Na een supershieke 5 daagse in het natuureiland Dominica, zijn we aangekomen in het land van Bob Marley! Foto`s en een lange brief zullen er ditmaal niet bijzijn omdat we op een computer zitten met jamaicaanse roots (het gaat niet al te snel vooruit behalve de prijsstijging). Ook onze hotmailadressen doen lastig wegens al het gereis denken we. Wel kunnen we al vertellen dat de 10 dagen die we hier gaan verblijven way to short zullen zijn! Dit supermooi eiland vol grappige en leuke mensen is moeilijk rond te sjezen op 1 week!
Na de overwelvende eerste weken van paradijselijk ongeloof
komen we uiteindelijk tot rust ;). Snorkelen tussen de chillpadden, octopussen,
kreeften, roggen, tonijntjes en een ontelbare hoeveelheid en verscheidenheid
aan kleuren van tropische vissen en crazy riffen is dagelijkse kost!
Na een avond barbecue met verse gevangen kreeften op een
strand van de Tobago Cays* eilandengroep zijn we de daaropvolgende morgen
vertrokken om terug aan te komen op Union Island. De boxing Kangeroos
verwelkomen ons met een rummeke in de middag. (Boxing Kangeroo is een Belgische
boot die we al meerdere malen zijn tegen gekomen. Een jong koppel uit Antwerpen
dat de wereld in 2-3 jaar wilt rondzeilen).
We maken verder nog een
wandelingentje door dit eiland. Qua grootte kan je het vergelijken met klein
Ranst. Het zoutmeer eens gaan bezoeken, de surfspots eens chekken en een ijsje eten
is al wat we die dag willen doen. Misschien nog een dikke vis proberen te
versieren zodat we onszelf weer een mooie avondmaaltijd kunnen soigneren. Na het nice diner verwennen we onszelf nog met
een rumpunch en een pina colada tijdens een dikke sundown!
Dit is één van memorabele dagen die we hier aan het
ondergaan zijn!
Na Union island hebben we nog het laatste stuk zuidwaarts
gevaren om in een deeleiland van Grenada te belanden: Cariacou. Zeer
vriendelijke mensen en goede muziek! Om nog maar te zwijgen over de omliggende
onbewoonde kleine eilandjes. Sandy island bijvoorbeeld hebben we de laatste dag
in de ochtend bezocht. Niemand behalve wij twee aanwezig op het met palmbomen
gevulde zandstrand van amper twee tennisvelden groot. Het zandstrand bevat dan
ook de invulling van heel dit eiland!
Ten slotte zijn we dan vanmorgen na 3 dagtochten varen in
Martinique geraakt, een tocht wat ons 2 baracudas en wat dolfijnmemoires
rijker maakte. Wat een Europa hier. Als kolonie van Frankrijk moet je nog goed
je best doen om een snuifje caribbean sfeer terug te vinden. Om deze reden gaan
we dan ook zo snel als mogelijk een ferry naar Dominica pakken. Het eiland met de
mooiste natuur van heel de Antillen.
Aangezien we hier de Eastwind (ons bootje) zullen achter
laten zal het enige tijd duren vooraleer een nieuwe post zal volgen op de blog.
Dit omdat we de computer van onze kapitein niet langer kunnen gebruiken.
*Een eilandje van de tobago cays kan je op volgende link
bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=MMYlTWEZxbI
Dit zijn de eilandjes die we ondertussen op onze trip
gepasseerd zijn. Enkel bereikbaar per boot, en dat hebben we dan ook gedaan!
Azuurblauw water,
25-30 graden celcius, zotte koraalriffen, alle kleuren vissen,
waterschilpadden, kreeftenparadijs, palmtree, pirates of the caribbean, the coconut
falling on to your head, Robert Nesta Marley, verlaten strandjes, rum, rum,
rum, rum, Eastwind, Rasta, limoentjes, Big game fishing, barbecue on the beach
zijn enkele kernwoorden van onze trip!
Laat de fotos voor zich spreken!
PS. Voor depressiegevoelige mensen, verboden naar onder te
scrollen en boek u ticket!
Donderdag, wakker worden, stress, wa een zenuwpees op dien boot! Een busritje naar oistins, natuurlijk veel te vroeg aan die luchthaven aangekomen! Wachte wachte, tedekke, een kwartier vertraging, het langste kwartier van men leve...
