Mijn Engel Daniël.

Het Eerste Begin van

"Het Ware Leven in God"

Vasulla Ryden.

VOORWOORD VAN VASULLA RYDEN.

De nadering van mijn Engel.

**************************

In het begin was het eerste wat mijn Engelbewaarder op papier zette een tekening van een hart. Vanuit het centrum van dat hart tekende hij een roos, alsof die uit het hart groeide. Toen stelde hij zich beminnelijk en tot mijn grote verbazing voor als mijn Engelbewaarder, Daniël. Hij liet mij verbijsterd en in grote vreugde achter. Ik was zo gelukkig dat ik bijna door het huis vloog, mijn voeten nauwelijks de grond raakten en ik telkens hardop herhaalde; "Ik ben de gelukkigste mens op aarde, en ik ben ontgetwijfeld de enige persoon op aarde die op deze wijze met haar engel contact kan hebben!" de volgende dag keerde mijn engel weer bij mij terug. Ik bracht eindeloos blije uren door in conversatie met hem. En nogmaals, de volgende dag, keerde hij terug, maar deze keer bracht hij tot mijn grote verrassing een groot aantal engelen uit verschillende koren mee. Ik voelde dat de poorten van de hemel plotseling wijd open waren, want ik kon zonder moeite deze grote beweging van engelen van boven voelen. Ze leken allen opgewonden en gelukkig, net als wanneer iemand verwacht dat er iets fantastisch gaat gebeuren. Uit hun vreugde maakte ik op dat er feest was in de hemel en dat zij dat vierden. Toen zongen alle engelen samen eenstemmig deze woorden: "Er gaat een gelukkige gebeurtenis plaatsvinden!" Ik wist dat wat die gebeurtenis ook zou zijn, het mij direct betrof, maar, ofschoon ik intens probeerde te gissen, kon ik niet zeggen wat het was. Dit refrein werd de hele dag gezongen, met dezelfde woorden met slechts enkele minuten van stilte tussen deze gezangen. Telkens wanneer de hemel zich opende, herhaalden de engelen hetzelfde refrein. De eerste woorden die mijn engel over God sprak waren de volgende; "God is dicht bij je en bemint je." Ik moet de Heer deze minuut erg gekwetst hebben want Zijn woorden hadden geen enkel effect op mij. Ik herinner mij dat ik, toen mijn engel deze woorden over God sprak, dacht, dat het iets normaals was voor een engel om dat te zeggen daar engelen dichtbij God leefden. Ik antwoordde niet en mijn engel voegde er niets meer aan toe. Enkele dagen later veranderde mijn engel zijn gedrag tegenover mij en ik merkte op hoe uitermate ernstig hij werd. Met een zeer plechtige stem vroeg hij mij Het Woord te lezen. Ik deed alsof ik niet wist wat Het Woord was en vroeg hem naar zijn bedoeling. Hierdoor werd mijn engel nog ernstiger en zei dat ik heel goed wist wat hij bedoelde, niettemin vertelde hij mij dat het de Heilige Schrift was. Ik had mijn antwoord al op mijn tong en zei dat ik er geen in huis had. Hij zei te weten dat ik er geen had. Hij zei me er een te halen. Nog steeds met hem redetwistend zei ik dat hij het onmogelijke van mij vroeg omdat in het Moslim – land waarin ik toen woonde ( Bangladesh ) de boekhandels geen Bijbels verkochten. Hij zei mij onmiddellijk naar de Amerikaanse school te gaan waar mijn zoon naar school ging, en er een uit hun bibliotheek te lenen. Ik dacht erover na of ik zou gaan of gewoon thuis zou blijven en weigeren. Iets anders wat mij in verlegenheid bracht was de vraag hoe mijn echtgenoot en al mijn vrienden zouden reageren op dit alles. Ik kon mijzelf gewoon niet voorstellen met een Bijbel voor hen te staan! Ik dacht al na over een plaats in huis waar ik hem zou kunnen verbergen als ik hem mee naar huis zou brengen. Maar toen ik weer de ernstige blik zag op het gelaat van mijn engel besloot ik hem te gehoorzamen. Dus ging ik naar de school waar ik verschillende Bijbels op de planken zag staan. Ik koos er een uit en nam die mee naar huis. Ik opende hem om te lezen, precies zoals mijn engel mij gevraagd had te doen. Mijn oog viel op de psalmen: ik las, maar kon geen enkel woord begrijpen. Dit was een teken van God om mij te laten zien hoe blind ik was.

Vasten 2010 Deel 2.

Gebedsgroep

"HET CENAKEL"

Waregem

VEERTIGDAGENTIJD voor KRASSELAARS 2010*

In de Leer bij de Heiligen

Eén tekst per dag om op te gaan naar Pasen

Auteur : Abbé Max Huot de Longchamp, Centre St. Jean de la Croix, F-36230 Mers-sur-Indre

Oorspronkelijke Titel : Carême pour les Cancres, 2010. A l’école des Saints.

Vertaling : Hilaire Mestdag, Waregem

Hoe gebruiken ?

We zullen elke dag tien minuten besteden aan het lezen en het overwegen van "Vasten voor krasselaars … in de school van de heiligen". De rubriek "Overwegen" zal ons helpen goed door te dringen in de tekst van de dag, die steeds genomen is uit de grote traditie van heiligheid van de Kerk.

De rubriek "Beslissen" zal een concrete verbintenis voorstellen om deze tekst werkelijk toe te passen.

Vasten voor krasselaars heeft elk jaar een welbepaald thema. Deze Vasten 2011 heeft de bedoeling om de fundamenten van een christelijk leven terug te vinden door zes punten onder de aandacht te brengen, die steeds van maandag tot zaterdag van elke week zullen terugkeren.

Op maandag : Tot de Vader bidden met Jezus.

Op dinsdag : Zich bekeren tot Jezus.

Op woensdag : Onze broeders dienen met Jezus.

Op donderdag : Jezus ontvangen in de sacramenten.

Op vrijdag : Met Jezus sterven om met Hem te leven.

Op zaterdag : Jezus volgen met Maria.

Van Aswoensdag tot de eerste zondag van de Vasten, zullen specifieke teksten ons helpen om op weg te gaan, onder het thema :

Binnen treden in de Vasten.

Tijdens de Goede Week zal het thema zijn :

Jezus in zijn passie.

Tenslotte zullen we elke zondag het thema volgen van het Evangelie van de dag.

3

MAANDAG, 28 maart 2011. Van de feria

Als het inwendig gebed dor wordt.

Het geestelijk leven tracht enkel de zinnen te doen sterven door de ziel naar binnen te keren door ingekeerdheid en de heilige oefening van Gods aanwezigheid. Het tracht enkel de geest te verootmoedigen, door hem te binden, door zijn mogelijkheden te binden door een inwendig gebed dat naakt is, duister, ogenschijnlijk leeg van elk object, waarbij men denkt ledig te zijn, omdat de verbeelding niets toont, het geheugen niets oproept, het begrip niets merkt en over niets nadenkt, dat de wil zelf geen enkele duidelijke daad stelt, waarover ze zou kunnen getuigen.

Als dit inwendig gebed zoet is als God er zijn aanwezigheid laat voelen, hoe pijnlijk is het dan, hoe bedroevend en kruisigend als Hij zich lijkt terug te trekken en zijn afwezigheid lange tijd duurt ! Maar ook, hoe nuttig is het voor ons door de vrees zelf, die het bij ons opwekt, omdat wat er in ons lijdt, dat is onze eigen geest, dat is de eigen wil, die de genade wil vernietigen om ons aan Jezus-Christus gelijkvormig te maken.

Is het te verwonderen dat vele Christenen, die er maar op uit zijn zichzelf te voldoen in de praktijk van de vroomheid, een zo grote afkeer hebben voor het inwendig leven, dat een voortdurend sterven is aan zichzelf ? De eigenliefde wil van alles en overal leven, ze zal graag de genoegens van de zinnen opgeven om de geestelijke zoetheden te smaken, die wel heel anders smakelijk zijn en delicaat. De hoogmoedige geest zal zonder moeite een andere bezigheid opgeven voor een subliem inwendig gebed, vol van licht en diepe gevoelens, die hem evenveel achting voor zichzelf zal influisteren als misprijzen voor de anderen. Maar als men hem spreekt over een dor en zuiver gelovig gebed, waarbij men niets ziet en niets voelt, daar wil hij niet van horen en laat alles in de steek in plaats van er binnen te treden.

Jean-Nicolas Grou. Het inwendige van Jezus en van Maria. I, Hfdst.6.

OVERWEGEN.

Hoe verder we in het gebed vorderen, des te meer ontdekken we dat we niet bij machte zijn om te bidden : "We weten niet hoe we moeten bidden, de H. Geest zelf bidt in ons", zegt ons de H. Paulus.

De beelden helpen niet meer, de gevoelens helpen niet meer, de woorden helpen niet meer : Geleidelijk aan houden we ons eenvoudig in Gods aanwezigheid, zoals de naald van een kompas op mysterieuze manier naar het noorden aangetrokken wordt.

"Men denkt lui te zijn". Nee, de naald is niet lui, maar gans haar kracht ligt bij Hem, die ze aantrekt. Laten we geen schrik hebben voor inwendige of uitwendige stilte, laten we geen schrik hebben voor de nacht : Laten we God niet wakker maken, die in ons hart slaapt !

BESLISSEN.

Als ik er (schijnbaar) niet in slaag om te bidden, als God afwezig lijkt, als ik enkel verstrooidheden ken en verveling in het gebed, dan, in plaats van daarom bedroefd te zijn, let ik er bijzonder op dat ik de tijd, die ik voor het gebed had voorzien, niet inkort !

4.

DINSDAG, 29 maart 2011. Van de feria.

Durven geloven dat Jezus van me houdt.

Ik heb een zware zonde bedreven : Zelfs al is mijn geweten in de war geraakt, toch zal het niet radeloos worden. Ik herinner me immers de wonden van de Heer, die voor onze ongerechtigheden doorboord werd. Wat zou er totaal ten dode gedoemd zijn, dat Christus door zijn dood niet zou kunnen bevrijden ? Van zodra ik aan deze, zo machtige en doeltreffende remedie denk, maakt de ergste ziekte me niet meer bang. Ja, diegene vergiste zich, die zei : Mijn ongerechtigheid is te groot om te kunnen vergeven worden.

Voor mij, wat ik tekort heb door mijn fout, dat leen ik aan het hart van de Heer, dat overvloeit van barmhartigheid, zo sterk werd het doorboord en verspreidt het deze barmhartigheid : Ze hebben zijn handen en zijn voeten doorboord, ze hebben zijn zijde doorboord. Langs deze openingen kan ik de honing van de rots en de olie uit de harde steen opvangen, anders gezegd : proeven en zien hoe zacht de Heer is. De nagel, die Hem doorboort is voor mij een sleutel geworden die me opent voor het begrijpen van zijn wil opent. De nagel en de wonde verkondigen dat God de wereld met zich verzoend heeft in Jezus-Christus. De lans heeft zijn ziel doorboord en zijn hart geraakt opdat hij voortaan niet meer niet zou kunnen medelijden met mijn gebreken.

Het geheim van zijn hart verschijnt ontbloot in de wonden van zijn lichaam. Men ziet dit mysterie van de godsvrucht onthuld, dat hart van barmhartigheid van onze God, waardoor Hij ons van in den hoge is komen bezoeken. Is zijn hart niet zichtbaar door zijn wonden ? Hoe zou duidelijker kunnen worden, tenzij door uw wonden, Heer, dat gij zacht zijt en nederig, rijk aan ontferming.

H. Bernardus. Sermoen nr. 61 over het Hooglied.

BEZINNEN.

Doorheen een van die Bijbelse puzzels (wij hebben alle referenties niet willen vermelden) die het gebinte zijn van zijn werk, toont de heilige Bernardus ons de Gewijde Geschiedenis, volledig georiënteerd op het doorstoken hart van Jezus, volheid van de openbaring van zijn liefde, dat we binnen twee weken zullen vieren.

Sinds Jezus uit liefde voor mij gestorven is, is het enige gevaar niet te durven geloven in deze liefde, geen geloof te hebben in Hem. Het geloof redt, omdat ze me aan de Redder geeft.

"Wat vraagt ge aan de Kerk van God ?" Vooraleer ons te dopen, heeft de priester ons deze vraag gesteld. En wij hebben geantwoord : "Het Geloof". Elke dag van de Vasten is er om dit antwoord te versterken, om binnen te treden in "het geheim van zijn Hart".

BESLISSEN.

Ik spoor mijn angsten op om voor God te verschijnen, de beelden, die ik van mezelf onderhoudt, de verontschuldigingen, die ik zoek voor mijn zonden … En zo begin ik aan mijn gewetensonderzoek als voorbereiding tot mijn Paasbiecht.

5

WOENSDAG, 30 maart 2011. Van de feria.

Diegenen beminnen, die niets beminnelijks hebben.

De heidenen beminnen wie hen zelf beminnen en hen, die kwaliteiten hebben of die waard zijn om bemind te worden. Wat betekent het dan als Christen te beminnen ? Het is beminnen, zonder te luisteren naar de natuur, die wil dat men zijn gelijke bemint. Het is beminnen, zelfs zonder zijn verstand te raadplegen, dat wil dat men bemint wat waard is om bemind te worden. Noch de natuur, noch de rede begrijpen dat geheim. Het Evangelie moet spreken en het is aan Jezus-Christus om te onderrichten : Als Christen beminnen is beminnen wat niets beminnelijks heeft, het is zachtheid en tederheid hebben tegenover hen, die voor ons niets anders hebben dan bitterheid en hardheid, het is, tenslotte, het goede willen voor hen, die ons enkel het kwade toewensen.

Noch de moraal van Socrates, noch deze van Mozes, noch de filosofie, noch de Oude Wet, hebben deze deugd gekend. Het voorschrift om zijn vijanden te beminnen komt uit het Nieuwe Testament en deze, zo heilige regel kan maar voortkomen uit de school van een God, zozeer is hij verheven boven de mens. De andere kenmerken van een Christen, zoals de godsvrucht, de boete, de hoop op God, de nederigheid, zelfs het martelaarschap, kunnen dubbelzinnige kenmerken zijn. Enkel de liefde voor de vijand is dit nooit. Enkel hierdoor kan een Christen zich perfect onderscheiden en het geloof aannemen is de verplichting aanvaarden de vervolger lief te hebben terwijl men de vervolging bemint.

Van zodra men oprecht Christen is, bemint men zijn vijand als zijn vriend en dezelfde beweegreden, waarom een Christen God bemint, doet hem zijn naaste beminnen als een kind van God.

René Rapin. De geest van het Christendom. Hfdst. II.

OVERWEGEN.

Echt beminnen is nooit redelijk, het is van in het begin een slechte berekening. Jezus wist dat Hij alles zou verliezen, toen Hij naar de wereld kwam.

Vergeven is het laatste woord van de liefde. Deugd kan opbrengen, een gift kan een goede investering blijven. De vergeving echter annuleert onze rechten om gelijk wat te recupereren. Ze is noodzakelijkerwijs bovennatuurlijk en kan enkel van God komen.

