Welkom iedereen op mijn persoonlijke blog, bedankt voor jullie bezoekje.

Ik schrijf deze blog in de eerste plaats voor mezelf, om hetgeen wat me te wachten staat, een gastric bypass operatie, en de weg ernaartoe intens te beleven, en bij moeilijke mometen achteraf nog eens te kunnen herlezen, en ik wil dit ook delen met mensen die nog aan het overwegen zijn om al dan niet de ingreep te laten doen.

Wat is een Gastric Bypass?
Gastric Bypass is een operatie waarbij de maag wordt verkleind en het spijsverteringskanaal wordt omgelegd. Letterlijk betekent de term omzeilen van de maag. Met deze ingreep kunnen ernstige vormen van overgewicht behandeld worden, vooral de z.g. morbide obesitas. De ingreep is ingewikkeld en ingrijpend, maar kan vaak laparoscopisch worden uitgevoerd. De maag wordt verkleind, soms tot slechts 10% van zijn oorspronkelijke omvang, en verderop op de dunne darm aangesloten. Deze methode heeft verreweg de minste complicaties en het minste verlies aan noodzakelijke opname van voedingsstoffen. Ongeveer 45cm onder de maag wordt de dunne darm losgemaakt, en wordt vastgemaakt bovenop de plaats waar hij net is losgemaakt. Vervolgens wordt de nieuwe maag door middel van een Roux-deel vastgemaakt in een Y-connectie op de dunne darm. In de proximale procedure wordt het bovenste deel van de dunne darm gebruikt (80-150cm) om de bypass vast te maken. Dit voorkomt een tekort aan opname van essentiële voedingsstoffen. De patiënt heeft nu sneller een voldaan gevoel bij een maaltijd en zal een zekere mate van onverschilligheid jegens voedsel ontwikkelen.






Hoe kwam ik tot mijn beslissing om drastisch het roer om te gooien, en een ander, beter leven te hebben.

Als kind was ik gewoon zoals de andere kinderen, als tiener ook, ik deed veel aan sport, jazzdans, turnen, volleybal, atletiek, ik deed het allemaal. Maar toen ik ermee stopte begon ik uit te deinen, van 70 kg tot nu....een pak meer.
Ik heb vanalles geprobeerd om af te vallen, weight watchers, slanklijners, proteïnedieet, soepdieet...you name it, I did it. Maar niets mocht baten, ik viel enkele kilo's af, en een paar maand later had ik ze allemaal terug. Mijn laatste poging dateert van 2007. Na de echtscheiding nam mijn leven en dat van mijn kinderen een drastische wending, en ik wilde absoluut van die kilo's af. Ik ging als een gek diëten en sporten, met als resultaat 28 kg lichter. Fier als een gieter was ik, maar nu mei 2010 zijn ze er allemaal weer aangeslopen....maar ondertussen met serieuze gevolgen, gewrichtspijnen, zo erg dat ik regelmatig pijnstillers moet nemen om het vol te houden. Een veel te hoge bloeddruk, suikergehalte ook aan de hoge kant, om nog maar niet te spreken over een fabuleus cholesterolgehalte. Plus, de zorg voor drie jonge kinderen is niet van de poes, en met een hoop overgewicht ben je minder mobiel, dat is een feit.

Jaren geleden ben ik al eens op gesprek geweest in het obesitacentrum, maar toen was ik er nietklaar voor. Ik was net alleen gaan wonen met de kindjes, en achteraf beschouwd, zou dat toen wel héél zwaar geworden zijn. Bijna drie jaar later sta ik mentaal een pak verder, ik weet wie ik ben, wat ik wil en waar ik naartoe wil . En dat is nu, terug gezond worden. Genieten van zwemmen, wandelen en fietsen met de meisjes. En ja, ook terug een partner hebben waar ik gelukkig mee ben en me goed bij voel. Laat het ons wel wezen, mannen hebben op zich niets tegen volslanke vrouwen, maar ze willen er niet mee gezien worden, als koppel dan, uitzonderingen zijn er altijd, maar geloof me niet zoveel. In het kort komt het hierop neer, je zal altijd wel een warm bed vinden, maar je zal altijd alleen wandelen. Hoe stupide het ook mag klinken, that's reality. En ook al zou je het anders willen, de maatschappij zit nu eenmaal zo in elkaar, en dat verander je niet van vandaag op morgen.

