Eens, toen de Heer met Zijn discipelen naar de tempel keek en zij verrukt waren van de schoonheid van de tempel, zei Hij: "Wat gij daar aanschouwt, er zullen dagen komen, waarin geen steen op de andere zal gelaten worden, die niet zal worden weggebroken." (Lucas 21:6) Hierop begonnen de discipelen Hem vragen te stellen en ging de Heer een profetische toespraak houden, waarin Hij vertelde wat er in de toekomst zou gebeuren. In Zijn toespraak bevestigde Hij de woorden van de profeten van het Oude Testament, die hetzelfde gezegd hadden.

"En zij vroegen Hem en zeiden: Meester, wanneer zal dit dan geschieden? En wat is het teken, dat deze dingen zullen gebeuren? Hij zei: ziet toe, dat gij u niet laat verleiden. Want velen zullen komen onder mijn naam en zeggen: ik ben het, en: de tijd is nabij. Gaat hen niet achterna. En wanneer gij hoort van oorlogen en onlusten, laat u niet beangstigen. Want die dingen moeten eerst geschieden, maar dat is nog niet terstond het einde. Toen zei Hij tot hen: volk zal opstaan tegen volk en koninkrijk tegen koninkrijk, en er zullen grote aardbevingen, en nu hier, dan daar pestziekten en hongersnoden zijn, en ook vreselijke dingen en grote tekenen van de hemel. Maar voor dit alles zullen zij de handen aan u slaan en u vervolgen, door u over te leveren in de synagogen en gevangenissen, en u voor koningen en stadhouders te leiden om mijns Naams wil." (Lucas 21:7-12)

Even later zei Hij: "Zodra gij nu Jeruzalem door legerkampen omsingeld ziet, weet dan, dat zijn verwoesting nabij is. Laten dan die in Judea zijn, vluchten naar de bergen, en die binnen de stad zijn, de wijk nemen, en die op het land zijn, er niet binnengaan, want dit zijn de dagen van vergelding, waarin alles wat geschreven is, in vervulling gaat. Wee de zwangeren en de zogenden in die dagen! Want er zal grote nood zijn over het land en toorn over dit volk, en zij zullen vallen door de scherpte des zwaards en als gevangenen weggevoerd worden onder alle heidenen, en Jeruzalem zal door heidenen vertrapt worden, totdat de tijden der heidenen zullen vervuld zijn. En er zullen tekenen zijn aan zon en maan en sterren, en op de aarde radeloze angst onder de volken vanwege het bulderen van zee en branding, terwijl de mensen bezwijmen van vrees en angst voor de dingen, die over de wereld komen. Want de machten der hemelen zullen wankelen. En dan zullen zij de Zoon des mensen zien komen op een wolk, met grote macht en heerlijkheid. Wanneer deze dingen beginnen te geschieden, richt u op en heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing genaakt." (Lucas 21: 20-28)

Daarna gaf Hij een heel klein voorbeeld, een gelijkenis, waarin Hij Israël vergeleek met een vijgenboom en de andere volken rondom hen met andere bomen. Hij zei: "En Hij sprak een gelijkenis tot hen: Let op de vijgenboom en op al de bomen. Zodra zij uitlopen, weet gij uit uzelf, omdat gij het ziet, dat de zomer reeds nabij is. Zo moet ook gij, wanneer gij dit ziet geschieden, weten, dat het Koninkrijk Gods nabij is." (Lucas 21:29-31)

In deze toespraak sprak de Here Jezus over een periode die nog in de tijd van de discipelen zou beginnen en die zou eindigen als Hij zou wederkomen om Zijn koninkrijk op aarde te vestigen. Hij vertelde, dat eerst Jeruzalem verwoest zou worden. Het is gebeurd in het jaar 70 na Christus. Vervolgens zei Hij, dat de Joden over de gehele aarde verstrooid zouden worden en door de eeuwen heen verschrikkelijk vervolgd zouden worden. Het is gebeurd. Verder zei Hij, dat op een bepaald moment er vreselijke dingen zouden gebeuren, die de aankondiging zouden zijn, dat er een eind zou komen aan "de tijden van de heidenen", waarna Zijn koninkrijk zou komen. De "tijden der heidenen" is de periode dat heidenen zouden heersen over Israël en Jeruzalem. Tegen alle verwachting van velen in, is dit einde van de tijden der heidenen over Israël en Jeruzalem inderdaad gekomen. In 1948 eindigde de overheersing van de heidenen over Israël en in 1967 eindigde de overheersing van de heidenen over Jeruzalem. Dit betekent, dat als wij de woorden van de Here Jezus volgen, wij kunnen zeggen, dat wij in profetische tijden leven en dat wij nu ook uitkijken naar de andere feiten die Hij genoemd heeft, waarna Zijn koninkrijk op aarde opgericht zal worden.

Ook de Here Jezus was vaak in de tempel, waar Hij rondwandelde en de boodschap van het komende koninkrijk der hemelen predikte, zoals Hij ook op andere plaatsen deed. Dit koninkrijk der hemelen was niet een koninkrijk dat in de hemel zou komen, maar het koninkrijk dat de God van de hemel op aarde zou oprichten, precies zoals de profeet Daniël aangekondigd had.