Een verschijning komt daar uit de poorten gewandeld! God exist! Nele verschijnt terug in mijn leven na 2,5 maanden! Wa nen topdag!
Nele is na een degelijk tripje van een sneeuwstorm in Canada veilig naar het paradijselijk Barbados geraakt. Een volgend avontuur op de Caraiben kan beginnen en wil ik met veel plezier delen met mijne schat!
Morgen is het zover! De grote dag is aangebroken, om 9 uur is
het plan de zeilen te stellen richting Barbados. De ideale dag vandaag om alles
op de blog even op een rijtje te zetten!
Wat is er nieuw:
- - Een artikel + fotos van de laatste week samen
met den Ben (Keur Massar)
- - Een klein uitlegske bij de fotos van het
afscheid van den ben en het gedeelte met de pompony-jo (het zeilschip waarop ik
ben gesprongen tussen Dakar en Cabo Verde
- - De eerste 2 filmkes van mijn vakantie!
Na aangekomen te zijn op Cabo Verde met de Franse kapitein,
ben ik overgesprongen op de Eastwind. De zeilboot van captain Sam Frans, de
pompier die me meegevraagd heeft. Jeroen en Matthias zijn de andere 2 kompanen
die het groepke van 4 vervolledigen. Jeroen zit al van België mee op het schip
en Matthias is net als mij op cabo verde op de boot gesprongen.
De overtocht duurt tussen de 13 en de 21 dagen naar gelang
de wind! Momenteel hebben we een kleine 1000 boef aan boord, dus verhongeren
zullen we niet doen! De satteliettelefoon
zorgt voor een veiligheid in noodgevallen dus geen nieuws = goed nieuws!
Den Ben heb ik dan 18 December achtergelaten in Dakar en ben op de boot gesprongen van een Franse kapitein. Aan boord bevonden zich ook nog een jong koppel van Brussel: Simon en Eloïse, en een jonge gast van Lille: Eric. Allemaal een verschillende reis aan het doen, maar een 20-tal dagen hadden we dezelfde weg.
Eerst gingen we een stuk terug richting Ziguinchor (Zuid-Senegal). Hier vaarden we over een rivier en bereikten we dan ook de kleinste dorpjes waar elektriciteit nog werd opgewekt via een generator en enkel gebruikt werd voor gelegenheden. Kerstmis hebben we dan ook in een mini-katholiek dorpje gevierd dat afgescheiden was van de buitenwereld aangezien het omgeven was door de rivier. Gigantisch feest van 3 dagen telkens tot de vroege uurtjes!
Nieuwjaar hebben we in een iets grotere 'stad' gevierd. De lokale mensen verzamelden op het rond punt van de stad. Iedereen stak zijn eigen vuurwerk af naar alle kanten. Grote en kleine pijlen! Heel leuk behalve het feit dat er 2 tankstations op het rond punt gelegen waren!
Van Ziguinchor zijn we op 1 januari dan vertrokken voor een 5-daagse stevige tocht met de boot naar Cabo Verde!
Hier aangekomen ben ik dan op een andere boot gesprongen met 3 vlamingen, wachtend op de grote oversteek!
De week dat we (ik en ben) in Keur Massar samen met een echte
Afrikaanse familie hebben geleefd, heeft ons een mooi beeld gegeven van hoe het
Afrikaanse leven er echt aan toe gaat. Tranquille, Pas de stress, pas de
vitesse!
