Omdat het eten gisterenavond wel ok was en de muggen hun strijdbijl nog niet hadden begraven hebben we deze ochtend ook in het restaurant ontbeten; spek, eieren, worstjes, pannekoeken, hash browns en toast. Genoeg dus om er weer effe tegen te kunnen. Dan zijn we naar Bryce Canyon gereden. Ik val in herhaling, maar dit was ook weer ongelooflijk mooi! Door erosie verdwijnt het zwakke gesteente en het sterke gesteente blijft staan en daardoor krijg je die torentjes (hoodoo’s). Het verandert ook steeds en door regen en ijs verdwijnt er elke 100 jaar 1 tot 4 voet en binnen 3 000 000 jaar zou het helemaal verdwenen zijn. Dan  zal het door erosie tot  aan een  rivier komen en wordt alles uiteindelijk meegespoeld. Na een wandeling, met serieuse hellingen, zijn we met de RV nog naar een aantal uitzichtpunten gereden waaronder Rainbow en Yovimpa Points. Hier stonden naaldbomen (Bristlecone pines) die tot 5000 jaar oud konden worden.

En ondertussen zitten we op onze camping, de voorlaatste trouwens L, in Dixie National Forest. Heel rustig in de natuur vlak aan een meer. We zijn daarnet een stuk rond het meer gewandeld, echt heel rustgevend. Kevin heeft de BBQ net aangestoken en ondertussen zijn we aan’t wachten op hertjes!! We hebben er vandaag weer een heel deel gezien.

...We hebben een vuurtje gehad!!

Deze morgen zijn we aan de North Rim enkele korte wandelingen gaan maken. Met de RV zijn we naar verschillende punten gereden en dan kon je van daaruit korte tochtjes maken tot uitzichtpunten. We hebben Cape Royal Trail, Cliff Spring Trail, Cape Final en tenslotte Roosevelt Point Trail gedaan. Klinkt allemaal misschien wat indrukwekkender dan het was, want ik denk dat het in totaal zo’n 10 km was. Wat vooral opvalt is dat deze kant van de Grand Canyon veel rustiger is, veel minder toeristisch. Alles is ook wat kleinschaliger (of hoe zeggen ze dat) opgevat, de voorzieningen zijn ook wat beperkter. Na de picknick zijn we doorgereden naar de camping in Hatch. Hier zitten we nu in onze RV, want bij het buitenkomen werden we meteen overvallen door een zwerm muggen. Da’s opvallend want tot nu toe hadden we daar weinig last van gehad. Onze steak-‘jes’ blijven we bewaren in onze frigobox, die zullen voor morgen zijn. En in plaats daarvan gaan we het plaatselijk restaurant eens uitproberen. Ik weet niet goed wat ik me daarbij moet voorstellen, want ’t is hier een redelijk verlaten streekje. (Waarschijnlijk door de muggen!!)

Deze ochtend hebben we het op’t gemak gedaan. Ontbijtje bij Denny’s, naar de supermarkt, postkantoor...En om 11.30 hadden we een tour met kleine trucjes naar Antylope canyon. De rit op zich was al plezant want die ging door allemaal mulle zand, heel hobbelig, tot we aankwamen en onze truck vast kwam te zitten. Ze hebben hem nadien met wat trekwerk en gemanouvreer los gekregen. De canyon was heel knap. Wij hadden de middagtour en doordat de zon dan loodrecht staat zag je allemaal lichtbundels binnen schijnen. Deze canyon is een plaats waar heel veel mooie foto’s worden gemaakt en ik heb dat ook geprobeerd, maar met mijn digitaal kodakje komen die kleuren toch niet altijd uit zoals ik het zou willen. Nadien zijn we nog even gaan kijken naar een uitzicht van de Colorado. Dat punt noemt ‘Horseshoe bend’. Mooi!!

Nu zijn we op weg naar de camping aan de North rim. We hebben net, heel even, onze eerste druppels regen gehad.

Ondertussen zijn we op onze bestemming aangekomen. Onderweg al heel veel herten gezien waaronder een moeder met twee jongen, echte bambikes met van die witte vlekken. Na’t eten (o.a. maïs op de BBQ, echt heel lekker!) hebben we nog net de zonsondergang kunnen zien. Die was heel mooi omdat er ook enkele wolken hingen die hele mooie kleuren kregen. Terwijl ik dit stukje aan’t afmaken ben, probeert Kevin een kampvuurtje te maken, maar of dat gaat lukken valt nog af te wachten, want het gaat niet echt zoals hij het wil...