"Ik bleef toekijken in de nachtgezichten en zie, met de wolken des hemels kwam iemand gelijk een mensenzoon; hij begaf zich tot de Oude van dagen, en men leidde hem voor deze; en hem werd heerschappij gegeven en eer en koninklijke macht, en alle volken, natiën en talen dienden hem. Zijn heerschappij is een eeuwige heerschappij, die niet zal vergaan, en zijn koningschap is een, dat onverderfelijk is... En het koningschap, de macht en de grootheid der koninkrijken onder de ganse hemel zal gegeven worden aan het volk van de heiligen des Allerhoogsten: zijn koningschap is een eeuwig koningschap, en alle machten zullen het dienen en gehoorzamen." (Daniël 7:13,14,27)

Het volk Israël heeft al duizenden jaren gewacht op en uitgekeken naar de komst van dit koninkrijk, dat zij ook het Messiaanse rijk of de tijd van de Messias noemen. Het is het koninkrijk waarvan velen in de kerk door de eeuwen heen dachten, dat het geestelijk bedoeld was en dat het verwees naar de kerk. God echter had verklaard, dat juist ook voor wat betreft dit koninkrijk Zijn plannen onberouwelijk zijn (Romeinen 11:29). Dat schreef de apostel Paulus in de tijd dat de Gemeente van de Here Jezus er al was en hij maakte de christenen bekend (zie Romeinen 9-11), dat wat God aan Israël beloofd had, vast stond. God zou wat Hij Israël beloofd had, zeker voor Israël in vervulling doen gaan.

Wie de Bijbel leest, ontdekt overal, dat er sprake is van beloften die aan het volk Israël gegeven zijn, terwijl er nergens bij vermeld wordt, dat het niet zeker is of Gods Woord in vervulling zal gaan. Het tegenovergestelde is waar. Er blijkt juist overal, dat het zeker zal gebeuren.

Toen de Here Jezus geboren werd, was dit als de Koning der Joden (Mattheüs 2:2). Niet als de Koning van de kerk, maar als de Koning van de Joden. Toen Hij wonderen deed en het evangelie van het koninkrijk der hemelen predikte, was dit alleen voor Israël en niet voor de heidenen. Vanwege het onvoorstelbaar grote geloof van de Kananese vrouw heeft Hij haar kind genezen, maar Hij zei eerst, dat Hij niet voor de heidenen gekomen was. Johannes vertelt, dat Jezus eens door Samaria "moest" en daardoor in gesprek kwam met een Samaritaanse vrouw (Johannes 4). Wat de reden van dit "moeten" was, weten wij niet. Vaak wordt gezegd, dat dit een Goddelijk moeten was om haar het evangelie te prediken. Daarmee is nog niet gezegd, waarom dit dan moest. Hij deed echter geen wonder voor haar en predikte ook niet tegen de mensen uit Samaria. Die vrouw vertelde aan de mensen van Samaria over de Here Jezus. Zij zorgde ervoor, dat velen in Hem gingen geloven. Hijzelf lijkt hen niet toegesproken te hebben!

Toen Hij voor Pilatus stond vroeg Pilatus Hem heel nadrukkelijk of Hij de Koning der Joden was en Hij zei: "U zegt het." (Mattheüs 27:11) Toen de soldaten Hem bespotten, bespotten zij Hem als de Koning der Joden (Mattheüs 27:29). Toen Hij aan het kruis op Golgotha stierf, hing als opschrift boven aan het kruis de mededeling, dat Hij de Koning van de Joden was (Mattheüs 27:37). Direct voor Zijn terugkeer naar de hemel stelden de discipelen Hem de vraag of Hij op dat moment het hemels koninkrijk op aarde ging vestigen. Hierop zei de Heer niet, dat dit koninkrijk er nooit zou komen. Neen, Hij zei, dat zij het tijdstip waarop dit koninkrijk zou komen niet behoorden te weten (Handelingen 1:6,7). Hierdoor bevestigde Hij, dat Hij eens, zoals zij verwachtten, echt, lichamelijk naar de aarde zou komen om daar Koning te worden. Het zou precies zo gaan, zoals de profeten uit het Oude Testament aangekondigd hadden.

Direct daarna gebeurde iets bijzonders voor de discipelen, waardoor nog eens bevestigd werd dat de Heer echt, lichamelijk naar de aarde zou terugkeren. "En nadat Hij dit gesproken had, werd Hij opgenomen, terwijl zij het zagen, en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. En toen zij naar de hemel staarden, terwijl Hij heenvoer, zie, twee mannen in witte klederen stonden bij hen, die ook zeiden: Galileese mannen, wat staat gij daar en ziet op naar de hemel? Deze Jezus, die van u opgenomen is naar de hemel, zal op dezelfde wijze wederkomen, als gij Hem ten hemel hebt zien varen." (Handelingen 1:9-11)

36 Toen Hij de scharen zag, werd Hij met ontferming over hen bewogen, daar zij voortgejaagd en afgemat waren, als schapen die geen herder hebben. 37 Toen zei Hij tot zijn discipelen: De oogst is wel groot, maar arbeiders zijn er weinig. 38 Bidt daarom de Heer van de oogst, dat Hij arbeiders uitzende in zijn oogst.

Een andere keer zei Hij: "Zegt gij niet: Nog vier maanden, dan komt de oogst? Zie, Ik zeg u, slaat uw ogen op en beschouwt de velden, dat zij wit zijn om te oogsten." (Johannes 4:35) Over het algemeen wordt bij "de oogst" gedacht aan de tarwe oogst. Het woord "wit" zou misschien naar de katoenoogst kunnen verwijzen, omdat de velden dan inderdaad er volkomen wit bij staan.

De Heer zoekt nog steeds mensen, die "arbeiders voor Hem" willen zijn.

