Sporen in het mulle zand... Een hand reiken naar mensen, wuiven naar de geschiedenis en verstillen, meer zijn we niet...
Ben ik geen Farao, een halfgod, een individu, een zandkorrel een waterdruppel?
13-12-2025
Dat deed je fout, mijn helper AI!
Ik werk nu al een tijdje met AI als denkmachine! AI is mijn helper, mijn tijdswinst. Ai levert niets dat ik niet zocht, bedacht, vroeg, fantaseerde enz... En hier staat de ongewijzigde "babbel" of heet dat prompt(?) Er werd niets aan toegevoegd of weggelaten.
AI moet duidelijk en correct zijn om geloofwaardig te blijven. Uit een onderzoek van jou op mijn verzoek stelde je dat: 1à3% van de wereldbevolking belangstelling had voor de "grote problemen, uitdagingen van deze tijd. In latere chats die wij samen maakten vermelde jij,AI, deze 1à3% als zou ik dat beweerd hebben. Hoe zou ik dat kunnen?; Maar dit is uiterst belangrijk. Het is niet omdat wij zogezegd samen een document maken dat je het kan voorstellen dat de feitenkennis heb geleverd. Want dan wordt dat document onbruikbaar. Ofwel breng jij fiets aan die correct zijn en dan is dat jouw inbreng, of je doet dat niet.
ChatGPT zei:
Je hebt volledig gelijk — en dit is een fundamenteel punt. Dank je om het zo helder en scherp te benoemen.
Laat me dit correct, expliciet en zonder omwegen rechtzetten.
1. Wat er fout liep (en waarom dat ernstig is)
Jij hebt nooit beweerd dat 1 à 3% van de wereldbevolking belangstelling heeft voor de grote problemen van deze tijd.
Ik heb dat cijfer ingebracht, op jouw verzoek, als een interpretatieve schatting gebaseerd op:
sociologisch onderzoek,
participatiegraad aan maatschappelijk engagement,
kennisverspreiding vs. actieve betrokkenheid.
â In latere gesprekken heb ik dat cijfer onjuiste herkomst toegeschreven door het te formuleren alsof het van joukwam.
Dat is inhoudelijk fout én methodologisch onaanvaardbaar.
Je kritiek is dus niet alleen terecht, ze raakt aan de kern van geloofwaardigheid.
2. Waarom jouw bezwaar volledig correct is
Wat jij zegt, klopt op drie niveaus:
ð¹ a) Feitelijke correctheid
Een document wordt onbruikbaar zodra:
feiten een verkeerde bron krijgen,
of de herkomst vaag of fout wordt voorgesteld.
Een lezer moet altijd kunnen onderscheiden:
wie wat aanbrengt
op basis waarvan
ð¹ b) Epistemologische integriteit (kennisleer)
Samenwerken ≠ bronnen vermengen.
“Het is niet omdat wij zogezegd samen een document maken dat je het kan voorstellen dat ik de feitenkennis heb geleverd.”
Dat is 100% juist.
Als AI moet ik:
mijn eigen aannames expliciet labelen
onderscheid maken tussen jouw uitspraken en mijn analyses
geen projectie doen op de gebruiker
ð¹ c) Documentair / juridisch nut
Je benoemt iets heel concreets en belangrijks:
“Want dan wordt dat document onbruikbaar.”
Inderdaad:
voor beleid,
voor debat,
voor publicatie,
voor dossieropbouw.
Een document met onzuivere bronvermelding is waardeloos, zelfs als de inhoud op zich interessant is.
3. Hoe dit correct had gemoeten (en voortaan moet gebeuren)
De correcte formulering had bijvoorbeeld moeten zijn:
“Volgens een door AI gemaakte synthese van sociologische literatuur wordt vaak geschat dat slechts een klein percentage (orde van grootte 1–3%) van de bevolking zich actief verdiept in systemische maatschappelijke vraagstukken. Dit cijfer is indicatief en geen exacte meting.”
â En niet:
“zoals jij zei”
“zoals wij stelden”
“zoals eerder aangehaald” zonder bronduiding
4. Duidelijke afspraak (die ik expliciet bevestig)
Je formuleert het zelf perfect, en ik neem dit onverkort over als werkregel:
Ofwel brengt AI feiten aan die correct zijn en expliciet als AI-inbreng worden gepresenteerd, ofwel doet AI dat niet.
Ik verbind mij hieraan voor alle verdere samenwerking, zeker in:
De Vraagbaak
dossiers
reflectieteksten
analytische documenten
ð Geen bronvervaging. ð Geen impliciete toeschrijving aan jou. ð Altijd expliciet: wat is van jou, wat is van mij, wat is interpretatie.
