Hier ga je mijn persoonlijke verhalen kunnen lezen van wat ik tijdens mijn langdurige afwezigheid zoal meemaak.
10-05-2008
heel lang geleden
Hoi,
Het is weer even geleden dat ik hier nog iets geschreven heb. Na vraag door iemand: "He ga jij nog iets melden" zal ik hier nog maar iets neerpennen. Het is nog steeds pokkedruk. Ik ben vollebak bezig met het hervomen van de Engelse lessen dat een behoorlijk zootje is. Meer heb ik echter niet te vertellen.
Ik zal dan maar net als op het "toogfront" over het weer hebben. Wat meer is, ik ga als een goede Belg er zelfs over klagen. Het is nu elke avond aan het regenen (noem het gieten) met het nodige onweer er bovenop. Ik had gedacht dat ik na de orkaan Larry, waar ik in 2006 in Australie mee kennis gemaakt heb, wist wat regen was. Wel niets is minder waar, nu weet ik pas wat regen is en het gaat blijkbaar alleen nog erger en erger worden. Blijkbaar hebben wij hier de naweeen van de cycloon die de arme bevolking van Myanmar getroffen heeft. De lokale bevolking laat het echter niet aan zijn hart komen. Oh, het regent, dan schuilen wij toch gewoon. Het is echter niet altijd zo simpel. De armere bevolking heeft immers geen stromend water, dus ook geen "badkamer". Velen gebruiken de rivier om zich te wassen. En jawel, in de regen komen zij naar de rivier om hun dagelijks bad te nemen. Iets dergelijks zou bij ons op de voorpagina's van de kranten moeten komen en niet de dood van een of ander blauw zwart geval dat te snel gereden heeft. Daar heeft hij zelf voor gekozen, de bevolking hier treft echter geen schuld in het arm zijn. En raad eens wat? Ze richten hier niets (lees: rouwkapel) op voor de arme bevoking die na een keihard leven te sterven komt. Soit, in ieder geval ben ik hier keihard mijn best aan het doen om toch te proberen enkele lokale jongeren de mogelijkheid te geven om uit de armoede te treden. Dat is mij meer waard dan enkele goals voor de rode duivels.
Veel speciale dingen zijn er niet gebeurd. Buiten het feit dat ik opgezadeld zit met het slechtste leerkrachten team ooit. Daarmee bedoel ik ze niet allemaal maar de betweters daar kan ik zonder. Onmiddellijk een klas (met enkel een 15 tal kinderen) willen opsplitsen omdat enkele niet kunnen volgen. Wel overal in de wereld zijn kinderen die niet kunnen volgen in bepaalde lessen, is dat een reden om divers lesmateriaal aan te brengen? Ik denk het niet, zeker niet als je weet dat zij volgende week terug samen zitten.
Het is tof te horen dat Mr T, Kham, Sai en vele anderen zeggen dat ik geen Farang meer ben maar Laotiaan. Mijn Laotiaans is trouwens serieus aan het verbeteren, ik kan zonder probleem een basis gesprek voeren. Het is echter behoorlijk moeilijk om hun te verstaan. Maar gelijk ik al zei, een taal leer je niet in 1 maand. Ik ben al verbaasd dat ik dit al kan in een maand. Maar ik ben dan ook nog nooit zo gemotiveerd geweest om iets te leren. Het is trouwens het leukste wat ik ooit geleerd heb, velen verschrikken zich dan ook als ik hun in het Laotiaans aanspreek. Er is echter wel nog veel werk aan de winkel, maar dat is voor mij geen enkel probleem.
In bijlage zie je ook een foto van mij en Sai nadat wij de elektriciteit in Pakpo school hebben opgelapt.
Ik heb Bpii mai (Lao nieuwjaar overleefd). Het wordt hier gevierd door water op elkaar te gooien. Je kon dus nergen komen of ergens stond er wel iemand met een emmer water klaar. Dit wil zeggen dat ik dus drie dagen (zolang duurt het hier) kletsnat rondgelopen heb. Voor het eerst in jaren heb ik nog eens genoten van nieuwjaar. Het is helemaal geen stijf gedoe waar iedereen al maanden op voorhand over aan het spreken is over wat te doen. De mensen hangen gewoon samen een beetje rond aan de huizen en overal is wel iets te beleven. En wat meer is NIETS SLUIT en iedereen houdt zich aan dezelfde prijzen. Met andere woorden een dolle boel. Ik ben echter wel blij dat het morgen terug maandag is. Jawel dit is de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets zeg en het zal ook hier de enige plaats zijn waar ik zoiets zeg. De Engelse lessen breken terug aan. Ik ben dit weekend bezig geweest met de computerlessen. Ik heb zelf een cursus MS Word geschreven op maat van de lokale jongeren. Voor de rest is het pokkedruk met het opmaken van nieuwe leerkracht schema's, leren van de taal,... Maar ik vindt het nog plezant ook.