Wij moeten Hem zien met het oog van ons geloof en wij zullen voor eeuwig behouden zijn (Johannes 3:16-18,36; 5:24). Wij moeten Hem zien met het oog van onze oprechte liefde en wij zullen bruikbaar voor Hem zijn in Zijn dienst (vgl. Petrus in Johannes 21:15-23). Wij moeten Hem zien met het oog van onze aanbidding en verheerlijking en wij zullen in nauw contact met Hem mogen leven (Johannes 15). Wij moeten Hem zien met het oog van onze toewijding en wij zullen Zijn heerlijkheid en vreugde in ons leven ervaren (Philippenzen 4:4-7). Wij zullen Hem moeten zien met het oog van onze hoop en wij zullen met vreugde ons uitstrekken naar Zijn toekomst, die ook onze toekomst zal zijn (Titus 2:13)! Wij moeten Hem zichtbaar maken

De Heer moet ook in onze tijd gezien kunnen worden. Hoewel Hij niet rondwandelt op aarde, zoals Hij 2000 jaar geleden deed, moeten mensen Hem toch kunnen zien. WIJ zijn degenen, die Hem zichtbaar moeten maken. "Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik, dat is, niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu nog in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zich voor mij heeft overgegeven." (Galaten 2:20)

Zo staat de Heilige Geest als de Goddelijke inspirator van het grootste deel van de Bijbel. Niet van de hele Bijbel. Hiermee bedoelen wij niet, dat wij twijfelen of één of meerdere delen van de Bijbel wel van God zijn. Het is juist andersom. Juist omdat wij zo overtuigd zijn, dat de gehele Bijbel van God is, zijn wij ook overtuigd, dat een bepaald deel niet door de Heilige Geest geinspireerd is. Dit is geen eigen verzinsel. De Bijbel zelf vertelt ons dit!

Terwijl het grootste deel van de Bijbel door middel van de Heilige Geest tot stand gekomen is, is dat niet het geval met het eerste deel van de Bijbel: de Torah. Deze is namelijk rechtstreeks door God Zelf aan Mozes gegeven! Hierbij is geen sprake van inspiratie door de Heilige Geest, omdat God Zelf de Torah gegeven heeft. God heeft namelijk de inspiratie van de Heilige Geest niet nodig.

Hoewel wij dus als Bijbelgetrouwe gelovigen met eerbied zeggen, dat wij geloven, dat de gehele Bijbel door de Heilige Geest geïnspireerd is, moeten wij daar toch een kanttekening bij plaatsen. Het is eigenlijk niet helemaal waar. Wij geloven namelijk beslist niet, dat de gehele Bijbel door de Heilige Geest geïnspireerd is. Er is namelijk één uitzondering op deze regel. Hiermee bedoelen wij niet persoonlijke mededelingen van Paulus en ook niet bijvoorbeeld het laatste gedeelte van de vijf boeken van Mozes, waarin het gaat over de dood van Mozes.

"De HEER zei tegen Mozes: 'Leg deze overwinning in een oorkonde vast, zodat niemand die ooit zal vergeten, en overtuig Jozua ervan dat ik zal zorgen dat niets op aarde nog aan het volk van Amalek herinnert.'" (Exodus 17:14) (NBG: "Schrijf dit ter gedachtenis in een boek.") God Zelf heeft Mozes opdracht gegeven wat hij in dit boek diende op te schrijven.

"Nadat de HEER dit alles op de Sinai tegen Mozes had gezegd, gaf Hij hem de twee platen van het verbond, de stenen platen, door Gods vinger beschreven." (NBG: "En Hij gaf aan Mozes, toen Hij geëindigd had met hem te spreken op de berg Sinai, de twee tafelen der getuigenis, tafelen van steen, beschreven door de vinger Gods.") (Exodus 31:18) Deze twee stenen tafelen waren het werk van God Zelf. Niet door inspiratie van de Heilige Geest was dit deel van de Bijbel tot stand gekomen, maar door het directe werk van God Zelf!

"Mozes keerde zich om en ging de berg af. De twee platen met de verbondstekst droeg hij bij zich. Aan beide kanten waren ze beschreven, aan de voorkant en aan de achterkant. De platen waren Gods eigen werk en het schrift dat erin gegrift was, was Gods eigen schrift." (Exodus 32:15,16) "Mozes kreeg van de HEER deze opdracht: 'Kom naar mij toe, de berg op, samen met Aäron, Nadab en Abihu en zeventig van Israëls oudsten, en kniel op eerbiedige afstand neer. Alleen jij, Mozes, mag in de nabijheid van de HEER komen, de anderen niet. Het volk mag jou niet volgen als je de berg op gaat.' Mozes maakte het volk bekend met alle geboden en regels die de HEER had gegeven, en het volk verklaarde eenstemmig dat het zich zou houden aan alles wat de HEER geboden had. Hierna schreef Mozes alles op wat de HEER had gezegd. De volgende morgen bouwde hij aan de voet van de berg een altaar en richtte hij twaalf gedenkstenen op, voor elk van de twaalf stammen van Israël één. Hij droeg een aantal jonge Israëlieten op om de HEER brandoffers te brengen en stieren te slachten voor een vredeoffer. Mozes nam de helft van het bloed en deed dat in schalen, de andere helft goot hij tegen het altaar. Vervolgens nam hij het boek van het verbond en las dit aan het volk voor, en zij zeiden: 'Alles wat de HEER gezegd heeft zullen we ter harte nemen.' De HEER zei tegen Mozes: 'Kom naar mij toe, de berg op, en wacht daar; dan zal ik je de stenen platen geven waarop ik de wetten en geboden heb geschreven om het volk te onderrichten.' Samen met zijn dienaar Jozua ging Mozes de berg van God op." (Exodus 24:1-7,12,13)

