel haar leven vernieuwd: voor ons gaf zij haar Zoon.

Had zij Jezus kunnen losmaken van het kruis en van de foltering bevrijden, zij zou het niet gedaan hebben, evenmin als Jezus zelf Zich aan zijn beulen wilde onttrekken. Ook zij sprak in haar hart de zelfde woorden als Jezus: "Zal ik de kelk die de Vader mij gegeven heeft, niet drinken?" Heel haar leven was zij met haar Zoon innig verenigd; alles wat Hij wilde, wilde ook zij, maar nooit was die vereniging volkomener dan in het uur, waarop de Christus zijn zending volbracht. "De wil van Christus en die van Maria maakten slechts één wil uit, hun beider brandoffers vormden slechts één offer. Op overeenkomstige wijze boden Jezus en Maria God hun offer aan: Jezus in het bloed van zijn vlees, Maria in het bloed van haar hart."

Daarom stond Maria aan de voet van het kruis, in priesterlijke houding, en slachtofferde haar Zoon, om ons daardoor te doen leven. Maar tevens bood zij zichzelf aan, met haar gebroken hart, haar diep bedroefde ziel, haar smart "onmetelijk als de zee".

Maria heeft dus tweemaal gebaard: de eerste maal, toen te Bethlehem het vleesgeworden Woord de wereld binnentrad, in de onuitsprekelijke zoetheid van een allerhoogste vreugde; de tweede maal, toen op Calvarië een overgrote menigte voor het goddelijke leven werd geboren, te midden van een nameloze angst. Zij die ons het leven schenkt, is onze moeder.

Door Maria nu zijn wij geboren voor de genade. Zij is dus waarlijk onze moeder… Deze benaming is niet in figuurlijke zin op te vatten, maar in heel eigenlijke, heel werkelijke zin. Onze aardse moeder heeft ons het lichamelijke leven gegeven; Maria gaf ons het bovennatuurlijke leven, het leven dat de ziel met God verenigt. Zij beminde ons, zij leed voor ons. Haar hart stort nog steeds zijn overvloed in ons uit, dat hart vol opborrelend leven, vrouwenhart, moederhart.

Volmáákte moeder is zij. Het goddelijke leven waarvan wij moeten leven, bezit zij in volheid en kan zij ook ons mededelen. Haar moederschap is de afbeelding van Gods vaderschap. Alles geeft zij ons en met welk een toewijding, welk een tederheid! Omdat God haar belast met het uitdelen van al zijn gaven, legt Hij haar ook op, dit te doen met zijn liefde. Haar táák is het. Niet om te leraren is zij gemaakt, noch om recht te spreken: zij bemint, want zij is moeder. Zózeer is zij moeder, dat overal waar zij, ten opzichte van Jezus het góddelijke moederschap uitoefent, zij ook, ten opzichte van ons, het genademoederschap doet gelden. Zij waakt over Jezus bij de kribbe en biedt Hem de herders en de Wijzen aan; zij draagt Hem op in de Tempel, maar voor óns; zij staat haar Zoon bij op Calvarië en voor ónze zaligheid slachtoffert zij Hem. Op het ogenblik dat zij ten opzichte van Jezus haar laatste moederplicht vervult, openbaart Hij haar moederschap over de zielen.

Haar moederlijke macht strekt zich uit over de gehele Kerk. Toen zij aan Christus zijn stoffelijke lichaam gaf, begon eerst haar taak; nu geeft zij Hem zijn geestelijke lichaam. Uit haar bloed en haar melk vormde zij Christus’ persoonlijke lichaam; uit haar hart, haar sterke liefde zijn mystieke lichaam. Jezus is slechts de eerste van haar zonen. Als Eva is zij "de moeder van de levenden". Zij zoekt de voorbeschikten, om ze in te lijven bij Christus. Allen die voorbestemd zijn voor de genade, zijn ook voorbestemd om haar kinderen te zijn.

In het mystieke Lichaam bewerkt zij de eenheid van de zielen; dit is het werk van het moederschap; de moeder immers vormt in haar schoot de ledematen en verenigt ze in een enkel lichaam. Evenzo vormt Maria ook Jezus’ mystieke ledematen en verenigt ze organisch met het Hoofd.