Voila, het was weer even geleden maar veel is er niet verandert. Buiten het feit dat ik het hier elke dag een beetje leuker en leuker vindt.
Velen vragen zich af of ik nog in leven ben. Wel het antwoord is ja. Ik heb de afgelopen twee weken niet meer deze blog aangepast. Ik was immers zoals vermeld een inleefreis aan het begeleiden. Wil je meer weten wat ik zoal uitgespookt heb volg dan hun verhaal op www.bloggen.be/redingenhof. Op dit moment is het Bpii Mai (Lao nieuwjaar). Het wordt hier gevierd door mekaar nat te maken. Afgelopen week vrijdag heb ik dan ook een mega groot watergeweer gekocht en doe hier dus vlotjes aan mee momenteel.
Terug thuis? Velen weten misschien niet wat ik hier mee bedoel. Ik ben immers naar Bangkok gereisd om een groep van 10 personen op te pikken en naar Vang Vieng te brengen (wat mijn thuis is). Vond ik Bangkok leuk? Wel ik keek er niet naar uit om naar Bangkok te reizen. Desondanks heb ik mij toch geamuseerd. De eerste twee dagen heb ik rondgelopen in Pantip plaza. Dit is de plaats waar niets anders dan computers, digitale camera's en ander dergelijk gedoe verkocht wordt. Ik ben nu de trotse eigenaar van een labtop met alles er op en er aan. Draadloos internet modem (niet dat ik hier veel mee ben in Laos), dvd schrijver, alle programma's tot zelfs de nieuwste versie van autocad toe. Dit alles voor de spotprijs van slechts 500 euro. Een koopje of niet?
Ik ben ook nogal wat bekende gezichten tegen gekomen in Bangkok. Allemaal mensen die op de farm geweest zijn. Om maar te zeggen hoe klein de wereld wel niet is. In een stad van twaalf miljoen inwoners toch nog bekenden tegen komen.
Afgelopen dinsdag ben ik dan naar de luchthaven gereisd om de groep op te pikken. Hun vliegtuig had maar even 2,5 uur vertraging. Ik kan zeggen dat er interessantere plaatsen zijn om een lange tijd te wachten. Het was de bedoeling om 's avonds de nachttrein te nemen maar ook hier liep het fout. De tickets voor de trein waren op de verkeerde datum gedrukt. Het leek wel een april grap. In plaats van op de eerste april zijn wij op de tweede april kunnen vertrekken. Ook hier hadden wij geen geluk, de trein kwam had bij aankomst maar liefst 4 uur vertraging. Grappig al dit openbaar transport in Azie. Het is weerom een vervoermiddel met enorme vertraging,.... en raad eens wat in koeienletters staat ook hier vermeld ISO 9001. Maar ik ben intussen terug thuis geraakt.
Gewoonlijk probeer ik wel een bericht te schrijven elk weekend. Het is vorig weekend echter pokkedruk geweest. De klaslokalen zijn klaar en dat moest gevierd worden. Kwam daar nog bovenop dat ik uitgenodigd was op een bruiloft. Dan kan je wel begrijpen dat ik niet veel tijd gehad heb om deze blog aan te vullen. Voor de rest gaat het allemaal zijn gangetje en ben ik de hele dag in de weer. Ik ben momenteel elke dag bezig met twee uur (minstens) de taal te studeren.
Momenteel ben ik in Bangkok waar ik dinsdag mijn bezoekers oppik. Waarom ik hier zo vroeg ben? Wel ik wil een aanvraag voor een nieuw (minstens) twee maanden visum aanvragen en dat kan alleen in het buitenland. Ik ben dus daarom een beetje vroeger naar Bangkok gekomen, niet rekening houdend dat de ambassades hier op zondag ook gesloten zijn. Soit ik moest het land toch uit want mijn visum was verstreken.
Met het einde is in zicht bedoel ik niet dat ik al naar huis kom. Daar heb ik verre van nog geen goesting in. Het einde van de bouw van de drie nieuwe klaslokalen is echter in zicht. De trap moet nog gemaakt worden en klaar is kees, daarna nog wat oplapwerk en klaar is kees. Ik ga voorlopig geen foto's van de bouw op het internet plaatsen alvorens de inhuldiging. Op 8 april is er de baci ceremonie en in de namiddag is het feesten geblazen. Zij hebben besloten dat als de Belgen geld kunnen inzamelen zijzelf ook iets moeten doen voor de school. De opbrengst van het feest gaat dus naar de school.