Omdat ze bovennatuurlijk is, veronderstelt vergeving geloof, veronderstelt ze te weten dat, ongeacht zijn daden, de vijand een broeder is omdat "God het ons geopenbaard heeft en dat Hij zich niet kan vergissen, noch ons kan misleiden", zoals we in onze acte van geloof belijden. Het is niet iets blindelings, maar, integendeel, opperste scherpzinnigheid.

BESLISSEN.

Vandaag ontmoet ik zeker iemand aan wie ik, of aan wie ik denk, iets te moeten vergeven. Ik zal trachten een gebaar te vinden, een glimlach, een woord, dat een eerste stap zal zijn tot verzoening.

6

DONDERDAG, 31 maart 2011. Van de feria.

In overeenstemming communiceren.

Hier moet de vrees worden verdreven door de liefde. Ge denkt dat ge deze mysteries niet waardig zijt ? Zeker, het is niet door uw verdiensten dat ge dit sacrament waardig wordt, zelfs niet na duizenden jaren van inspanningen. Het is Hijzelf, die u uitnodigt, die u waardig moet maken. En Hij zal er u waardig voor maken als ge u inspant om uit uw hart te verbannen wat Hem mishaagt.

Als ge u niet bewust zijt van een echt beletsel om de Eucharistie te ontvangen, waarom dan, luierik en ondankbare, ontzegt ge u een dergelijk goed ? Als de wroeging van uw geweten u aanklaagt, waarom zoekt ge dan niet om door berouw de weg naar de Eucharistie voor u te openen ? Ik hoor al wat ge me gaat antwoorden : "Ik ben koud, ik ben verstrooid, ik ben vleselijk, ik ben door zorgen gekweld, mijn geloof is zwak, mijn hoop wankelt, mijn liefde is verkoeld …" Maar waar kan men genezing zoeken, tenzij bij zulke dokter ? Ge hebt het voorbeeld van Petrus, van Zacheus, de zondaar. Vlucht voor uzelf en werp u in de armen van uw Redder. Hij is niet wreed, niet jaloers. Waarom zou Hij, als Hij u uitnodigt, u niet ontvangen, u niet genezen ?

Jean Gerson. Commentaar op het Magnificat.

OVERWEGEN.

In de tijd van Gerson, de Honderdjarige Oorlog, trad men de Eucharistie tegemoet met een bijna bijgelovige vrees. Onze tijd loopt het gevaar haar te genaderen met onverschilligheid, ofwel door er niet aan deel te nemen, ofwel door op lichtzinnige wijze te communiceren. Het gevolg is hetzelfde : Wij zullen van Jezus afgesneden zijn.

Jezus zal het ons herhalen tijdens de Goede Week : Hij verlangt "met een groot verlangen" het Paasmaal met ons te eten, dit is zich aan ons geven op een zo reële manier dat Hij ons voedsel wordt. Het is dit verlangen, en niet onze indrukken of gevoelens, die de maatstaf moeten zijn voor onze Eucharistisch handelen.

Misschien zijn we van de Eucharistie afgesloten door een leven dat er niet mee in overeenstemming is, "een echt beletsel" ? Wel, laten we dan deze Vasten te baat nemen om onze situatie ernstig te onderzoeken. Als we van goede wil zijn is er zeker een oplossing.

BESLISSEN.

Waar sta ik met mijn Eucharistische praktijk ? Communiceer ik automatisch ? Communiceer ik niet omdat ik bang ben dat ik me zou moeten bekeren ? Verkeer ik in een familiale situatie, die me verwijdert van de communie ? In elk geval neem ik het besluit het hierbij niet te laten.

7

VRIJDAG, 1 april 2011. Van de Feria – Vleesderven.

De echte vasten en onthouding.

Laten we vasten en onze zielen nederig maken, bij het naderen van de dag waarop de meester van de nederigheid zichzelf vernederd heeft door gehoorzaam te worden tot de dood aan een Kruis. Laten we dit kruis reproduceren door onze onderworpen passies te doorboren met de nagels van de onthouding. En, opdat ons niet onderworpen vlees ons niet zou meesleuren in verboden genietingen, laten we het een beetje de toegelaten genietingen ontzeggen. De gemene dronkenschap is ten allen tijde verboden, laten we in deze tijd zelfs aan de eerbare festijnen verzaken. Overspel en ontucht zijn verfoeilijke misdaden, die men steeds moet vermijden. Dat de echtgenoten zich in deze dagen matig gedragen.

Wat men absoluut moet vermijden is van genot te veranderen in plaats van het te verminderen met als gevolg dat het naleven van de Vasten niet meer bestaat in het onderdrukken van oude zinnelijke begeerten, maar een manier wordt om zich nieuwe genietingen te verwerven.

Het is door te steunen op vrome aalmoezen en sobere vasten, dat ons gebed in deze dagen ten Hemel zal stijgen. Men mag aan God durven vragen om ons barmhartigheid te verlenen als we haar niet weigeren aan onze naasten en het is in een serene atmosfeer dat de vragen van ons hart hun doel bereiken als de spoken van onze vleselijke wellusten er geen wolken tussen drijven.

H. Augustinus. Sermoen 207, 2-3.

OVERWEGEN.

De waarde van Christelijke Vasten is vooreerst te vinden in het deelnemen aan de vasten van Christus, aan zijn sober leven en in de onbaatzuchtige offerande van zijn leven.

Maar door zo te leven heeft Jezus ons ook een voorbeeld gegeven van een echt menselijk leven. Geluk is niet genot. Elk genot is niet schuldig, maar sinds de erfzonde, die geluk en genot met mekaar verward heeft, zullen we steeds opnieuw de neiging hebben het genot te volgen, hoewel het zij is die moet volgen. De vastentijd is ons geboden om het genot op de juiste plaats te zetten, door het welbewust een mindere plaats te geven.

Een echte vasten veronderstelt dat men zich welbewust onthecht aan genoegens, die zelfs gewettigd zijn.

BESLISSEN.

Ik zoek in mijn leven naar een genot, dat dikwijls een gelegenheid wordt tot zonde : het genot van het eten, van te spelen, seksueel genot … En ik beslis tot een precieze onthechting om me op dat vlak te beheersen. ("Ik zal op vrijdag me een bepaald gerecht ontzeggen. Ik zal niet kijken naar een bepaald , zelfs mooi, TV programma").

8

ZATERDAG, 2 april 2011. Van de feria of de H. Franciscus a Paulo.

Maria in het hart van ons hart.

Maria heeft me enkel gedurende een periode van negen maanden in haar schoot gedragen. Ze heeft me echter altijd gedragen en zal me eeuwig dragen in haar hart, zodat ik als het ware meer de vrucht ben van haar hart dan van haar schoot. Oh, wat een prachtig iets ! Dit onvergelijkelijk hart is onder de zuivere schepselen, het mooiste werk van mijn almachtige goedheid, en door een onbegrijpelijk wonder, ben ik zelf het meesterwerk van haar nederigheid, door dewelke hij me uit de aanbiddelijk e schoot van mijn Vader getrokken heeft, waar ik van alle eeuwigheid geboren ben, om me in de volheid van de tijd te laten geboren worden in de maagdelijke schoot van mijn Moeder.

Ik heb u dit aanbiddelijke hart van mijn hoogwaardige Moeder gegeven, dat één is met het mijne, om uw echt hart te zijn, opdat de kinderen maar één hart zouden hebben met hun Moeder en dat de leden geen ander hart zouden hebben dan dat van hun leider en dat ge God zoudt dienen, aanbidden en beminnen met een hart dat zijn oneindige waardigheid waardig is. Dat ge met een heel zuiver en heel heilig hart zijn goddelijke lof zoudt zingen en al uw daden zoudt stellen in de geest, in de liefde, in de nederigheid en alle heilige gesteltenissen van ditzelfde hart.

Door dit middel zult ge voor altijd in ons hart zijn, ge zult leven van het leven van ons hart, ge zult over alle schatten beschikken, die in onze harten geborgen zijn, ge zult ondergedompeld zijn in de vreugden van ons hart, ons hart zal het paradijs zijn van uw hart, het leven van uw leven, het hart van uw hart.

H. Johannes Eudes. Het wonderbare hart van de Moeder van God. IV,1.

OVERWEGEN.

Het is in ons "hart" dat we werkelijk onszelf zijn. Als ons hart stopt met kloppen gaan we dood. En zo komt het dat de Christelijke traditie de diepste persoonlijkheid, de oorsprong van onze daden legt in het hart. Zozeer dat Christen zijn betekent : Het hart van Christus in ons hart leggen.

Christus zelf heeft echter de liefde beleefd uit het hart van Maria. Het is van deze volkomen beminnende moeder dat Hij geleerd heeft menselijk te beminnen en zo is God de "God van het menselijk hart" geworden (H. Franciscus van Sales).

Maar Maria leefde van het hart van Jezus omdat ze "het mooiste werk was van zijn almachtige goedheid". En zo is de cirkel rond : Het hart van Jezus en het hart van Maria zullen "het paradijs zijn van ons hart, het leven van ons leven en het hart van ons hart".

BESLISSEN.

Zou ik in staat zijn bondig uit te leggen wat de Kerk ons leert over de Onbevlekte Ontvangenis van Maria, Over haar Hemelvaart ? Nee ? Dan lees ik wat er over haar geschreven staat in de Catechismus van de Katholieke Kerk. (Zie op 17 maart)

9

ZONDAG, 3 april 2011. 4de Zondag van de Vasten.

Jezus, licht boven alle licht.

God is niets van wat onze lichamelijke zintuigen ons tonen. Hij is niets van wat onze verbeelding ons voorhoudt. Hij is niets van wat de rede zich voorstelt, omdat alles wat we kennen door de mogelijkheden van de ziel eindig, en God on-eindig is. Alles wat we kennen kan begrepen worden, alléén God is niet te begrijpen. Zo kan het gebeuren dat, door een inspanning van de natuurlijke rede, we God willen kennen in zijn natuur, door de gelijkenis met de zaken, die we kennen, ofwel veranderen we dan het schepsel in God, zoals de afgodendienaars, die door God te zoeken door het verstand van alles goden hebben gemaakt, ofwel verlagen we God tot een schepsel, zoals zovele heiligschenners, die Hem verlagen door goddeloosheid of zovele onwetenden, die Hem verlagen door onwetendheid.

We moeten bijgevolg onze geest ontdoen van beelden van geschapen voorwerpen en onze wil om aan deze beelden gehecht te zijn om God zuiver in hemzelf te kennen en Hem zuiver om hemzelf te beminnen. Het geloof komt dus de natuur ter hulp en stelt haar een oneindige en oneindig beminnelijke God voor. En vermits het licht van de glorie de gelukzaligen in het bezit stelt van wat God is, is het geloof een licht dat ons in het bezit stelt van wat zij zien. Het is dezelfde God, maar zij zien hem duidelijk en wij zien Hem onduidelijk. Zij weten wie Hij is en wij bekrachtigen wat zij weten.

François Malaval. Gemakkelijke beoefening van de beschouwing.

Tweede dialoog, Onderhoud XII.

OVERWEGEN.

Men ziet het licht niet, men kan het niet voorstellen. Het licht laat ons echter toe al het andere te zien en het ons voor te stellen. God is onzichtbaar, onbegrijpelijk, onvoorstelbaar, maar door ons te scheppen naar zijn beeld, geeft Hij ons alles te zien en te begrijpen met zijn blik en zijn verstand.

De beschouwing, dat is deze blik van God op de werkelijkheid. Dan "kent men God in hemzelf". Men ziet Hem niet maar men ervaart wat het is God te zijn. De Christen "ziet" God evenmin dan de heiden, maar hij is de zoon van God, hij "beleeft" God.

Het geloof is reeds deze ervaring van God. Als we zeggen dat de gelukzaligen Hem zien, dan zeggen we eenvoudig dat zij tot het einde gaan van deze ervaring. Voor ons blijft deze ervaring duister, voor hen is ze in het licht.

BESLISSEN.

Ik neem deze eerste vier weken van de Vasten onder de loep. Ben ik trouw aan mijn beslissingen van de 9e, 12e, 16e en 20e maart ? Zo nodig breng ik de nodige verbeteringen aan.

10

MAANDAG, 4 april 2011. Van de feria of de H. Isidoor.

God "Vader" noemen.

Onze Vader. Ge ziet hoe kort het is, dit gebed, en vol van alle kwaliteiten. Hoezeer is dit eerste woord zacht ! Mens, ge waagde het zelfs niet om uw hoofd op te heffen naar de hemel, ge keerde uw blik naar de aarde en plots hebt ge de genade van Christus gekregen, al uw zonden werden u vergeven. Van een slechte knecht zijt ge een goede zoon geworden. Vertrouw dus niet op uw daden, maar op de genade van Christus. Het is door de genade dat ge gered werd", zegt de apostel. Dat is geen inbeelding, maar geloof. Verkondigen wat ge gekregen hebt is geen hoogmoed, maar godsvrucht.

Hef uw ogen dus naar de Vader, die u verwekt heeft door het bad van de doop, naar die Vader, die u vrijgekocht heeft door zijn Zoon, en zeg: "Onze Vader !". Dat is een juiste aanmatiging, ze is echter gerechtvaardigd. Als een zoon, noemt ge hem Vader. Maar beweer niet dat dit alleen aan u voorbehouden is. Als God op een bijzondere manier de Vader is van Christus, dan is Hij het ook voor ons allen gezamenlijk, omdat Hij ons geschapen heeft. Zeg ook gij dan, door de genade : "Onze Vader", om te verdienen zijn zoon te zijn, gun uzelf de gunst en de achting van de Kerk.

H. Ambrosius. Over de sacramenten. Boek V.

OVERWEGEN.

God openbaart zich als onze Vader. Alleen de Christen weet dat en kan er van profiteren. Niet dat God een beetje vader is, zoals aardse vaders dat zijn. Nee, zijn vaderschap is het fundament van alle andere. Hij is essentieel Vader, hij is enkel God voor zijn kinderen, Hij is enkel God om ons te doen leven.

Een vader geeft aan zijn kinderen, hij verkoopt hen niets. Wij zijn geschapen uit zuivere liefde en van de zonde vrijgekocht uit zuivere liefde, zuivere genade. Christen zijn, is deze genade aanvaarden zonder enige verdienste van onzentwege.

Zeker, Jezus is de enige zoon wat de natuur van God betreft (in die zin is Hij het "op bijzondere wijze") maar door de genade zijn wij niet minder zonen van God dan Hij en het is in volle waarheid dat we samen met Hem kunnen zeggen : "Onze Vader".

BESLISSEN.

Ik bid traag een Onzevader en tracht in de diepte door te dringen in wat deze woorden willen zeggen.

11

DINSDAG, 5 april 2011. Van de feria of de H. Vincent Ferrier.

De kracht van de liefde.

Ge houdt van de Heilige Augustinus, de Heilige Magdalena, die zielen "aan wie veel vergeven wordt omdat ze veel liefde getoond hebben". Ik bemin ze ook, ik hou van hun berouw en vooral … van hun verliefde stoutmoedigheid ! Als ik Magdalena zie naar voor komen tegenover de talrijke genodigden, met haar tranen de voeten bevochtigen van haar aanbiddelijke Meester, die ze voor de eerste keer aanraakt, dan voel ik dat haar hart de afgrond van liefde en barmhartigheid heeft begrepen van het hart van Jezus en dat dit Hart van liefde, hoe zondig ze ook is, niet enkel bereid is haar te vergeven, maar haar ook de gunsten wil geven van zijn goddelijke intimiteit en haar te verheffen tot de hoogste toppen van de contemplatie.