Eigenlijk draait het hele leven daar rond eten, als het eten
klaar is wordt alle activiteit stopgezet en verzamelt iedereen zich in een
cirkel rond de schaal! En dan.. gas geveeee!! Zelfs ik als redelijk snelle en
niet al te kleine eter kreeg de opmerking dat ik niet snel genoeg aan het eten
was. Weliswaar goed bedoelt, maar de opmerking tijdens de maaltijd Wanne mange, mange! is regelmatig gevallen (ge moet dus niet vragen hoeveel de naam Ben is
gevallen tijdens het ete ;)) Ook om te stoppen hadden we de techniek nog niet
echt te pakken. Telkens als we al veel te veel gegeten hadden en genoeg hadden
kwam de opmerking wanne, mange
encore!! Whoaw, Paradise :D
Koningen, zo voelden we ons na enkele tijd toch in de
familie. Een voorbeeld van de lokale gastvrijheid is de volgende anekdote:
We zitten met een
10-tal mensen rond een schaal onze buikjes rond te eten. Ik en Ben, beiden
intussen al met volle maag, horen op een gezellige televisie achter ons dat de
samenvatting van chelsea begint. (Premier leage wordt er zeer zwaar
gevolgd. Met gemiddeld 10 mensen per televisie zitten ze steeds samen naar een
match te kijken.) Onze kans om de tijd te rekken: we draaien onze hoofden
richting scherm. We nemen een kleine eetpauze van 1 minuut. Na de minuut horen
we een stem volgende zin zeggen. Ey Ben, Wanne, Are you crazy?? We draaien
onze hoofden terug richting de schaal en zien dat de 8 anderen rond de schaal wachten met eten tot wij terug beginnen Stel je voor dat de gasten (wij) te
weinig zouden eten!? Keuningen voelden we ons!
Merci monsieur en
madame fal, Nafisatoe en de 2 broers,
Familie Mbay (papadjembo, Aram, Fama, Mohamed,mami, Diahu Mbu, Papa Sam
en al de anderen! (ja de namen leren was
geen easy opdracht!)
TIA
Letterlijk elke dag hebben we onze planning er moeten
wijzigen! Ik ben nu zelf niet de beste
planner, maar dit was ongezien! Plannen is onmogelijk. Onvoorziene
omstandigheden en wachttijden van enkele uren waren dagelijkse kost. Wachttijden
waarvan den Ben het zelfs op een moment ervan op zen heupen kreeg. Toch hebben
we mooi al onze activiteiten die we wilden doen kunnen afwerken.
- - Het roze meer, het zoutste meer ter wereld waar
je netjes in kon drijven
- - Gorée en ngor, 2 mini-eilandjes juist naast
Dakar
- - Dakar city, dag en nacht!
- - Zelfs een klein natuurwandelingske richting een
meer dat uiteindelijk een moeras blijkt te zijn!
Na onze trip van de landing in dakar tot Gambia en vervolgens onze toer door Gambia en Casamance, hebben ik en Ben nog een week nagetchild aan de beach van de Senegambia streek.We verbleven er in een guesthouse dat ons was aangeraden door Hans. De guesthouse was van Omar met zijn zoon uncle en zijn papagaai Rambo! Nice place to be, nice place to chill!
Helemaal uitgerust zijn we aan het tweede deel van onze trip begonnen. De terugrit richting Dakar, met eerste halte het safaripark in Fatala. Altijd nice om eens een Giraf en andere dieren in 'the wild' te zien.
Na het park hebben we afscheid genomen van onze gids en een minibus genomen richting Toubacouta. Zwaar opgepropt met een maximaal aantal mensen in een buske sjezen we richting onze bestemming in de hoop dat de medereizigers ons waarschuwen als we Toubacouta passeren.
Uiteraard tarara... aan een halte 30 minuten verder vraag ik langs mijn neus weg of onze bestemming nog veraf is. 'Aahja, dat zijn we 10 minuten gepasseerd.' Gevolg: Bijbetalen en in één keer tot de eindbestemming van de bus: Kaolack! No problem, T.I.A.
- Kaolack kennen we reeds dus we pakken een taxi los naar ons reeds vertrouwde appartement. Hier kennen we de prijzen en de onderhandelingstheoriën, no stress... 'Doeme toch weral een beetje int zak gezet...'
- In deze laatstgenoemde stad blijven we niet telang omdat we het reeds gezien hebben. We beslissen één dag later onmiddellijk te vertrekken richting een volgende bestemming: Thiès. We doen smorgens een Telefoontje naar een hotel aangeraden door de trotter. Tedekke alleen dure kamers vrij. Toch beslissen we de verplaatsing al te maken, we kunnen desnoods nog altijd ginder iets anders zoeken. Het is tenslotte toch maar een paar uurtjes rijden en het is nog vroeg! Dit buite den T.I.A gerekend: 4 uur wachte tot den bus vol zit om te vertrekke. De normaalste zaak ter wereld voor alle medereizigers.
