Misschien herkennen sommige onder jullie het ook de strijd met alle seksuele zonden. Dit is vaak ook een onderwerp waar niet over gesproken wordt. Maar door dit gesprek merkte ik dat ik niet alleen was en toen vertelde ik alles in een keer. Vanaf dat moment begon ik paar mensen in te lichten. Ook probeerde ik te stoppen met het sturen van smsen,maar dat is een moeilijker proces dan ik had gedacht. En die mannen werkte ook niet echt mee. Gingen me bedreigen, maakte me bang enzo. Door die vriend ontdekte ik wel dat God mij alleen hier uit kon halen. 

Heb toen ook aan mijn leven aan God gegeven en heb me toen ook laten dopen. 

Het ging daarna exact een week beter maar toen begon ik me zo schuldig te voelen over alles enzo en ja toen merkte ik wel dat ik steeds minder blij werd enzo. Ik zag nergens meer vreugde in enzo. Ik vertelde mijn verhaal tegen meerdere mensen om dat gevoel een keer te kunnen loslaten maar dat lukte maar niet... Dit gevoel verdween maar niet... 

Als jullie je hier in herkennen en je wilt er over praten, stuur maar berichtje.

ik smste graag met vrienden en vriendinnen. 

stond voor iedereen klaar, maar soms voelde ik me onbegrepen 

waar ik totaal niet van hield waren ruzies en pesterijen, die had ik al genoeg gehad op school.

Ik ging graag naar mijn kerk en genoot van de diensten.

Maar als ik dan alleen op kamer zat voelde ik me verdrietig en alleen.

Via via was ik in contact met 2 oudere mannen.

Omdat ik op dat moment niet zo goede band met mijn vader had, was het voor mij fijn om zo toch een soort vader te hebben die me raad gaf enzo.

Maar al snel veranderde deze smsen in minder leuke smsen en ja ik wou het contact niet kwijt want met wie moest ik dan praten. Had me totaal afgesloten van de andere mensen. mijn dag bestond eruit: opstaan,naar school gaan, thuiskomen, naar boven gaan en smsen en slapen. Dus ik ging op de smsen in, ze vroegen steeds meer en ik gaf het telkens. Dit heeft ongeveer 2 jaar geduurd. Ik sloot me echt helemaal af van alle mensen en natuurlijk mocht ik ook niks tegen iemand zeggen. Dit was welheelmoeilijk. Omdat het je wist dat het fout was maar toch wou je contact niet stop zetten. Het moeilijke van dit alles was dat een van de mannen ook christen was en dit maakte het voor mij nog moeilijker. Hier begon ook mijn worsteling met god .

hoi, 

Ik ben momenteel 20 jaar.

Ik kom uit een heel groot en fijn gezin.

Ik geloof in God en leef met God.

Hoewel dat soms wel een strijd is.

Ik ben nu ondertussen 2 jaar bezig om uit een depressie te komen en ik wil mensen hierbij als inspiratiebron zijn.

Ik was altijd aan het zoeken naar mensen met hetzelfde verhaal maar ik zag er nooit een.

Daarom ben ik met deze blog begonnen.