Ah, mijn dierbaar broertje, sinds het ook mij gegeven is de liefde van het Hart van Jezus te begrijpen, beken ik u dat Hij alle vrees uit mijn hart heeft verdreven. De herinnering aan mijn fouten vernedert me en leert me nooit te steunen op eigen kracht, die enkel zwakheid is, maar meer nog spreekt me deze herinnering over barmhartigheid en liefde.

Hoe zouden onze fouten niet onherroepelijk verteerd worden als men zijn fouten met een kinderlijk vertrouwen werpt in de alles verterende vuuroven van de Liefde ?

Heilige Thérèse van het Kind Jezus.

Brief aan Abbé Bellière. 21 juni 1897.

OVERWEGEN.

Jezus bemint ons niet uit verplichting, maar uit liefde, met genegenheid, met tederheid. Als Hij ons de zondares Magdalena als voorbeeld geeft, dan is het wel om ons te zeggen dat Christen zijn geen zaak is van deugd.

De deugd zal er niets aan verliezen. Maria Magdalena en de andere zondaars uit het Evangelie bekeren zich nadat ze Jezus hebben ontmoet, echter, omdat ze Hem ontmoet hebben en niet om Hem te kunnen ontmoeten.

Dus, ja, laten we alle vrees uit ons hart verdrijven, geen enkele zonde zal weerstaan aan de liefde van God. Het zijn wijzelf die het gevaar lopen Hem te weerstand te bieden door te steunen op een andere rechtvaardigheid dan de Zijne.

BESLISSEN.

Ik ga verder met mijn gewetensonderzoek dat ik vorige dinsdag begonnen ben. Vandaag tracht ik de zonden op te sporen, die het meest voorkomen in mijn leven en de zwakheid in mij, die de oorzaak is van deze zonden. Zo kan ik Jezus vragen deze zwakheid te genezen.

12

WOENSDAG, 6 april 2011. Van de feria.

De christelijke vriendschap.

Vooraleer God de vriendschappen gezuiverd heeft, zijn de meest vrome personen teergevoelig, jaloers, stekelig voor hun beste vrienden omdat de eigenliefde steeds vreest te verliezen en steeds winnend wil zijn in de ogenschijnlijk edelmoedigste en onbaatzuchtige omgang. Als ze noch goed, noch eer zoekt in de vriend, zoekt hij ten minste het genoegen van de omgang, de troost van het vertrouwen, de rust van het hart, die de grootste zaligheid is in het leven, en tenslotte de vreugde om edelmoedig en belangeloos te beminnen. Neem deze troost weg, verstoor deze vriendschap, die zo zuiver lijkt, de eigenliefde is ontgoocheld, ze beklaagt zich, ze vraagt om beklaagd te worden, ze wordt nijdig, ze is buiten zichzelf. Het is voor zichzelf dat men kwaad is, wat een teken is dat men in de vriend zichzelf beminde.

Iemand die op zichzelf ingesloten is, kan alleen een beperkte vriendschap kennen volgens zijn maat. Het blijft een bekrompen hart in al zijn genegenheden en de grootste wereldse edelmoedigheid heeft ergens beperkte grenzen. Voor de zielen, die uit zichzelf treden en die zichzelf echt vergeten in God, is hun vriendschap onmetelijk groot, zoals Hij, in wie ze beminnen, onmetelijk is. Het is enkel het op zichzelf weerkaatsen, dat ons hart begrenst omdat God het ik weet niet wat oneindigs gegeven heeft met betrekking tot Hem. Daarom vindt de ziel, die zich niet met zichzelf bezig houdt en die zich voor niets telt, in dit niets de onmetelijkheid van God zelf. Ze bemint mateloos, eindeloos, zonder menselijk motief. Ze bemint omdat God, onmetelijke Liefde, bemint in haar.

François de la Mothe Fénélon. Opuscule XXIII.

OVERWEGEN.

De vriendschapsrelaties, zoals de familiale relaties, maken deel uit van wat God voor de mens wil en het is volledig normaal om vrienden te hebben, zoals men ouders heeft of kinderen. De vriendschap is echter, zoals ook de familie, slachtoffer geworden van de erfzonde en Christus herstelt ons in de echte vriendschap. De Vasten is er ook om onze vriendschappen te zuiveren en te heiligen.

De zelfzuchtige neiging van de natuur spoort ons aan van onze vrienden te profiteren, meer dan ze te dienen. Het is zo dat de vriendschap zal sterven op de dag dat men er niet meer "het genoegen van de omgang, de troost van het vertrouwen, de rust van het hart" vindt of zelfs "de vreugde om edelmoedig en belangeloos te beminnen", die de meest subtiele vorm is van de eigenliefde.

Als de liefdadigheid de eerste plaats heeft in onze vriendschapsrelaties, dan groeit de vriendschap naar de maat van het hart van Christus, want "Ze bemint omdat God, onmetelijke Liefde, bemint in haar".

BESLISSEN.

Ik onderzoek mezelf over mijn vriendschapsrelaties. Wie zijn mijn echte vrienden ? Welke zijn, daarentegen, mijn valse vrienden, enkel mijn kennissen, of erger : Mijn medeplichtigen ? En ik besluit tot een gebaar van vriendschap tegenover een echte vriend.

13

DONDERDAG, 7 april 2011. H. Jean-Baptiste de la Salle

Geen vergeving zonder vergeving.

Moge niemand behagen scheppen in zijn zogezegde onschuld. Door zich daarop te beroemen doet degenen die het gelooft niets anders dan zijn geval te verzwaren. Uitgenodigd om elke dag voor zijn zonden te bidden is hij uitgenodigd te leren dat hij elke dag zondig is. Dat is het wat de heilige Johannes ons leert : Als we zeggen dat we onschuldig zijn, bedriegen we onszelf en is de waarheid niet in ons. Als we onze zonden belijden, dan is God trouw en rechtvaardig. Hij zal ons vergiffenis schenken. God voegt aan zijn belofte een strikte voorwaarde toe : Dat wij vergeven aan hen, die ons iets schuldig zijn, zoals we vragen dat wij vergiffenis zouden krijgen voor de zonden, die we bedrijven. Laten we daaruit leren dat we enkel de genade krijgen, die we vragen voor onze zonden, als ook wij deze genade geven aan onze schuldenaren.

Zo zegt hij ook in het Evangelie : Men zal voor u dezelfde maat gebruiken, die ge zelf voor uw broeders hebt gebruikt. De dienaar, die nadat hij van zijn meester de kwijtschelding van zijn schuld gekregen had, wilde niet hetzelfde doen voor zijn mededienaar en werd in de gevangenis geworpen. Door geen medelijden te hebben met zijn mededienaar verloor hij ook deze van zijn meester voor hem. Christus legt de nadruk op dit punt : "Als ge zoudt willen bidden, zegt Hij, en ge hebt iets tegenover iemand, vergeef het hem, opdat uw hemelse Vader uw zonden ook zou vergeven. Als ge zelf geen vergiffenis schenkt, zal uw Vader, die in de Hemel is, uw zonden ook niet vergeven". Er zal u geen verontschuldiging overblijven op de dag van het oordeel, want ge zult geoordeeld worden naar uw eigen vonnis. Ge zult moeten ondergaan wat ge zelf hebt opgelegd.

Heilige Cyprianus van Carthago.

Over het zondagsgebed, 23.

OVERWEGEN.

Er is maar één deur aan ons hart. Als ze gesloten is voor uw broeders is ze ook gesloten voor God. We kunnen zijn vergiffenis niet krijgen, als wij de onze weigeren. Eigenlijk is vergiffenis schenken hetzelfde als vergiffenis vragen. Bidden is hetzelfde als gebeden verhoren. Het gaat steeds om het herstellen van eenheid tussen personen, wat alles is in het Christelijk leven.

God oordeelt ons niet. Hij stelt ons "eigen vonnis" vast. Het is aan ons om te zeggen, zowel voor onszelf als voor de anderen, wat aanvaardbaar is en wat niet. God is bereid om alles te vergeven, en wij ?

Het sacrament van de verzoening nodigt ons uit om te vergeven, evenzeer dat het ons uitnodigt om vergeving te schenken. Het ene is onmogelijk zonder het andere.

BESLISSEN.

Zoals op woensdag, 30 maart.

14

VRIJDAG, 8 april 2011. Van de feria – Vleesderven.

Kleine zonden.

Iedereen wil zijn gewoonten houden, niets achterwege laten waar men aan gehecht is en zo voelt men God niet en zijn troost. Maar daar maken ze zich geen zorgen over en ze keren zich naar de voorwerpen waar ze van houden en naar schepselen. Daar blijven ze veertig, vijftig jaar aan vast hangen in een toestand die alleen een schijn heeft van geestelijk leven. Weet het goed, hun heil is echt in vraag te stellen. Hun diepste wezen is gehinderd en belemmerd door hun gehechtheid aan het schepsel. Weet het, zij weten niet waar ze aan toe zijn. Ze vinden heel zeker een aantal verontschuldigingen : "Ik kan dat niet missen, er is geen kwaad aan dit, er is geen kwaad aan dat". Ze brengen de verontschuldigingen over in zichzelf en uiteindelijk dringen die zozeer door in hun natuur, dat ze er zich niet meer van bewust zijn en er geen aandacht meer aan besteden. Dat zijn forten, grote hindernissen, werkelijk bolwerken, die zich verzetten tegen het werk van God, dat ze nooit zullen ervaren, wat ze ook doen. Want, in de mate dat het schepsel de mens vult, in diezelfde mate moet God zich terugtrekken met zijn genaden.

Jan Tauler. Sermoen XXXIII.

OVERWEGEN.

Men doet zijn beklag over het tekort aan vurigheid, over een tekort aan "vertroosting", in de zin, die dit woord zal hebben bij de heilige Ignatius, twee eeuwen na Tauler, met andere woorden het verlangen om Christus te volgen. Men vergeet echter de remmen te lossen !

De remmen dat zijn onze "kleine zonden", ogenschijnlijk (bijna) onschuldig : Ik wil wel naar de Mis gaan, maar alleen als het uur me past. Ik wil wel vergeven aan mijn buur, maar niet aan mijn schoonmoeder.

"Bah, er is geen kwaad aan dit, er is geen kwaad aan dat". Een vogel wordt echter evenveel verhinderd om te vliegen door een koord of door een draadje en zo blijft men ter plaatse trappelen in zijn Christelijk leven.

BESLISSEN.

Ik zoek een "kleine zonde" in mijn leven en draai ze de nek om.

15

ZATERDAG, 9 april 2011. Van de feria.

Is bidden tot Maria een verplichting ?

Men kan niet in perfecte eenheid met God zijn, als men niet wil wat Hij wil, zonder te beminnen wat Hij bemint. Welnu, men kan er niet aan twijfelen dat de goede engelen, de heiligen en in het bijzonder de Koningin van de engelen en de heiligen, door God niet zouden bemind geweest zijn met een buitengewone liefde. Het zou een ketterij zijn te zeggen dat Hij niet zou willen dat men hen vereert.

Maar moet men daarom zeggen dat men in het inwendig gebed altijd dezelfde gebeden moet herhalen, dezelfde handelingen moet stellen of aan de heiligen denken ? Als de aantrekking ons rechtstreeks met God verenigt, dan moet men zich geen zorgen maken dat men niet aan de Heilige Maagd denkt, het zou dan zelfs een onvolmaaktheid zijn er aan te willen denken. De reden daarvoor is dat God het doel is en de Heilige Maagd en de heiligen, middelen. Het zou trouwens niet een echte devotie zijn voor de Heilige Maagd en de heiligen, maar het zou tegen hen in gaan en hen erg mishagen. Ze verlangen immers niets anders van ons dan dat we met God zouden verenigd zijn, samen met hen. De zeer goddelijke Maagd en de heiligen ontvangen enkel de zielen om ze aan God te geven. Ze zijn en kunnen niet in een staat zijn van persoonlijke glorie, ze blijven daar niet bij stilstaan noch zoeken ze op geen enkele manier, Ze willen immers enkel God. Wat ze van ons vragen is dat ook wij enkel God zouden willen, samen met hen en ze zouden niet kunnen verdragen dat men in de eerbetuigingen, die we hen geven, iets anders zou zoeken.

Henri-Marie Boudon.

Het Rijk Gods in het geestelijk inwendig gebed. IV, hfdst 2.

OVERWEGEN.

God ja, maar de Heilige Maagd en de heiligen, waartoe ? De bekoring om hen terzijde te laten is zou oud als de Kerk en de ketterijen. Het zou zo eenvoudig lijken zich op alle gebieden rechtstreeks met de goede God te redden.

Maar het is zo dat de goede God noch de Heilige Maagd, noch de heiligen heeft willen missen. Dus …

Noch de Heilige Maagd, noch de heiligen zijn concurrenten van de goede God. "Ze willen enkel God". In tegenstelling tot de zondaars, die we zijn, willen ze Hem met deskundigheid. Hen vertrouwen schenken is in hun wil treden en daardoor tijd winnen op de Christelijke weg.

BESLISSEN.

Waar sta ik met mijn voornemen van 10 maart ?

16

ZONDAG, 10 april 2011. 5e zondag van de Vasten.

Jezus, onze verrijzenis.

Ik ben de verrijzenis en het leven … Onze Heer zegt dat Hij de verrijzenis is. Wat waren wij vóór Hem ? Nooit zouden we ons hebben kunnen verheffen uit onze dood. Hij is onze verrijzenis door het Geloof dat Hij in ons hart ingeprent heeft en door hetwelk Hij ons begint naar Hem toe te trekken en ons te rechtvaardigen. Hij is ons leven door de volmaakte liefde die Hij aan ons meedeelt.

Men moet echter opmerken dat Hij niet zegt dat hij doet verrijzen en het leven geeft, maar dat Hij de Verrijzenis zelf is en het leven, dat in ons is, zeer sterke uitdrukkingen en die ons tonen dat, van het moment dat we verrijzen, Jezus in ons is en als wij het leven volmaakt hebben, dan is het dat Jezus volmaakt in ons leeft. Jezus is dus het begin en het einde in ons, de alfa en de omega. Hij is alles in ons en van het moment dat Hij niet in ons is, hebben wij het leven niet, dan zijn we doden.

Een dode heeft niets in zich dat hem toegang geeft tot het leven, anders zou hij niet dood zijn. Daaruit volgt dat gans onze verrijzenis er in bestaat dat onze goddelijke Redder ons naar Hem toetrekt en ons het leven geeft door instorting, door de adem van zijn goddelijke mond, zoals wij het leven van het lichaam gekregen hebben door de instorting van onze ziel in onze schepping en dat zonder onze medewerking. Zo kan Hij zeggen dat Hij onze Verrijzenis zelf is. We verrijzen enkel door wat we in ons bezitten door het geloof. En deze eenheid, even zeer als deze aantrekking door het geloof, het is Hij die er het beginsel van is en die het in ons bewerkt.