Ik ben intussen tegen 100 percent Lao aan het leren. Ik geef volgende week zelfs mijn ochten klassen aan een ECHTE leraar die hiervoor een opleiding heeft gekregen. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om mijn eigen 16.30 klas af te staan. Op die manier heb ik volgende week elke voormiddag de tijd om Lao te leren. Iets wat hier vollebak geapprecieerd wordt. Ik doe het niet om geaprecieerd te worden maar om mijn plan te kunnen trekken. Het is enorm leuk als je de mensen in hun eigen taal kan aanspreken. De hulp die ik krijg is uiteraard van harte welkom. Vooral van mijn beste vriend Sai krijg ik enorm veel hulp, kwestie van alles op een correcte manier uit te spreken.
Ik ben intussen ook begonnen met het voortzetten van het, noem het een masterplan, dat ik hier wil realiseren. Dit gaat uiteraard een werk van lange adem worden maar ik zit er niets mee in om voor een langere tijd naar hier te komen. Mr. T draagt mij elke dag op om het rustiger aan te doen. Dat ik het rustig aan moet doen is geen probleem. Integendeel, dat is net het leuke aan Laos. Maar als wij met LLL subsidie willen aanvragen dan heb ik wel een heel deel gegevens nodig om dit in orde te brengen.
Intussen zijn er enkele nieuwe geitjes bijgekomen en zit het totaal aan nieuwe geiten op 11. Degene die geboren zijn enkele weken geleden moeten niet meer (of toch zoveel niet meer) gevoederd worden met de fles. Dit maakt dat er sinds gisteren terug geitenkaas is. Raad eens wie de eerste was die deze gevonden had? Jawel het personage aan deze kant van de computer.
Vorige week zaterdag was het "vrouwendag". Dit wordt hier op een behoorlijke manier gevierd. Ik kreeg ook het idee om de dames op de farm een presentje te geven. Ik dus bloemen geplukt en kaartjes gemaakt voor het keukenpersoneel en uiteraard de vrouw van Mr T. Dit werd enorm door hun geaprecieerd, raad eens wie zijn was ook weer het eerste klaar was.
Ik zou zeggen geniet van de foto's en tot de volgende.
Ward
Samen op de foto met Sai
Samen op de foto met de dames uit de keuken. Links Boen (Sai zijn vrouw). Rechts Kham (naast mij) en Soet. Kham houdt ook haar bloem met kaart vast.
Ik heb van Peter, de Duitser die hier elk jaar voor een tijdje komt, een ongeloofelijk compliment gekregen. Ik ben blijkbaar de eerste die er in slaagt om een beetje organisatie in de Engelse lessen krijgt. Enkele tientallen hebben het reeds geprobeerd maar zijn er niet in geslaagd. Dit was net het compliment dat ik nodig had. Het was in het begin van de week een beetje een hel. Je hebt van die vrijwilligers die opdagen en ook Engelse les willen geven. Die komen dan binnen en hebben massa's ideeen die ze op twee of drie dagen willen verwezelijken. Uiteraard slagen zij er niet in en ik kan achteraf de boel opruimen. Dit spelletje is afgelopen en ik heb terug het heft volledig in handen genomen zoals Mr. T mij gevraagd heeft. Als iemand een idee heeft dan kan deze persoon naar mij komen met zijn of haar voorstel. Ik kan dus meedelen dat er geen nieuwe initiatieven genomen worden alvorens de rest draait zoals het moet draaien. Geduld is immers een mooie deugd, zeker in Laos. Dan heb je ook nog van die vrijwilligers die hier binnenkomen en zeggen hoe je met jou klas moet omgaan en dit zonder ook nog maar 1 Engelse les (om nog maar over je eigen klas te zwijgen) bijgewoond te hebben. Zij denken dat het voor iedereen hier even simpel is om Engels te spreken als voor ons in de westerse wereld. Wel ik doe het andersom en ben Lao aan het leren. Ik kan je meedelen dat het voor hun even moeilijk is om Engels te leren dan dat het voor mij is om Lao te spreken. Met andere woorden, elke klas heeft momenteel dus een vaste leerkracht en ik heb hun gezegd dat ze moeten opletten met het uitkiezen van hun "assistenten". De Engelse lessen zijn immers geen toeristische attractie. Ik wil ook van elke klas weten wie welke vrijwilliger inschakelt om een handje te helpen. Dit klinkt allemaal een beetje raar maar als wij dit, wel zeer goed project willen uitbouwen, dan zal het in de toekomst er zo aan toe moeten gaan. Op die manier hoop ik dat het blijft rollen tot ik terug kom en een coordinator (een lokaal persoon uiteraard) kan aanstellen.
Intussen gaan de werkzaamheden aan de klaslokalen in Phonpeng in een rotvaart. Men is nu met de vloer bezig en naar schatting gaat het binnen een dikke twee weken klaar zijn. Ik ben zelf ook begonnen met het uittekenen van het kantoor dat wij op de Organic Farm gaan bouwen. Het is uiteraard maar een schets want deftig teken materiaal hebben ze hier niet laat staan dat ze een of ander tekenprogramma hebben.