Op zaterdag 3 april ging ik met een van de kindjes winkelen in het nieuwe winkelcentrum K in Kortrijk. Na twee uurtjes was ik doodop, mijn voeten deden pijn, mijn bekken protesteerde, mijn rug had het niet meer, en ik was buiten adem van het lopen van de ene winkel naar de andere, en het helpen met passen met de kleine. Na twee uur hield ik het voor bekeken, ging terug naar huis, en toen heb ik de klik gemaakt, het is genoeg geweest. Ik ben al jaren bezig met die gastric bypass, maar was er mentaal niet klaar voor, was bang voor de gevolgen, had zoveel zaken nog niet verwerkt, ik wist op een bepaald moment niet meer wie ikzelf was. Ik heb er die bewuste zaterdag over gepraat met mijn ma, mijn  steun en toeverlaat in alles en die was direct akkoord, en zei dat ik ervoor moest gaan.
Op maandag 5 april ben ik naar de huisarts gegaan, mijn bloeddruk stond astronomisch hoog, 19/12, ik was moe, ik was op, ik had overal pijn. Enough is enough. De dokter begon er zelf over. Hij vond ook dat ik alle inspanningen die ik maar kon leveren, geleverd had, en dat het allemaal boter aan de galg was. Zou ik dan toch geen Gastric Bypass overwegen. Toen vertelde ik hem dat ik het nu wel zag zitten. Hij ging de dag erop onmiddellijk een afspraak maken met het obesitascentrum, en ik mocht 's avonds al langsgaan, om 18h00. Na een lang gesprek met de verantwoordelijke daar, stond mijn besluit vast, ik doe er iets aan, en liefst zo snel mogelijk. Er werd een datum vastgelegd voor de preoperatieve onderzoeken die je moet laten doen, en dan kon diezelfde week nog de vrijdag. Dat was een meevaller.