Deze ochtend zijn we vertrokken naar Lake Powell, dit ligt binnen het park Glenn Canyon. Ook weer, heel mooi om te zien! We hebben effe moeten uitzoeken wat we gingen doen en uiteindelijk zijn we gaan vissen. (Want aan het water liggen had niet echt zin, want zodra Ruth hare bikini had aangetrokken, kroop de zon achter de wolken! Ge moet nie vragen!?!)

Het vissen begon met sardientjes aan de haak en op het fishing dock, maar daar haalden we niets boven. (Allé, ik denk dat we een half uur geprobeerd hebben.) En toen hebben we de tip van een voorbijganger toch maar opgevolg en hebben we het op een andere manier geprobeerd; aan de stijgers en met brood. En amai, die vissen kwamen nogal, echt grootte en veel! (Waarschijnlijk zou je ze ook met een schepnet kunnen vangen, want je zag ze zo aan het wateroppervlak zwemmen. ’t Was precies zoals op de kermis eendjes vangen, ma ik weet niet of ik dit er van Kevin bij mag schrijven, want dan komt het niet zo spectaculair over J.)

Kevin heeft er vier boven gehaald; 1 katvis en 3 karpers. En er zijn er vier met onze haak gaan lopen (zwemmen eigenlijk he!), want die had ik er blijkbaar fout aangeknoopt. Da vind ik wel erg, want nu zwemmen er vier vissen met een ongewilde piercing rond!

Voor degene die het zich niet meer herinneren: we zetten ook altijd een aantal nieuwe foto’s op http://users.telenet.be/vs2008

Aankomst op de camping in Grand Canyon (South Rim)...

We hadden onze camper nog maar net geplaatst en waren ons aan’t installeren toen er vlak aan onze campingplaats een geweldg groot ‘hert’ stond. (Dit was geen hert want het was veeeeel groter, maar toen wisten we nog niet of het een mule deer was of een elk. Nadien hebben we van een ranger gehoord dat het een elk was, want die hebben achteraan een lichtere vlek. Echt heel groot zalle dat beest!! Twee dagen ervoor hadden we ook zo’n mannetje en vier vrouwtjes gezien op weg naar het vertrekpunt voor de wandeltocht naar Supai.) Die avond hebben we gewoon rustig onze rugzak gemaakt, want om 3.45 was het al weer tijd om op te staan. De South Kaibab trail , die we hebben gevolg om naar beneden te gaan was 11 km lang, 11 km constant dalen, maar je werd beloond met prachtige uitzichten. Echt heel mooi, de zon met al die kleuren op de rotsen! Ik vond het toch niet erg dat we eindelijk beneden kwamen aan de Colorado. De rivier zag er nu bruin uit doordat er regen was gevallen en ze modder meespoelde. Anders was ze blijkbaar heel helder. De Bright Angel creek, waarlangs onze campingplaats lag, was daarentegen helemaal helder. En maar goed dat die er was om je te verfrissen, want toen we aankwamen beneden, rond 10.30, was het 44 graden. We hebben het daar die namiddag heel rustig gedaan; beetje liggen, beetje verfrissen in het water en naar verhalen van een ranger geluisterd. Dat was heel interessant. Normaal was er een vast programma, een ranger die over de geschiedenis kwam vertellen, maar om één of andere reden kon dat niet doorgaan en heeft een andere persoon gewoon op vragen van de bezoekers geantwoord. Een gepassioneerde vrouw, en daarom was het zo boeiend om naar haar te luisteren. s’Avonds opnieuw ons ‘poedereten’ wat weer verassend goed smaakte en dan slapen. 3.30 Triiinnnggg...wekker! Tent opruimen en beginnen aan onze tocht naar boven... Via Bright Angel trail (15 km) zijn we naar boven gekomen, en zoals vaak gezegd, de laatste loodjes wegen het zwaarst!! Uiteindelijk was het goed te doen hoor, ik had het mij eerlijk gezegd erger voorgesteld, maar als je er zo bijna bent en dan komt er nog ne bocht en nog ne bocht, dan ben je uiteindelijk toch heeeel blij dat je boven bent. Onderweg hebben we een kleine, maar mooie, slang gezien. Zwart met wit. En we hebben, wel van ver, een condor zien vliegen. Een vogel met een spanwijdte van 3m. We zijn boven gekomen rond half 12, maar die dag hebben we niet zo veel meer gepresteerd, want mijn kuit-‘jes’ hebben het wel geweten!! We zijn boven nog naar enkele uitzichtpunten gaan kijken en ’s avonds hebben we het ons lekker gemakkelijk gemaakt en zijn we bij ‘Wendy’s’ (=hamburger met frit) gaan eten. De Grand Canyon, echt heel knap! Ik had wel verwacht dat het mooi ging zijn, maar’t waren echt uitzichten waar je naar kon blijven kijken. En het wandelen vond ik ook heel fijn; op’t moment zelf wel wat afzien, maar daarna kunnen kijken en zeggen: ‘Amai, we hebben heel dat stuk gewandeld!’ Binnen twee dagen zijn we aan de North Rim. Ik kijk er al naar uit!