Na de Hemelvaart van haar Zoon blijft zij voor de Kerk nog op deze aarde en doet voor haar, wat zij voor Jezus had gedaan: zij waakt over haar wieg. De heilige Schrift bewaarde voor ons het eerste beeld van de Kerk: één in geest en in gebed hebben Jezus’ broeders zich rond de Moeder geschaard. Zij hadden haar nodig, om de geest van Jezus te behouden en in de komende vervolging niet te wankelen. De gevaren die Bethlehems Pasgeborene hadden omringd, bedreigden nu zijn mystieke Lichaam. De Moeder die het Christuskind redde, bewaakt dus nu ook de opkomende Kerk! Is het niet treffend, dat het Christusmysterie, bij de Menswording slechts begónnen door Maria, op Pinksterdag zijn volheid bereikt door bemiddeling weer van Maria?

Elke dag roepen wij haar aan als "Ark van het Verbond". De verbondsark van het Oude Testament bewaarde in de stilte van het Heilige van het heiligen heel de schat van het gelovige volk, was zijn bescherming, zijn hoop. Maria nu, in haar werking altijd verborgen, is aan de levensbron van de Kerk gezeten. Zoals een ware moeder is zij weggedoken in de verborgenheid van het huis; maar de uitdeelster is zij van het leven. Ark van het Verbond van de Kerk, is zij haar geheime kracht, het hart van haar heiligheid.

Bij Christus zijn wij ingelijfd, in Christus opgenomen, met Christus bekleed. Christus is als een soort atmosfeer, die de ledematen van zijn mystieke Lichaam omgeeft en waarin zij leven.

Zo kunnen wij ook zeggen, dat wij leven in Maria. Is ook Maria’s moederlijke macht niet als een soort atmosfeer, waarin de christenheid ademt? Alle uitverkorenen toch zijn in háár schoot gevormd. Het genadeleven is geen krachtig werkend leven van het eerste begin af; het kent zijn groei, het heeft zijn kindsheid; het is een leven dat wordt. Voor zijn zwakke tijd heeft het een moeder nodig, en heel ons aardse leven duurt die periode van kindsheid. Zolang wij in het genadeleven zijn, bevinden wij ons in de vormingsperiode. Is de genade niet de kiem van de glorie? De heiligen zelfs zijn kinderen voor haar. En besef nu, welke een intimiteit met de Lieve Vrouw de vorming in haar schoot bewerkt. Zolang het kind leeft in moeders schoot, maakt het slechts één met haar uit; al wat het heeft aan leven komt van haar. Tot de dag waarop wij voor het eeuwige leven worden geboren, draagt Maria ons in haar liefdegloed. Met de genade, waarvan zij de volheid bezit, voedt zij ons. Uit het Bloed van Jezus toch vormt zij de genademelk, die zij voor onze kinderleeftijd geschikt maakt. Welke Christen gevoelt niet, dat hij leeft en groeit in een atmosfeer van moederlijke liefde?

VERKLARING VAN VOORGAAND HOOFDSTUK.

INLEIDING. KAP. 3.

Ik ben de Schepper van alles en door niemand geschapen. Onder alles wat ik gemaakt heb, heb ik niets gemaakt van zoo groote waarde als den mensch, dien ik bestemde als heerser over alles, wat op aarde geschapen is. En ik gaf hem eveneens verstand om van alles tot zijn voordeel gebruik te maken en tot zijn nooddruft en opdat hij mij loven zou voor de genade, die ik hem gegeven heb. Maar onder alle schepselen is er geen, die mij tot zo groote gramschap opwekt als de mens. Alles volgt mijn gebod op, uitgezonderd de mens.

Ik zeide u tevoren, dat ik was als een koning, die goede wijngaarden plantte, welke gedurende langen tijd goede vruchten droegen. En welke waren die wijngaarden anders dan de kloosterorden en de besluiten door Heilige mannen ingesteld, waardoor zij die dorst hadden gelest en verfrist werden, die koud waren verwarmd werden, die trots en hoovaardig waren verootmoedigd, en die blind waren verlicht.

