Hoe het liep, loopt en hopelijk nog verder (en sneller) zal verlopen!
Welkom, sympathisant!!! Met deze ludieke loopblog wil ik de beginnende en de recreatieve loper een hart onder de riem steken. Met succes doorliep ik in 2008 de start-to-run bij AVT Maaseik. De loopmicrobe kreeg me spoedig in z'n greep en samen met mijn man sloot ik aan bij de keep-on-runners. Inmiddels vormen we een hecht loopgroepje, dat evenwel openstaat voor enthousiaste nieuwkomers. In de loop der jaren nam niet alleen het plezier in het lopen toe, maar ook mijn ambitie. Via deze loopblog wil ik duidelijk maken dat je niet hoeft over te lopen van talent om grenzen te verleggen. Een gigantisch doorzettingsvermogen volstaat. Kom je voor het eerst kijken op deze blog? Lees dan het verslag van 29.11.2010 en mijn gedichtje van 14.02.2011 en je zal begrijpen wat ik bedoel. Veel lees- en loopplezier en hopelijk tot blogs!
23-05-2012
het blijft hier stil
Ik weet het... Ik ben zowat uitgeschreven, maar gelukkig nog niet uitgelopen. Alles loopt zijn gewone gangetje hier. Nergens meer last van, maar ik doe het dan ook heel erg op het gemak.
Met dit berichtje wil ik even laten weten dat ik nog steeds in de running ben.
April was niet zo een beste maand voor me: een ferme verkoudheid, waarvan ik moeilijk leek af te geraken en lager rugpijn, waardoor ik, telkens als ik van mijn stoel opstond, krom liep als een oude banaan. En neen, het feit dat ik veertig ben geworden heeft daar niets mee te maken.
Gelukkig heeft de osteopaat me weer opgelapt voor zolang het duurt. Zodoende heb ik deze halve meimaand al meer kilometers in de benen dan voor de hele maand april.
Vandaag een moederdagloopje gedaan: 12,5 km en ook nog eens heuveltje op en heuveltje af, al kan je dat laatste heuveltje bezwaarlijk van een tje voorzien. Enfin, hierdoor had ik dan wel de mayonaise op mijn frietjes verdiend. En reken maar dat die gesmaakt hebben. De coupe aardbeien achteraf trouwens ook!
... en het lijkt wel alsof ik daar eentje van ben.
Veertig jaar worden bleek niet zo gunstig te zijn voor mij, anderzijds was het ook geen optie om het niet te worden.
Ik ben nog altijd niet volledig van mijn verkoudheid af. Ach, dat staat mijn looploopbaan niet in de weg, maar mijn onderrug speelt me weer parten.
Dus heb ik woensdag een medische verwendag (nu ja, heel geslaagd is deze woordkeuze niet) ingelast: in de voormiddag naar de huisarts en in de namiddag naar de osteopaat.
Alleszins zal het deze maand gene vette worden op loopgebied. Op ander gebied helaas wel... die paaseieren, ik kan er niet van afblijven!
Nog weinig kilometers op de teller deze maand. Komt omdat ik een beetje ziekjes ben geweest. En daarnaast ook een beetje jarig. Een beetje veel jarig zelf : eindelijk 40, eindelijk snotneus af. En we hebben dat fantastisch gevierd. 30 atleetjes is mijn living (partners krijgen even hetzelfde statuut toebedeeld) tot bijna 3 uur 's ochtends. En 's anderdaags om 9.30u braaf gaan trainen om de calorietjes van de kaasschotel en de lekkere (al zeg ik het zelf) dessertjes te verbranden.
Gelukkig terug op de been, vanaf nu 40 km per week trainen, helemaal conform mijn leeftijd!
Venloopt 2012 : een negatieve split in een uitermate positieve dag
Beste bloglezer
Gisteren had ik een fantastische dag en ik ben er zeker van dat ik niet de enige was
Om te beginnen genoot ik al van de voorafgaandelijke wedstrijdspanning.
Beduidend minder stress dan vorig jaar, maar zo'n lichte aangename spanning, je kent dat wel... Geen zorgen over het feit of ik wel genoeg gegeten en gedronken had. 10 km is immers te kort om je hier druk over te moeten maken. Geen zorgen over het feit dat ik nog niet gekakt had (want dat had ik al).
Een mooie ontspannen start dus, waarbij ik genoot van de ambiance naast en op de straat, de warme zonnestralen op mijn gelaat en de kleurige sliertjesregen die terzelfdertijd met het startschot vrolijk naar beneden dwarrelde.