François Liberman.

Commentaar op de H. Johannes. 12, 25-26.

OVERWEGEN.

Op enkele dagen voor Pasen, kondigt de verrijzenis van Lazarus duidelijk deze aan, die Jezus ons komt brengen en die het hart is van het Christelijk leven. Sinds de erfzonde zijn we dood voor goddelijk leven, maar amper was de zonde gebeurd of God heeft zich op de weg begeven om ons het leven terug te geven en de geschiedenis van de mens is deze geworden van zijn heil.

Jezus geeft ons het leven niet, Jezus doet ons niet verrijzen, Hij is het leven, Hij is de Verrijzenis. Het is door omvorming in Hem, het is door vergoddelijking dat we ontsnappen aan de gevolgen van de zonde en onze bestemming terug vinden.

Het Geloof is de weg van onze Verrijzenis. Het bestaat er in Jezus de hand te geven, die ons dan kan uit het graf van het sterfelijk leven doen opstaan, ons doen leven van zijn leven van Liefde en ons beetje bij beetje leiden naar de volheid van deze verrijzenis, waarvan het laatste bedrijf de verrijzenis zal zijn van ons vlees.

BESLISSEN.

Met de 5de zondag van de Vasten begint de Passietijd. Hij verloopt in de schaduw van het Kruis. Laten we het Kruis eren, onderhouden en bloemen schenken in onze huizen, in ons dorp, langs onze wegen. Deze kruisbeelden, die ons het essentiële in herinnering brengen van onze Christelijke identiteit.

17

Wie zijn zij ?

AMBROSIUS (H.) (340-397) Bisschop van Milaan, leraar van de H. Augustinus, voorvechter van de vrijheid van de Kerk tegenover de politieke macht, is Ambrosius eerst en voor al een commentator van de Bijbel en een catechist, van wie de werken in de Latijnse Middeleeuwen veel gelezen werden. We danken aan hem ook een belangrijke verrijking van de westerse liturgie en in feite het echt begin van de kerkelijke zang.

AUGUSTINUS VAN HIPPO (H.) (354-430) De H. Augustinus, zoon van een heidense vader en de vrome Heilige Monica, is de meest gekende, de meest gelezen en de meest becommentarieerde van de Latijnse kerkvaders. Hij was een Berber uit het huidige Algerije. Bekeerd door de prediking van de H. Ambrosius (in 386) na een stormachtige jeugd en een uitmuntende opvoeding als redenaar in het zieltogende Romeinse Rijk, wordt hij bisschop van Hippo in 395. Zijn immens "œvre" luidt de Middeleeuwen in. Geschreven op het moment dat de invallen van de Barbaren het einde betekenen van de Oudheid, domineren ze de Westerse theologie en spiritualiteit.

BERNARDUS (H.) (1090-1153) Van nobele Bourgondische afkomst. Treedt in te Cîteaux in 1112. Wordt abt in Clervaux en ligt aan de oorsprong van de wonderbare kloosterhervorming in het Westen (van de Cisterciënzers), die gekenmerkt wordt door gehechtheid aan de primitieve soberheid van de regel van de H. Benedictus. Bemiddelaar in de politieke, intellectuele en godsdienstige conflicten van zijn tijd, was de H. Bernardus vooral een immens mystieker, waarvan de invloed, samen met deze van Augustinus, voortaan de christelijke litteratuur zal beheersen.

BOUDON (Henri-Marie) (1624-1702) Werd gevormd in Normandië en in Parijs. Verwant met de Carmel. Archidiaken van het bisdom Evreux. Hervormt, in contact met de grote Normandische mystici, een zeer lauwe clerus en haalt zich zo veel vijandschap op de hals. Verdacht van quiëtisme, belasterd over zijn zeden, afgezet en terug in ere hersteld, eindigt hij zijn loopbaan als prediker in Lotharingen, in saksen en in België.

CYPRIANUS VAN CARTHAGO (H.) (+ 258) Geboren in Noord-Afrika. Bekeerde Cyprianus zich na een loopbaan van redenaar en werd bisschop van Carthago rond 248. De Het geestelijke en pastorale draagwijdte van zijn werken ter verdediging van het Christendom maken er een eer van voor de Kerk van Afrika en een voorloper van de H. Augustinus. Hij sterft, onthoofd, tijdens de vervolging van Valerius.

EUDES (Jean) (H.) (1601-1680) Geboren in een zeer Christelijk landbouwersgezin in het dorpje Ri in de Orne. Studeerde bij de Jezuïeten en treedt in bij het Oratoire van Bérulle. Hij was een onvermoeibaar prediker in het westen van Frankrijk, toevlucht voor de armen en vertegenwoordigt goed het mystieke Normandië van de XVIIe eeuw. Hij stichtte twee congregaties, een daarvan, de Eudisten, in dienst van de vorming van de priesters, heeft eeuwen lang haar invloed gehad op de Franse clerus.

De Heilige Jean Eudes heeft enorm veel geschreven. Naast La Vie et le Royaume de Jésus dans les âmes chrétiennes (Het Leven en het Rijk van Jezus in de Christelijke zielen) dat samengevat werd in zijn missiepredikingen, willen we zijn werken vermelden over de Saints coeurs de Jésus et de Marie (Heilige Harten van Jezus en Maria), die een voorbode zijn van de verschijningen van Paray-le-Monial, veertig jaar later. Hij was een van de grote actoren van de Franse religieuze vernieuwing in het begin van de eeuw van Lodewijk XIV.

FENELON (François de la Mothe -) (1651-1715). Uit een oude adellijke familie van de Périgord. Fenelon studeert bij de Jezuïeten, daarna bij de Sulpiciens. Priester in 1675, vertrouwd met de omgeving van Lodewijk XIV en Madame de Maintenon, wordt hij de leermeester van de troonopvolger Lodewijk XIV, hertog van Boergondië. Het is deze omgeving dat hij Madame Guyon ontmoet, van wie hij een vurig leerling wordt en later een onvoorwaardelijk verdediger tegenover Bossuet. Aartsbisschop van Kamerrijk in 1695, in halve ongenade na de meer politieke dan leerstellige veroordelingen van zijn "Maximes des saints" in 1699, ontpopt hij zich als een man van God en voorbeeldig herder, laatste vertegenwoordiger van de Gouden Eeuw van de Franse spiritualiteit tegenover het opkomende Jansenisme en het Gallicanisme. Fénélon was een groot geestelijk leider in de lijn van de H. Franciscus van Sales.

18

GERSON (Jean) (1363-1429)

Jean Charlier, geboren in Gerson in de Champagne, werd te midden van de Honderdjarige Oorlog, kanselier van de universiteit van Parijs tijdens het grote Westerse schisma. Om de crisis in de Kerk op te lossen, was hij voorstander van het Concilie van Konstanz. Vervolgd door de Hertog van Bourgondië, leefde hij een eind in ballingschap in Oostenrijk, vooraleer zijn dagen te eindigen in Lyon in gebed, onderricht aan kinderen en zorg voor de armen.

GROU (Jean-Nicolas -) (1731-1803). Geboren in Calais, treedt de jonge Grou binnen bij de Jezuïeten aan 15 jaar. Briljant professor in de letteren in "La Flèche", gaat hij in ballingschap naar Lotharingen bij de opheffing van de orde in 1763. Terug in Parijs wijdt hij zich aan geestelijke leiding voor hij terug in ballingschap gaat naar Engeland wegens de Franse Revolutie.

Humanist van de XVIIIe eeuw is Grou te gelijkertijd filosoof, twistschrijver, geloofsverdediger, moralist en mysticus. Zijn geestelijk onderricht kent zijn hoogtepunt in het "Manuel des âmes intérieures" (Handboek van de inwendige zielen), een verzameling van een zestigtal onderrichtingen, die door zijn leerlingen uitgegeven werden. Opgesteld in een prachtige taal, kan men er de Salesiaanse spiritualiteit van de overgave in ontwaren en te gelijkertijd een uiterst fijne psychologische analyse.

LIBERMAN (François -) (1802-1852) Zoon van een Rabijn uit de Elzas, gedoopt aan 25 jaar na een bliksembekering, richt hij zich naar het priesterschap, dat hij, wegens zijn zwakke gezondheid, eerst zal ontvangen op de leeftijd van 40 jaar. Merkwaardig geestelijk leider, is hij bovendien een van de grote actoren in de evangelisatie van Afrika langs de Congregatie van de H. Geest, die hij in 1848 terug tot leven brengt.

MALAVAL (François) (1627-1719). Uit een welgestelde familie van handelaars uit Marseille, werd François Malaval blind kort na zijn geboorte. Hij was een waardige vertegenwoordiger van de grote culturele en geestelijke vitaliteit in de Provence van de XVIIe eeuw. Ondanks zijn blindheid kreeg hij dank zij zijn fortuin, toch een degelijke opvoeding. Op alle gebieden erg begaafd, te midden van de wetenschappelijke en godsdienstige debatten van die tijd, was Malaval vooral een buitengewoon contemplatief en een even diep als eenvoudig pedagoog voor het inwendig leven. Zeer aangenaam om te lezen, is dit wel een mysticus waarmee men zich nooit verveelt !

RAPIN (René) (1620-1687). Zoon van een apotheker uit Tours. Studeert aan het juist gestichte college van de Jezuïeten en treedt bij hen in aan 19 jaar. Bekend professor in de letteren, doceert hij de dertig laatste jaren van zijn leven in Parijs. Daar smeedt hij stevige vriendschapsbanden met de elite van de politiek, van de godsdienst en van de Franse cultuur op zijn hoogtepunt.

TAULER (Johannes, 1300 ?-1361) Geboren en overleden te Straatsburg, dominicaner predikant, met Eckhart en Suso een der groten van de Rijnland¬se mystiek. Door de vertalingen van de Kartuize van Keulen zal heel de Noordse mystiek van de XIIe en XIVe eeuw onder zijn naam naar het Spanje van de Heilige Teresa en de Heilige Johannes van het Kruis overgaan.

THERESE VAN HET KIND JEZUS (H.) (1873-1897) Geboren te Alençon. Stralende ster in de rationalistische nacht van haar eeuw. Thérèse Martin is nog maar een overgevoelig meisje, gebroken door de dood van haar moeder, als ze ter gelegenheid van een kinderverdriet tijdens de kerstnacht 1886 gans de ellende ervaart van de mens zonder God. Steunend echter op deze zwakheid zelf, stort ze zich in het hart van de Barmhartige Liefde en verwekt zo de Copernicaanse revolutie, die het kenmerk is van haar "kleine weg" en waarin de hedendaagse spiritualiteit zich zal storten. "In deze nacht, waarin Hij zich zwak en lijdend maakte voor mijn liefde, maakte Hij me sterk en moedig. Hij bekleedde me met zijn wapens". Enkele maanden later treedt Thérèse op jeugdige leeftijd binnen in de Carmel van Lisieux. Ze zal van deze onmacht de veerkracht maken voor haar eenheid met God, gaande van vreugde naar vreugde in de zwaarste lichamelijke en geestelijke beproevingen. Tot aan haar dood aan 26 jaar, ten volle beleefd als uitbarsting van leven : "Het is in de armen van de Goede God dat ik val !"

ELFDE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 5 oktober 1973 om 19.00 uur.

In de kapel heeft Jezus de plaats ingenomen van het Heilig Sacrament. Het altaar en de monstrans zijn niet meer. De Heer verschijnt vlakbij Madeleine. Hij staat wat hoger, de voeten rusten op een platte steen met er naast enige kiezelstenen. Zijn rechtervoet naar voren, is een weinig ontbloot tot haast zijn enkel. De linker wordt grotendeels bedekt door zijn lange kleed dat door een gordel bijeen wordt gehouden. De ronde en geplooide halsopening laat de hals enigszins vrij en de mouwen zijn tamelijk wijd als bij een albe, het kleed bestaat uit één stuk. Zijn vrij lange haren hangen tot over zijn schouders. Zijn handen stralen, evenals zijn gelaat dat wonderschoon is. Verder is alles wit. Zijn oogopslag is Liefde en Goedheid, blinkende als de zon.

"Deze zin onderstreep ik, ik heb hem ontleend aan Jezus", schrijft Madeleine.

Hij heeft haar toegelacht, zijn handen in begroeting uitgestrekt. Madeleine heeft een knieval gemaakt met hoofdknik, waarna zij is gaan knielen en een kruisteken heeft gemaakt.

"Ik doe het werktuigelijk zonder dat Hij mij dat hoeft te vragen. Ongetwijfeld laat Hij mij dat doen, daartoe ben ik gedrongen", maakt Madeleine duidelijk.

Hij bleef nog enkele ogenblikken staan zonder iets te zeggen. Zij bewondert deze prachtige verschijning en Hij zegt :

"Zegt tegen de aanwezigen hier dat zij met u het gebed bidden wat Ik ze geleerd heb, gevolgd door een tientje van de rozenkrans :

- Mijn God, ontferm U over hen die U beschimpen : vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.

- Mijn God, ontferm U over de ergernis in de wereld : bevrijd ze van de geest van Satan.

- Mijn God, ontferm U over hen die U ontvluchten : geef ze waardering voor de Heilige Eucharistie. Hij die de wil van mijn Vader doet en van dit Brood eet zal voor eeuwig in dit Licht leven.*

- Mijn God, ontferm U over hen die berouwvol zullen komen aan de voet van het Glorierijke Kruis. Mogen zij daar de Vrede en Vreugde vinden in God onze Redder.

- Mijn God, ontferm U opdat uw Rijk kome, maar red ze, nu er nog tijd is... want de tijd is nabij, zie Ik kom, Amen !

"Kom, Heer Jezus ! "

Jezus zegt heel rustig met Madeleine een tientje van de rozenkrans die elk "Wees gegroet Maria..." kalm afwacht, en later schrijft :

"Om samen met Jezus die rozenkrans te bidden was zo ontroerend; dat had ik in mijn leven nog nooit zo lieflijk gedaan."

… vervolgens zegt Jezus :

"Heer stort over de gehele wereld de schatten uit van uw oneindige Barmhartigheid."

* Zin toegevoegd : vergelijk gebed 10e verschijning.

Madeleine noteert :

"Ik geloof dat ik die zin niet herhaald heb, zó was ik in beslag genomen door de wondervolle Tegenwoordigheid van Jezus. Ik zou Hem voor altijd kunnen blijven bewonderen zonder iets te zeggen of te vragen ; bovendien is er niets te vragen, ik hoor en beweeg niet en als Jezus er is, ben ik niet meer van deze wereld, mijn, omgeving zie ik niet meer en ben ik helemaal vergeten... Geen woord kan bevatten wat ik meemaak... Men heeft het gevoel dat in dit zo klare licht, het mogelijk zou zijn om de diepte van het heelal of de eeuwigheid te doorschouwen.

Aan allen die twijfelen, kan ik bevestigen dat een andere wereld wel degelijk bestaat naast degeen die wij waarnemen, en de prachtigste daarvan, die is welke niet gezien wordt."

Jezus voegt toe :

"Zegt dit hardop : "Het Glorierijke Kruis…

Hij kijkt naar de aanwezigen in het rond.