En nu klaag ik, omdat de schutting en omheining der wijngaarden omvergeworpen en verwijderd is, de wachten slapen en de dieven dringen er binnen, de wortels zijn door mollen opgegraven, de ranken door de droogte verlept en de druiventrossen door de wind afgewaaid en onder de voeten vertrapt. Maar opdat de wijn niet geheel verdwijnen zal, zal ik een nieuwe wijngaard planten, waarheen gij de wijnstokken van mijn woorden dragen zult; mijn vriend zal die planten, en ik zelf, God, zal de wijngaard bemesten met mijn genade.

En naar deze wijngaard zal ik wachters zenden, die ’s nachts niet zullen slapen. Ik zal hem omheinen met goddelijke liefde. Ik zal de wortels van den goeden wil er in vastmaken, en die zullen niet opgegraven worden door de verleidingen des duivels. Ik zal de wijnranken zijner daden verspreiden. Ik zal de druiventrossen van zijn goeden naam en van zijn vroomheid zoet maken voor velen. Daarom moet gij, die de ranken dragen zult, sterk en standvastig zijn in het dragen, gewillig en waakzaam in het nemen en ontvangen, trouw en voorzichtig in het waken, opdat de duivel u niet bedriegt. Maar, hij die de loten plant, moet op zijn hoede zijn en zorgvuldig opletten dat hij ze op de geschikte plaats zet, nauwkeurig en bedachtzaam zorg dragen, dat hij ze beschut voor koude en vorst, zon en hitte.

Daarom wees standvastig en heb mij lief met geheel uw hart! Ontvlied allen hoogmoed en neem allen ootmoed in acht. Bewaar uw mond en heel uw lichaam, tot mijn eer. Gehoorzaam mijn gebod. Onderzoek steeds uw geweten, om te zien, waar en in welke mate gij mijn gebod hebt overtreden. Sta aanstonds op, indien gij valt. Bekommer u niet om de eer der wereld of haar vrienden, door mij wordt u alles zoet. En als gij mij volmaakt bemint, wordt zonder mij, alles wat de wereld toebehoort, u bitter als gal.

17 JUNI 1986.

Vrede zij met je; leer goed het Woord van Emmanuel; lees elke dag in de Bijbel en je ziel zal vooruitgang maken; leid een deemoedig leven; Daniël;

18 JUNI 1986.

Vrede zij met je; deze boodschappen zijn een middel tot meditatie; het lezen van de Bijbel doet je ziel vooruitgaan; voel je bemind;

Jahweh

Is Liefde; voel Zijn Liefde;

Jahweh bemint je

Daniël;

19 JUNI 1986.

Vrede, vrede zij met je; Vasulla, wees goed op elke manier; steun op God en bemin Hem; prijs Jezus; Daniël;

Wordt vervolgd.

Hier een uitnodiging voor alle mensen die graag méé bidden in Scherpenheuvel.

Van harte welkom!

Véél groeten,

Zalig Pasen!

Fr.Benedict.

Vele bloemen zullen ontkiemen uit jullie gebed.

Hun geur sleept mijn scharen naar het goede.

( 19 juli 1989 Monte dit Cristo )

MARIALE GEBEDSSCHOOL

"Maria, Koningin van de Liefde "

Gebed - Stilte - Nederigheid - Boetedoening.

San Martino di Schio ( Italië )

Op zondag 29 mei 2011

8. 30 u: Aankomst voor de Basiliek

9. 00 u: Eucharistieviering in de Basiliek.

( 11. 15 u: Rozenhoedje: Glorie volle geheimen.)

12. 00 u: Angelus

13. 00 u: Pauze!

14. 00 u: GENEZINGSDIENST ( Persoonlijke Biecht! )

Rozenhoedje: De Droevig geheimen met de boodschappen van de Madonna.

Waar?

IN DE KAPEL VAN’ DE PELGRIM’

ONTHAALCENTRUM DE PELGRM VZW

ISABELLAPLEIN 15 A

B – 3270 SCHERPENHEUVEL

Tel. + 32 ( 0 ) 13 – 35 56 40

15. 30 u:

Conferentie van Mr. Fiévet over " De Toewijding aan de Madonna te Schio ".