Al spoedig bleek ik een slechte en onloyale haas te zijn voor mijn loopmaatje met wie ik samen tegen 5'20" zou gaan lopen. Na 2 à 3 te snelle kilometers koos ik immers het hazenpad en muisde er - met permissie weliswaar - vanonder. Bij de vijfde kilometeraanduiding (volgens mijn horloge 100 meter verder) klokte ik 26'21" en ik besefte dat ik mijn doelstelling zou kunnen halen. Dat motiveerde me des te meer om nog een tandje bij te steken en ik begon stiekem te dromen van een tijd van maximum 52 minuten.
Zoals geprogrammeerd stopte mijn horloge op 10 km bij met een tijd van 51'23", maar in de praktijk had ik nog - shit, shit, shit - honderd meter te gaan. Dus finishte ik in 51'51" horlogetijd en in 51'58" geregistreerde, dus officiële tijd. Zeven seconden meer is wel een groot verschil, but who cares, ik zit onder de 52 minuten. In mijn leeftijdscategorie haalde ik zelfs een 22ste plaats op 222 leeftijdsgenoten. En dan werd er hierbij rekening gehouden met de brutotijden en niet met de nettotijden, want dan mocht ik zelfs nog 6 plaatsen naar voren schuiven.
Zonder intervaltraining liep ik voor mijn doen een meer dan aanvaardbare tijd. En dit versterkt mijn besluit om de intervaltrainingen tot een minimum te herleiden. Voor amper 8 seconden tijdwinst per km wil ik mijn rug nog wel wat sparen.
Na de wedstrijd ging ik nogal heftig op in mijn rol van supporter voor de lopers van de halve marathon, waaronder mijn halve trouwboek. Ik brulde en riep heel wat onbekenden bij hun naam - deze stond immers genoteerd op het startnummer - en dat lokte wel enkele verraste reacties uit van lopers die mij van haar noch pluim kennen. Mijn supportersenthousiasme werd echter abrupt onderbroken toen er plots een loper recht voor mijn neus begon heen en weer te zwalpen, van de ene op de andere seconde wit wegtrok en vervolgens in elkaar stuikte. Gelukkig werd hij net op tijd letterlijk onder de arm genomen door een loopmaatje, waardoor hij, amper 10 meter van mij verwijderd, niet al te hard met de grond in aanraking kwam. De hulpdiensten kwamen snel ter plaatse en de organisatie zorgde ervoor dat de weg deels werd vrijgemaakt zodat andere lopers niet over hem zouden struikelen. Een twintigtal minuten later stond hij terug recht als een pasgeboren kalfje dat probeert te lopen. Maar zijn finishmedaille kon hij wel vergeten, dit amper 500 meter van zijn doel verwijderd.
Ook mijn man stond een beetje wankel op zijn benen na een puike eindtijd van 1u31'40". Heel tevreden met het resultaat, doch behoorlijk uitgeput. Zodanig zelfs dat hij 's avonds in de brasserie, in afwachting van onze bestelling, bijna ter plaatse in slaap viel. Zelf voelde ik me nog zo fris als een hoentje. Geen haan echter die daar die avond naar zou kraaien !
Grz
een fanatieke keep-on-runster (die volgend jaar opnieuw een halve marathon ambieert)
Prachtig weer. Lentekriebels? Neen, wedstrijdkriebels! Een tijdje geleden had ik nog bijna spijt dat ik me had ingeschreven voor Venlo, maar nu ben ik reuzeblij dat ik het gedaan heb.
Niet alleen voor de wedstrijd op zich, maar ook voor het hele sfeervolle gebeuren errond.
Zo blij als een kind ben ik met het pakketje dat mij de voorbije woensdag overhandigd werd door Ton van Stepco. You may be sure: I'll let my IT running! Mooi T-shirt, Ton, Yvonne heeft een goede smaak. ;-) Of ga je me wijsmaken dat je dat helemaal alleen gekozen hebt? Momenteel hangt het vrolijk droog te wapperen in het lentezonnetje.
Daarnaast verheug ik me ook op de prettige spanning vóór de start (is eigenlijk nu al een beetje begonnen), het gezelschap van mijn loopmaatjes, voor, tijdens en na, het enthousiasme van het publiek tijdens onze sportieve prestatie, de voldoening als ik de eindmeet bereik (liefst rond 53 minuten) en niet op zijn minst het gezellige welverdiende etentje achteraf. Het moet gezegd, mijn liefde voor het lopen gaat vooral door de maag!