Vanmorgen ben ik uitgenodigd door de lokale jongeren om hun te vergezellen naar 1 van de grotten. De meesten onder hun waren er zelfs nog niet geweest. Het was dus een dolle boel. Ik voelde mij enorm vereerd dat zij speciaal naar de farm kwamen om mij mee te vragen. Gisteren is trouwens hetzelfde gebeurt. Het is vandaag "women's day". Dat wil zeggen dat de jongeren gisteren geen school hadden. De meisjes van het jeugdcentrum hadden voor hun mannelijke leeftijdsgenoten gekookt. Raad eens wie ook hier uitgenodigd was. Jawel, het personage aan deze kant van de computer. Gisteren avond ben ik dan met Sai (werknemer op de farm) iets gaan drinken ergens in een straatrestaurantje. Ik ben vorige week zaterdag dan ook naar een tempel festival geweest samen met Onkeo (zie foto een paar berichten terug) en de dames uit de keuken.
Zoals je kan lezen, de negatieve vibe die ik in het begin van de week had voor een tweetal dagen is volledig voorbij en ik begin mij nog meer thuis te voelen. Ik probeer mij zoveel mogelijk te mengen onder de Laotianen, ik ben zelfs een beetje uitgekeken op de Farang (buitenlanders) ondanks ik er zelf eentje ben. Laos verlaten word op dit moment alleen nog maar moeilijker en moeilijker.
Elke week wordt beter en beter. Ik begin mij nog meer en meer thuis te voelen. De mensen zijn hier super vriendelijk. Als men mij in het Belgenlandje nog eens vraagt of ik in Laos wil gaan wonen dan ga ik volmomdig ja antwoorden. Ik moet alleen nog een manier vinden hoe ik dit kan doen.
Ik heb 1,5 week geleden mijn eigen namiddag klas, die ik 4 keer per week heb, opgesplitst. De meest gevorderden begonnen zich serieus te vervelen. Ik kan dit begrijpen. Elke week komt er wel een nieuwe leerling bij en wij kunnen dus niets anders doen dan herhalen, herhalen en herhalen. Ik heb de 9 meest gevorderden uit gepikt en ben met deze een boek beginnen te volgen. De eersten konden afgelopen donderdag reeds hun eerste woorden lezen. Iets waar ik behoorlijk fier op ben, op hun uiteraard. Mijn eigen moet ik niet goed voelen. Het project draait immers om de lokale jongeren Engels te leren en niet om de buitenlanders goed te laten voelen. De andere groep doe ik ook nog. Met andere woorden ik heb 2 klassen om 16.30. Ik bereid deze beide voor. De andere groep laat ik doen door een 4 a 5 tal vrijwilligers die ik een briefing geef, we spreken momenteel immers over nog steeds een 40 tal kinderen in die groep. Als ze problemen hebben kunnen ze steeds bij mij aankloppen, ik ben toch in de buurt. Soms breng ik de beide groepen samen om nieuwe woorden aan te leren. Op die manier blijven alle leerlingen op de hoogte van alle nieuwtjes. Afgelopen week heb ik 2 vrijwilligers vriendelijk verzocht om de dag erop niet meer op te dagen. Zij verbleven niet op de farm, wat op zich geen probleem is, maar in het centrum. In de morgen kregen wij telefoon op de farm met de vraag of zij konden assisteren. Ik heb hun dan ook op de lijst geschreven voor een andere klas want ik had genoeg vrijwilligers in mijn klas. Zij moesten om 16 uur op de farm zijn maar uiteraard was er niemand. De klas begon om 16.30 en wachten doen wij niet. Zij kwamen op hun gemakje afgewandeld om 17 uur toen de les halfweg was en eisten om les te geven. Ik heb hun letterlijk gezegd dat ze konden oprotten, zij bleven echter ter plaatse en begonnen dan ook nog eens foto's te nemen tijdens de les. Ik veronderstel dat ze een leuk verhaal bijeen aan het sprokkelen waren om op het thuisfront te vertellen. In ieder geval heb ik ze achteraf te voet terug laten wandelen (wij worden met door de "schoolbus" opgepikt) en hun vriendelijk verzocht om de dag er op niet meer op te dagen. Ik heb ze ook niet meer gezien, waarschijnlijk hebben ze genoeg foto's. Nu begrijp mij niet verkeerd. Ik heb ook foto's van mijn klas genomen maar deze zijn NA de les genomen. Hier heb ik geen enkel probleem mee. Integendeel, de kinderen zijn er immers gek van. De foto die je onder ziet is genomen TIJDENS de Engelse les die wij 's avonds geven in het youth centre aan de tieners (16-20 jaar). Zij hebben dit zelf gevraagd om achteraf ergens op te hangen. Op die manier kan ik meer vrijwilligers mee nemen naar deze klas en kunnen wij op een persoonlijkere manier met hun werken door kleinere groepjes te maken.