…opgericht op de Haute Butte moet in zijn verticale afmeting vergelijkbaar zijn met de stad Jeruzalem. Zijn armen moeten gericht staan van Oost naar West. Het moet van een grote helderheid zijn...

En op ernstige wijze

Aldus is het Teken van de Mensenzoon...

Laat graven op 100 meter van de plaats van het Glorierijke Kruis, vanuit de richting van de rechter arm, en water zal te voorschijn komen. U zult er allen komen om u te wassen als teken van reiniging..."

Zich voorover buigend naar Madeleine en zonder opdracht om het hardop te zeggen :

"Weest altijd opgewekt, beklaagt u niet over de algemene en komplete ontwrichting van dit geslacht, want dit alles moet geschieden. Maar zie, het Teken van de Mensenzoon dat aan de hemel verschijnt. En nu moet plaatsvinden de Tijd der Naties. Allen zullen zich op de borst kloppen. Na evangelisatie van de gehele wereld, dan zal ik wederkomen in Heerlijkheid."

Hij kijkt Madeleine aan, lacht beminnelijk en verdwijnt.

De mens mag zich niet laten ontmoedigen,

als hij weleens uit zwakheid valt.

De Heer: Mijn zoon, Mij behagen meer het geduld en de nederigheid bij tegenslag dan veel troost en godsvrucht als alles goed gaat. Waarom bedroeft u die onbeduidende zaak die tegen u wordt uitgespeeld? Al was het groter geweest, het had u nog niet mogen treffen. Laat het nu maar voorbijgaan: het is niet het eerste, het is niets nieuws, het zal ook niet het laatste zijn, als gij lang genoeg leeft.

Ge toont u een dapper man zolang u niets in de weg komt. Ge geeft goede raad en weet anderen wel op te beuren met uw woorden: maar als een onverwachte beproeving aan uw deur klopt, schieten uw goede raad en beleid te kort.

Denk eraan dat gij zeer kwetsbaar zijt, zoals gij dikwijls in kleine aangelegenheden moest ervaren; toch grijpen die dingen plaats voor uw heil zo dikwijls deze en dergelijke feiten zich voordoen. Verban dat uit uw hart zo goed als gij kunt, en als het u heeft geraakt, laat het u dan toch niet terneerslaan of lange tijd verontrusten. Draag het op zijn minst met geduld, als gij het niet met blijdschap kunt.

Zelfs als gij iets minder graag hoort en u inwendig verontwaardigd voelt, beheers u: laat niet toe dat iets onordelijks uw mond ontsnapt dat de kleinen zou ergeren. Spoedig zal die plotselinge opgewondenheid bedaren en het inwendig leed door de terugkeer van de genade worden verzacht.

Ik, de Heer, ben bereid u te helpen en boven de gewone maat te troosten, als gij op Mij vertrouwt en Mij godvruchtig aanroept.

Houd meer moed en bereid er u op voor nog meer te ondergaan. Alles is niet verloren, al voelt gij u dikwijls gedrukt of zwaar bekoord. Gij zijt mens, geen God, gij zijt lichamelijk, geen engel.

Hoe zoudt gij altijd in dezelfde staat van deugd kunnen volharden, als de engel in de hemel daarin niet slaagde en ook niet de eerste mens in het paradijs?

Ik ben het die de bedrukten ophef en red, en hen die hun zwakheid kennen opvoer naar mijn godheid.

De mens: Heer, gezegend zij uw woord: het is zoeter dan honing en honingraat voor mijn mond. Wat zou ik beginnen in mijn neerslachtigheid en angsten, als Gij mij niet zoudt versterken met uw heilige woorden? Als ik ten slotte maar kom aan de haven van het heil, wat betekent het dan wat en hoeveel ik heb geleden? Geef mij het goede einde; geef een gelukkige overgang uit deze wereld. Mijn God, denk aan mij en richt mij langs de rechte weg naar uw rijk. Amen.

TEGEN BENGT ALGOTSZOON.

ACHTSTE BOEK, KAP. 19.

Gods moeder spreekt tot Gods bruid en zegt: "Gij verwondert u er over, waarom ik soms wij zeg, als ik tot u spreek; en als mijn Zoon tot u spreekt, zegt hij ik. Gij zult weten dat het is omdat als mijn Zoon tot u spreekt, spreekt hij uit naam der godheid, met u, want de Heilige Drievuldigheid is één God. Maar als ik spreek, spreek ik door de macht en kracht der Heilige Drievuldigheid, en het woord der drie Personen is één en hetzelfde, en daarom zeg ik wij. En zeg nu dezen koning, voor wien gij bidt, dat de moeder der liefde hem waarschuwt voor schaamte, schande en schade. Want schaamte en schande ware het, indien de heer zijn slaaf in zijn plaats zette, en schade ware het, indien iemand een kist vol goud wegschonk of ruilde voor een lege kist, die tot niets te gebruiken is.

Aldus denkt deze koning den dienaar des duivels te verheffen en is bereid om hem te gehoorzamen, wat werkelijk geestelijke schande is. Daarom zweer ik bij Jezus Christus, mijn Zoon, dat indien de Koning niet (in overeenkomst met den steun der verstandigen) afziet van zijn plan en hem niet laat en lagen stand waaruit hij voortspruit, zonder hem macht te geven over het geringste, zal ik hem geeselen en kwellen van hoofd tot voeten, tot hij van pijn en smart zegt: "Erbarm u over mij, Maria, want ik wekte uw toorn op."

Ten tweede, waarschuw ik hem voor de verwoesting, hij moet niet zoveel prijs stellen op wat rust en kalmte, maar liever ijverig en nauwkeurig werken uit liefde voor God, opdat hij het kostbare en onvergankelijke goud verkrijge (dat het loon des hemelrijks is). Maar wil hij gehoorzamen aan wat mijn Zoon hem gezegd heeft, dan behoeft hij niet bedroefd te zijn, want zij zullen wel uitwegen vinden, waardoor hij ontkomen kan, wat begonnen is, zonder blootgesteld te worden aan den smaad der wereld en zonder er door onteerd, noch benadeeld te worden."

TIENDE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 7 september 1973 om 19.00 uur

In de kapel verschijnt het licht op de plaats van het Heilig Sacrament, daarna Jezus, die glimlacht met een lach zó lieftallig.

"Maakt een kniebuiging en begroeting... Verheugt u, Jezus van Nazareth, de verrezen Mensenzoon, staat hier voor mij, omgeven door licht... Zijn Handen en zijn Gelaat schitteren als de zon. Zijn oogopslag is Liefde en Goedheid... En dit zegt de Eerste en de Laatste en de Levende, aan u allen die er getuige van zijt :

"Weest verheugd, verheugt u zonder ophouden in de Heer. Dat uw vreugde bekend zij bij alle mensen. Weest verheugd zoals de hier aanwezige dienares van de Heer overvloeit van Vreugde, in het Licht dat zij ontdekt... Weest nederig, geduldig, liefdadig..."

(En met een ernstiger blik.)

Kust de grond drie keer uit boete voor de Ongerechtigheid."

Jezus keek treurig, en nog steeds blijft Hij met een zeer verdrietig gezicht naar de mensen in de kapel kijken, alsof Hij de wereld zag.

Madeleine vraagt Hem waarom ? en Hij antwoordt :

"Ik ben bedroefd vanwege het gebrek aan geloof in de wereld, vanwege al degenen die niet van mijn Vader houden...

En heel langzaam :

Zegt dit hardop :

"Gaat allen in processie naar precies dezelfde plaats waar de dienares van de Heer het Glorierijke Kruis heeft gezien, en zegt iedere dag dit OOTMOEDIG GEBED gevolgd door een tientje van de rozenkrans."

(1 Onze Vader en 10 Wees Gegroeten)

Waarop Jezus zegt :

"Bidt de gehele rozenkrans en laat ook de mensen het gebed met u zeggen :

Heel langzaam voorgezegd, ernstig en beslist

- Mijn God, ontferm U over hen die U beschimpen : vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.

- Mijn God, ontferm U over de ergernis in de wereld : bevrijd ze van de geest van Satan.

- Mijn God, ontferm U over hen die U ontvluchten : geef ze waardering voor de Heilige Eucharistie.

- Mijn God, ontferm U over hen die berouwvol zullen komen aan de voet van het Glorierijke Kruis. Mogen zij daar de Vrede en Vreugde vinden in God onze Redder.

- Mijn God, ontferm U opdat uw Rijk kome, maar red ze, nu er nog tijd is,... want de tijd is nabij, zie Ik kom, Amen. Kom, Heer Jezus."

Madeleine was in tranen. Jezus heeft haar bedroefd aangekeken gedurende al de tijd dat zij de rozenkrans bad.

Na de rozenkrans heeft Hij gezegd :

"Heer, stort over de gehele wereld de schatten uit van uw oneindige genade."

"Weest zo goed dit te herhalen :

"Vos amici Mei estis, si feceritis quæ Ego præcipio vobis...

Vertaling uit het Latijn : U bent Mijn vrienden als u doet wat ik u bestel.

Telkens als u getuigt in mijn Naam weest dan zo goed om dit te herhalen."

"Heer, ik zal Uw wil doen", zegt Madeleine.

Wij moeten onszelf verloochenen,

en Christus navolgen door het kruis.

Mijn zoon, zoveel als gij uit uzelf kunt gaan, in dezelfde mate kunt gij in Mij overgaan. Zoals ‘niets buiten u verlangen’ de inwendige vrede verzekert, zo verbindt het ‘zich innerlijk loslaten met God'.

Ik wil dat gij de volmaakte zelfverloochening volgens mijn wil aanleert, dus zonder tegenspraak en zonder

klacht. Volg Mij!

Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Zonder weg kan men niet gaan, zonder waarheid niet kennen

en zonder leven niet bestaan.

Ik ben de weg die gij moet volgen, de waarheid waarin gij moet geloven, het leven waarop gij moet hopen.

Ik ben de onaantastbare weg, de onfeilbare waarheid, het nooit eindigende leven.

Ik ben de meest rechte weg, de hoogste waarheid: het ware leven, het zalig leven, het ongeschapen leven.

Als gij op mijn weg blijft, zult gij de waarheid kennen en de waarheid zal u bevrijden en gij zult het eeuwig leven bereiken.

Wilt gij ingaan tot het eeuwig leven, onderhoud dan de geboden.

Wilt gij de waarheid kennen, geloof Mij.

Wilt gij volmaakt zijn, verkoop dan alles.

Wilt gij mijn leerling zijn, verloochen u zelf.

Wilt gij het zalige leven bezitten, heb dan geringe achting voor het tegenwoordige leven.

Wilt gij verheven worden in de hemel, verneder u dan in de wereld.

Wilt gij met Mij heersen, draag dan met Mij het kruis. Alleen de dienaars van het kruis vinden de weg van

de zaligheid en van het ware licht.

Heer Jezus, omdat uw leven zo belemmerd was en door de wereld veracht, geef mij U met verachting van de wereld na te volgen. ‘Want de dienaar is niet groter dan zijn heer en de leerling staat niet boven zijn leraar’. Laat uw dienaar met uw leven vertrouwd raken, want daarin ligt mijn heil en de ware heiligheid. Wat ik daarbuiten lees of hoor geeft mij geen verkwikking en voldoet mij niet ten volle.

De Heer: Mijn zoon, nu gij dit alles weet en hebt gelezen, zult gij zalig zijn als gij het in beoefening brengt. ‘Wie naar mijn geboden leeft en ze onderhoud, hij is het die Mij liefheeft, en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren en Ik zal hem met Mij doen neerzitten in het rijk van mijn Vader.’

De mens: Heer Jezus, zoals Gij gezegd en belooft hebt: laat het zo ook geschieden en laat het mijn deel worden. Ik heb het kruis aanvaard, ik heb het uit uw hand aanvaard; ik zal het dragen en tot aan mijn dood zal ik het dragen zoals Gij het op mij hebt gelegd.

Inderdaad, het leven van een goede mens is een kruis, maar een kruis van het paradijs. Het begin is gemaakt, terugkeren mag niet meer, evenmin als alles opgeven. Kom laat ons allen samen gaan, Jezus zal met ons zijn.

Omwille van Jezus hebben wij dit kruis op ons genomen, laat ons omwille van Jezus bij het kruis volharden. Hij zal onze helper zijn, Hij die ons leidt en voorgaat. Zie, onze koning gaat voorop. Hij zal voor ons strijden. Laten wij dapper volgen, laat niemand bang zijn voor schrikaanjagende spookgestalten, wij moeten bereid zijn dapper in de strijd te sterven; doen wij onze glorie toch geen schande aan door het kruis te ontvluchten.

AAN KONINGIN BLANCHE.

ACHTSTE BOEK, KAP. 10.

Gods Moeder sprak tot de Bruid en zeide: Zeg aan de koningin dat ik, de Moeder der Barmhartigheid, haar vergeleek bij appelpitten, die bitter smaken en hard zijn. Niettegenstaande dat, plantte ik haar over, ver weg in een ander land om goede vruchten te kunnen dragen. Evenals de boom met loof versierd is en bloesem en vrucht draagt, moest ook zij versierd zijn met het lof der deugd en gaarne Gods Woord horen, dat nuttig is voor de ziel en vergeleken wordt bij het lof der bomen. En al wat bijdraagt tot Gods glorie moest zij in acht nemen, en doen al wat tot nut is van haar medemensen.

Dan zal zij schone bloemen dragen en als zij haar medemensen lief heeft zal zij goede vruchten dragen. Maar haar mond spreekt lichtzinnige woorden en zij behartigt al wat haar wereldse eer en gunst verschaffen kan. Zeg haar, dat zij zich tot mij wendt, dat zij luistert naar wat passend is en mijn Zoon door woord en daad de vruchten der liefde brengt. Die vruchten smaken Hem zoet en zo moet haar ziel zijn, welke Hij zo innig begeert de Zijne te kunnen noemen."

Eerherstel en de tweevoudige dimensie van toewijding volgens Paus Johannes Paulus II,

door Jerry Coniker, stichter Apostolaat voor Gezinstoewijding

1. Paus Johannes Paulus II heeft ons laten zien hoe we kunnen binnentreden in het tijdperk van vrede, dat ons werd beloofd door Onze-Lieve-Vrouw van Fatima. Bij zijn bezoek aan New York in 1995 vroeg de heilige Vader twee dingen aan de gezinnen: bid de rozenkrans en bestudeer de Katechismus van de Katholieke Kerk. Hij blijft ons ook aanmanen om ‘het evangelie uit te dragen naar onze medemensen! We kunnen ons gezinsleven en de maatschappij echt vernieuwen door ons geloof daadwerkelijk te leren kennen en het aan onze kinderen en medemensen te leren.

Indien wij die het licht van het katholiek geloof ontvangen hebben, nu geen heldhaftige offers brengen om te doen wat te heilige Vader van ons vraagt, zal onze maatschappij blijven afglijden in de morele afgrond. We zullen met eigen ogen de ‘voorwaardelijke’ voorspellingen van de goedgekeurde verschijningen van Onze-Lieve-Vrouw van Fatima (Portugal) en Akita (Japan) in vervulling zien gaan. Deze voorspellingen zijn inderdaad voorwaardelijk omdat de vervulling ervan afhankelijk is van de mate waarin we bereid zijn offers te brengen om te voldoen aan de vraag van Onze-Lieve-Vrouw.