- Pikdonker is het als we aankomen in Thiès. Al geluk zit er een jonge knaap op onze bus die ons direct goed helpt. Samen met die tist nemen we een Taxi naar ons hotel. Bijna een leeg hotel! Na een zware onderhandeling toch een goeikope kamer tepakken gekregen. Jaah wadde datte.
- De daaropvolgende 3-4 dagen verkennen we de 2e grootste stad van Senegal. Leuke marktjes, pitoreske straatjes, mooie natuur en niet teveel nageroep naar de toebabs (blanken). Hiervan hebben we dan ook geprofiteerd. Pingelen is in Senegal begrip, voor den Ben is het een verslaving. 3 euro voor ne volwaardigen voetballerstenue me broekske...'Teveel! Da kan beter! Volgende kraamke! Aah toch 2.5? ooh Wanne wacht effkes... kdenk dak ier wel aan 2 geraak...'
Ook hier waren we tijdens de loting van de poules, Algerije, Rusland en Zuid-korea! Niet slecht.
- Na enkele dagen hebben we het er wel gezien en beslissen we te vertrekken naar de volgende bestemming. We vragen achter de treinregeling: 'Wanneer kunnen we de trein hier nemen?' - 'Om 7u 's morgens..'- 'En wanneer nog?'- '...'
Dus, de volgende dag om 6 uur als de wekker afgaat: 'Tis zondag vandaag, zou dien trein wel rijde? Neje! pakt da we het morgen nog nekeer proberen.'
Tweede poging goeie poging en we vertrekken maandag richting Rufisque.Toffe ervaring zo een treinrit in Africa!
- Aangekomen in Rufisque met al onze bagage nemen we een 'taxi' richting auberge. We zijn er geraakt!
Een magnifieke verblijfplaats op stapafstand van de kustlijn. We hebben de indruk dat er wel wat volk (15-tal) aanwezig is in de aubergel. Later horen we dat dit alleen personeel is. Keuningen!!
We besluiten om een wandeling te maken en een plonske in de zee te nemen. Hier blijkt dat we dan toch niet helemaal 'den jackpot' gehit hadden. Er bevind zich een industriezone naast het strand. We besluiten dan ook om een 'taxi 7-place' naar een aangeraden strandje te nemen. ditmaal is het wel bingo!! Een verlaten strandje met enkele palmbomen roept onze naam.
- Na een dag de rust zelve gevonden te hebben, besluiten we om het strand af te wandelen richting auberge. Hier hitten we dan onze 2e jackpot. Een vriendelijke jongedame (Nafi) en heer van een beachhouse spreken ons aan en een goed gesprek vloeit eruit voort.
Blijkt dat de Beachhouse van een rijke Franse zakeman is en dat zij de vriendin is van deze Fransman.
Spontaan nodigt Nafi ons uit om derest van de tijd te verblijven bij haar Familie (weliswaar niet in de beachouse). We zijn in het begin een beetje voorzichtig, maar besluiten deze kans toch te grijpen
Deel 3 van onze vakantie gaan we bij een Familie logeren!
Na 10 dagen stevig rond te trekken hebben we (ik en Ben) een plaatsje gevonden
om tot rust te komen. Senegambia, een plaats in Gambia aan de kust dat wit ziet
van de touristen. we vonden wel dat we dit verdient hadden na de stevige trip
waar het overal zwart zag van het volk!
De route die we gevolgd hebben, kan je terugvinden op de map hieronder.
Enkele kernwoorden van deze trip:
- Cultuurshock
- Supersymphatieke mensen
- Int zak gezet worden (niet te grof maar bijna iedereen in de touristenstreek
waagt zijn poging)
- Zotte ervaringen
- Crazy natuur
- Omar, de gids die ons een tiental dagen begeleid
- Hans, de hollander die ons goed geholpen heeft met nuttige informatie; onder
andere hoe zuinig met geld om te gaan ( waarvoor dank, anders waren we al
bankroet)
- Veel te lekker eten (beter dan europees)
- Gambiaanse winter
Na het stevige begin hebben we ondertussen al wat uitgerust en wat stranddagen genomen. Morgen (woensdag)
vertrekken we normaal terug richting Dakar om te beginnen met een safari (hope
to see the big 5), vervolgens naar het roze meer verder te gaan om dan
richting de goree-eilanden te trekken.
Aangezien er wat problemen zijn om fotos online te krijgen, volgen deze later...