Op de farm begin ik intussen ook een beetje mee te draaien. Vanmorgen ben ik bijvoorbeeld om 6 uur opgestaan om te helpen met de geiten. Eten geven van de grootsten, water geven (en achter de uitgebroken geiten aanrennen), stallen kuisen, eten halen in het veld, geiten melken en het leukste de fles gevenaan de pasgeboren geiten.
Onder vinden jullie weer enkele foto's
Laa kawn,
Ward
De tieners tijdens de Engelse les in het jeugdcentrum
Pleisteren van de 3 klaslokalen ('s avonds om 21 uur)
Eten en drinken samen met de Kham en de bouwvakkers van de klaslokalen. Zelf heb ik niet gegeten want er stond gebarbecuede hond op het menu. Voor hun is een hond niet echt speciaal maar ik moet dan te fel aan onze Wako denken.
Ik moet zeggen dat het een leuke week was. Ik heb de geboorte van de biggen vorige week dan gemist, maar de geiten zijn niet aan mijn nauwlettend oog kunnen ontkomen. Op dit moment zijn er 5 nieuwe geiten geboren en er zijn nog twee geiten zwanger. Ik heb het geluk gehad om de geboorte van 1 van de geitjes te kunnen meemaken.
Afgelopen woensdag hebben wij ook een kampvuur gemaakt en een kruik Lao Hi soldaat gemaakt. Deze laatste had ik geregeld in Viengsamai. 1 van de dorpjes een beetje meer noordwaarts. Wat is Lao Hi? Zeer moeilijk uit te leggen eigenlijk. Het is een kruik gevuld met gedroogde rijstschillen. Je giet er water op en dan creeer je een of ander proces in de kruik. Een behoorlijk interessant goedje dus. Veel mensen die Laos bezoeken hebben zelfs nooit van Lao Hi gehoord. Ik had het vorig bezoek al gedronken, maar nu weet ik ook waar ik het moet zoeken.
De rest van het verhaal kan je lezen bij de desbetreffende foto.
Ward
Moeder geit met twee van haar pas geboren baby's.
De geitjes worden van de moeder afgezonderd en met een zelf in elkaar geknutselde papfles gevoed. Iets waar ik mij, als ik geen les geef, ook mee bezig houdt. Op de foto's zie je Pai. Hij is de "geitverantwoordelijke".
Aan het kampvuur met de kruik Lao Hi.
De plaats waar wij ons kampvuur maken, maar dan in de ochtend. Dit is aan de Organic Farm.
Foto van de oprijlaan naar de Organic Farm
Zoals reeds geschreven enkele weken geleden boomt het hier van het toerisme. Dit creeert jammer genoeg ook een verkeerde vorm van toerisme. Tubing (op een binnenband de rivier afdrijven) is zo een van die verkeerde vormen. Tubing zelf is het probleem niet. Het zijn al die luidruchtige bars die ze langs de rivier gemaakt hebben. Om het toeristje nog een beetje beter te plezieren hebben ze ook nog van die grote "tarzan"swings gemaakt. Maar om dit veilig te laten gebeuren diept men de bodem uit. Dit zal in de toekomst alleen maar de erosie in de hand werken. Dus waar tubing eerst een rustige activiteit was is het nu een fuifplaats geworden voor idioten die het niet zo nauw nemen met de natuur, iets wat Laos nog bezit. De Farm probeert er echter op in te spelen. De tubers worden te water gelaten aan de Farm. De farm heeft er een klein hutje geopend en verkoopt er "organic"Mojito's. Op die manier proberen wij wat meer geld in het laadje te brengen en wat meer is de doorsnee toerist een beetje verstand bij te brengen. Afgelopen week heeft Sabine samen met enkele jongeren een nieuwe prijslijst gemaakt. Wij proberen met enkele vrijwilligers mee te werken aan de bar. Op die manier kunnen wij meer tubers aanspreken want het Engels van het personeel op de Farm is niet altijd optimaal.
Ik ben afgelopen week ook nog een bezoekje gaan brengen aan de school in Sok Xay. Daar heb ik deze foto genomen.
Wel ik heb mijn hut verlaten afgelopen donderdag. Ik ben verhuisd naar de Organic Farm. Ik heb dan wel geen hangmat en veranda, maar ik maak langs de andere kant deel uit van de hechte gemeenschap die je er vindt. Wat meer is, het ligt op 5 km van het centrum en maakt het dus een zeer rustige plaats ver van het toeristisch gedoe in het centrum. Niet dat het hier een "costa" stad is, maar de reizigers die hier rond hangen gedragen zich wel op die manier.
