Laten we samen bidden

jij en ik.

Laten we

elkaars handen vouwen,

omdat we samen

sterker zijn dan alleen.

Laten we

elkaars ogen sluiten

en onze knieën buigen

om ons zo

zo klein mogelijk

te maken op de harde grond.

Laten we samen

jij en ik

woorden maken.

Woorden uit ons hart

die alleen van ons zijn.

Laten we elkaars

tranen drogen

als we de stilte

niet begrijpen en

De pijn zal blijven.

Amen.

Charbel, de Libanese Kluizenaar.

Noodhelper zonder grenzen.

Charbel ( spreek uit : sjarbel ) Makhlouf werd in 1826 in Beqaakafra, Noord Libanon.

In 1851 verliet hij het ouderlijk huis om in te treden bij de paters Maronieten in Libanon.

Deze paters behoren tot de Oosterse ritus, maar zijn geünieerd met Rome.

Ze erkennen het oppergezag van de Paus over de Kerk.

In 1859 werd Charbel priester gewijd.

Gedurende 16 jaar leidde hij in het klooster van Annaya een zeer voorbeeldig leven.

Daarna vestigde hij zich met verlof van zijn overste in de kluizenarij, die bij het klooster behoort en op enige afstand is gelegen.

Daar leefde hij 23 jaar lang afgezonderd van de wereld, als verslonden in God, in haast onafgebroken gebed en strenge boetvaardigheid.

Hij verliet zijn kluis niet behalve om naar wens van zijn overste hier of daar een H. Mis te gaan opdragen, biecht te gaan horen of een zieke te bedienen.

Hij stierf in de roep van heiligheid daags voor Kerstdag, op 24 december 1898.

Enige tijd later verscheen er een schitterend licht boven zijn graf.

Van alle kanten kwamen de mensen biddend bij de ‘heilige’ en er geschiedden vele wonderen.

Toen men later zijn lijk opgroef, bleek dat het niet tot verderf was overgegaan.

Zijn ledematen bleven soepel en uit zijn rechterzijde vloeiden water en bloed, waarmee genezingen werden verkregen.

In 1950, dus ruim 50 jaar na zijn overlijden, werd zijn graf nogmaals geopend in tegenwoordigheid van een officieel comité en dokters.

Deze laatsten stelden vast dat het dode lichaam nog altijd gaaf was en ze konden geen verklaring geven voor het feit dat het lichaam na meer dan vijftig jaar nog altijd water en bloed produceerde.

Vanwege de talrijke wonderen is zijn graf in Annaya een tweede Lourdes geworden.

En de goede Charbel helpt niet alleen zijn geloofsgenoten, maar ook andere christenen, ja zelfs ongedoopten, die zijn voorspraak komen inroepen.

Begrijpelijk dat daardoor velen de weg naar de waarheid vinden, zo o.a. Emil Lahhud, de libanese minister van financiën.

Hij had reeds lang met zijn geloof gebroken.

Al die zogenaamde wonderen, die in Annaya plaatsvonden, vond hij middeleeuws bijgeloof.

Daar moest vanregeringswege een eind aan gemaakt worden.

De President van Libanon stelde voor, dat de minister zelf zich daar op de hoogte ging stellen, alvorens maatregelen te nemen.

De minister was daar pas aangekomen toen er een man plotseling genezen werd.

De minister wou die man ondervragen en liet de man halen.

Hij kon zijn ogen niet geloven toen hij zijn buurman, Makim, herkende, Makim kende hij reeds vele jaren als een verlamd man.

Ben jij dat werkelijk Makim?

Natuurlijk ben ik het, u ziet het toch, maar nu gezond.

Pater Charbel heeft mij genezen.

Toen riep de minister uit : Nu geloof ik in God, aan de Heilige Charbel, aan de Katholieke Kerk, aan de hemel, aan de hel, de duivel.

Niet – katholieke artsen staan verbaasd, als ze de genezingen constateren, op voorspraak van de H. Charbel verkregen, waarvan ze geen medische verklaring kunnen geven.

Een blind oog dat ineens weer kan zien, een bochel die verdwijnt, doven die weer horen, stommen die weer kunnen spreken.

Alleen al van 22 april 14 augustus 1950 werden in het klooster van Annaya 350 genezingen genoteerd, waaronder 31 blinden, 37 doofstommen, 165 kreupelen en verlamden.

Onder de genezen bevonden zich 20 Mohammedanen.

De heiligverklaring van de Libanese kluizenaar door Paus Paulus VI op 9 oktober 1977 werd een getuigenis van de oecumenische beweging in de Kerk.