Einde: 16. 00 u

Wilt u met ons méé bidden, gelieve aan te melden bij:

Frater Benedict Meethep o.parem.

O-L-Vr abdij van Tongerlo

Abdijstraat 40

2260 Tongerlo

E-mail: benedict.meethep@tongerlo.org

Tel : 014/ 53 99 00

 "God spreekt door woorden of door daden…!"

Augustinus van Hippo heeft lange tijd moeite gehad om God God te laten. Hij zocht gedurende lange tijd veel dingen van God te begrijpen en te doorgronden, in plaats van deze te bewonderen en te aanbidden. Maar hij kon er maar niet los van komen. Totdat hij op een dag eens kwam bij het strand van de Middelandse Zee, en daar een meisje zag spelen. Het meisje groef een kuiltje in het zand, en pakte haar emmertje en vulde het met water, en leegde haar emmertje in het kuiltje. Waarna het meisje weer haar emmertje ging vullen, en het weer in haar gegraven kuiltje leegde. Augustinus zag dit zo voor een poosje aan, en vroeg tenslotte aan het meisje: "kind, wat ben aan het doen…?" Waarop het meisje hem antwoordde: "mijnheer, ik ga de zee in mijn kuiltje gooien…!!" Dit was het wijze eenvoudige wonderlijke antwoord van God aan Augustinus. Want hoe zou die eeuwige onmetelijke wijsheid Gods ooit in ons eindige verstand en zeer kleine hersentjes passen…

Nu mocht Augustinus God God laten, en Zijn wonderlijke werken bewonderen en aanbidden. Na dit gebeuren kreeg Augustinus ook een afkeer van mensen die alles maar wilden weten en nieuwsgierig waren naar dingen die hen niet toekwamen. Zo ontmoette hij eens een man die hem vroeg wat of God gedaan zoal allemaal heeft voordat Hij de Aarde schiep. Waarop Augustinus deze man eens ernstig aan keek, en hem antwoordde: "Toen heeft God de hel gemaakt, om alle nieuwsgierige mensen in te werpen…!!!" Wie oren heeft om te horen, die hore.