Amaaaai, weer ne hele hoop mooie dingen gezien en gedaan!!

Maar ik zal beginnen waar we gebleven waren. Toen we aankwamen op de camping in El Centro was ’t daar zo’n 40 graden, eigenlijk nog een ‘frisse” dag, want het kon zo’n 52 graden worden. In de laatste 4 jaar had het daar 2 keer geregend (zo’n 10 minuten). Het zwembad was ook niet meteen aan vefrissing, hoe warm het nu was weet ik niet, maar soms werd dat water ook zo’n 38 graden. De dag nadien (dan zijn we ondertussen 15 juli) hadden we een lange rit voor de boeg. We zijn ondertussen wel heel mooie uitzichten gepasseerd, zoals het stuk zandwoestijn. Ik heb onderweg ook pogingen ondernomen om ne mooie foto te trekken van de vrachtwagens hier, want die zijn zoveel mooier als bij ons. We hebben ook gepicknickt, vlak langs de weg omdat je kilometers en kilometers aan een stuk gewoon niets tegenkomt. Een via de historische ‘route 66’ zijn we uiteindelijk aanbeland in Peach Springs. Een voorbeeld van een ooit drukbezocht dorpje langs deze weg, maar nu verlaten sinds er een andere autostrade is aangelegd. Ook de camping die we daar hadden, zag er redelijk verlaten uit. We mochten zelf gewoon een plekje kiezen. (Ik denk dat er nog twee andere RV’s stonden op heel de camping.) Nadat we ons geïnstalleerd hadden, was het tijd om onze rugzakken klaar te maken voor onze wandeltocht (en overnachting) naar Supai bij de Havasu falls. Eten, slapen en dan de wekker om 04.15... We hebben nog ei, champignonnen en worst gebakken zodat we er zeker effe tegenkonden. Om 7 uur zijn we (met mijn voeten helemaal ingepakt met compeed) beginnen wandelen. Echt heel knap de weg naar beneden. Er kwamen ook geregeld paarden voorbij met inwoners van het dorp, want de enige manier om daar te raken of er terug uit te raken is te voet, met een paard of met de helikopter. Het wandelden ging goed en de rugzak dragen was ook niet echt een probleem. En dan plots een pijltje met ‘village’. Echt midden in de natuur een klein indianendorp. Onze camping was nog een stuk verder door langs het water. Deze keer is het gelukt om onze tent zonder hulp van de buren op te zetten (wat vorig jaar in Italië niet het geval was J). Daarna zijn we gaan zwemmen aan de waterval, echt een super mooie waterval!! Het water heeft daar een hele speciale kleur van blauw, lijkt wat op turquoise. Toevallig sprak iemand die daar al verschillende jaren op vakantie kwam ons aan en vroeg of we niet eens achter de waterval wilden gaan. Voor mij toch weer een grens verlegd, want ik vond dat best wel spannend. Die man is ons dan voor gegaan; langs opzij via de rotsen tot achter de waterval en dan er onderdoor terugduiken. Wauw!! Blij dat ik meegegaan was!

Ons avondmaal bestond deze keer niet uit ne vettige hamburger, maar uit een zakje poeder! Maar met het water dat je erbij moest gieten, smaakte dat best wel. Zelfs het dessert; ijscrème uit een zakje. Na een nachtje in de tent, zijn we opnieuw vroeg opgestaan om nog naar een andere waterval te wandelen (Mooney fall). De tocht op zich was al de moeite; via grotjes, laddertjes en  kettingen in de muur om je aan vast te houden moest je over de rotsen klimmen.