DE KOORD VAN SINT JOZEF.

De Sint Jozefs koord stamt uit het 17e eeuwse Antwerpen, België, om exact te zijn 1657.  De Augustijner zuster, Elisabeth, was reeds 3 jaar ernstig ziek en leed veel pijn.  De doctoren van die tijd zagen echter geen mogelijkheid meer voor haar om te genezen en hadden alle hoop reeds opgegeven. 

Zuster Elisabeth dacht daar echter anders over.  Zij was haar hele leven reeds een groot vereerder van Sint Jozef.  Zij maakte een koord liet het zegenen ter ere van Sint Jozef en deed het rond haar middel.  Enkele weken later, biddend voor een Sint Jozef beeld, werd zij plotseling bevrijd van alle pijn.

Haar genezing werd beschouwd als een wonder.

  Het koord dient gemaakt te zijn van katoen, met aan een van de uiteinden 7 knopen, en voor dat het om het middel word gedragen te zijn gezegend door een priester.

Diegene die het koord draagt dient zeven maal per dag een onze vader ter ere van Sint Jozef te bidden samen met het Sint Jozef gebed dat u hieronder aantreft.

Roemrijke Heilige Jozef, vader en beschermer van de maagden,

getrouwe bewaarder, aan wie God het kind Jezus,

de onschuld zelf, en Maria, de Maagd der maagden, toevertrouwde,

ik bid en smeek U, bij Jezus en Maria, bij dat dubbele pand U zo dierbaar;

Geef dat ik van alle vlek bevrijd, van harte zuiver en van lichaam rein,

Jezus en Maria standvastig moge dienen, in een volkomen zuiverheid .

Amen

Jezus, Maria, Jozef,    ik geef U mijn hart, mijn geest en mijn leven.

Jezus, Maria, Jozef,    sta mijn bij in mijn doodstrijd.

Jezus, Maria, Jozef,   laat mij in Uw heilig gezelschap in vrede sterven.

Goede Heilige Jozef, onze geleider, bescherm ons

en bescherm de heilige kerk.

De toewijding tot de Sint Jozefs koord werd op 19 september 1859  goedgekeurd door het Vaticaan en draagt ook de speciale zegen van Paus Pius IX.

************************************************

HOE VERBLIJD WAS IK, TOEN ZIJ MIJ ZEGDEN: "WIJ GAAN OP NAAR HET HUIS VAN DE HEER."

(Uit een bedevaartlied van David) - Psalm 122 -

"Wees altijd verheugd. Bid zonder ophouden. Dank God voor alles.

Dit verlangt God van u in Christus Jezus" ( 1 Tes. 5, 16-18).

Bid, bid, bid, dit is een uitnodiging van een hemelse Moeder, die ook Hemels is. Maria, de nederige dienstmaagd die toont waar de schat van vreugde verborgen ligt. Elk gepreveld roosje van de rozenkrans openbaart de glans van dit mysterie. In het hart van ieder kind koestert Maria de rijkdom van haar liefdesdroom. Doorheen het gebed ademt het verlangen van deze zachte Moederlijke stem:

"Doe maar wat Hij u zeggen zal", het onthult de lange weg van twijfel naar vertrouwen. Jezus staat met open armen te wachten om ons in al zijn glorie te omhelzen.

We wandelen aan de sterke hand van de Goede Herder op het smalle pad naar het onbekende. Door onszelf te vergeten en al onze zorgen af te geven aan de Heer leeft zijn Geest in ons. Zo ontdekken wij een lieve God die alleen onze zaligheid en onze groei op het oog heeft. Een goddelijke Vader die met onmetelijke liefde alles ten goede wil keren in ons leven. Want wie is er uiteindelijk de schenker van alles wat goed en mooi is in de wereld?

Wat kunnen wij de barmhartige Heer teruggeven voor alles wat Hij ons gegeven heeft? Laten wij hiervoor de vraag van de Maagd der Armen beantwoorden: "bid veel". Bidden niet alleen om te vragen en te smeken maar ook om God te danken en te prijzen. De Heer loven omwille van zijn grote daden, zoals Maria heeft gedaan in haar Magnificat.

"Hoog verheft nu mijn ziel de Heer, verrukt is mijn geest om God, mijn verlosser. Zijn keus viel op zijn eenvoudige dienstmaagd: van nu af prijst ieder geslacht mij zalig. Wonderbaar is het wat Hij mij deed, de Machtige, groot is zijn Naam! Barmhartig is Hij tot in lengte van dagen voor ieder die Hem erkent.

