Vreemd. Het is echt vreemd dat ik een blog heb aan gemaakt. Ik ben een onzichtbaar iemand en soms vind ik dat wel leuk. maar andere keren snak ik gewoon naar aandacht. Misschien daarom dat ik zo vreemd ben. Het ene moment kan ik blijven ratelen, het volgende moment ben ik bang om ook maar één geluidje te maken. Ik wil ervan af. Ik wil meer durven. Als ik eerlijk moet zijn is dat ook niet het enige wat ik wil. Is het vreemd dat ik wil leven? Het klinkt misschien vreemd, maar dat is exact wat ik wil. Vergelijk mijn leven maar met, eumh, een non. Ja! Een non! Het is niet dat ik binnen zit en zo een verschrikkelijke jurk aan moet, nee, alsjeblieft! Ik ben een non vanwege de dingen die ik doe. En ik bedoel niet bidden naar God. Oh hemel. Misschien toch geen goede vergelijking. Mmm. Je kan me vergelijken met een kluizenaar. Ja, dat lijkt er meer op. Als je me vraagt naar hoeveel fuiven ik al ben geweest kan ik daar heel kort geen op antwoorden. Vraag me anders hoeveel jongens ik heb gekust, en of ik überhaupt wel jongens heb gekust. Nee, ik heb nog nooit een jongen gekust. Nee, ik ben niet lesbisch, mocht je dat denken. Maar als je me naar een boek vraagt of naar een tv-serie dan kunnen we kletsen. Zelf mijn gesprekken zijn niet interessant. Ik heb hulp nodig. En snel!