Vrijdag 9 april : preoperatieve onderzoeken

07h00 : opstaan en douchen, geen ontbijt vandaag.
07h30 : Aanmelden in het ziekenhuis, krijg kamer 422 in het dagziekenhuis toegewezen
08h00 : Het avontuur begint. Ik vreesde voor zenuwen, noppes niets geen zenuwen, helemaal zen. Eindelijk ! Vandaag word ik binnenste buiten              gekeerd. En dan maar duimen en hopen dat ik groen licht krijg voor de operatie...nu, met een BMI van 43 zou dat wel mogen...
09h15 : Wat je hier duidelijk wel moet hebben is veel geduld, amai, ik dood de tijd met lezen, wat schrijven en ervan profiteren om wat te rusten....
Gisteren nog overlegd met mama, ivm met het tijdstip van de operatie, liefst nog in mei, dan zijn de kindjes nog op school, en kan ik rustig bekomen van de ingreep, en de eerste twee weken van de vakantie zijn ze bij hun papa, dan heb ik nog eventjes mij tijd...en tegen dan...zullen er al wat kilootjes af zijn, hoop ik tenminste.
09h45 : naar beneden voor de longfoto. 20 minuten wachten, en wat gebabbeld met een lotgenoot. Fijn om erover te kunnen praten. Ik ben een babbelaar, maar als het over mezelf gaat, laat ik maar weinig los, of beter gezegd, liet ik vroeger maar weinig los. Ik heb geleerd dat praten helpt, en dat als je openheid verwacht van iemand, dat zelf ook moet zijn, zonder dat je je hele hebben en zijn op tafel legt natuurlijk.
De foto nemen duurt 2 minuten en hop, terug naar boven.
10h30 : Naar de diëtiste, ik eet gezond, haha, ja dat wel, maar ook te bourgondisch, en dat is nu net mijn probleem. Dat is dus een korte maar krachtige analyse.
Na de diëtiste, terug naar boven, en wachten...wachten...
11h35 : De verpleegster komt met een infuus, halo? Je wordt verdoofd voor de gastroscopie, en ondertussen nemen ze een EKG van je hart.
Word met bed en al naar de ruimte gebracht waar de gastro gebeurd. Moet gelukkig niet te lang wachten, en daarna is het mijn beurt. De verpleegster spuit met een spray een vieze vloeistof in mijn mond....dan een lichte verdoving in het infuus, en dan...jakkes, ik ben nog niet vertrokken en krijg die darm in mijn keel geduwd...man, man, nooit meer....ik wurg me te pletter....niet echt voor herhaling vatbaar als het aan mij ligt.
Dan terug naar boven maar toen was ik van de wereld...gedroomd van roze wolken enzo...tot 13h15 gewoon knockout...
13h15 : Terug wakker, ik krijg snel twee boterhammen met hesp en kaas, een potteke yoghurt en een flesje water. Lunchtime die ik in no time naar binnen werk, want de ambulance staat klaar om ons over te brengen naar een ander ziekenhuis voor een gesprek met de psycholoog.
13h45 : gesprek met de psycholoog, of ik een eetstoornis heb? Anorexia zal het wel niet zijn, en boulemie ook niet, ik heb geen vreetbuien, ik eet gewoon te graag, en ik kook te graag. Leg uit dat ik geen enkel probleem heb, en dat ik er heel lang over nagedacht heb om deze beslissing te nemen.
Na 20 minuten sta ik weer buiten, met een Ok, geen probleem voor mij. Yes!!
14h15 : Efkes koffietje drinken en buiten in het zonnetje gezeten, doet deugd, die eerste zonnestralen op je snoet. Even wegdromen naar warme oorden, maar daar is de ambulance terug. Samen met nog twee lotgenoten naar nog een ander ziekenhuis voor de longtest en de harttest...en dus de fiets op.
15h15 : Ademhalingstest, longfunctie blijkt heel goed te zijn, en de verpleegster verbaasd zich over mijn grote longinhoud. Zou er nog aan mankeren, ik speel al jaren hoorn, een zwaar koper instrument, waarvoor je beter stevige longen hebt, anders komt er geen noot uit.
17h15 : Fietstest, ik word geïnstalleerd op de fiets, met een ding op mijn hoofd met een mondstukje op waar je door moet ademen. En dan word ik aan een machine gehangen met allerlei electroden, om mijn hartfuncties te meten. De cardioloog laat even op zich wachten, en ik zit daar te wachten...Moet een schoon zicht geweest zijn, in mijn beha en jeans op de fiets met zo'n ding op mijn hoofd...mag er niet aan denken, hilarisch gewoon.  Het lachen vergaat me al snel...ik moet fietsen alsof er mijn leven vanaf hangt, in het begin draait het vrij goed rond, op de duur heb ik het gevoel dat ik de Mont Ventoux op moet, amai, dat is lastig...ik moet stoppen of ik krijg het aan mijn hart.
Analyse van de cardioloog : Mevrouw, u zit op 53% van de capaciteit van uw hart, en dit te wijten aan een hoge bloeddruk en overgewicht. Lap, dat komt aan. En hij voegde eraan toe, mocht u al gedacht hebben dat er nog een keuze was, van wel of niet laten operereren, ik geef het u op een briefje, doe je het niet, dan sta je in de eerste rij om binnen de vijf jaar een hartaanval te krijgen. Daar zat ik dan, was een beetje ontdaan, hij heeft natuurlijk gelijk, maar niemand vindt het leuk om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Ook al heeft de ander overschot van gelijk.
Conclusie : het is een noodzaak of anders val ik eens dood...leuk vooruitzicht...Toch even bekomen van zijn uitspraak in de wachtzaal, waar ik wacht op de ambulance die me terug moet brengen naar het eerste ziekenhuis. Wat een gedoe, van het ene ziekenhuis naar het andere, niet te doen. Gelukkig gaat de operatie door in het nieuwe ziekenhuis die pas opengaat eind april.
Ik haal vlug de kindjes bij hun papa, en dan naar huis...het was een bewogen dag, emotioneel lastig, vooral de confrontatie met mezelf. Maar ik ben eerder al in de clinch gegaan met mezelf, ik overleef het wel, kop op, we gaan ervoor. Ik ga vroeg slapen, ben doodop.