God Zelf had Mozes opdracht gegeven om het een en ander op te schrijven en wat hij moest opschrijven! Zie ook: "Dit zijn de pleisterplaatsen die de Israëlieten aandeden, nadat ze onder leiding van Mozes en Aäron, geordend in legerafdelingen, waren weggetrokken uit Egypte. Op bevel van de HEER heeft Mozes de plaatsen waar ze hun kamp hadden opgeslagen genoteerd. Ze trokken als volgt van de ene pleisterplaats naar de andere:..." (Numeri 33:1,2) Letterlijk staat hier: "Dit zijn de opbreekpunten van de kinderen Israëls sinds ze zijn uitgetrokken uit het land van Egypte, in hun heirscharen, - door de hand van Mozes en Aäron. Mozes schrijft hun uittochten op per opbreken van hen op mond van de HEER; en dit zijn hun opbreekplaatsen per uittocht van hen."

Het was de mond van de Heer - de Heer sprak en Mozes schreef op!

"De HEER, onze God, heeft bij de Horeb tegen ons gezegd..." (Deuteronomium 1:6) "De HERE, onze God, heeft tot ons bij Horeb gesproken..." (NBG) Nu gaat Mozes aan het volk vertellen wat God allemaal gezegd heeft. Dat alles staat in dit boek, in Deuteronomium 1:6-33:29. Het hele boek Deuteronomium is het verslag van wat God Zelf gesproken heeft tegen Mozes en tegen het volk. Hierbij was geen sprake van inspiratie door de Heilige Geest, maar van een direct spreken van God tot Mozes en tot het volk.

"De HEER sprak persoonlijk met Mozes, zoals een mens met een ander mens spreekt. Daarna keerde Mozes terug naar het kamp, maar zijn jonge dienaar Jozua, de zoon van Nun, verliet de tent niet." (Exodus 33:11) NBG: "En de HERE sprak tot Mozes van aangezicht tot aangezicht, zoals iemand spreekt met zijn vriend; dan keerde hij terug naar de legerplaats. Maar zijn dienaar Jozua, de zoon van Nun, een jonge man, week niet uit de tent."

Daarom: "Luister dus, Israël, naar de wetten en de regels waarin ik u onderwijs en kom ze na. Dan blijft u in leven en kunt u het land in bezit nemen dat de HEER, de God van uw voorouders, u zal geven. Voeg niets toe aan wat ik u voorschrijf en doe er niets van af. Houd u aan de geboden die ik u geef; het zijn de geboden van de HEER, uw God." (Deuteronomium 4:1,2) Niets mag worden toegevoegd of afgenomen van wat God Zelf gegeven heeft!

"Elke schrifttekst is door God geïnspireerd en kan gebruikt worden om onderricht te geven, om dwalingen en fouten te weerleggen, en om op te voeden tot een deugdzaam leven, zodat een dienaar van God voor zijn taak berekend is en voor elk goed doel volledig is toegerust." (2 Timotheus 3:16,17)

Tientallen schrijvers zijn over een periode van zo'n 1600 jaar gebruikt om met elkaar de verschillende boeken van de Bijbel te schrijven. Onder hen waren koningen, priesters en profeten, boeren, vissers en herders, gevangenen, geleerden, theologen en artsen. Velen schreven in Israël, anderen in Babel, Perzië, Griekenland of Rome. Wie zij ook waren en waar zij ook waren, zij hadden allen één ding gemeen: Zij werden geleid door de Heilige Geest.

In de eerste 1500 jaar van de wereldgeschiedenis bestond de Bijbel nog niet. In de tijd van Adam tot Mozes werd er al wel geschreven, maar die boeken zijn niet in de Bijbel opgenomen. De "oudvaders" moesten leven zonder geschreven Woord van God, zonder Bijbel! Mozes was de eerste, die boeken geschreven heeft, die in de Bijbel zijn opgenomen. Hij schreef de boeken Genesis t/m Deuteronomium.

Ook al hebben er vele mensen in verschillende tijden een bijdrage geleverd aan de Bijbel, toch is de Bijbel niet het product van al die verschillende mensen. De Bijbel heeft Eén bijzondere Inspirator, nl. God Zelf. De Bijbel is nl. op een bijzondere wijze tot stand gekomen. Hierbij zien wij het volgende:

a. God heeft indertijd gesproken tot de mensen, die een bijdrage zouden leveren aan de Bijbel. "Op velerlei wijzen en langs velerlei wegen heeft God in het verleden tot de voorouders gesproken door de profeten." (Hebreeën 1:1) In de Bijbel lezen wij ook vele keren, dat mensen vertelden, dat God tot hen sprak. 2 Timotheus 3:16 zegt ons, zoals de Statenvertaling dit het best weergeeft, dat alle Schrift door God is ingegeven. "Alle Schrift" betekent: de gehele Bijbel. "Ingegeven" is de vertaling van het Griekse woord theopneustos, wat een samenstelling is van theos (d.i. God) en pneustos (d.i. adem). Letterlijk staat er dus, dat de gehele Bijbel bij de verschillende Bijbelschrijvers door God is ingeademd of ingeblazen. Dit wil zeggen, dat God Zijn woorden en gedachten ingeblazen heeft in de harten van de schrijvers van de Bijbel. (zie bijv. Jeremia 36:2 en Lucas 3:1,2)

b. Terwijl God Zijn woorden en gedachten eerst bij de Bijbelschrijvers ingeblazen heeft, heeft Hij ze Zelf ook weer bij hen er uit gehaald en gezorgd, dat ze aan het papier werden toevertrouwd. Hierover lezen wij meer in 2 Petrus 1:16-21, waar de apostel Petrus een halt lijkt toe te roepen aan de opvatting, die er ook toen blijkbaar al was, als zou de Bijbel vol mythen en legenden staan. Sommige mensen beweren, dat de Bijbel in zijn geheel niet het Woord van God is, maar dat wij wel hier en daar het Woord van God tegenkomen en dat wij dus zelf maar moeten zien uit te zoeken wat wel en wat niet van God is.

