Vandaag was het zo ver... een laatste moment samen
Dan de trailer in en weg naar de paardenkliniek in San Vicente, de enigste paardenkliniek van de hele provincie in de Costa Blanca.
Buur Michael bleef bij Cubanito, Black en Punkie om ze te voederen en omdat ze nog nooit alleen waren gebleven zonder hun leider Chikiboy.

De trip van 20 km verliep goed, maar eens aangekomen had Chikiboy absoluut geen zin om uit te trailer te komen :wink:
Hij wist natl. wel beter .
Ik was nochtans heel ontspannen...had de calmingpoints getorched en zelf ook enkele keren rescue remedy genomen.
Ik wilde Chikiboy de tijd geven om rustig te zijn en te blijven en alzo kwamen ze almaar bloed afnemen in een ader in zijn aangezicht en in de trailer

Eens binnen kreeg Chikiboy een spuitje om te gaan slapen en werd in de veilige ruimte  tegen de wand geblokkeerd.
Eens in slaap werd de tube in de luchtpijp geplaatst , de hoeven ingepakt en werd hij klaargemaakt om vervoerd te worden naar de O.P. kamer

 

De localisatie van de tumoren was niet leuk voor hem ....

Verdere voorbereidingen    
De O.P.   
Foto's van de chirurg:
    

Gipsy wachtte ondertussen mooi op ons:
De foto's van het weggesnedene deel bespaar ik jullie  


Chiki in de recoveryruimte  en mijn jongen moet tegen 11 wakker zijn...maar om 12 uur sliep ie nog rotvast...en ik...ik moest naar huis want de ostheopaat uit Barcelona stond daar te wachten...
Gelukkig was mijn vriendin Anna (baasje van Brujo de zwarte hengst) om 11u30 in de kliniek aangekomen en nam zij het even van me over.
Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik eigl. helemaal niet weg wilde...maar ik moest me in 2 snijden want de osteo was er nu eenmaal om Pineau en Boomer te behandelen.... 
Om 12 uur doorgereden naar huis. Michael, de buurman had de osteo al binnengelaten en Pineau was al klaar. Voor Boomer was dit nieuw en wist ik dat hij mij nodig had om genoeg steun te hebben als een vreemde hem bepotelt :)
Om 13 u was de ostheo klaar en belde ik de kliniek. Anna vertelde me dat Chiki nog steeds neerlag en niet wakker werd.
Uiteraard reed ik direct terug naar de kliniek en gaf Anna instructie om belangrijke punten te bestralen.
In mijn afwezigheid filmde Anna alles wat er gebeurde.

Toen ik aankwam vond ik een bibberende Chikiboy die rechtstond...toen ik de filmpjes zag van wat ze hadden gedaan om hem recht te krijgen (met een katrol aan zijn staart gebonden) begon mijn hart te huilen.

  

 
Maar ik moest sterk zijn voor Chiki   en ging ook direct weer aan de slag met rescue remedy druppels en de torch, o.m. op GV 26
En stilaan werd hij beter en beter en na 15 u konden we hem naar een stal verplaatsen waar hij iets rond zijn mond kreeg opdat hij niets zou eten  maar hij wilde dit niet en omdat ik toch bij hem bleef (tot de verbazing van ...) nam ik het er direct terug af.
Chikiboy bleef echter trillen & trillen en had de narcose nog steeds niet verwerkt dus vervoer was gevaarlijk .
Maar onder geen beding liet ik hem achter.

6 uur later dan voorzien kwamen we thuis aan.... 
Punkie begon direct te hinniken, hij had zijn maatje echt gemist  (had zijn stal helemaal bevuild met urine enzo, iets wat ie anders nooit doet)

Samen neuze neuze  en wat later liet ik Chikiboy terug vrij lopen want beweging was essentieel in dit stadium om oedeem en zwellingen tegen te gaan