Om te beginnen staan we even stil bij wat paus Johannes Paulus II schrijft in zijn boek Over de Drempel van de Hoop met betrekking tot Fatima:

‘Misschien is juist daarom de paus geroepen ‘uit een ver land’, misschien moest juist daarom die aanslag op het Sint-Pietersplein plaatsvinden precies op 13 mei 1981 [d.i. de verjaardag van de eerste verschijning van Fatima, noot van de auteur] opdat de stem van God die in de geschiedenis van de mens door middel van ‘tekenen des tijds’ spreekt, beter kon worden gehoord en begrepen.’(p.127)

Voorts schrijft de heilige Vader:

‘[…] ook bij deze werelddimensie zal de overwinning , als zij komt, door Maria behaald worden. Christus zal door haar overwinnen omdat de overwinningen van de kerk in de huidige en toekomstige wereld met haar verbonden zijn.

‘Ik had dus die overtuiging, ook toen ik nog weinig wist van Fatima. Wel had ik een voorgevoel dat er een zekere continuïteit was, te beginnen bij La Salette, via Lourdes naar Fatima. En, in het verre verleden, ons Poolse Jasna Góra.’ (p.194)

Toen de paus werd neergeschoten.

2. ‘En zie! Het werd 13 mei 1981. Toen ik werd getroffen door de kogel van de man die de aanslag pleegde op het Sint-Pietersplein, dacht ik er niet meteen aan, dat die dag precies de verjaardag was van de verschijning van Maria aan de drie meisjes (sic) in Fatima, Portugal [In feite bestonden de zienertjes van Fatima uit twee meisjes en één jongen, noot van de vertaler], waarbij zij die woorden tot hen richtte, die met het naderen van het einde van deze eeuw hun vervulling schijnen te naderen

‘Heeft Christus met die gebeurtenis niet nog eens zijn ‘Vreest niet’ herhaald? Heeft hij die woorden van Pasen niet herhaald voor de paus, de kerk en indirect voor heel de mensenfamilie?’

De paus vervolgt:

‘Bij het naderen van het einde van het tweede millennium hebben wij misschien meer dan ooit behoefte aan de woorden van de verrezen Christus:’Vreest niet!’ Daar heeft de mens behoefte aan die, ook na de val van het communisme, niet heeft opgehouden te vrezen en, in waarheid, vele redenen heeft om in zijn binnenste dat gevoel te ervaren. Daaraan hebben de volkeren behoefte, die herboren zijn na de val van het communistisch bewind, maar ook die volkeren die deze gebeurtenis van buitenaf hebben meegemaakt. Daaraan hebben de volkeren en naties van heel de wereld behoefte. In hun bewustzijn moet weer krachtig de zekerheid gaan leven dat er Iemand bestaat die het lot van deze voorbijgaande wereld in handen heeft; Iemand die de sleutels van de dood en het dodenrijk heeft (cf. Apk 1:18), Iemand die de alfa en de omega van de geschiedenis is (cf.Apk 22:13), zowel die van het individu als van allen te zamen. En die Iemand is Liefde (cf. 1 Joh 4:8,16): Liefde die mens is geworden, die is gekruisigd en verrezen, en ononderbroken aanwezig onder de mensen. Hij is eucharistische liefde, nooit opdrogende bron van gemeenschap. Hij is de enige die volledig instaat voor de woorden ‘Vreest niet!’’(p. 194-195)

Fatima.

3. Tijdens het verblijf van ons gezin in Portugal van 1971 tot 1973 kregen we een kopie in ons bezit van een brief die zuster Lucia schreef aan de bisschop van het bisdom Leiria (waartoe Fatima behoort ) over de verschijning van Onze-Lieve-Vrouw op 13 juli 1917. Zuster Lucia is de enige overlevende ziener van de verschijningen in Fatima. Jacinta (7 jaar ten tijde van de verschijningen) en Francisco (toen 9 jaar) overleden kort nadat zij Onze-Lieve-Vrouw vertelden dat ze hun leven wilden geven voor de bekering van de zondaars, m.a.w. voor uw en mijn gezin.

Het visioen van de hel.

4. Lucia vertelt:

‘Onze-Lieve-Vrouw toonde ons een grote vuurzee die onder de aarde leek te zijn. Te midden van dit vuur zagen we de demonen en de zielen. Ze leken wel gloeiende kolen met een menselijke vorm, doorschijnend en zwart- of bronskleurig. Ze dreven rond in de vuurmassa,

gedragen door vlammen die grote rookwolken voortbrachten. Ze vielen naar alle kanten, als vonken in een vuurzee, zonder enig gewicht of evenwicht en er klonk geschreeuw en geklaag van verdriet en wanhoop. We werden met afschuw vervuld en we trilden van angst.

‘De demonen onderscheidden zich door hun weerzinwekkende dierlijke gestalte, angstaanjagend en onbekend, maar doorschijnend en zwart. Dit visioen verdween in een ogenblik. Gelukkig had onze hemelse Moeder bij de eerste verschijning beloofd ons naar de hemel te brengen; ik denk dat we anders gewoon van pure angst en afschuw gestorven zouden zijn.’

(Brief van 31 augustus 1941 van zr. Lucia aan de bisschop van Leiria).

De grote voorspellingen van Fatima

5. Wat hier volgt, zijn de woorden van zuster Lucia, uitgegeven door de bisschop van Leiria. Ik heb een asterisk (*) geplaatst bij de voorspellingen die reeds zijn uitgekomen:

‘Kort daarna hieven we de ogen naar Onze-Lieve-Vrouw, die ons met goedheid en droefheid toesprak: ‘Je hebt de hel gezien, waar de zielen van de arme zondaars naar toe gaan.

Om hen te redden, wenst God de toewijding aan mijn onbevlekt Hart te vestigen in de wereld.* [Ofschoon er meer zou moeten gebeuren.]

Indien ze doen wat ik u vertel, zullen vele zielen gered worden en zal er vrede komen. De oorlog zal ophouden. * [d.i. de eerste wereldoorlog]

Indien echter de beledigingen tegenover God niet ophouden, zal er een andere en grotere oorlog [d.i. de tweede wereldoorlog] beginnen tijdens het pausschap van Pius XI. *

Als de nacht wordt opgelicht door een onbekend licht [25-26 januari 1938] *, weet dan dat dit het grote teken is dat God u zal geven en dat Hij de wereld zal straffen door middel van oorlog, hongersnood en vervolging van de Kerk en van de heilige Vader.*

Om dit alles te voorkomen, zal ik vragen om Rusland toe te wijden aan mijn onbevlekt Hart, alsook de communie van eerherstel op de eerste zaterdag van de maand.*

Als men mijn verzoek inwilligt, zal Rusland zich bekeren en zal er vrede komen.

Zo niet.

zal Rusland zijn dwalingen over de hele wereld verspreiden, *

zal Rusland oorlogen en kerkvervolgingen ontketenen, *

zullen de rechtvaardigen gemarteld worden * [NB de voorbije eeuw telde meer martelaren dan in heel het tweeduizendjarig bestaan van de Kerk],

zal de heilige Vader veel te lijden hebben, *

zullen verschillende naties vernietigd worden. [Dit is nog niet gebeurd, en hoeft ook niet te gebeuren indien we ons toewijden volgens de tweevoudige dimensie van de toewijding van paus Johannes Paulus II].

Uiteindelijk zal mijn onbevlekt Hart triomferen.

De heilige Vader zal Rusland aan mij toewijden,* [paus Johannes Paulus II deed dit op 13 mei 1982 in Fatima en op 25 maart 1984 in Rome].

Het land zal bekeerd worden en de wereld zal een bepaalde periode van vrede kennen.’

Het zonnewonder.

6. De laatste verschijning van Onze-Lieve-Vrouw in Fatima was op 13 oktober 1917. Deze verschijning staat bekend als het grote ‘zonnewonder’. Kardinaal Joseph Carberry zei me eens dat een dergelijk publiek wonder nooit tevoren in de wereldgeschiedenis was voorgekomen, en dan nog wel één dat voorspeld was voor een specifieke dag op een specifieke plaats, en waarvan meer dan 70.000 mensen getuige waren. Het werd tevens opgetekend als een historische gebeurtenis door een atheïstische pers die gecontroleerd werd door een atheïstische regering.

Tijdens ons tweejarig verblijf in de buurt van Fatima , had ik het voorrecht om de boodschap van Fatima te bestuderen onder de leiding van de E.P. Gabriel Pausback, o.c. Hij was de vice-generaal van de karmelietenorde en auteur van Saints of Carmel (Heiligen van de Karmel). Hij stelde mij voor aan de familie Marto (de familie van Francisco en Jacinta) en aan andere mensen die getuige waren geweest van het zonnewonder.

Dit ‘zonnewonder’ was niet vergelijkbaar met andere verschijningen, waarbij sommigen het verschijnsel zagen en anderen niet. Op 13 oktober 1917 zag iedereen binnen een straal van 30 km het plateau van Fatima baden in blauwe, rode, gele en groene lichtstralen. Vervolgens zagen ze de zon ronddraaien in de lucht en ze renden voor hun leven toen ze de zon recht op de aarde zagen afkomen. De vuurbal, die de zon leek te zijn, hield stil bij de boomtoppen, bleef daar enkele minuten hangen en trok zich dan geleidelijk terug naar de hemel. Alle aanwezigen, die vlak voor de gebeurtenis waren doordrenkt door de zware regenval, bleven volledig droog achter.

Kardinaal Carberry vertelde me ook dat de boodschap, die door het wonder was bevestigd, van een uiterst belang moest zijn, aangezien dit mirakel enig is in zijn soort.

De erkende verschijningen van Akita.

7. Laten we nu even stilstaan bij de voorspellingen van de erkende verschijningen van Onze-Lieve-Vrouw van Akita, Japan. Eerst de achtergrond ervan.

De eerste verschijningen begonnen in 1975 en werden goedgekeurd op 22 april 1984 door bisschop John Shojiro Ito, op dat ogenblik bisschop van Niigata.

De huidige ordinaris van het bisdom Niigata, bisschop Francis Sato, heeft deze verschijningen eveneens erkend. Deze erkenning werd vastgelegd op video toen onze kapelaan, E.H. Kevin Barrett, bisschop Sato interviewde in zijn residentie in 1995.

De zienster, Zuster Agnes Sasagawa, onderwierp zich, net als zr. Lucia, in volledige gehoorzaamheid aan de bisschop van het bisdom waar de verschijningen hadden plaatsgevonden. Het is belangrijk dat we vermelden dat de Kerk zo te werk gaat , nl. dat we beschermd worden tegen misleiding door ons nederig te onderwerpen aan het kerkelijk gezag.

In de brief waarin bisschop Ito de verschijningen erkent, citeert hij onze gezegende Moeder:

‘Zoals ik u vertelde: indien men geen berouw toont en zich niet afkeert van het kwade, zal de Vader de mensheid een verschrikkelijke straf opleggen. De straf zal erger zijn dan de zondvloed, van een ongeziene hevigheid. Vuur zal uit de lucht neerkomen en een groot deel van de mensheid vernietigen, de rechtvaardigen en onrechtvaardigen, zonder onderscheid, priesters noch gelovigen zullen worden gespaard. De overlevenden zullen zich in een dermate verlaten staat bevinden dat ze de doden zullen benijden. De rozenkrans en het teken dat door mijn Zoon is achtergelaten zullen uw enige overblijvende wapens zijn. Bid dagelijks de gebeden van de rozenkrans en bid dan voor de paus, de bisschoppen en de priesters.

‘Opdat de wereld zijn toorn zou kennen, bereidt de hemelse Vader een grote kastijding van de hele mensheid voor. Samen met mijn Zoon ben ik al vele keren tussengekomen om de gramschap van de Vader te milderen. Ik heb rampen afgewend door Hem het lijden van de Zoon op het kruis aan te bieden, Zijn kostbaar bloed en de beminde zielen die Hem troosten en een menigte vormen van geslachtofferde zielen. Gebed, boete en moedige offers kunnen de toorn van de Vader bedaren.’ (uit de brief van 22 april 1984 ter erkenning van de verschijningen door bisschop John Shojiro Ito).

De heilige Pater Kolbe over gehoorzaamheid.

8. Wat wordt er bedoeld met de ‘boetedoening’ en ‘moedige offers’ die nodig zijn om de kastijding af te wenden? Ik geloof dat God ons hiermee vraagt om gehoorzaam te zijn aan de heilige Vader, de paus. Het moeilijkste wat men van een mens kan vragen, is zijn wil te buigen ten aanzien van rechtmatig gezag. Dit is dan ook het grootste eerherstel voor zonde dat we kunnen aanbieden.

De grote Poolse mariale heilige en martelaar van Auschwitz, de heilige Maximiliaan Kolbe, die de Ridders van de Onbevlekte oprichtte kort nadat hij een visioen had gekregen van Onze-Lieve-Vrouw van Fatima die zich boven Moskou bevond, vertelt ons:

‘Niet in versterving, niet in groots gebed, niet in hard werken, noch in het rusten, maar in de gehoorzaamheid ligt de essentie en de verdienste van heiligheid’ (uit Aim Higher ).

Gehoorzaamheid is de sleutel. Boetedoening en offers brengen houdt meer in dan enkel bidden en vasten. Ofschoon de Kerk normen heeft uitgevaardigd met betrekking tot gebed en vasten, worden wij verondersteld meer te doen. Gehoorzaamheid aan rechtmatig gezag vertegenwoordigt de meest welgevallige boete en houdt de meest heldhaftige offers in om eerherstel te brengen voor de zonde.

Wij, katholieke christenen, moeten ons nederig opstellen en onze wil onderwerpen aan het gezag van de heilige Vader als we werkelijk heilig willen zijn en een uitstorting van Gods barmhartigheid willen ontvangen. Gehoorzaamheid is de sleutel om Gods barmhartigheid over de gezinnen in de wereld laten komen.

De Heer zegt in Mt 7:21 ‘Niet ieder die tot Mij zegt: Heer, Heer! zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen, maar hij die de wil doet van mijn Vader.’

De sleutel tot hoop en genade.

9.Gehoorzaamheid aan de paus en eerherstel voor de zonde geeft ons hoop.

De boodschappen van Fatima en Akita hebben duidelijk gesteld dat eerherstel voor zonde hét middel is om Gods barmhartigheid over de wereld te laten komen. In Catholic Familyland (centra van het Apostolaat voor Gezinstoewijding) willen we gezinnen leren wat eerherstel is: wat het inhoudt en hoe het in ons dagelijks leven wordt toegepast. Hier volgt een samenvatting van wat wij de ‘mariale vermenigvuldiger’ noemen, het ‘middel’ om Gods barmhartigheid af te smeken.

De mariale vermenigvuldiger.

10. Eerste punt: zonde is de oorzaak van alle ongeluk. Iedere zonde heeft niet alleen weerslag op de zondaar zelf, maar ook op de hele wereld.

Tweede punt: de genade is machtiger dan de zonde; de verlossing is groter dan de val. Jezus heeft de Satan overwonnen. We hebben niets te vrezen van de duivel indien we Christus navolgen (en dat houdt ook in dat we zijn plaatsvervanger op aarde, de paus, navolgen, alsook het leergezag van de Kerk), God en de naaste beminnen en ernaar streven te groeien in de genade die Jezus voor ons op de Calvarieberg heeft verworven.