"Toen wij u de glorierijke komst van onze Heer Jezus Christus verkondigden, baseerden wij ons niet op vernuftige verzinsels - integendeel, wij hebben met eigen ogen zijn grootheid gezien. Want hij ontving van God, de Vader, eer en luister, toen de stem van de majesteitelijke luister tegen hem zei: 'Dit is mijn geliefde zoon, in hem vind ik vreugde.' Die stem hebben wij zelf uit de hemel horen klinken toen wij met hem op de heilige berg waren. Ons vertrouwen in de woorden van de profeten is daardoor alleen maar toegenomen. U doet er goed aan uw aandacht altijd daarop gericht te houden, als op een lamp die in een donkere ruimte schijnt, totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat in uw hart. Besef daarbij vooral dat geen enkele profetie uit de Schrift een eigenmachtige uitleg toelaat, want nooit is een profetie voortgekomen uit menselijk initiatief: mensen die namens God spraken werden daartoe altijd gedreven door de heilige Geest." (2 Petrus 1:16-21)

In 2 Petrus 1:16 zegt Petrus, dat wij geen vernuftig gevonden "verdichtsels" zijn nagevolgd. Het woord "verdichtsels" dat hier staat, is de vertaling van het Griekse woord mythe. In 1 Timotheus 4:7 is het woord mythe vertaald als "oudevrouwenpraat" en in 2 Timotheus 4:4 door "verdichtsels". Wij moeten dus duidelijk zien, dat wij in de Bijbel geen mythen en fabels hebben, geen kletspraat of fantasieverhalen.

Wat wij wel hebben, zegt Petrus heel duidelijk: In de Bijbel hebben wij een ooggetuigenverslag (zie ook Lucas 1:1-4 en 1 Corinthe 15:5-8). In de Bijbel gaat het om feiten, niet om vage verhalen.

Terwijl 2 Timotheus 3:16 zegt, dat God Zijn woorden en gedachten gelegd heeft in de harten van de Bijbelschrijvers, zegt 2 Petrus 1:21, dat God deze zelfde Bijbelschrijvers ook weer gedreven heeft, om datgene wat Hij in hun hart gelegd had, ook uit te spreken en/of op te schrijven. Het is waar, dat vele mensen gewerkt hebben aan het schrijven van de Bijbel. Maar deze mensen hebben niet hun eigen woorden en gedachten aan het papier toevertrouwd, doch uitsluitend weergegeven, wat God tegen hen gezegd had. Daarom is de Bijbel absoluut betrouwbaar.

De Heilige Geest was de Geest van God, die profeten inspireerde om te zeggen, wat zij van Godswege zeggen moesten. Door de Heilige Geest konden profeten twee dingen: Zij konden de wil van God bekend maken. Zij konden bekendmaken wat in de nabije of in de verre toekomst zou gebeuren.

In dit verband is het opmerkelijk om te zien wat wij in Psalm 143:10 lezen: "Leer mij uw wil te doen, want Gij zijt mijn God, uw goede Geest geleide mij in een effen land." De Geest van God geeft je leiding om de wil van God te doen. Hoe? Door bijzondere openbaringen? Neen, door je te helpen de Bijbel, de geschreven wil van God, te begrijpen!

Zo schrijft de apostel Paulus in Efeziërs 5:17 het volgende: "Weest daarom niet onverstandig, maar tracht te verstaan, wat de wil des Heren is." Ook hier geldt, dat de Heilige Geest na het gereed komen van de gehele Bijbel als Woord van God geen openbaringen meer geeft van de wil van God, die een aanvulling op de Bijbel zouden zijn. Elke zogenaamde aanvulling op de Bijbel is in feite in strijd met de Bijbel, omdat Openbaring 22 eindigt met de mededeling, dat God uitgesproken is en geen nieuwe openbaringen meer zal geven!

De Heilige Geest kon van de ene profeet op de andere overgaan. De Heilige Geest die op Mozes rustte, ging bij zijn dood over op zijn leerling, Jozua. "Ze luisterden naar Jozua, de zoon van Nun, omdat hij vervuld was met de geest van wijsheid sinds Mozes hem de handen had opgelegd. Daarmee deden de Israëlieten wat de HEER tegen Mozes had gezegd." (Deuteronomium 34:9) De Heilige Geest die op Elia rustte, ging bij zijn heengaan over op Elisa. "Terwijl ze overstaken vroeg Elia aan Elisa: 'Wat kan ik nog voor je doen voor ik van je word weggenomen? Vraag het maar.' Elisa antwoordde: 'Laat mij dubbel in uw geest delen.' 'Je vraagt iets heel moeilijks, 'zei Elia. 'Als je ziet hoe ik van je word weggenomen, zal je wens vervuld worden, maar als je het niet ziet, gebeurt het niet. '" (2 Koningen 2:9,10).

De rabbijnen geloofden, dat toen de laatste profeten van het Oude Testament stierven, nl. Haggai, Zacharia en Maleachi, de Heilige Geest uit Israël verdween.