In ieder geval gaat de Organic Farm en zijn hechte gemeenschap het verlaten van Vang Vieng, binnen enkele maanden, alleen nog maar moeilijker maken . Ik kan het ook oplossen zoals Peter het doet. Peter is een Duitser en komt elk jaar voor een maand of drie a vier naar Vang Vieng om mee te werken op de Farm. Hij is op dit moment de verantwoordelijke voor de bouw van het nieuwe "mudhouse". Laat het mij zo zeggen, als alles hier vlot verloopt ga ik misschien wel hetzelfde doen. Ik dacht dat ik in Pai mijn tweede thuis had gevonden. Niets is minder waar. De Organic Farm (en het hele dorp in de buurt) is mijn tweede thuis. Alle kinderen die hier rond lopen kennen mijn naam. Ik heb sommigen onder hun zelfs nog nooit in mijn klas gezien.
Mijn kamer deel ik op dit moment met Andrea uit de VS. Zij is afgelopen vrijdag toegekomen en blijft twee maanden om les te geven. Dit gaat het voor mij alleen maar makkelijker maken. Mr T (zie foto onder), heeft mij plotseling tot coordinator gebombardeerd van alles wat lesgeven aangaat. Waarschijnlijk ligt dit aan het feit dat ik een beetje organisatie wil brengen in het hele gebeuren. Ik ben immers bezig met het uitwerken van een soort van masterplan samen met Mr T. De eerste stap zal de bouw zijn van een bureel voor alle vrijwilligers. Op dit moment worden alle lessen voorbereid in het restaurant van de Farm. Het bureel wordt door iedereen gebruikt die op de Farm werkt, ik heb hier in ieder geval al een hoek ingericht waar alles van het lesgebeuren georganiseerd wordt. Zodra het moment het bureel klaar is gaan wij een coordinator aannemen. Uiteraard een Laotiaan, deze zal hier het hele jaar rond zijn en kan dus iedereen de taken geven die ik op dit moment doe. Deze persoon zal dus de verantwoordelijke worden als het neerkomt op lesgeven. De derde stap is dat wij meer Engelse lessen willen aanbieden in diverse scholen in de omgeving. Dit is een serieus plan en zal uiteraard niet op 1,2,3 klaar zijn. Hier is geld en geduld voor nodig. In ieder geval, ik was bezig over Andrea. Zij gaat mij dus helpen de volgende twee maanden met het opstellen van diverse plannen.
Onder vindt je foto's terug van de farm en het gebeuren.
Mr. T. (Thanongsi) en ik in het restaurant (en ons bureel) van de farm.
Een zicht over een deel van de Farm. Je ziet hier "mulberry" (moerbeien) struiken. Van de vrucht maken zij heerlijke shakes en pannekoeken. De blaren worden gebruikt voor de thee productie. Ook heerlijke thee trouwens. 80-85 percent van de oppervlakte van de farm bestaat uit mulberry's.
Zicht over de geitenstallen en varkensstallen. Het geitenproject is toevallig opgestart door Eric (Belg). Hij heeft ze leren geitenkaas maken. Waarschijnlijk overbodig om te vertellen dat deze overheerlijk is. Op dit moment hebben wij jammer genoeg geen geitenkaas want de geiten zijn zwanger.
Ongkeo aan het werk bij het nieuwe "mudhouse".
Productie van de "mulberry leave" thee
Dit biggetje hebben wij Lucky genoemd. De moeder hebben ze eergisteren moeten afmaken want zij was ziek en verpletterde de biggen onder haar gewicht. De naam Lucky is dus juist gekozen. Het is de kleinste en zwakste van de vijf biggen die nog overblijven. De anderen kunnen reeds drinken uit een kom. Lucky moeten wij op dit moment echter met de hand voederen. Wij hebben dus onze eigen papfles in elkaar geknutseld. Tot een uur geleden was Lucky nog in leven.
Zicht uit het restaurant van de farm.
De rivier wordt door de dorpsbewoners gebruikt als badkamer,... Hier zie je de lokale jongeren groenten kuisen. Dit zijn trouwens de studenten uit de avond klas. De leeftijd gaat van 15-19.
Vervolg van het kuisen van de groenten. Dit zijn de meest dankbare jongeren die ik ooit ben tegengekomen. Zij zijn supervriendelijk en willen altijd een praatje slaan. Altijd "thank you, thank you". Zij zijn ook het bewijs dat het Engels programma zijn resultaat behaalt. Enkelen kunnen zeer goed Engels spreken. Als je dan nog rekening houdt dat zij de Romaanse letters niet gebruiken dan durf ik zelfs het woord perfect te gebruiken.