Hij doet zich gelden met krachtige arm, vermetelen drijft Hij uiteen. Machtigen haalt Hij omlaag van hun troon, eenvoudigen brengt Hij tot aanzien. Behoeftigen schenkt Hij overvloed, maar rijken gaan heen met ledige handen. Hij trekt zich zijn dienaar Israël aan, zijn milde erbarming indachtig. Zoals Hij de vaderen heeft beloofd, voor Abraham en zijn geslacht voor altijd"(Lc 1, 46-55)

Verenigd in de Krans van Rozen.

Lea.

NEGENDE VERSCHIJNINg.

Vrijdag, 6 juli 1973 om 19.05 uur.

Jezus verschijnt in de kapel op de plaats van het tabernakel, zijn handen in begroeting naar Madeleine uitgestrekt. Een hele poos lacht Hij haar toe met een glimlach die zeer lieflijk is, en met en blik van wonderbare goedheid. Hij strekt zijn rechterhand naar haar uit, plaatst de andere op zijn borst, en zegt :

"Weest zo goed om dit te herhalen :

"Misit Dominus Manum suam et dixit mihi. "Spiritus Domini docebit vos quæcumque dixero vobis."

Vertaling uit het Latijn : "De Heer strekt zijn hand uit en zegt tegen mij : "de Geest des Heeren zal u alles leren wat Ik u gezegd heb."

Gaat het bisdom alle woorden zeggen, die Ik u voorgezegd heb, en de dienares van de Heer zal een taal hebben gesproken die haar vreemd is."

"Maar Heer, zegt Madeleine, ik herinner het mij niet meer."

"Weest mijn Woord indachtig : U zult getuigen terwille van mijn Naam en het zal niet nodig zijn u te oefenen om te weten wat u zeggen moet, want Ik zal met u zijn."

Hierop verdwijnt Jezus.

De uiteenlopende bewegingen van natuur en genade.

Mijn zoon, geef nauwkeurig acht op de werkingen van de menselijke aard en die van de genade, want zij bewegen zich in tegengestelde richting op nauwelijks bespeurbare wijze en worden haast niet, tenzij door een geestelijk en innerlijk verlicht mens, waargenomen. Allen willen wel het goede en hebben zogenaamd het goede voor in wat zij doen en zeggen; maar daarom juist worden velen door de schijn van het goede bedrogen.

De menselijke natuur is slim en sleept velen mee, zij verstrikt en bedriegt en heeft altijd zichzelf op het oog.

De genade echter handelt eenvoudig, ontwijkt iedere schijn van kwaad, kent geen bedrieglijke

voorwendsels en doet alles zuiver ter wille van God, in wie zij ook uiteindelijk haar

rust vindt.

De menselijke natuur wil niet graag sterven, wil niet onderdrukt of overwonnen worden, evenmin

onderdanig zijn of spontaan een juk aanvaarden.

De genade echter legt zich toe op de versterving van het eigen ik, weerstaat de zinnelijkheid,

zoekt onderworpen te zijn, verlangt zelfs overwonnen te worden, wil niet almaar

eigen vrijheid genieten, maar graag zelf onder tucht gehouden worden, en verlangt

niet over anderen te domineren, maar wel: altijd onder God te staan, te leven en

te zijn, en om God is zij bereid nederig te buigen voor ieder menselijk schepsel.

De menselijke natuur werkt voor haar eigen voordeel en let erop welke winst zij van een ander kan hebben.

De genade echter daarentegen ziet niet wat voor haarzelf nuttig en voordelig is, maar eerder wat velen

ten goede komt.

De menselijke natuur neemt graag eer en hulde aan.

De genade echter kent trouw alle eer en glorie toe aan God.

De menselijke natuur vreest schande en verachting.

De genade echter is ‘blij voor de naam van Jezus smaad te lijden’.

De menselijke natuur houdt van nietsdoen en lichamelijke rust.

De genade echter kan ledigheid niet verdragen, maar neemt de arbeid graag ter hand.

De menselijke natuur zoekt interessante en mooie dingen te bezitten, zij heeft een afkeer van wat

gewoon of ruw is.

De genade echter vindt genoegen in het eenvoudige en bescheidene; zij heeft voor het ruwe geen

minachting en weigert niet oude kleren te dragen.

De menselijke natuur let op het tijdelijke, verheugt zich over aards gewin; is bedroefd over verlies,

wordt geprikkeld door een onbeduidend woord van onrecht.