Wij komen hem in enkele teksten nadrukkelijk tegen. "Verban mij niet uit Uw nabijheid, neem Uw Heilige Geest niet van mij weg." (Psalm 51:11; in NBG: vers 13)

Verbannen of verwerpen is de vertaling van het Hebreeuwse woord shalak. Het betekent eigenlijk gewoon: wegwerpen. Het gaat over iets of iemand die niet deugt, die niet bruikbaar meer is, die afgedankt wordt, die ondeugdelijk geworden is.

David is bang, dat hij de Heilige Geest uit zijn leven zal kwijtraken, omdat hij ernstig gezondigd heeft.

Wij leren de Heilige Geest voor het eerst kennen in het tweede vers van de Bijbel: Genesis 1:2. In het Hebreeuws is de naam Ru'ach ha-Kodesh.

Geest is de vertaling van ru'ach. Het woord kan vertaald worden als adem, wind en geest, maar ook als geblaas. Het verwijst naar de adem van God die de Heer in Adams neus blies. Het kan ook naar onze eigen adem verwijzen. Het is de adem van God, die een mens blij maakt, inspireert en kracht geeft. Vandaar dat David bidt: "Red mij, geef mij de vreugde van vroeger, de kracht van een sterke geest." (vers 12) Als God Zijn Geest van je afneemt, raak je je blijdschap kwijt!

Dit werd duidelijk bij de ceremonie van het water dragen op het Loofhuttenfeest. Er was dan een groot feest met zang, dans en muziek. Op dit feest was het alsof de feestgangers met hun vreugde en door hun vreugde allen deel kregen aan de Heilige Geest. Wij kennen dit uit de bijzondere woorden, die de Here Jezus juist op dit feest sprak: "Op de laatste dag, het hoogtepunt van het feest, stond Jezus in de tempel, en Hij riep: 'Laat wie dorst heeft bij Mij komen en drinken! "Rivieren van levend water zullen stromen uit het hart van wie in Mij gelooft," zo zegt de Schrift.' Hiermee doelde Hij op de Geest die zij die in Hem geloofden zouden ontvangen; de Geest was er namelijk nog niet, want Jezus was nog niet tot Gods majesteit verheven." (Johannes 7:37-39)

De Heilige Geest en het spreken van God. Hierbij kunnen wij denken aan: Het spreken van God in het verleden. Het spreken van God in het heden.

Er is waarschijnlijk geen onderwerp in de Bijbel waarover zo veel op een verkeerde manier gesproken is en dat op een verkeerde manier uitgelegd wordt als over de Heilige Geest en Zijn werk.

In veel kerken wordt niet of bijna niet over de Heilige Geest gesproken of nagedacht. Het lijkt wel of men niet weet, met welk doel de Heilige Geest indertijd uitgestort is. Men kent de Heilige Geest niet en zwijgt daarom maar over Hem. Er lijkt een zekere verlegenheid te zijn, zodra het gaat over de Heilige Geest. In veel literatuur waarin je zou mogen verwachten, dat het ook over de Heilige Geest zou gaan, wordt over de Heilige Geest gezwegen.

In andere kringen lijkt het wel, of de Heilige Geest het centrale thema van de Bijbel is. Men spreekt bijna uitsluitend over de Heilige Geest, terwijl alles in het leven van die mensen en in hun gemeente en prediking op de Heilige Geest gericht is. Het lijkt wel of men de Vader en de Zoon en de rest van de Bijbel niet zo belangrijk vindt, maar uitsluitend de Heilige Geest belangrijk vindt. In hun lectuur wordt veelvuldig over de Heilige Geest gesproken, maar vaak op een niet-Bijbelse wijze. Er wordt over allerlei ervaringen van mensen gesproken, maar niet over wat God Zelf ons over de Heilige Geest bekend gemaakt heeft.

Er verschijnen allerlei boeken op de evangelische markt, waarin mensen vertellen, welke nieuwe openbaringen de Heilige Geest hen gegeven heeft voor de gelovigen. De één vertelt, dat hij of zij in de hemel geweest is en wat hij of zij daar allemaal gezien heeft. Terwijl de Bijbel ons duidelijk maakt, dat niemand gezien heeft hoe het in de hemel is en dat het een grote verrassing is, vertellen deze mensen precies hoe de hemel eruit ziet.

Anderen vertellen over een nieuwe uitstorting van de Heilige Geest in onze tijd, over bijzondere ervaringen die de Heilige Geest je kan laten meemaken, over bijzondere profetieën die ze van de Heilige Geest ontvangen hebben, waarbij er oordelen over bepaalde steden of landen zullen komen en ook enorme zegeningen in andere gebieden. Profetieën die zegen of oordeel beloofden en die jaren geleden al uitgesproken zijn, waar velen diep van onder de indruk waren, zijn gewoon niet uitgekomen. Er is niets gebeurd van wat zogenaamd geprofeteerd was. Mensen beweerden, dat de Heilige Geest tot of door hen gesproken had. In feite was hun eigen geest met hen op de loop gegaan, terwijl ze misschien ook wel zelf een beetje een zieke fantasierijke geest hadden.

Heer God,

in Uw handen leg ik

alles wat ik heb,

alles wat ik doe.

Kom en vervul mij

met uw Geest,

zodat in mijn denken,

spreken en handelen

iets mag doorbreken

van uw werkzame

aanwezigheid.

Laat me niet enkel

voor mezelf leven,

maar zoals Jezus;

verbonden met U en

gegeven aan mensen

veraf en dichtbij.

Amen.