Toen sprak de HEERE tot Mozes, zeggende: Spreek tot de kinderen Israels, dat zij voor Mij een hefoffer nemen. Van alle man, wiens hart zich vrijwillig bewegen zal, zult gij Mijn hefoffer nemen. Dit nu is het hefoffer, hetwelk gij van hen nemen zult: goud, en zilver, en koper; Als ook hemelsblauw, en purper, en scharlaken, en fijn linnen, en geiten haar. En roodgeverfde ramsvellen, en dassenvellen, en sittimhout; Olie tot den luchter, specerijen ter zalfolie, en tot roking welriekende specerijen; Sardonixstenen, en vervullende stenen tot den efod, en tot den borstlap. En zij zullen Mij een heiligdom maken, dat Ik in het midden van hen wone. Naar al wat Ik u tot een voorbeeld dezes tabernakels, en een voorbeeld van al deszelfs gereedschap wijzen zal, even alzo zult gijlieden dat maken. Zo zullen zij een ark van sittimhout maken; twee ellen en een halve zal haar lengte zijn, en anderhalve el haar breedte, en anderhalve el haar hoogte. En gij zult ze met louter goud overtrekken, van binnen en van buiten zult gij ze overtrekken; en gij zult op dezelve een gouden krans maken rondom heen. En giet voor haar vier gouden ringen, en zet die aan haar vier hoeken, alzo dat twee ringen op de ene zijde derzelve zijn, en twee ringen op haar andere zijde. En maak handbomen van sittimhout, en overtrek ze met goud. En steek de handbomen in de ringen, die aan de zijde der ark zijn, dat men de ark daarmede drage. De draagbomen zullen in de ringen der ark zijn; zij zullen er niet uitgetogen worden. Daarna zult gij in de ark leggen de getuigenis, die Ik u geven zal. Gij zult ook een verzoendeksel maken van louter goud; twee ellen en een halve zal deszelfs lengte zijn, en anderhalve el deszelfs breedte. Gij zult ook twee cherubim van goud maken; van dicht goud zult gij ze maken, uit de beide einden des verzoendeksels. En maak u een cherub uit het ene einde aan deze zijde, en den andere cherub uit het andere einde aan gene zijde; uit het verzoendeksel zult gijlieden de cherubim maken, uit de beide einden van hetzelve. En de cherubim zullen hun beide vleugelen omhoog uitbreiden, bedekkende met hun vleugelen het verzoendeksel; en hun aangezichten zullen tegenover elkander zijn; de aangezichten der cherubim zullen naar het verzoendeksel zijn. En gij zult het verzoendeksel boven op de ark zetten, nadat gij in de ark de getuigenis, die Ik u geven zal, zult gelegd hebben. En aldaar zal Ik bij u komen, en Ik zal met u spreken van boven het verzoendeksel af, van tussen de twee cherubim, die op de ark der getuigenis zijn zullen, alles, wat Ik u gebieden zal aan de kinderen Israels. Gij zult ook een tafel maken van sittimhout; twee ellen zal haar lengte zijn, en een el haar breedte, en een el en een halve zal haar hoogte zijn. En gij zult ze met louter goud overtrekken; gij zult ook een gouden krans daaraan maken, rondom heen. Gij zult ook een lijst rondom daaraan maken, een hand breed; en gij zult een gouden krans rondom derzelver lijst maken. Ook zult gij vier gouden ringen daaraan maken; en gij zult de ringen zetten aan de vier hoeken, die aan derzelver vier voeten zijn zullen. Tegenover de lijst zullen de ringen zijn, tot plaatsen voor de handbomen, om de tafel te dragen. Deze handbomen nu zult gij van sittimhout maken, en gij zult dezelve met goud overtrekken; en de tafel zal daaraan gedragen worden. Gij zult ook maken haar schotelen, en haar rookschalen, en haar platelen, en haar kroezen (met welke zij bedekt zal worden); van louter goud zult gij ze maken. En gij zult op deze tafel altijd het toonbrood voor Mijn aangezicht leggen. Gij zult ook een kandelaar van louter goud maken. Van dicht werk zal deze kandelaar gemaakt worden, zijn schacht, en zijn rietjes; zijn schaaltjes, zijn knopen, en zijn bloemen zullen uit hem zijn. En zes rieten zullen uit zijn zijden uitgaan; drie rieten des kandelaars uit zijn ene zijde, en drie rieten des kandelaars uit zijn andere zijde. In het ene riet zullen drie schaaltjes zijn, gelijke amandelnoten, een knoop en een bloem; en drie schaaltjes, gelijk amandelnoten in een ander riet, een knoop en een bloem; alzo zullen die zes rieten zijn, die uit den kandelaar gaan. Maar aan den kandelaar zelven zullen vier schaaltjes zijn, gelijk amandelnoten, met knopen, en met zijn bloemen. En daar zal een knoop zijn onder twee rieten, uit denzelven uitgaande; ook een knoop onder twee rieten, uit denzelven uitgaande; nog een knoop onder twee rieten, uit denzelven, uitgaande; alzo zal het zijn met zes rieten, die uit den kandelaar uitgaan. Hun knopen en hun rieten zullen uit hem zijn; het zal altemaal een enig dicht werk van louter goud zijn. Gij zult hem ook zeven lampen maken, en men zal zijn lampen aansteken, en doen lichten aan zijn zijden. Zijn snuiters en zijn blusvaten zullen louter goud zijn. Uit een talent louter goud zal men dat maken, met al dit gereedschap. Zie dan toe, dat gij het maakt naar hun voorbeeld, hetwelk u op den berg getoond is.

Geneest de kranken; reinigt de melaatsen; wekt de doden op; werpt de duivelen uit. Gij hebt het om niet ontvangen, geeft het om niet.

TWEE EN DERTIGSTE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 27 juni 1975 om 15.15 uur.

Madeleine die om drie uur 's middags naar de kapel was gegaan, wilde na een kwartier vertrekken. Op dat moment verschijnt het Licht en daarna Jezus, met zijn rechterhand naar haar uitgestrekt terwijl de andere langs zijn lichaam hangt. Hij lacht haar toe en zegt tegen haar :

"Vraagt aan de religieuze die niet in deze stad woont, of zij zo vriendelijk wil zijn om hier vrijdag te komen. Dat zij schrijfgerei meeneemt. Door uw mond zal ik haar een boodschap geven."