De genade echter heeft aandacht voor het eeuwige en zit niet vast aan het tijdelijke; zij raakt ook niet

van streek bij enig verlies en wordt door harde woorden niet verbitterd, zij heeft

immers haar schat en haar vreugde in de hemel gesteld, waar niets verloren gaat.

De menselijke natuur is inhalig en krijgt liever dan ze geeft; zij heeft graag iets voor zichzelf als eigen bezit.

De genade echter is goed en mededeelzaam, zij vermijdt de bijzondere dingen, is met weinig tevreden,

vindt het zaliger te geven dan te ontvangen.

De menselijke natuur neigt over naar de schepselen, het eigen lichaam, tot onbeduidende dingen

en verstrooiingen.

De genade echter trekt naar God en de deugd; zij ziet af van de schepselen en vermijdt te drukke

omgang met de wereld; zij heeft een afkeer van lichamelijke verlangens, beperkt

het doelloos uitgaan en aarzelt in het openbaar te verschijnen.

De menselijke natuur heeft graag uiterlijke troost, waarvan zij naar welgevallen kan genieten.

De genade echter wil door God alleen getroost worden en haar vreugde boven al het zichtbare vinden

in het hoogste Goed.

De menselijke natuur doet alles uit winstbejag en om eigen voldoening; zij kan niets gratis doen; maar zij

hoopt hetzelfde of iets beters, lof of een gunst voor haar weldaden te innen en wil

graag dat haar prestaties en geschenken voor zeer gewichtig worden gehouden.

De genade echter zoekt niets tijdelijks, zij vraagt geen andere vergoeding dan God alleen als loon.

Van de tijdelijke goederen vraagt zij niet méér dan haar kan dienen tot het bereiken

van het eeuwige.

De menselijke natuur verheugt zich over veel vrienden en bloedverwanten, zij gaat groot op edele afkomst

en geslacht; zij is zeer beleefd tegenover de machtigen, vleit de rijken en juicht

degenen toe die het met haar eens zijn.

De genade echter bemint ook haar vijanden en gaat niet groot op de menigte van haar vrienden, slaat

afkomst en geboorte niet zo hoog aan, tenzij er groter deugd in gevonden wordt.

Zij begunstigt eerder de arme dan de rijke, leeft meer mee met de onschuld dan

met de macht, is verblijd met wie de waarheid spreekt, niet met de bedrieger. Zij wekt

de goeden voortdurend op, hogere gaven na te streven en aan de Zoon Gods

door deugdzaamheid gelijk te worden.

De menselijke natuur klaagt spoedig over het ontbrekende en dat wat lastig is.

De genade echter verdraagt standvastig dat zij iets te kort komt.

De menselijke natuur buigt alles naar zich toe, zij vecht en betoogt ten bate van zichzelf.

De genade echter brengt alles terug tot God, waar het oorspronkelijk vandaan komt; zij schrijft zichzelf

niets goeds toe, neemt ook geen aanmatigende houding aan; zij twist niet,

stelt haar mening ook niet boven die van anderen; maar met veel begrip en inzicht

onderwerpt zij zich aan de eeuwige Wijsheid en het goddelijk oordeel.

De menselijke natuur wil graag geheimen weten en nieuws horen; zij wil naar buiten optreden en veel

ervaren langs de weg van de zinnen; zij verlangt erkend te worden en zó te handelen

dat daar lof en bewondering uit voortkomen.

De genade echter is er niet op gesteld het nieuwe en boeiende in zich op te nemen, want dit alles komt

toch maar voort uit de bron van ‘het oude bederf’: er is immers niets nieuws of

blijvends op aarde.

Daarom leert zij de zinnen te beteugelen, het ijdel welbehagen en vertoning te vermijden, het prijzenswaardige en terecht bewondering wekkende nederig te verbergen en in alles, ook in iedere wetenschap, Gods eer en glorie te zoeken.

Zij wil niet dat zijzelf en al wat haar betreft wordt opgehemeld, maar wenst dat God in al zijn werken wordt gezegend, die alles heeft gegeven uit louter goedheid.

Deze genade is een bovennatuurlijk licht en een bepaalde, uitgelezen gave van God; daarom is zij een zegel dat op de bevoorrechten is gedrukt en een waarborg van het eeuwig heil.

Zij heft de mens uit het aardse op om hem het hemelse te doen liefhebben en van wereldsgezind maakt zij hem geestelijk.

Hoe meer dus de menselijke natuur wordt teruggedrongen, des te groter genade wordt de mens ingestort, en dagelijks wordt de mens in zijn innerlijk door nieuwe bezoeken volgens Gods beeld hervormd.