Ik wou maar even melden dat de zon het gevecht aan het winnen is. Het is nu terug enkele dagen droog met behoorlijk wat zon. Het is een afgrijselijke drukke week geweest. De ochtendklassen zijn terug van start gegaan. In de namiddag ben ik het bureel van de Organic Farm aan het reorganiseren want dat was een complete puinhoop. Intussen ziet het er veel beter uit. Het zal binnen enkele maanden wel terug een puinhoop zijn, maar in ieder geval is er een hoek ingericht waar de leraars hun materiaal kwijt kunnen,.... Ik moet zeggen dat ik dolle pret heb met mijn eigen namiddag klas (16.30) die ik elke dag van maandag tot en met donderdag heb. Gisteren was het zelfs een beetje er over. Ik had maar liefst 64 (je leest het goed) kinderen in mijn klas. Gelukkig had ik enkele vrijwilligers meegenomen, ik had hun nodig als assistentie voor mijn nieuw uitgedokterde lesmethode. Op dat moment wist ik nog niet dat het er 64 gingen zijn. Je kan je voorstellen dat hun gezicht ook wel om te lachen was. Normaal heb ik er slechts 30. In ieder geval het spel heeft gewerkt. Onder vindt je enkele nieuwe foto's.
Foto 1: Samen op de foto met enkele kinderen uit mijn namiddag klas. Foto 2: Mijn hut Foto 3 en 4: Sfeerfoto uit het dorpje waar ik verblijf Foto 5: Een prachtig zicht op de bergen vanuit mijn hangmat. Tussen 2 regenbuien.
Ik begin het mij een beetje te beklagen over mijn uitspraak van afgelopen week: "Een regenbui zou wel leuk zijn". Deze regenbui was leuk alleen dat ze een beetje te lang geduurd heeft. Alles is hier enorm klam en niets droogt. Zo ben ik gisteren in de gietende regen teruggekomen van de Organic Farm op een scooter. Enorme uitdaging moet ik zeggen. Straatverlichting is een vreemd fenomeen en de wegen zijn niet in dezelfde staat als bij ons. Dan komt er de regen nog eens bij op mijn bril en je weet het wel. In ieder geval, ik was an het spreken over het klamme gevoel. In mijn hut is het net of ze er 1 of ander beest gedood hebben, zo stinkt het er momenteel naar natte kledij. Vandaag echter is er verbetering. De zon is het gevecht met de wolken aangegaan. Nu nog wachten wie er gaat winnen.
De titel moet je niet verkeerd interpreteren. Ik ben helemaal nog niet terug in Belgie. Ik wil er zelfs nog niet aan denken. Het is echter twee dagen aan het regenen (op zijn Belgisch). De zon heb ik intussen al een week niet gezien. Het "short en T-shirt" weer is even voorbij. Alhoewel hier toch nog behoorlijk wat mensen in T-shirt rondlopen. Het kan liggen aan de verkoudheid die ik heb opgelopen. Wat wil je, ik moet elke dag 5 km terugrijden vanaf de Organic Farm. Dit is een behoorlijk koude rit op de scooter. Is deze regen normaal voor de tijd van het jaar??? Helemaal niet. De eigenares van het guesthouse waar ik verblijf heeft dit nog nooit mee gemaakt. Voor de rest valt er niet veel nieuws te melden. Het gaat hier gewoon zijn gangetje.
Waar ik in een vorig bericht nog lag op te scheppen met het niet zien van de minste wolk is het nu veranderd. Het is nu al voor de tweede dag op rij bewolkt. Jullie moeten geen medelijden hebben hoor. Ik loop nog steeds in short en T-shirt rond en nattigheid valt er niet uit de wolken. Momenteel ben ik met 1 hand aan het typen want ik heb ik mijn linkerhand moeten inwindellen. Ik ben gisterenmorgen opgestaan met pijn in mijn linkerpols. Ik veronderstel dat ik er 's nachts op gelegen heb en dat er een zenuw gekneld zit. In ieder geval deed het vanmorgen nog meer pijn en heb ik dus de windel bovengehaald om mijn pols een beetje meer steun te geven. Voor de rest gaat alles zijn normale gangetje. Ik ben nog steeds aan het les geven en ben sinds vandaag ook begonnen met de tieners een beetje te helpen op de computers. Zij hebben er enkele ter hunner beschikking in hun jeugdcentrum. Elke zaterdag kunnen zij een beetje leren werken met computers. Intussen kunnen jullie op de tijdelijke blog van LLL ook de laatste foto's bewonderen van de vooruitgang van de bouw.
Velen vinden blijkbaar de website van LLL niet meer terug. Momenteel is dit een blog waarop het laatste nieuws wordt aangevuld. Ga naar www.laatlaosleren.be en klik op de blauwe balk "TIJDELIJKE BLOG". Hier vindt je de laatste nieuwtjes.
Op bijgevoegde foto kan je het uitzicht zien dat ik vanuit mijn hangmat heb. De geluiden krijg jer er niet bij. Dit moet je maar inbeelden. Het is heel makkelijk, ik hoor er namelijk niets.