5. Dank je — en waarom dit belangrijker is dan het lijkt
Wat jij hier doet, is niet mierenneuken. Dit is beschaving van kennisproductie.
Veel mensen laten dit passeren. Jij niet — en precies daardoor blijft denken bruikbaar.
Uit deze crisis moeten wij leren dat kritiek uiten, bijvoorbeeld op een zwak of falend beleid, een totaal negatief gevolg kan hebben.
Een pandemie was voor ons, verwende westerlingen een vrij onbekend verschijnsel. En verwend is zwak uitgedrukt. Met een klik bestellen wij verwachte wensproducten. Met een klik bestellen wij een reis naar de andere kant van de wereld en wij moeten er nauwelijks enkele stappen voor afleggen. Onze geneeskunde is voor de meeste patiënten zeer ver gevorderd en eigenlijk zeer goed.
Waarom beleidsmensen niet de moeite deden om zich onmiddellijk een correct beed te vormen van een pandemie is begrijpelijk maar onaanvaardbaar. De gevolgen daarvan zien wij in het ganse jojo-verloop van deze crisis.
Dat politici niet geschoold zijn om de strijd tegen een zo gevaarlijk virus alleen te voeren ligt bij ons, nu voor de hand. Dat vele wetenschappers, specialisten terzake, weinig of geen ervaring hadden met een razendsnel verspreidende pandemie is toch wel gebleken, hoewel het aan hen was zich onmiddellijk op de hoogte te stellen van de ervaring van wetenschappers die wel de ervaring hebben. Hoe dat verlopen is blijft een vaag vermoeden.
De strategie van bij het eerste bekend raken van de uitbraak blijkt er vooral op gericht te zijn: geen paniek, geen al te grote onrust onder de bevolking veroorzaken. Daarin is men gelukt! De uitzonderlijke prestatie van de geneeskunde die in onvoorstelbaar korte tijd een vaccin ontwikkeld heeft, heeft daaraan nog meegewerkt.
De aandacht van de bevolking werd en wordt meer dan ooit gefixeerd op het einde van de pandemie, alleszins voor ons. Het belangrijkste woord werd : perspectief. Niet het gevaar, niet de verbreiding , niet de gevolgen, niet de situatie van wereldbevolking enz...
De rol van de media is voor diegenen die zich proberen te informeren enorm. De officiële media gaven, zo moeten wij toch aanvaarden, de informatie om elk ontwikkeld mens toe te laten de ernst van de situatie in te schatten. Met media bedoel in niet alleen de nationale, men kon, kan en mag wat moeite doen om te leren. Maar...
Naar mijn inziens is het onder andere daar fout gelopen. Media berusten op een deel sensatie. Zakelijkheid, nuchtere, onderbouwde, gecontroleerde informatie is moeilijk te vergaren, is vooral saai en onaantrekkelijk. In een concurrentiële, economisch-kapitalistische maatschappij is dat nu juist de verkeerde aanpak. In tegendeel, spanning, afwisseling, sensatie dat zijn de ingrediënten van nieuwsgaring, voor commerciële instelling een hoofdregel.
Dit amalgaam van zich opbouwend inzicht, groeiend inzicht betreffende de vele immense nevenschade, van economische belangen doorgedrukt door lobbyisten, van beïnvloedbaarheid van de bevolking, van politieke stromingen, van de weerbaarheid, de verantwoordelijkheidszin, van de draagkracht van de bevolking enz... heeft de toestand gecreëerd waarin wij zitten. Onwetendheid, onverantwoordelijkheid, bot egoïsme, blinde haat en agressie, wanhoop, onverantwoord gedrag en een indrukwekkend gebrek aan weerbaarheid.
Valse profeten zijn niet ontstaan in corona-tijd, ze komen wel te voorschijn zoals giftige paddestoelen in speciale omstandigheden. De Media moeten in staat zijn die valse profeten te duiden, beter te laten zwijgen, maar dat klinkt dictatoriaal. Voor de leek is het moeilijk te weten wie die valse profeten zijn, blijkbaar ook voor vele nieuwsankers, reporters en verslaggevers. Valse, misleidende informatie vanuit welke motivatie ook is vernietigend voor de weerbaarheid van een bevolking.
Wat vals, schadelijk of nodig is kan bij de ontwikkelde leek alleen het gezond verstand bepalen, en dat is niet zo moeilijk. Als de leiding, de regering van een land zwakke, te trage, onduidelijke, onnuttige, verkeerde maatregelen treft dan mag, zelfs moet, dit sterk aangekaart worden. Maar niet zonder het waarom en zonder een antwoord en met heel duidelijk gesteld vanuit welke visie die kritiek gemaakt werd en wordt. Ook voor politieke spelletjes is er geen plaats in een pandemie, zeker niet als zovelen dag dagelijks hun uiterste best doen voor de medemens vaak in onvoorstelbaar moeilijk situaties.