BIRGITTAS LAATSTE OGENBLIKKEN.

ZEVENDE BOEK, KAP. 31.

Vijf dagen voor het overlijden van de te voren vaak genoemde bruid van Christus, vrouwe Birgitta, gebeurde het dat Onze Heer met zacht gelaat zich aan haar openbaarde voor het altaar, dat in haar kamer was, en zeide: "Ik heb met u gedaan, zoals de bruidegom pleegt te doen, die zich niet aan zijn bruid vertoont, opdat er des te inniger naar hem verlangd wordt. Daarom heb ik u mijn troost onthouden gedurende deze tijd, omdat het voor u een tijd van beproeving was.

Maar nu is die ten einde en moogt gij te voorschijn treden en u gereed maken, omdat uw tijd gekomen is, waarop vervuld zal worden wat ik u beloofd heb, namelijk dat gij u voor mijn altaar kleden zult in nonnenklederen en niet alleen genoemd zult worden mijn bruid, maar ook non en moeder van Vadstena. Eveneens zult gij weten, dat gij uw lichaam hier in Rome achterlaten zult, totdat het op de plaats komt, die er voor gereed gemaakt is, omdat het mij behaagt u die moeite te besparen en uw wil te beschouwen als een arbeid die volbracht is."

Daarop zeide Hij tot de bruid: "Maar zeg den prior dat hij al mijn openbaringen, al mijn woorden aan de broeders en aan mijn bisschop nalaat, aan wien ik het vuur mijns geestes geven zal. En gij moet weten, dat wanneer het mij behaagt, er mensen komen zullen, die met vreugde en genot de woorden van deze hemelse openbaringen ontvangen zullen, die u tot nu toe gegeven werden, en dan zal alles vervuld worden, wat u gezegd is. En hoewel velen, door hun ondankbaarheid, mijn genade missen zullen, zullen anderen in hun plaats komen en mijn genade verkrijgen.

Maar onder de laatste woorden van alle openbaringen die u gegeven zijn, moet de gemeenschappelijke en algemeene openbaring geplaatst worden, die ik u in Napels gegeven heb, daar mijn oordeel zich zal uitstrekken over alle volkeren, die niet met ootmoed tot mij terugkeren, zoals u getoond is."

Nadat dit gezegd was, en veel anders dat hier niet neergeschreven is, sprak genoemde bruid van Christus over enkele personen in haar omgeving, die zij zeide voor haar dood voor Gods oordeel gezien te hebben en duidde die aan.

Daarop sprak de Heer: "Op de morgen van de vijfde dag, nadat gij het Sacrament genuttigd hebt, moet gij de personen, die in uw nabijheid zijn en die ik nu genoemd heb, vertrouwelijk bij elkaar roepen en hun zeggen wat zij doen moeten. En dan zult gij door hun woorden en in hun armen naar uw klooster komen, dat is naar mijn vreugde, en uw lichaam zal plaats krijgen in Vadstena."

Daarna, toen de vijfde dag naderde, bij den dageraad zelf verscheen Christus haar voor de tweede maal en troostte haar. En nadat de Mis gelezen was en het Sacrament genuttigd onder de grootste devotie en ootmoed, gaf zij de geest in de armen van genoemde personen.

Almachtige God!
Die ons heden de genade bewezen hebt, dat wij, eendrachtig te zamen vereend, onze gebeden tot U mogen opofferen, en die belooft, dat, waar er twee of drie in uwen naam vergaderd zijn, Gij hunne gebeden verhoren zult; vervul nu, o Heer! de begeerten en smekingen uwer dienaren, als meest tot hun heil verstrekken kan; en verleen ons in deze wereld de kennis uwer waarheid, en in de toekomende het eeuwige leven. Amen.

Wij bidden U ootmoedig, O Vader!
In ontferming op onze zwakheden neder te zien; en wend, om de eer uws naams, al het kwade van ons af, dat wij zoo rechtvaardig verdiend hebben; en geef, dat wij in al onze noden onze hoop en ons vertrouwen geheel op uwe barmhartigheid stellen, en U steeds in heiligheid en reinheid des levens dienen, tot uwe eer en heerlijkheid; door onzen éénigen Middelaar en Voorspraak, Jezus Christus, onzen Heer. Amen.

Jezus zei: "Mij is gegeven alle macht in hemel en op [de] aarde. Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes en leert hen onderhouden al wat Ik u bevolen heb. En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld" (Matteüs 28:18-20).