I know, ik ben niet meer zo actief op deze blog. Dat komt omdat ik geen wedstrijden meer loop, of er alleszins niet meer voor train, waardoor er gewoonweg beduidend minder te vertellen valt. Trouwens, de intervaltrainingen heb ik eigenlijk nog geen seconde gemist.
En toch... zo een klein weekje voor de Venloop, waar ik vorig jaar voor de eerste, en vermoedelijk ook enige, keer een halve marathon liep en waar ik me dit jaar beperk tot 10 km, begint het toch weer een klein beetje te kriebelen. Ik heb niet getraind op snelheid, maar heb uiteraard wel genoeg kilometers in de benen om probleemloos 10 km te lopen (en helaas ook vier extra kilo's ballast mee te zeulen).
Dankzij het extra dagje deze maand heb ik ook een extra loopje kunnen doen en zo eindig ik deze maand met ruim 150 km op de maandteller. Uiteraard minder kilometers dan februari van vorig jaar, maar toen was ik dan ook aan het trainen voor een halve marathon.
Inmiddels heb ik het wedstrijdgegeven zo goed als volledig uit mijn looploopbaan verbannen. Op het einde van de maand ga ik wel al joggend de wedstrijdsfeer snuiven in Venlo, maar het is niet zeker niet mijn bedoeling om daar een persoonlijk record te vestigen. Toch blijf ik een beetje nieuwsgierig welke snelheid ik zou halen zonder intervaltraining. Dus wie weet...
en op loopvlak ook, maar ik blijf wel stilletjes verderlopen. Deze maand staan er toch alweer 100 km op de loopteller. De midwinterjogging van Kiewit sla ik over. 'k Zal achteraf wel van manlief horen hoe het geweest is. Alleen jammer van de vlaai die ik nog tegoed heb. 'k Heb de intervaltrainingen nog steeds niet hervat en 'k heb ze nog geen seconde gemist.
"Ik ga niet lopen vandaag", kwam ik eergisteren de keuken binnengestormd. Manlief en de kinderen waren zo goed als klaar met eten en ik had nog amper een kwartiertje om in mijn loopkleren te schieten. "Ppppppfffffffffff, ik ben gewoon te moe", verklaarde ik nader. "Je kan beter wel gaan. Je weet hoe deugddoend lopen is, zelfs al ben je moe", moedigde Johan me aan.Omdat onze jongste ook op de piste werd verwacht, besloot ik om mezelf bij elkaar te rapen en toch maar te gaan.
Dochterlief had er echter nog minder zin in dan ik en begon meteen te jammeren toen ik mijn goede voornemen kenbaar maakte. Zij heeft een sterk rechtvaardigheidsgevoel, toch vooral wat zichzelf aangaat. M.a.w. ze voelt zichzelf nogal vlug tekort gedaan.
"Ik vind het niet eerlijk", mopperde ze. "Als ik ergens geen zin in heb, moet ik het toch doen. En als jij ergens geen zin in hebt, hoeft het niet."
"Oh neen?", antwoordde ik gelaten.
"Neen," herkauwde ze "als ik geen zin heb om te lopen, moet ik toch gaan. En als jij geen zin hebt, mag je thuisblijven."
"Ik heb anders ook geen zin en toch blijf ik niet thuis."
"Maar als jij dat wil, kan je dat wel doen en ik niet."
"Toch niet, ik moet ook, ik moet van mezelf!"
"Jamaar, van jezelf moeten is niet zo erg als van iemand anders moeten!"
"Van jezelf moeten is véél erger dan van iemand anders moeten," sloot ik de discussie af, na een kort wellens-nietesintermezzo en daarna scheidden onze wegen zich.
Een uurtje later waren we terug thuis, beiden volledig opgemonterd.
Lopen doet inderdaad toch zo een deugd. Ongeacht of dit van jezelf of van iemand anders moet!
Hallo Ik ben Hilde, een prille veertiger. Ik woon in een bosrijke omgeving ergens in Limburg. Mijn hobby's zijn lopen en lekker eten/snoepen (een noodzakelijke combinatie) en bloggen. Ik ben gelukkig getrouwd met Johan en samen hebben we 2 fantastische dochters.
E-mail mij
Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Hoe het liep, loopt en hopelijk nog verder (en sneller) zal verlopen!
!