Daarna was het hoog tijd om ons richting het dorp te begeven, want we wilden met de helikopter terug naar boven. (Blijkbaar was dat even duur als met de paarden en om met de paarden te gaan moest je enige rijervaring hebben, dus dat was geen optie.) Helaas waren er véééééle wachtenden en stonden we als laatste van de bezoekers op de lijst. De bewonders van het dorp kregen voorang op ons, en dat maakte dat we pas om kwart na 1 konden vertrekken.
Maar amai, hoe mooi ook weeral! Vliegen over de canyon, en ik zat vooraan naast de piloot!! En Kevin blijft maar beweren dat ‘m nie jaloers is ...J

Nu zijn we op weg naar de Grand Canyon waar  we morgen ook weer zo’n wandeltocht gaan maken. Alleen zullen nu wel op eigen kracht terug boven moeten raken...

Gisteren zijn we een dagje naar Sea World geweest. Buiten mijn verwachtingen hebben we daar echt wel ne ganse dag nodig gehad om alles te zien. De show met orka ‘Shamu’ was wel het indrukwekkendst, maar de rest was ook allemaal de moeite; zeeleeuwen en dolfijnen eten geven, allerlei shows, helemaal nat worden in enkele attracties,...Van Kevin moest ik erbij vermelden dat hij ’s middags een gezonde (met veel mayonaise en aardappelsla!) sandwich had gegeten en dat ik gekozen had voor fajita. (Volgens mij was hij gewoon jaloers omdat dat van mij er veel lekkerder uitzag!). Nu we het toch weer over eten hebben; ’s avonds ne ‘large’ pizza besteld, hmm...lekker (en vettig)! Op onze ‘seniorencamping’ (wel goed bedoeld want het was er heel gemoedelijk en proper) hebben we ’s avond nog gezwommen (water had een perfecte temperatuur) en in de spazone (=groot en HEET bubbelbad) gezeten.

We zien het ons later, als we op pensioen zijn, al doen. Zo in de winter op een camping in San Diego...

Vandaag zijn we gaan snorkelen in La Jolla. Dat was met een groep van 10 mensen met een gids erbij. Toen we het water in gingen zagen we al meteen een hele hoop vissen. Er is echt wel veel leven daar onder water, maar het is dan ook een beschermd stukje waar er niets mag gevangen worden of meegenomen worden uit het water. Verderop op ongeveer 15m zaten zeeleeuwen te rusten op een rots, maar helaas kwamen ze niet in het water. De gids vertelde dat je ze soms echt vlak bij je zag zwemmen. Kevin heeft ook een ‘leopardshark’ gezien van ongeveer anderhalve meter lang, ik heb een kleintje gezien. Het was wel een ZEER verfrissend tochtje, want ondanks de wetsuits die we aanhadden, had ik het na anderhalf uur dobberen op het water toch wel heel koud gekregen.

Ondertusssen zijn we weer aan het rijden. Nu gaan we richting El Centro, dat warme plekje waar Kevin het over had. Naar ’t schijnt had het daar gisteren geregend, dus ik ben eens benieuwd of ’t daar echt wel zo warm is?!?

De volgende dagen gaan we weer meer de natuur in (hiken aan de Grand Canyon) dus waarschijnlijk gaat er dan enkele dagen niets verschijnen. Ik ben eens benieuwd hoe dat gaat gaan...

Ah, nog iets wat ik van Kevin moest vermelden: hij is al twee keer vergeleken met David Beckham...WAAAuuuw!! (door een meisje van 11 en een lifeguard) Wie weet met wie ze mij al vergeleken hebben, maar dat durven ze waarschijnlijk gewoon niet zeggen J...hihi

Gisteren zij we naar het waterpretpark ‘Huricane harbor’ geweest (met onze huurauto omdat we die ’s avonds nodig hadden om naar LA te gaan). Het pretpark was heel fijn geweest; heel veel lange en steile glijbanen, banden om in rond te drijven,...De ‘engste’ glijbaan heb ik niet gedaan, Kevin wel, een open lange glijbaan waarbij je precies recht naar beneden valt. Het spannendste (bij die steile glijbanen) is het moment dat je aan het aanschuiven bent, want de rit zelf is zo voorbij. En wat hebben we daar gegeten? Rara? Precies, weer hamburgers!!

(Wendy, ik denk da’k toch dicht in de buurt zal komen J.) Als ik terug ben, zal ik mijn fitnessabonnement optimaal mogen gebruiken, vrees ik. Want ’s avonds ben ik weer in de val van het fastfoodeten gelopen. Ik dacht deze keer wel echt dat ik iets gezond had gekozen want op het prentje stonden mijn scampi’s afgebeeld met groentjes en rijst. Niet dus, dat moest ge erbij bestellen. Resultaat: scampi’s met frieten en gefrituurde ajuinringen!!

