Ik moet begin twintig geweest zijn toen ik de in 1983 met een Gouden Palm bekroonde Japanse film Ballade van Narayama zag. Het schetst het leven in een arm en afgelegen Japans bergdorp in de 19eeeuw. Orin is 69 jaar en leeft samen met één van haar drie zonen en zijn kinderen. Het hele jaar bereidt ze zich voor op het naderend vertrek : ze regelt een nieuwe echtgenote voor haar oudste zoon, ze laat de vrouw de beste plekjes zien om te vissen en vertelt hoe ze voor het gezin moet zorgen. Op haar zeventigste wordt ze door haar oudste zoon naar de berg Narayama gebracht waar ze zal sterven. Bovenop de met skeletten bezaaide berg wachten kraaien op hun prooi. Berustend in haar lot onderneemt Orin samen met haar treurende zoon de zware beklimming.
Het themaliet me sindsdien niet los, in vlagen kwam het terug, de titel bleef in mijn geheugen gegrifd. De vraag hoe andere culturen omgaan met het ouder worden en de opvang van ouderen was een vraag die mijn horizonten letterlijk en figuurlijk deed opengaan. Als ex-directeur van een zorginstelling voor ouderenheb ik van nabij kunnen ervaren wat de zorgpraktijk inhoudt, enwelke zorgopvattingen er leven bij bejaarden, hun familie, professionelen,....
Met deze blog wil ik graag mijn materiaal delen. Interviewfragmenten, romanfragmenten, eigen ervaringen of standpunten, wetenschappelijke studies of interessante websites, video's,..... Jullie reacties en aanvullende informatie zijn welkom.
Kunnen wij immers niet iets leren uit de wijze van opvang in andere tijden ofandere culturen om die alhier ingang te doen vinden. Leren uit andere culturen en tijden als pad om het respect voor ouderen
En tot slot, nee ik ben geen zorgbhoevende bejaarde maar een 46-jarige met een jong gezin en een interesse voor een 'vaak verborgen ' zwakke groep binnen onze samenleving die ons respectdubbel en dik verdient.