Monseigneur LÉONARD WORDT LID VAN DE

PAUSELIJKE RAAD VOOR DE NIEUWE EVANGELISATIE

ROME (KerkNet/VIS) – Paus Benedictus XVI heeft monseigneur André-Joseph Léonard, aartsbisschop van Mechelen-Brussel, benoemd tot lid van de Pauselijke Raad voor de Bevordering van de Nieuwe Evangelisatie. De raad werd in oktober 2010 opgericht om een tegengewicht te bieden voor de groeiende ontkerkelijking en secularisatie in traditioneel christelijke gebieden, zoals West-Europa, al strekt het werkveld zich uit over de gehele wereld. De raad wordt geleid door aartsbisschop Salvatore Fisichella, de gewezen rector van de universiteit van Lateranen in Rome die ook een fundamentele bijdrage leverde tot de encycliek 'Fides et Ratio' van paus Joannes Paulus II.

Allerheiligste Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest, ik aanbid u uit het diepst van mijn hart. Help mij en al de leden van mijn gezin en om vandaag onze kruisen op te nemen en om gesterkt en geleid te worden door de Allerheiligste Familie.

Schenk ons de genade om ons levensdoel te vervullen en volledig op U te vertrouwen. Help ons om niet verontrust te zijn over het verleden (op voorwaarde dat we in staat van genade zijn) of bezorgd om de toekomst. Maar laat ons beseffen dat we veilig zijn in Uw Wil als we de verantwoordelijkheden van elk huidig ogenblik zo volmaakt en genadevol mogelijk vervullen.

Help ons om dankbaar onze gebeden, onze daden, onze vreugden en ons lijden te offeren, samen met onze inwendige en uitwendige bezittingen, waaronder ook de waarde van onze goede daden in verleden, heden en toekomst. Dit alles voor het Heilig en Eucharistisch Hart van Jezus, alles door het Smartvol en Onbevlekt Hart van Maria, alles in eenheid met de Heilige Jozef.

Amen.

(Jezus zei tot Marguerite op 8 Juni 1966: "De dingen die ik soms toelaat om de mensen tot inzicht te brengen, worden niet dikwijls begrepen.").

Gods hulp moet gij vragen

en vertrouwen dat gij die troost terugkrijgt.

De Heer: Mijn zoon, Ik ben de Heer die u versterkt op de dag van het leed. Kom toch tot Mij als het u niet goed gaat. Juist hierom vooral wordt de hemelse vertroosting tegengehouden, omdat gij u te laat tot het gebed keert. Want vóór dat gij bij Mij krachtig aandringt, zoekt gij al veel troost en ontspanning in uiterlijke middelen.

Vandaar dat het allemaal maar weinig helpt, totdat gij weer ontdekt dat Ik het ben die uit de diepte haal allen die op Mij hopen. Buiten Mij is er geen hulp die de moeite waard is, dáár vindt gij ook niet de doeltreffende adviezen en zeker geen geneesmiddel dat blijvend resultaat geeft.

Maar als gij na de storm weer tot uzelf zijt gekomen, zoek dan herstel van krachten in het licht van mijn erbarming; want Ik ben nabij om alles te herstellen, niet alleen om te helpen, maar ook om te vernieuwen in overvloed en overdadig. Of is er soms iets moeilijk voor Mij? Of lijk Ik op iemand die het wel belooft maar niet uitvoert?

Waar is uw geloof? Sta vast en houd vol. Wees een geduldig en dapper mens; de vertroosting zal u op de juiste tijd bereiken. Wacht op Mij, wacht: Ik zal komen en u genezen. Het is de beproeving die u slaat en een waanbeeld dat u opjaagt. Wat heeft die onrustige zorg over wat misschien gebeuren zal voor zin dan alleen dat gij droefheid na droefheid hebt? Laat toch iedere dag genoeg hebben aan zijn eigen leed.

Het heeft geen zin en geen nut zich over de toekomst ongerust te maken of zich te verheugen om wat misschien nooit gebeuren zal. Maar het is wel menselijk door dit soort fantasieën bedrogen te worden. En een teken van een nog klein hart is het, zich zo gemakkelijk te laten overhalen naar de suggesties van de vijand. Het zal hem een zorg zijn of hij bedriegt met ware of met valse beelden; of hij u neerslaat door de liefde voor de wereld van vandaag of door angst voor de toekomst.

‘Laat uw hart niet verontrust worden noch vrezen’. Geloof in Mij en heb vertrouwen in mijn barmhartigheid. Soms als gij meent dat Ik ben weggegaan sta Ik naast u. En als gij denkt dat alles zo goed als verloren is, dan is het ogenblik vaak daar van zeer grote winst. Alles is nog niet verloren als er iets tegen uw verwachting ingaat.

Gij moet niet oordelen volgens de omstandigheden van nu; en u ook niet blind staren op een of andere misser en die dan incasseren, alsof alle hoop om weer op te rijzen was verdwenen. Geloof niet dat alles verloren is, al stuur Ik u dan voor een tijd een of andere ellende of haal Ik de zo gewenste troost van u weg: dat is nu eenmaal de weg naar de hemel. En het is zonder twijfel voordeliger voor u en de anderen die Mij dienen, om zo door tegenslag geoefend te worden dan alles volgens uw hartewens te hebben.

Ik ken de verborgen gedachten: het is zeer goed voor uw welzijn dat gij u soms lusteloos en verlaten voelt; anders zoudt gij om uw succes misschien trots worden en u zeer geslaagd gevoelen om iets wat gij niet zijt. Wat Ik heb gegeven kan Ik nemen en weer teruggeven zoals het Mij behaagt. Als Ik het heb gegeven, is het nóg van Mij; trek Ik het terug dan neem Ik het uwe niet weg; want ‘iedere goede gave en alle volmaakte gift’ is mijn eigendom.