Derde punt: persoonlijke heiligheid is onontbeerlijk voor onze redding. Maar onze persoonlijke heiligheid alleen volstaat niet om de gevolgen van de zonden van de mensheid te keren en de genezing van de gezinnen en de wereldvrede te bewerkstelligen.

Vierde punt: toewijding aan Jezus door Maria. Als wij met een voldoende aantal mensen ons kleine beetje heiligheid geven aan Jezus door Maria, zal zij die kunnen zuiveren en vermeerderen door haar ontelbare verdiensten om op de meest doeltreffende manier eerherstel te brengen voor de zonden van onze tijd en om de genade van haar Zoon te ontvangen om arme zondaars te bekeren en vrede en genezing te brengen aan de gezinnen en de wereld.

Iedere zonde heeft een weerslag op de maatschappij.

11. Met betrekking tot het eerste punt kunnen we verwijzen naar wat paus Johannes Paulus II hierover schrijft in artikel 16 van zijn document Over de verzoening en de boete in de zending van de Kerk in deze tijd:

‘Met andere woorden: er is geen enkele zonde, hoe innerlijk en geheim ook, hoe absoluut en individueel ook, die uitsluitend diegenen aangaat die ze bedrijft. Iedere zonde heeft een weerslag op geheel de Kerk en op geheel de mensenfamilie, al is deze weerslag nu eens kleiner en dan weer groter, al berokkent hij de ene keer meer schade dan de andere keer.’

In artikel 2 van de apostolische constitutie over de herziening van de aflatenpraktijk (Indulgentiarum doctrina) van 1 januari 1967, stelt Paus Paulus VI:

‘Want iedere zonde brengt een verstoring van de universele orde mee, die God in zijn onuitsprekelijke wijsheid en oneindige goedheid heeft beschikt, en een vernietiging van aanzienlijke goederen zowel met betrekking tot de zondaar zelf als tot de mensengemeenschap.’

Dit betekent dat als iemand zondigt, hij niet enkel schade toebrengt aan zichzelf, maar tevens aan het hele mystieke lichaam van Christus. Zo krijgt de duivel meer macht om ons te verleiden en ons weg te leiden van Gods wil naar de dagelijkse zonde en uiteindelijk naar de doodzonde.

De gedachte hieraan kan ons ontmoedigen. We zien de zonde rondom ons welig tieren en slechts een klein aantal mensen lijkt Gods wil na te streven.

Maar er is hoop.

Eerherstel voor de zonde.

12. Als zonde het ‘slechte nieuws’ is, dan is het tweede punt (genade) werkelijk het hart van de ‘blijde boodschap’uit het evangelie. Jezus heeft door zijn verlossend offer voor ons de genade verkregen om de zonde te overwinnen en om eerherstel te brengen voor de zonde in ons leven en in onze wereld.

Ik geloof dat de beste definitie voor eerherstel te vinden is in de apostolische constitutie over de herziening van de aflatenpraktijk van paus Paulus VI. De voorzienigheid liet wijlen president Ronald Reagan deze definitie citeren in zijn welkomstwoord aan paus Johannes Paulus II bij zijn bezoek aan de VS in 1987. In artikel 4 schrijft paus Paulus VI:

‘Krachtens een geheim en liefdevol mysterie van Gods beschikking zijn de mensen door een bovennatuurlijke band met elkaar verbonden, waardoor de zonde van de één ook aan de overigen schade toebrengt, zoals ook de heiligheid van de één weldadig is voor de anderen.’

In hetzelfde document gaat paus Paulus VI dieper in op het begrip ‘eerherstel’ en op wat we moeten doen om eerherstel te brengen. Zijne heiligheid schrijft:

‘Zoals de goddelijke openbaring ons leert, volgen op de zonden de straffen, die door Gods heiligheid zijn opgelegd en die […] moeten uitgeboet worden.

‘Voor een volledige vergeving en een volledig herstel van de zonden, zoals dat heet, is dus niet alleen noodzakelijk, dat door een oprechte bekering [d.i. berouw en vorming] de vriendschap met God wordt hersteld en de beledigingen, Zijn wijsheid en goedheid aangedaan, worden uitgeboet, maar ook dat al het goede, zowel persoonlijke als sociale als dat wat de universele orde aangaat en dat door de zonde verminderd of tenietgedaan is, volledig wordt hersteld … [evangelisatie en catechese]’ (apostolische constitutie Indulgentiarum doctrina, artikel. 2-3).

De stroming van een rivier.

13. De idee van eerherstel kan best vergeleken worden met een rivier waarin de mensen stroomopwaarts, dus tegen de stroom in, zwemmen om in de hemel te komen. Naarmate de zonde in de wereld toeneemt, des te sterker wordt ook de stroom (d.i. de verleiding) zodat het voor iedereen moeilijker wordt om de hemel te bereiken.

Wanneer mensen echter groeien in genade, brengen ze eerherstel voor hun zonden en die van de hele wereld. Zo dragen ze bij tot het afzwakken van de stroming zodat iedereen in het gezin en de wereld wat gemakkelijker stroomopwaarts kan zwemmen (de actuele genadegaven ) om zo hun hemels doel te bereiken indien ze dit werkelijk verlangen.

Een magnetisch veld.

14. Eerherstel kan ook vergeleken worden met magnetische velden. God wil onze vrije wil aantrekken door zijn liefde en waarheid (actuele genade). De duivel tracht ons te verleiden door zijn leugens en de lege pleziertjes van het kwaad (bekoring). Door te kiezen voor de zonde, verstoot de mens God en laat hij zichzelf verleiden door de duivel. Als veel mensen toegeven aan de zonde, voelt de hele maatschappij zich minder tot God aangetrokken en zullen er meer mensen buigen voor de bedervende verleiding van de duivel (bekoring).

Wanneer echter meer mensen verzaken aan de zonde en toelaten dat ze door God worden aangetrokken, waardoor ze toenemen in genade en verdienste voor hun ziel en voor het hele mystieke lichaam van Christus, door hun gebed en goede werken, helpen ze de aantrekkingskracht (actuele genade) tot God en zijn goedheid voor iedereen toenemen.

Om te kunnen groeien in genade (zie § 10, tweede punt) en de gevolgen van de zonde teniet te doen, moeten we een gebedsleven ontwikkelen, de sacramenten ontvangen en de deugden beoefenen (zie § 10, derde punt). Uiteraard bepalen onze vurigheid en onze liefde voor God de mate waarin we genade ontvangen en, bijgevolg, ook de mate van eerherstel voor onze zonden en die van de wereld.

Toewijding aan Jezus door Maria.

15. Terwijl de duivel steeds weer opnieuw met zijn perverse invloed zielen tracht te verwijderen van God, zal de moeder van Jezus, de vrouw in Genesis (cf. 3:15) en in Openbaringen (hoofdstuk 12) des te meer haar kinderen tot God brengen. Zij is het gekozen vat waarmee God het hoofd van de satan wil vermorzelen.

Wijlen kardinaal Luigi Ciappi, de persoonlijke theoloog van de laatste vijf pausen en de belangrijkste theologische adviseur van het Apostolaat voor Gezinstoewijding, verklaarde (cf. § 10, vierde punt) hoe de uitzonderlijke heiligheid van onze gezegende Moeder ons helpt om nog doeltreffender eerherstel te brengen voor de zonde, meer bepaald door de kracht van toewijding. In zijn brief van 24 augustus 1989 schrijft hij:

‘Het is echt waar dat, als we onze verdiensten aan Maria geven, zij die vermenigvuldigt door haar eigen talloze verdiensten. Dit zet positieve geestelijke krachten aan het werk om de schade te herstellen die wordt toegebracht door de zonde en het verandert de loop van de geschiedenis in aanzienlijke mate indien voldoende mensen deze verbintenis aangaan.

‘Maria’s verdiensten kunnen de gevolgen van de heiligheid van één enkele persoon verveelvoudigen en talloze zielen helpen. Enkel God kent de maat van heiligheid die een ziel moet bereiken om de balans te doen doorslaan ten goede van de wereldvrede.’

Maria verleent voortdurend de kostbare genadegaven van haar zoon Jezus aan haar kinderen. Wanneer we haar onze gebeden, verdiensten en goede werken door toewijding toevertrouwen, zuivert en vermenigvuldigt zij hun vermogen tot eerherstel en biedt dat in onze naam aan Jezus aan.

Herstel van de orde door eerherstel.

16. Wanneer ons leven gericht is op het brengen van eerherstel voor zonde, groeien we tevens in eenheid met God. Kort na de oprichting van het Apostolaat voor Gezinstoewijding in 1975, schreef ik de volgende toelichting over de invloed van het ‘zaaien’ met gebed, naastenliefde en opoffering wanneer dat gepaard gaat met ‘water en zonneschijn’, nl. de vrome toepassing van de sacramenten in ons leven:

‘Onze verdienstelijke handelingen dragen bij tot het herstel van het geestelijk evenwicht in de wereld door de invloed van de kracht van het kwade terug te dringen in ons leven, in het leven van onze gezinnen, onze buurten, onze scholen, onze parochies, onze bisdommen en zelfs in de hele wereld.

‘Iedere bovennatuurlijke goede daad die we stellen in staat van genade geeft ons een beloning of geldt als verdienste. Hierdoor neemt ons vermogen tot vrede toe, evenals ons vermogen God in eeuwigheid te kennen, lief te hebben en te dienen. Daarenboven worden onze verdiensten gezuiverd, vermenigvuldigd en voor ons bewaard gedurende heel onze pelgrimstocht op aarde, door de gehele toewijding aan Jezus door Maria.

‘Door de toewijding geven we onze gezegende Moeder het voorrecht om onze gebeden te richten. In grotere nederigheid erkennen we dat we Gods kinderen zijn, in het vertrouwen dat onze hemelse Moeder beter dan wijzelf weet wat we nodig hebben om volmaakter Gods wil te volbrengen.

‘Tenslotte kunnen, dankzij de bemiddelende rol van de Kerk, vele van onze verdiensten verrijkt worden door aflaten. Door onze volle aflaten ligt het in ons vermogen om iedere dag bij te dragen tot de verlossing van een ziel uit het vagevuur en door gedeeltelijke aflaten het lijden van de zielen in het vagevuur te verlichten.’

We moeten beter begrijpen dat aflaten een bijkomende genoegdoenende uitwerking zijn die de Kerk aan onze gebeden en goede werken toekent, in haar bevoegdheid als bewaarder van de ‘sleutels’ die haar in de persoon van de apostel Petrus door Christus zijn toevertrouwd (cf. Mt 16:19 en Joh 20:34). Indien we in staat van genade zijn en één van de door de Kerk voorgeschreven oefeningen volbrengen, kunnen we voortdurend volle (beperkt tot één per dag) en gedeeltelijke aflaten verdienen voor onszelf en voor de zielen in het vagevuur. Voor een samenvatting van de normen voor aflaten, verwijs ik naar tekst 45a.

De tweevoudige dimensie van toewijding volgens paus Johannes Paulus II.

17. Het derde en vierde punt (cf. § 10) zijn opgenomen in de tweevoudige dimensie van de toewijding van paus Johannes Paulus II, welke het licht van de waarheid kan brengen in onze duistere wereld, zodat onze gezinnen getuige kunnen zijn van de langste periode van vrede en godsdienst die de wereld ooit gekend heeft.

De tweevoudige dimensie van toewijding van paus Johannes Paulus II omvatten Totus Tuus en Wijd hen toe in de waarheid.

De eerste dimensie.

18. Totus Tuus (Latijns voor ‘geheel de uwe’) wijst op de bereidheid om alles aan Jezus te geven door Maria, overeenkomstig de formule van de heilige Louis-Marie Grignion de Montfort waarover de heilige Vader schrijft in zijn boek Over de drempel van de hoop.

Als we deze formule voor toewijding, die door de paus zelf wordt verspreid en toegepast, volgen, geven we de weinige verdiensten die we hebben aan onze gezegende Moeder die ze dan aanneemt en vermenigvuldigt door haar talloze verdiensten en in onze naam aanbiedt aan Jezus.

De formule van de heilige Louis de Montfort.

19. In zijn werk, De Ware Godsvrucht, schreef de heilige Louis-Marie Grignion de Montfort:

‘Door deze praktijk beoefent men immers op uitmuntende wijze de naastenliefde tegenover hem [de medemens]. Want door de handen van Maria geeft men hem al het kostbaarste wat men bezit: de voldoenings- en verkrijgingswaarde van al zijn goede werken, zonder ook maar de geringste goede gedachte of het minste lijden uit te zonderen. Men gaat ermee akkoord dat alle voldoeningen, die men reeds verworven heeft en die men tot de dood toe zal verwerven, volgens het goeddunken van de heilige Maagd worden aangewend voor de bekering van zondaars of voor de verlossing van zielen uit het vagevuur’ 171).

‘Er dient bovendien nog opgemerkt te worden dat onze goede werken, indien ze door Maria’s handen gaan, aan zuiverheid winnen, en dus ook aan verdienste, namelijk aan voldoenings- en verkrijgingswaarde. Vandaar dat die werken veel meer kracht hebben om de pijnen van de zielen in het vagevuur te verzachten en zondaars te bekeren, dan wanneer ze niet door de maagdelijke en vrijgevige handen van Maria gingen.

‘Het weinige dat we door de heilige Maagd geven, zonder eigenzinnigheid, uit zeer belangeloze liefde, neemt werkelijk toe in kracht om Gods toorn te stillen en Zijn barmhartigheid te winnen. En zo zal misschien in het stervensuur blijken dat iemand die deze praktijk echt trouw is geweest, door dat middel verschillende zielen uit het vagevuur verlost en verschillende zondaars bekeerd heeft, ook al vervulde hij enkel de vrij gewone plichten van staat. Wat een vreugde bij zijn oordeel! Wat een glorie in de eeuwigheid!’ 172).

‘Vandaar dat zij tijdens haar aardse leven zo’n onuitsprekelijk toppunt van genade en verdienste heeft verworven:eerder nog zou men de sterren aan het uitspansel, de druppels in de zee of de zandkorrels van het strand kunnen tellen dan haar verdiensten en genaden. Zij heeft God meer verheerlijkt dan alle engelen en heiligen dat hebben gedaan of ooit zullen doen. Wat een wonder bent u, Maria; u kunt niet anders dan wonderen van genade verrichten in hen die zich in u willen verliezen. 222)

‘In haar grote liefde wil de heilige Maagd graag het geschenk van onze handelingen in haar maagdelijke handen overnemen; zij geeft er een wonderlijk schone luister aan. Zelf biedt zij het Jezus Christus aan en zonder moeite, […]’ 224).

Profetie van de heilige Maximiliaan Kolbe voor de nieuwe tijden

20. ‘De nieuwe tijden worden beheerst door Satan, en dit zal in de toekomst enkel toenemen. De strijd met de hel kan niet door een mens worden aangegaan, zelfs niet door de meest verstandige. Alleen de Onbevlekte heeft van God de belofte van de overwinning op Satan. Nu ze echter ten hemel is opgenomen, doet ze op ons een beroep. Ze zoekt zielen die zich volledig aan haar willen toewijden, die in haar handen doeltreffende instrumenten worden om de Satan te verslaan en Gods koninkrijk op aarde te verspreiden.’