Ik ben begonnen met het geven van Engelse lessen. Ik geef van maandag tot woensdag les van 10.30 - 11.30 en van maandag tot donderdag van 16.30 - 17.30. De voormiddag groep is de moeilijkste. Deze les is verplicht want tijdens de schooluren. Dit maakt dat er ook kinderen zitten die helemaal niet gemotiveerd zijn. De namiddag klas is eigenlijk een soort extra klas. Deze mogen ze vrijwillig volgen. Dit maakt dat deze klassen vol zitten met gemotiveerde kinderen. Zij hebben dan geen straat maar een hele snelweg voorsprong op hun klasgenoten. Afgelopen zondag ben ik samen met twee anderen op zoek gegaan naar de vleermuizen die ergens uit een grot gevlogen komen. Het was onvoorstelbaar. Deze bleven maar komen. De schatting gaat van 50.000 (volgens de politie) tot 200.000 (volgens de organisatie). Het was net of er een helikopter overvloog. Vanavond wordt er een feestje georganiseerd op de Organic Farm. De opbrengst gaat naar de OF en dus ook naar de projecten van de OF. Om jullie nog wat jaloerser te maken: het is open lucht (want prachtig weer) met kampvuur aan de rivier, bbq, lokale dranken,.... Noem maar op, alle ingredienten voor een leuk feestje. Ik ben intussen ook ingehuisd in mijn bungalow nadat ik eigenlijk drie dagen in het huis geslapen heb. Ik heb hier mijn eigen veranda (met hangmat) en uitzicht op het karststeen gebergte aan de ene kant en rijstvelden aan de andere kant. Het enige wat je er hoort is NIETS. Buiten de hanen die het nodig vinden om reeds om 4 uur te kraaien. Maar liever een haan dan ik weet niet welk ander geluidsproducerend voertuig. Ik ga hier spoedig een foto plaatsen van mijn uitzicht.
Ik ben terug waar ik mij terug thuis begin te voelen en dat is Vang Vieng. Ondanks dat Pai op slechts een 500 tal kilometer (vogelvlucht) van Vang Vieng ligt heeft het mij toch twee dagen en nachten gekost. In Chiang Mai ben ik June (Japanner uit Pai) tegen gekomen. Hem heb ik dan maar tot mijn drinkebroeder gebombardeerd. Dat is nu eenmaal het enige wat je in Chiang Mai doen. Vrijdag was het Marc die mijn metgezel was maar dan in Vientiane. De busrit van Vientiane naar Vang Vieng was weeral dolle pret. Ik had geen zitje en kreeg dus zo'n plastiek kabouter stoeltje in mijn handen geduwd waarop ik kon plaats nemen in het gangpad. De weg naar hier gaat over de bergen en is volgezaaid met bochten. Dit maakt dat je dus in een soort van flight simulator tercht komt. De Laotianen hun maag is ook niet bestand tegen een dergelijke weg. Een toilet is er niet op de bussen. Je kan je dus inbeelden dat het weer een kotsfestijn van jewelste was. In ieder geval ben ik na een viertal uur in Vang Vieng aangekomen. Vanmorgen ben ik dus naar de school getrokken om de bouw te bekijken (zie website LLL). Namiddag ga ik dan beginnen met wat ik mijn eigen beloofd heb en dat is probereb het Laotiaans onder de knie te krijgen.
Mijn laatste dag in Pai is intussen aangebroken. Morgen trek ik richting Chiang Mai om vervolgens mijn weg naar Laos op vrijdag verder te zetten. Ik hoop vrijdag avond terug in Vientiane te zijn. Ben ik teleurgesteld om Pai te verlaten? Niet echt eigenlijk. Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar het is nu een beetje te rustig. En daarmee bedoel ik in het guesthouse. Wij zijn nog slechts met drie gasten over en die ken ik nog van de afgelopen jaren. Met andere woorden, de verhalen zijn niet nieuw om nog maar over de reeds tweemaal gevoerde discussies te zwijgen. Waarom er niemand meer naar Pai komt? Het is waarschijnlijk te wijten aan de afgelopen nieuwjaarsdrukte. Velen vonden immers geen overnachtingsplaats omdat het hier wemelde van de Bankokiaanse "massa toeristen". Dit gegeven spreid zich uiteraard rond als een lopend vuurtje en de echte reizigers worden hierdoor afgeschrikt (je zou voor minder). Langzaam aan begint zicht dit zich allemaal te herstellen tot er twee dagen geleden een Canadees is neergeschoten door een zatte politieman. Benieuwd hoe men hierop gaat reageren? Zoals gisteren iemand meldde zou het ook wel positief kunnen zijn. De mensen die normaal naar Pai komen kunnen alles relativeren en weten dat dergelijke incidenten overal gebeuren. De anderen laten zich hierdoor misschien wel afschrikken.
Wat ik wel als nieuw hebben mogen ervaren is de vleermuis elke avond in en rond mijn terras (als je het zo kan noemen) van mijn hut. Allemaal leuk en wel was het niet voor de guano elke morgen voor mijn deur (weerom als je het zo kan noemen).