Deze is één van de merkwaardigste teksten van gans de bijbel. Een Timmerman uit Galilea beweert alle macht te hebben in hemel en op aarde. Mogen wij dit geloven? Vanwaar heeft Hij die macht en waarom? Deze Timmerman geeft ook nog opdracht om alle volken tot Zijn volgelingen te maken en ze te leren onderhouden alles wat Hij bevolen heeft.

Op welk gezag berust het gezantschap van Christus? Wat ging vooraf aan deze merkwaardige verklaring? "Mij is gegeven alle macht." Van een gewone mens zouden wij dit nooit aannemen. Jezus was echter geen gewone mens en van Hem kunnen wij het wèl geloven wegens betrouwbare getuigenissen ter bevestiging van zijn macht en heerlijkheid.

Eerst hebben we het getuigenis van Johannes de Doper. Ongeveer drie jaar voor deze uitspraak, had Jezus voor het eerst als leraar in het openbaar opgetreden.

"En het geschiedde in die dagen, dat Jezus Nazaret in Galilea verliet en Zich door Johannes in de Jordaan liet dopen. En terstond, toen Hij uit het water opsteeg, zag Hij de hemelen scheuren en de Geest als een duif op Zich nederdalen. En een stem [kwam] uit de hemelen: Gij zijt mijn Zoon, de geliefde; in U heb Ik mijn welbehagen" (Marcus 1:9-11).

"En Johannes getuigde en zeide: Ik heb aanschouwd, dat de Geest nederdaalde als een duif uit de hemel, en Hij bleef op Hem. En ik kende Hem niet, maar Hij, die mij gezonden had om te dopen met water, die had tot mij gezegd: Op wie gij de Geest ziet nederdalen en op Hem blijven, deze is het, die met de heilige Geest doopt. En ik heb gezien en getuigd, dat deze de Zoon van God is" (Johannes 1:32-34).

Er is echter een getuigenis veel groter dan dat van Johannes de Doper. Zoals wij net gelezen hebben: God zelf heeft van zijn Zoon getuigt!

Jezus zei: "Indien Ik getuig van Mijzelf, is mijn getuigenis niet waar; een ander is het, die van Mij getuigt, en Ik weet, dat het getuigenis, dat Hij van Mij aflegt, waar is. Gij hebt tot Johannes gezonden en hij heeft van de waarheid getuigd; maar Ik behoef het getuigenis van een mens niet, doch Ik zeg dit, opdat gij behouden wordt. Hij was de brandende en schijnende lamp en gij hebt u een tijdlang in zijn licht willen verheugen. Maar Ik heb een getuigenis, gewichtiger dan dat van Johannes; want de werken, die Mij de Vader gegeven heeft om te volbrengen, juist die werken, die Ik doe, getuigen van Mij, dat de Vader Mij gezonden heeft. En de Vader, die Mij gezonden heeft, die heeft van Mij getuigenis gegeven. Gij hebt nooit zijn stem gehoord of zijn gedaante gezien, en zijn woord hebt gij niet blijvend in u, want die Hij gezonden heeft, gelooft gij niet. Gij onderzoekt de Schriften, want gij meent daarin eeuwig leven te hebben, en deze zijn het, welke van Mij getuigen, en toch wilt gij niet tot Mij komen om leven te hebben" (Johannes 5:31-40).

Hieruit leren wij dat God op verschillende manieren van Jezus getuigde: door de Schriften van het Oude Verbond, door een stem uit de hemel en door de werken die Jezus verrichtte: Jezus stilde een storm, genas zieken, gaf blinden het gezicht, Hij heeft zelfs doden opgewekt.

"Zij namen dan de steen weg. En Jezus sloeg de ogen opwaarts en zeide: Vader, Ik dank U, dat Gij Mij verhoord hebt. Zelf wist Ik, dat Gij Mij altijd verhoort, maar ter wille van de schare, die rondom Mij staat, heb Ik gesproken, opdat zij geloven, dat Gij Mij gezonden hebt. En na dit gezegd te hebben, riep Hij met luider stem: Lazarus, kom naar buiten! De gestorvene kwam naar buiten" (Johannes 11:41-43).

Ook de apostelen getuigden van Zijn macht.

"En zes dagen later nam Jezus Petrus en Jakobus en Johannes mede en leidde hen een hoge berg op, hen alleen. En zijn gedaante veranderede voor hun ogen, en zijn klederen werden schitterend, hel wit, zoals geen voller op aarde ze kan maken. En hun verscheen Elia met Mozes en zij waren in gesprek met Jezus. En Petrus antwoordde en zeide tot Jezus: Rabbi, het is goed, dat wij hier zijn, laten wij drie tenten opslaan, voor U een, en voor Mozes een, en voor Elia een. Want hij wist niet, wat hij antwoorden moest, want zij waren zeer bevreesd. En er kwam een wolk, die hen overschaduwde, en er klonk een stem uit de wolk: Deze is mijn Zoon, de geliefde, hoort naar Hem. En opeens, rondkijkende, zagen zij niemand meer bij zich dan Jezus alleen" (Marcus 9:1-8).