De tweede dimensie

21. Laat ons nu even stilstaan bij de tweede dimensie van de toewijding van paus Johannes Paulus II, nl. Wijd Hen toe in de Waarheid of evangelisatie en catechese, zijn eerste bekommernis. De Heer zelf heeft ‘toewijding’ gedefinieerd in Johannes 17 toen Hij zei:

Vers 3: ‘Dit is het eeuwige leven: dat zij U kennen’ [catechese]

Vers 4: ‘Ik heb U op aarde verheerlijkt door het werk te volbrengen dat Gij mij hebt opgedragen’[evangelisatie]

Vers 15: ‘...maar dat Gij hen bewaart voor het kwaad.’

Vers 17: ‘Wijd hen U toe in de waarheid. Uw woord is waarheid.’

Vers 19: ‘Ik wijd me aan U, opdat ook zij in waarheid aan U toegewijd mogen zijn.’

Vers 21: ‘Opdat zij allen één mogen zijn zoals Gij, Vader, in Mij en Ik in U.’

Wanneer we ons onderdompelen in de waarheid, zoals we die vinden in de heilige Schrift, de documenten van het tweede Vaticaans Concilie, de Katechismus van de Katholieke Kerk, pauselijke documenten …, zijn we beter in staat te bidden, de sacramenten te ontvangen en een deugdzaam leven te leiden. Kortom, we zijn beter in staat heilig te leven en zo meer genade en verdiensten te verwerven. Zodoende kunnen we Onze-Lieve-Vrouw veel meer genaden en verdiensten aanbieden die ze kan vermenigvuldigen door haar eigen ontelbare verdiensten waardoor een geweldige spirituele kracht wordt ontketend waarmee Satan kan worden verslagen en de periode van vrede zal inluiden, die ze beloofde in Fatima.

Op de laatste bladzijde van zijn boek Over de drempel van de hoop verwijst de heilige Vader naar deze periode met de woorden:

‘Ongetwijfeld had André Malraux gelijk toen hij zei dat de eenentwintigste eeuw ofwel de eeuw van de godsdienst zou zijn ofwel helemaal niet zou zijn.’

Ik geloof dat de heilige Vader ons wil vertellen dat, als we Gods wil vervullen en eerherstel brengen voor de zonde, we een eeuw van grote godsdienstigheid en evangelisatie zullen beleven waarin onze kinderen en kleinkinderen kunnen opgroeien. Maar als we ons niet vurig wijden aan evangelisatie, catechese en gebed, zullen we, door het goddeloos gebruik van de moderne technologie, de donkerste periode van zuivering meemaken die de wereld ooit gekend heeft.

Laten we samen met zijne heiligheid de drempel van de hoop overschrijden naar de grootste tijd van licht, evangelisatie en vrede die de wereld ooit zal gekend hebben: het tijdperk van vrede volgens de belofte van Onze-Lieve-Vrouw in Fatima.

Een samenvatting – kardinaal Mario Luigi Ciappi, O.P.

22. Onderstaand artikel uit het pauselijke dagblad over wijlen de pauselijke theoloog, Mario Luigi Ciappi geeft een idee van de relatie tussen zijne eminentie en het pausschap en van zijn deskundigheid om de tekenen des tijds te lezen.

Kardinaal Ciappi was het hoofd van het pauselijk paleis, de pauselijke theoloog van de laatste vijf pausen en tevens de voornaamste theologische raadgever van het Apostolaat voor Gezinstoewijding van 1979 tot aan zijn dood op 22 april 1996. Gelieve onderstaande tekst met aandacht te lezen.

Fragmenten uit de homilie van paus Johannes Paulus II op de begrafenis van kardinaal Ciappi, 25 april 1996

23. ‘Broeders en zusters, vandaag dragen we in de Sint-Pietersbasiliek de begrafenismis op van onze beminde kardinaal Mario Luigi Ciappi, die vorige maandagavond door God geroepen werd na een lang leven ten dienste van de Kerk en, in het bijzonder, van de heilige Stoel. Ik heb sinds mijn studietijd steeds een persoonlijke band met hem gevoeld en ik ben blij dat ik zijn gedachtenis, op dit ontroerende ogenblik, mag eren door mijn getuigenis van ware achting en diepe dankbaarheid.

‘Zijn briljant en scherp vermogen tot theologisch onderzoek groeide en werd al vlug opgemerkt.

‘Als een bekwame theoloog met een diepgaande kennis inzake het theologisch denken, was hij in staat de Kerk loyaal te dienen. In het begin onderwees hij dogmatische theologie en thomistische esthetica maar de resultaten die hij hiermee bereikte, brachten hem al vlug onder de aandacht van paus Pius XII, die hem in 1955 vroeg als hoofd van het pauselijk paleis. Hij werd door paus Johannes XXIII en paus Paulus VI in deze functie bevestigd. Paus Paulus VI, die zijn taak uitschreef in het motu proprio ‘Pontificalis Domus’ stelde hem eveneens aan als pauselijke theoloog.

‘Zijn heldere gedachtengang, zijn betrouwbare lering en zijn onbesproken trouw aan de apostolische stoel, evenals zijn gave om de tekenen des tijds vanuit God te interpreteren, maakten hem tot een gewaardeerde medewerker tijdens de intense periode van het tweede Vaticaans Concilie, waaraan hij een aanzienlijke en evenwichtige bijdrage leverde.

Zijn zorgvuldig studiewerk ging steeds gepaard met een diep spiritueel leven en gebed, het voornaamste en fundamentele voedsel van zijn hele leven.’

(overgenomen van L’Osservatore. )

Vassula spreekt over de vulkaan en de meteor.

Op 28 november 2009 (24-jarig bestaan van HWLiG), werd Vassula door onze Heer gevraagd een deel van een boodschap die ze van Hem had ontvangen door te geven:

Vassula, richt je tot Mij op deze wijze:

Liefdevolle Vader, gesel dit geslacht niet met Uw toorn, waardoor het volledig vernietigd zou worden. Gesel Uw kudde niet met tegenspoed en angst, want de wateren zullen droog vallen en de natuur zal verdorren. Uw toorn zal alles verwoesten zonder een spoor achter te laten.

De hitte van Uw adem zal de aarde doen ontvlammen en tot een woestenij maken!

(Aan de horizon zal een ster te zien zijn. De nacht zal vernietigd worden en er zal as vallen als sneeuw in de winter, die Uw volk zal bedekken als spoken.)

Wees ons genadig, God, en verzacht Uw oordeel over ons.

Denk aan de harten die zich in U verheugen en waarin U Zich verheugt!

Denk aan hen die in U geloven en laat Uw Hand ons niet met kracht slaan, maar verhef ons daarentegen in Uw barmhartigheid en plaats Uw geboden in ieder hart. Amen.

Wat betreft de tekst die in het rood staat weergegeven, schrijft Vassula nu: Op 14 april 2010 was er een heldere ‘ster’ te zien aan de horizon in het middenwesten van de Verenigde Staten. Het was spectaculair! Er werden veel video-opnamen gemaakt die op YouTube te zien zijn. Hier is een video te zien.

God wist dat deze meteoriet de aarde dicht zou naderen. Je vraagt je af, waarom heeft God ons op 28 november 2009 een gebed gegeven waarin de ’ster aan de horizon’ wordt genoemd? Ik denk dat als we dat gebed baden ( en dat deden we), dit ons voor een ramp zou behoeden. Het is me in de loop der tijd duidelijk geworden dat God de dingen afmeet, en dat Hij een God is met wie te onderhandelen valt. Net als met Abraham (die goed in onderhandelen was) en de stad Sodom en Gomorra. God zei tot Abraham dat Hij bereid was de stad te sparen, ook als er maar 10 goede mensen in waren; maar die waren er niet, behalve Lot en zijn gezin. God meet met Zijn maatstaf alles: Hij meet onze liefde, ons geloof, onze gebeden, ons gedrag; onze oprechtheid, ons mededogen met anderen, onze menslievendheid, Hij meet Zijn tijd van barmhartigheid met ons; Hij meet onze tijd voor bekering, etc. en wat Hij zeker weet is, dat wij niet als Abraham zijn die met Hem wist te onderhandelen. Dat is een feit. Zoals Hij weet, zijn we als natte slappe vermicelli en met onze verwarde geesten proberen we zelfs niet met Hem te onderhandelen; Hij legt ons zelfs de woorden om te onderhandelen in de mond! Dat is het gebed dat hij ons op 28 november 1999 gegeven heeft! Zo niet, wie zegt dan dat de meteor niet bedoeld was de aarde te raken en ons met as te bedekken, als dat zou gebeuren? Hij heeft ons de woorden in de mond gelegd, twee keer: "sla ons niet met Uw toorn", want als Zijn toorn ons getroffen had, zouden "de wateren opdrogen en zal de natuur verdorren." Ja, als die meteor die nacht de aarde had getroffen, dan zou er een dergelijke schade zijn aangericht. Zoals er in het gebed staat, "de vlammen zouden de aarde in een woestenij veranderen." Hij zou ’s nachts de westkust van de V.S. hebben getroffen en, zoals er in het gebed staat, "en er zal as vallen als sneeuw in de winter, die Uw volk zal bedekken als spoken."

In het gebed dat door God van ons werd gevraagd (zie: deze link) legt God ons in onze machteloze monden de smeekbede "Wees ons genadig, God en verzacht Uw oordeel over ons". Waarna we Hem herinneren aan de gelovigen die Hem liefhebben, om dan tenminste met hen consideratie te hebben. Dit gebed is ons gegeven om te benutten en met God te onderhandelen. Dat deden we; dit gebed is over de hele wereld gebeden aangezien we in de hele wereld gebedsgroepen hebben. Het was een ‘onderhandelingsgebed’ zou ik zeggen. Dat wilde God van ons horen en hierdoor heeft Hij, geloof ik, nu Zijn toorn getemperd en, door Zijn barmhartigheid, ook de uitwerking van een dergelijke meteoriet. Alles werd afgezwakt en de vulkaan in IJsland begon zijn as te spuiten in het hele Europese luchtruim en legde meer dan een week alle vliegverkeer lam. De maatschappijen verloren dagelijks miljoenen dollars. Het was het begin van de vakantie en de mensen zaten met duizenden vast, sliepen op luchthavens en het transport over land nam dagen in beslag voordat de bestemmingen werden bereikt. Het was bepaald geen gering probleem. Deze week mochten er een paar vliegen, maar we weten nog niet hoe lang deze vulkaan zal doorgaan met stof en as te spuiten en wat er verder zal gebeuren.

Zoals ik eerder zei: misschien is ook dit slechts een ‘voorproefje’ van wat ons werkelijk kan gebeuren, een voorspel, als we ons gedrag niet veranderen. Het ‘hoofdgerecht’ is voor later. Veel mensen overal ter wereld leven ongetwijfeld in een apatische en lethargische geestesgesteldheid zonder God. Ze hebben God in een lade gestopt, die afgesloten en de sleutel ingeslikt. Krijgen die niet meer open. Vele geestelijken belemmeren God om tot Zijn volk te spreken, zoals Hij dat nu doet, ook raden zij de gelovigen aan niet te luisteren, verbieden zij hen de bijeenkomsten van het WLiG bij te wonen en beletten hen zo om Gods wil te leren kennen. Zij zijn niet beter dan Jezus’ volgelingen in hun ongeloof. Over het moment dat Christus is opgestaan en "aan de Elf verscheen" zegt de bijbel, (Markus 16: 14, 15)

"Later verscheen Hij aan de elf, terwijl zij aan tafel aanlagen. Hij maakte hun een verwijt van hun hardnekkig ongeloof, omdat zij geen geloof hadden geschonken aan degenen die Hem gezien hadden, nadat Hij verrezen was."

Hoe denk je dat Jezus nu zal reageren op hun verharde harten en hun ongeloof? Zal Hij hen gelukwensen met hun ongeloof onder het voorwendsel van voorzichtigheid: "Mooi hoor, jullie zijn er heel goed in geslaagd Mijn gelovigen te beletten naar Mij te luisteren!" Nee, Hij zou ze berispen, jazeker, zoals Hij toen ook Zijn eigen discipelen deed.

Op 18 februari 1993 waarschuwt God ons:

"het zesde zegel gaat spoedig verbroken worden en jullie zult allen in de duisternis worden geworpen en daar zal geen verlichting zijn omdat de rook, die uit de Afgrond opstijgt, zal zijn als de rook van een enorme oven, zodat de zon en het hemelgewelf erdoor verduisterd zullen zijn; en uit Mijn Beker van Gerechtigheid zal Ik jullie doen lijken op slangen, adders; Ik zal jullie op je buik doen kruipen en stof doen eten in deze dagen van duisternis; Ik zal jullie tot op de grond verpletteren om jullie eraan te herinneren dat jullie niet beter zijn dan adders... jullie zullen versmachten en stikken in jullie zonden; in Mijn Toorn zal Ik jullie vertrappen! (…) wanneer het Uur van de Duisternis komt, zal Ik jullie je innerlijk laten zien; Ik zal jullie ziel binnenstebuiten keren, en als jullie je ziel zult zien zo zwart als roet, zullen jullie niet alleen een smart ervaren als nooit tevoren, maar in doodsangst zullen jullie je op de borst kloppen en zeggen dat je eigen duisternis veel erger is dan de duisternis die jullie omringt; Ik zal menselijk leven zeldzamer maken dan ooit tevoren. En dan, als Mijn toorn bedaard zal zijn, zal Ik Mijn Troon in ieder van jullie oprichten, en allen tezamen zullen één van stem en één van hart, en in één taal, Mij, het Lam prijzen."

We krijgen opnieuw tijd om berouw te hebben voordat Gods toorn over ons komt. In Fátima, waar ze verscheen, en in Akita, Japan, geeft Onze Lieve Vrouw boodschappen en waarschuwt de Heilige Maagd ons voor een tuchtiging door vuur die over ons komt als we onze harten niet veranderen en niet naar God luisteren. Gods’ toorn zal door vuur worden getoond. Dit zal de Tuchtiging zijn waarover de boodschappen van HWLiG spreken. Waarom zou God, die zo liefdevol is, ons dit aandoen? zouden sommigen zeggen. De Heer Jezus antwoordde op deze vraag die ik aan Hem stelde: "als jullie sterven, is dat door jullie afvalligheid."

Ja, afvalligheid daagt Gods Gerechtigheid uit, en hoewel Hij ons tijd geeft, zal de Vader, zegt Jezus, op een dag uitroepen: "Genoeg!"

Deze profetie of waarschuwing, als je het zo wilt noemen, voor de tuchtiging door vuur, kan niet meer ongedaan gemaakt worden. De Vader zei, "er kan niets aan afgedaan worden." Het is te laat haar in zijn geheel in te trekken, maar wat we kunnen doen is de kracht van deze gesel verminderen door gebed, berouw en verandering van leven door een heilig leven te leiden. We zijn ertoe geroepen een Waar Leven in God te leiden. God kan zich laten vermurwen, net zoals Hij deed met Ninivé.