Maandag 3 mei : De volgende afspraak in het ziekenhuis is met de endocrinoloog, die na analyse van het bloed, moet nazien of mijn schildklier wel goed werkt en of mijn hormonenhuishouding rustig draait. Schildklier is normaal, de waarden zijn goed, en de hormonen zijn ook ok. Mijn bloeddruk wordt gemeten, 17/12, veel te hoog mevrouw, I know. Dan luistert hij nog naar de longen, alles ok, en dan vraagt de dokter of ik striemen heb? Wat is dat nu voor een vraag, ik heb die wel en het zijn de mijne, en zeker niet voor publicatie vatbaar. Ik vraag waarom hij dat wil weten, dokter of geen dokter, maar hij stelt me gerust, aan de kleur van de striemen kan hij zien of er problemen zijn met de bijnieren. Weer iets bijgeleerd. Maar alles is ok. Ik krijg groen licht nummer twee. Yes Yes !!
Dinsdag 4 mei : Om 17h00 afspraak met de chirurg, Dr. Van Rooy. Het moment van de waarheid is aangekomen...Afspraak in het nieuwe ziekenhuis, amai, wel imposant groot hoor. Aanmelden aan de balie, en dan route 200 volgen. Terug aanmelden aan het secretariaat, en dan efkes wachten. Met een bang hartje ga ik binnen in het kabinet van de dokter, wat als hij nu zegt dat het feest niet doorgaat??? Dat er problemen zijn met whatever er kunnen problemen zijn...Niets van dat alles, ik krijg een gefundeerde uitleg van de dokter, ben meteen meer op mijn gemak. Hij kijkt de resultaten na, en voor hem zijn er geen problemen naar de operatie toe, dus groen licht nummer drie. MAAR, een grote maar, ik moet eerst drie weken op dieet, en wat voor één, vet en suikervrij. Ik krijg een lijstje met wat mag, bitter weinig, en wat niet meer mag, heel veel dus. 1 keer per week vlees vis of vlees.
Geen brood, enkel beschuit met suikervrije confituur of magere smeerkaas. Geen aardappelen, veel groenten en alleen maar 1 appel per dag, en 2 potjes yoghurt. Ik vraag waarom, en hij legt uit dat de lever van iemand met overgewicht veel te groot is, en die hangt boven de maag. Maar door de laparoscopische ingreep moeten ze gemakkelijk aan de maag kunnen, en als de lever te zwaar is en ze moeten die verplaatsen met een klein staafje, dan heb je de kans dat de lever scheurt, liever niet als je het mij vraagt. Dus, met zo'n dieet kan je in drie weken je lever terug naar normaal reduceren.
Met andere woorden, doe je het niet, geen operatie. Voordeel is wel dat je toch al een aantal kilootjes afvalt, dus is het niet voor niets hé dat je het doet. Maar diegenen die beweren dat het een gemakkelijkheidsoplossing is voor mensen zonder karakter, bezint vooraleer dergelijke uitspraken te doen. Hoe je het draait of keert, je bent voor de rest van je leven op dieet, de operatie is een hulpmiddel om snel af te vallen, en zo te blijven, geen wondermiddel waar je niets moet voor doen. En komt daarbij, dat je voor de rest van je dagen moet opletten met vet en suiker, en dat bourgondisch tafelen compleet voltooid verleden tijd is. Je kiest ervoor, of je kiest er niet voor. Mijn keuze is gemaakt, en ik heb er nog geen moment spijt van.
Thuisgekomen nog lang gepraat met mijn ma, en een aantal pratische zaken geregeld, opvang van de kindjes enz. Hebben nog een flesje wijn gekraakt, the last one, de andere flessen blijven onaangeroerd in de kelder liggen, vanaf nu nog enkel water en beschuit!

05-05-2010, 00:00 geschreven door Anneke