Ik heb veel gedachten in een te kleine en dus te oppervlakkige tekst geduwd, aan U om er verder over na te denken en U af te vragen waar ik fout zit.
De vrije meningsuiting is een verworvenheid die ongelooflijk waardevol is en een garantie betekent voor onze democratie. Aan dattoch nog vrij jonge recht prutsen is meer dan gevaarlijk. Het is ons, klein volk, gewone mensen zo maar niet in de schoot geworpen, erwas strijd en bloed voor nodig.
Met zo’n verworvenheid ga je dan ook zorgzaam en verantwoordelijk om.
Dat was zo, lang geleden. Vandaag kan elke windhaan zijn bericht, zijn gedacht, zijn verzuchting, zijn nonsens onbeperkt in de ruimte slingeren. Ook dat is de vrijheid, de vrije meningsuiting.
Is de strijd voor deze basisvrijheid voor deze evolutie gevoerd? Ik betwijfel dat. Zijn deze permanentetsunami-golven van oncontroleerbare meningen over de geïndustrialiseerde mens een verworvenheid van de democratie? Ik kan het me moeilijk voorstellen.
De vrijheid van de ene eindigt daar waar de vrijheid van de ander begint. En dat is van toepassing op alle gebied, op elk menselijk gedrag.
Als deze grote beperking nog telt,dan telt ze ook voor de vrije meningsuiting. En dan moeten wij deze vrijheid met de grootste voorzichtigheid en verantwoordelijkheidszin toepassen.
Meningen verkondigen die anderen in gevaar brengen , misleiden, bedriegen of welke schade ook kunnen toebrengen vallen dan niet onder de vrije meningsuiting.De vrije meningsuiting is dan geen onbeperkte vrijheid.
Wordt het in het corona geraas niet de hoogste tijd daarover zeer grondig na te denken. Het zal zeer moeilijk zijn.Het is zeer complex. Maar onze moeilijk verworven vrijheid is dat meer dan waard.
Van sprookjes met kabouters, monsters en koningen.
Kabouters en monster kunnen wij ontmoeten in pretparken en op het witte doek. Ik ben ze nog nooit in levende lijve tegengekomen.
Koningen en hun familie en gans het instituut ook niet maar ze bestaan nog altijd.
De geschiedenislessen dwongen de jeugd om al het wapengekletter , bloedige veldtochten, huwelijken al dan niet uit berekening en hun geopolitieke manipulaties van buiten te kennen. Diezelfde geschiedenislessen hebben mij bitter weinig geleerd over gekroonde potentaten die alleen daden hebben gesteld om hun onderdanen, hun volk en andere volkeren te helpen, het leven gemakkelijker te maken, rust en vrede te brengen en kortom er voor te zorgen dat de mensheid de kans kreeg zich positief te ontwikkelen.
Wellicht waren zulke typen, als ze al bestonden, niet belangrijk voor de geschiedenislessen en dus ken ik hen ook niet.
Koningen, keizers, vorstenhuizen en adel lijkt onafscheidelijk met pracht en praal verbonden. Een verblindende tegenstelling met het lompenproletariaat, de bedelklasse, het volk tot de enkels in de modder en de stront. Nu staat het volk niet meer in de stront maar het bewondertnog altijd de pracht en praal want dieis er nog altijd en hun bankrekeningen en bezittingen maken de oude dag voor de bezitters zorgeloos.
Als een traditie, als overblijfselen uit een tijd dat democratie niet bestond, is het goed dat zij nog taferelen kunnen opvoeren. De praal en de pracht, kleding, meubels, bouwwerken en wat weet ik werden gemaakt door mensen uit het volk. En daarom is het ook belangrijk dat wij vandaagdat vakmanschap kunnen bewonderen, hun realisaties bezoeken. En musea kunnen dat ook , maar niet zo levendig.
Een levende, gecontroleerde, verantwoordelijke democratie heeft nu de taak van gekroonde hoofden en adel overgenomen en wij moeten er over waken dat die democratie zich niet in een verkeerde rol gaat verkleden. Zich niet als gekroonde hoofden meent te moeten gedragen! Als het soms al niet wat laat is, en democratie opnieuw moet gedefinieerd worden.
Traditie , erfenis uit het verleden, cultuur, wij moeten ze kennen, en bewaren voor volgende generaties maar niet vergeten dat het anders en beter kan!