Kort voor zijn dood heeft Petrus geschreven: "Maar ik zal mij beijveren, dat gij ook na mijn heengaan telkens weer aan deze dingen kunt denken. Want wij zijn geen vernuftig gevonden verdichtsels nagevolgd, toen wij u de kracht en de komst van onze Here Jezus Christus hebben verkondigd, maar wij zijn ooggetuigen geweest van zijn majesteit. Want Hij heeft van God, de Vader, eer en heerlijkheid ontvangen, toen zulk een stem van de hoogwaardige heerlijkheid tot Hem kwam: Deze is mijn Zoon, mijn geliefde, in wie Ik mijn welbehagen heb. En deze stem hebben ook wij uit de hemel horen komen, toen wij met Hem op de heilige berg waren. En wij achten het profetische woord (daarom) des te vaster, en gij doet wèl, er acht op te geven als op een lamp, die schijnt in een duistere plaats, totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat in uw harten. Dit moet gij vooral weten, dat geen profetie der Schrift een eigenmachtige uitlegging toelaat; want nooit is profetie voortgekomen uit de wil van een mens, maar, door de heilige Geest gedreven, hebben mensen van Godswege gesproken" (2 Petrus 1:15-21).

Petrus was zelf ooggetuige van de macht en heerlijkheid van Jezus. Door de Schrift heeft hij, gedreven door Gods Geest, er ook voor gezorgd dat wij nu nog over de Christus de waarheid kunnen weten.

Over de macht en heerlijkheid van Jezus heeft de apostel Johannes het volgende geschreven: "Hetgeen was van den beginne, hetgeen wij gehoord hebben, hetgeen wij gezien hebben met onze (eigen) ogen, hetgeen wij aanschouwd hebben en onze handen getast hebben van het Woord des levens -- het leven toch is geopenbaard en wij hebben gezien en getuigen en verkondigen u het eeuwige leven, dat bij de Vader was en aan ons geopenbaard is -- hetgeen wij gezien en gehoord hebben, verkondigen wij ook u, opdat ook gij met ons gemeenschap zoudt hebben. En ónze gemeenschap is met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus. En deze dingen schrijven wij, opdat onze blijdschap volkomen zij" (1 Johannes 1:1-4). Johannes was ooggetuige van de macht van Jezus en heeft zijn getuigenis in de Schrift opgeschreven.

In 1 Johannes 4:14 zegt hij: "En wij hebben aanschouwd en getuigen, dat de Vader de Zoon gezonden heeft als Heiland der wereld".

De macht van Jezus werd zelfs door het getuigenis van zijn vijanden bevestigd!

"Evenzo spotten de overpriesters samen met de schriftgeleerden en oudsten en zij zeiden: Anderen heeft Hij gered, Zichzelf kan Hij niet redden. Hij is Israëls Koning; laat Hij nu van het kruis afkomen en wij zullen aan Hem geloven. Hij heeft zijn vertrouwen op God gesteld; laat die Hem nu verlossen, indien Hij een welgevallen in Hem heeft; want Hij heeft gezegd: Ik ben Gods Zoon" (Matteüs 27:41-43).

Door hun spot heen getuigden zijn vijanden dat Jezus er aanspraak op maakte Gods Zoon te zijn, dat Hij zijn vertrouwen op God stelde, en dat Hij anderen had gered!

Jezus heeft macht over de dood.

Voor de spotters was het feit dat Hij niet van het kruis afkwam, een bewijs dat Hij Gods Zoon niet kon zijn. Jezus had echter een veel krachtiger manier om te bewijzen dat Hij Gods Zoon was. Hij liet Zich wel kruisigen, en na drie dagen stond Hij op uit het graf!

Jezus hoefde niet te sterven. Al eerder had Hij gezegd: "Hierom heeft Mij de Vader lief, omdat Ik mijn leven afleg om het weder te nemen. Niemand ontneemt het Mij, maar Ik leg het uit Mijzelf af. Ik heb macht het af te leggen en macht het weder te nemen; dit gebod heb Ik van mijn Vader ontvangen" (Johannes 10:17,18).