Jezus glimlacht nog even en verdwijnt.

Om óns heeft zij geleden.

Door profetisch licht bestraald, erkende Joannes de Doper in Jezus de Verlosser, Hem die ging sterven tot uitboeting van de zonden van de mensen: "Ziet het Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt". Hoe feller vonkte deze waarheid voor Maria’s ogen! Haar volmaakt begrip van Gods woord in de Schrift kon volstaan om haar het schrikwekkende lijden te openbaren dat haar Zoon tegemoet ging. Las zij bij Isaias niet deze duidelijke voorzegging: "Velen stonden bij zijn aanblik verslagen, zó was Hij misvormd, zijn gestalte was niet meer die van een mens, noch zijn gelaat als dat van de kinderen van de mensen.... Hij is veracht en verstoten, man van smarten, die het lijden kent, voor wie wij ons het gelaat bedekken".

Deze profetieën en andere las Maria; zij overwóóg ze en wist, dat ze vervuld gingen worden in haar Zoon.

Beseft echter wel, wat de gedachte aan dit verschrikkelijke lijden voor Maria was, wát het voorgevoel van dit voor haar geestesoog opgeheven kruis betekende. Denk aan de doodsstrijd van een moeder die te voren weet, aan welke folteringen haar kind zal worden overgeleverd, en u zult enigszins het inwendige martelaarschap van Maria begrijpen, als zij in de heilige Schrift verzen leest als deze: "Om ónze zonden wordt Hij doorboord, om ónze misdaden wordt Hij gebroken.... Hij wordt mishandeld en Hij opent de mond niet, als een lam naar de slachtbank geleid... Het had Jahweh behaagd Hem door het lijden te breken... Hij is onder de boosdoeners geteld".

Maria stemde met Gods plannen in, en vooraf al bewilligde zij in het offer dat de bronnen van het leven zou openen. Ofschoon het haar hart moest doorsteken, verlangde zij, evenals Jezus, naar het uur dat aan God zijn verloren kinderen zou terugschenken, terwijl het haar Zoon en ook haar een "nageslacht" zou verzekeren. Toen dit schrikwekkende uur voor Maria aanbraak, was zij gereed en zag men haar staan naast haar Zoon.

DE NIEUWE WIJNGAARD.

INLEIDING, KAP. 2.

Ik ben als de machtigste koning, die zijn wijngaarden plantte. En zij droegen lang de allerbesten wijn. Ten slotte zaaide zijn vijand er het allerslechtste onkruid in, dat zo welig opwies en zich zo uitbreidde, dat de wijnstokken slechts met de grootste moeite wijn konden dragen. En de dienaren des konings zeiden tot hem: "Heer, wij hebben uwe wijngaarden onderzocht en vonden zeer weing stokken die wijn droegen.

En het slechte zaad, dat tot niets deugt dan om verbrand te worden, is buitengewoon opgeschoten." De Heer antwoordde hun: "Ik zal een nieuwe wijngaard planten, waarheen de loten gebracht moeten worden om vaste wortel te schieten. En ik zal die zelf bemesten en de druiven zullen gevuld worden met de allerbeste wijn. En deze wijngaard zal ik zelf bewaken, zodat indien er iets schadelijks in komt, de wijn er door bemest zal worden en er nog zoeter door zal worden.

En het onkruid zal vernietigd worden en verleppen en spoedig verdwijnen, opdat het geen schade meer zal aanrichten. En als de wijn van deze wijngaard bij mijn vergadering komt, zullen allen zich verheugen en de Heer loven, die de wijngaard plantte en die zelf bemestte. Zelfs hij zal zich verheugen, die de wortels plantte, en evenmin zal God hen vergeten, die de loten aandroegen. Uit dezen wijngaard zullen vele andere opwassen, die lang verlept of dor geweest zijn; zij zullen goede vruchten gaan dragen de dag na de vernieuwing als goede wijngaarden, die onlangs gereinigd zijn.