Als Ik enige zwaarmoedigheid of welke tegenslag ook heb toegelaten, wees dan niet ontevreden of ontmoedigd: Ik kan ze weer snel doen verdwijnen en elke gedrukte stemming in jubel doen omslaan. Maar Ik ben rechtvaardig en heb recht op grote waardering als Ik zo met u doe.

Als gij wijs zijt en goed oplet, hebt gij nooit reden om zo diep neerslachtig te zijn bij mislukking; gij moet u eerder verheugen en dankbaar zijn. Zelfs dit: beschouw als enige reden tot blijdschap dat Ik u tref met lijden en niet spaar.

‘Zoals de Vader Mij heeft liefgehad zo heb Ik u lief’, zo heb Ik mijn geliefde leerlingen voorgehouden. Ik heb hen bepaald niet tot feesten van deze wereld uitgestuurd maar tot zware strijd; niet naar de eer maar naar de verachting, niet naar de vrije tijd maar naar de zwoegende arbeid, niet naar de rust maar om veel vrucht te gaan dragen in lijdzaamheid.

Mijn mensenkind, wees deze woorden indachtig.

BIRGITTA OVERNACHT OP EEN SCHIP.

ZESDE BOEK, KAP. 84.

Toen de bruid van Christus in wintertijd naar een eiland zeilde, waar al de bewoners reeds sliepen, wilde zij niemand lastig vallen en bleef daarom tot de morgenstond op het schip. Terwijl al haar dienstvolk hevig rilde van koude, had Birgitta het zó warm, dat allen, die haar aanraakten en zagen, er verbaasd over waren.

Toen zij tegen de morgen in gebed verzonken was, zeide Christus tot haar: "O, hoezeer zijn de mensen mistrouwig te mijnen opzichte: zij overladen zich met klederen, zoals de egel zich met vruchten; en zoals de pauw op zijn vederen, zo zijn zij trots op hunne schone klederen. Toch kunnen zij niet warm en niet schoon worden zonder mij. Als zij hun hoop op mij vestigden, zou ik hun warmte geven aan lichaam zowel als aan ziel en ik zou hen schoon doen schijnen in de ogen mijner Heiligen. Maar nu zijn zij lelijk en ontevreden, want zij laten zich niet vergenoegen en hebben de geschapen vergankelijke dingen meer lief dan de Schepper."

Wordt  vervolgd.

De Heer is mijn licht en mijn leidsman.

Wie zou ik vrezen,

de Heer is de schuts van mijn leven,

voor wie zou ik bang zijn ?

De Heer is mijn licht en mijn leidsman.

Eén ding vraag ik slechts de Heer,

meer zal ik niet wensen :

dat ik in Gods huis mag wonen zolang ik leef.

De Heer is mijn licht en mijn leidsman.

Wil luisteren, Heer, naar mijn roepende stem,

heb medelijden en wil mij verhoren.

Tot U spreekt mijn hart, naar U zie ik op.

De Heer is mijn licht en mijn leidsman.

Ik reken erop nog tijdens mijn leven

de weldaden van de Heer te ervaren.

Zie uit naar de Heer en houd dapper stand,

wees moedig van hart en vertrouw op de Heer.

De Heer is mijn licht en mijn leidsman.

Jezus zegt:"

Hou van God en hou van de mensen."

Hou van alle mensen!

Zeg het, toon het aan elkaar.

Zeg het met een glimlach, een handdruk,

een gebaar van vergeving,

een gebaar van waardering.

Goede God, vul ons hart met heel veel liefde.

Help ons om één grote vriendenkring te maken.

Daartoe zegene u de almachtige God;

Vader, Zoon en heilige Geest.

Amen.

Bidden wij

voor lieve, kleine handen,

die klein en onbeholpen

koesteren en leiden.

Voor grote, sterke handen,

die de weg tonen,

die spreken van moed en durf.

Bidden wij

voor onzekere handen,

die schuchter en verlangend tasten naar een mens,

een vriend die luistert.

Voor warme, zachte handen,

die strelen, troosten en genezen.

Bidden wij

voor dankbare handen,

die dank zeggen, blij dat je er bent.

Voor schenkende handen,

die geven, delen, alles wegschenken

wanneer de Geest van Jezus ons hart vervult.

Uit de brief van de heilige apostel Paulus aan de Galaten.
************************************************

Vrienden, jullie zijn geroepen om vrije en flinke mensen te worden. Misbruik die vrijheid echter niet om alleen jullie eigen goesting te doen en alleen voor jezelf te leven.

Gebruik ze om voor elkaar te leven, de één voor de andere, uit liefde en genegenheid. Want al wat God van ons vraagt, kun je samenvatten in dit éne woord: bemin uw naaste als uzelf.

Leef volgens de Geest van Christus, dan zul je geen lelijke of dwaze dingen doen, waarvoor je je moet schamen voor God en voor de mensen.

Als iemand naar de Geest van Jezus leeft, dan ziet men dat. Zo iemand is liefdevol en blij, vriendelijk en goed, geduldig en trouw. Het is een mens, waarbij je vrede vindt en inkeer.

Wie naar de Geest van Jezus leeft, is nooit brutaal, maar ook niet week: die is zacht en sterk tegelijk.

Wie naar de Geest van Jezus leeft, is een echte zegen voor de mensen.