"Toen traden zij toe, sloegen de handen aan Jezus en grepen Hem. En zie, één van die bij Jezus waren, strekte zijn hand uit, trok zijn zwaard en hij trof de slaaf van de hogepriester en sloeg hem het oor af. Toen zeide Jezus tot hem: Breng uw zwaard weder op zijn plaats, want allen, die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard omkomen. Of meent gij, dat Ik mijn Vader niet kan aanroepen en Hij zal Mij terstond meer dan twaalf legioenen engelen terzijde stellen? Hoe zouden dan de Schriften in vervulling gaan, die zeggen, dat het aldus moet geschieden?" (Matteüs 26:50-54).

Door zijn opstanding uit de doden werd Jezus Christus verklaard Gods Zoon te zijn in kracht (Romeinen 1:4).

Van niemand anders zouden wij het geloven, maar van Jezus wel, wanneer Hij zegt: "Mij is gegeven alle macht in hemel en op [de] aarde". De zending van Christus berust op het gezag van God.

Met welk doel heeft de Vader zijn Zoon naar deze aarde gezonden?

Jezus werd gezonden om ons te redden.

"Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe. Want God heeft zijn Zoon niet in de wereld gezonden, opdat Hij de wereld veroordele, maar opdat de wereld door Hem behouden worde" (Johannes 3:16,17).

Jezus werd gezonden als een verzoening voor onze zonden: "Hierin is de liefde Gods jegens ons geopenbaard, dat God zijn eniggeboren Zoon gezonden heeft in de wereld, opdat wij zouden leven door Hem. Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon gezonden heeft als een verzoening voor onze zonden" (1 Johannes 4:9,10).

"Want wat de wet niet vermocht, omdat zij zwak was door het vlees -- God heeft, door zijn eigen Zoon te zenden in een vlees, aan dat der zonde gelijk, en wel om de zonde, de zonde veroordeeld in het vlees, opdat de eis der wet vervuld zou worden in ons, die niet naar het vlees wandelen, doch naar de Geest" (Romeinen 8:3,4).

Jezus werd gezonden om ons vrij te kopen: "Toen de volheid des tijds gekomen was, heeft God zijn Zoon uitgezonden, geboren uit een vrouw, geboren onder de wet, om hen, die onder de wet waren, vrij te kopen, opdat wij het recht van zonen zouden verkrijgen" (Galaten 4:4,5).

Zoals Petrus aan Israël zei: "God heeft in de eerste plaats voor u zijn Knecht doen opstaan en Hem tot u gezonden, om u te zegenen, door een ieder uwer af te brengen van zijn boosheden" (Handelingen 3:26).

Jezus werd ook gezonden om Gods woord te verkondigen.

"Want Hij, die God gezonden heeft, die spreekt de woorden Gods, want Hij geeft de Geest niet met mate" (Johannes 3:34).

Jezus zei: "Indien iemand naar mijn woorden hoort, maar ze niet bewaart, Ik oordeel hem niet, want Ik ben niet gekomen om de wereld te oordelen, doch om de wereld te behouden. Wie Mij verwerpt en mijn woorden niet aanneemt, heeft een, die hem oordeelt: het woord, dat Ik heb gesproken, dat zal hem oordelen ten jongsten dage. Want Ik heb niet uit Mijzelf gesproken, maar de Vader, die Mij heeft gezonden, heeft zelf Mij een gebod gegeven, wat Ik zeggen en spreken moet" (Johannes 12:47-49).

Jezus kwam als Redder, en om Gods woord bekend te maken. Om gered te zijn, moeten wij zijn woord gehoorzamen, want op basis daarvan worden wij geoordeeld.

"Jezus antwoordde hun en zeide: Mijn leer is niet van Mij, maar van Hem, die Mij gezonden heeft; indien iemand diens wil doen wil, zal hij van deze leer weten, of zij van God komt, dan of Ik uit Mijzelf spreek. Wie uit zichzelf spreekt, zoekt zijn eigen eer, maar wie de eer zoekt van zijn zender, die is waar en er is geen onrecht in hem" (Johannes 7:16-18).

"Richt uw oog op de apostel en hogepriester onzer belijdenis, Jezus, die getrouw is jegens Hem, die Hem heeft aangesteld" (Hebreeën 3:1). Het woord 'apostel' betekent 'gezondene'. Jezus is Gods Apostel, Gods Gezant naar deze aarde. God heeft zijn Zoon als Heiland gezonden. Hij heeft hem alle macht gegeven in hemel en op de aarde. Jezus heeft Gods woord verkondigd. Wie zijn woord aanneemt, wordt gered.