Dan zijn we doorgereden naar Santa Monica pier. Een drukbezochte pier met een minipretparkje erop. Ik heb mijn kans gewaagd met ringen gooien, maar helaas, ik ben niet kunnen terugkeren met een groot knuffelbeest.

Deze ochtend zijn we (nog steeds met onze gehuurde auto omdat het anders te moeilijk rijden was in de stad) naar Hollywood gereden. Op zich stelde dat niet zo veel voor; sterren op de grond en een paar ‘fake-acteurs’ die een beroemdheid nabootsen om mee op de foto te gaan staan. Ma ja, ge moet dat ‘ns gezien hebben he!

Wat een zonnige dag aan het strand beloofde te worden...

Aan het strand zijn we geweest , maar zonnig?? Toen we arriveerde in Malibu was het helemaal overtrokken. We hebben dan de tijd maar wat gerokken met naar de winkels te gaan: spullen (extra large ribbekes) voor het avondeten en een FRISBEE!! Iets wat ik mezelf daarna enorm beklaagd heb. (Allé, da’s eigenlijk wel wat overdreven, want ’t was uiteindelijk wel plezant.) Dan zijn we naar het strand geweest, en wonder boven wonder klaarde het net dan een beetje op. Een uurke zon hebben we gehad denk ik. (Toch zijn we er allebei in geslaagd om ons hier en daar te laten verbranden.) En dan was er natuurlijk de frisbee nog...geen 5 minuten rust!! En heel toevallig is die frisbee op het einde van de dag in de zee verdwenen...Nee, nee, dat was echt per ongeluk, ma Kevin kan dan ook niet zo goed gooien he J, ’t had zeker niks te maken met mijn vangkunsten.

Omdat we gisteren een langer stuk gereden hebben, hadden we vandaag wat tijd om aan het strand door te brengen. Maar helaas was het weer vandaag niet onze beste vriend. Voormiddag zijn we naar Pismo Beach gereden. Zolang we in het binnenland reden was het stralende zon, maar aan de kusstrook hing een dik pak mist.  Blijkbaar iets typisch voor de Californische zomers. (’s Morgens mist en naarmate het middag wordt, brandt de zon hierdoor. Maar blijkbaar niet altijd!!) We hebben daar even naar de surfers gekeken en dan zijn we op goed geluk doorgereden naar El Capitan, waar trouwens onze campingplaats is. Ik denk dat we 10 minuten op het strand lagen en toen is de mist, die ons blijkbaar achtervolgde, weer opgedoken. Een schoon kleurke heb ik dus niet kunnen pakken vandaag. Hopelijk morgen beter want dan gaan we naar Malibu.

Vandaag hebben we wel dolfijnen zien zwemmen  (of toch het bovenste van hun vin) vlak voor de kust en veel pelikanen zien vliegen. Daar probeer ik nog altijd ne schone foto van te trekken, maar dat is tot nu toe nog altijd niet gelukt. Kevin zegt dat ik veel te traag ben, ma dat hij het dan zelf maar is probeert!! Nie?

Door de bosbranden hebben we vandaag een lange dag in de auto gehad. In plaats van de mooie kustweg (Pacific Coast Highway) te kunnen volgen hebben we moeten omrijden langs de autostrade. We zijn vertrokken vanuit San Francisco en zijn zo naar Montery Bay gereden waar we de 17mile route gedaan hebben met de camper. Chique huizen, knappe golftereinen en een hele mooie kustlijn met zeeleeuwen. Dan zijn we verder zuidwaarts gereden tot Piedras Blancas waar een hele hoop zeeolifanten lagen te rusten op het strand. Grote logge beesten van wel 2, 5 ton, maar wel leuk om bezig te zien. De dag, die we begonnen zijn met een ontbijt in de Mac Donalds, hebben we afgesloten met een grote hamburger bij Burger King (ons mama moest het weten J).

San Francisco...

Gisteren zijn we aangekomen in een buitenwijkje van San Francisco. Daar hebben we meteen een shuttlebus genomen die ons heeft afgezet aan het baseballstadion van de Giants. We hebben ons dan maar meteen ontpopt tot ware fans met allebei een trui van deze ploeg. Dit had, in mijn geval toch, meer te maken met het zonnige maar zeer winderige weer, dan met de steun voor deze ploeg. Want, jammer maar helaas, ze waren verloren met 2-5 tegen de Dodgers. Zo’n wedstrijd meemaken was wel echt de moeite waard. Heel de sfeer errond is geweldig; het ene fastfoodkraampje tegen het ander, drank, T-shirts, sweaters, en dan van die mannetjes (zoals op tv) die in de tribune nog vanalles verkopen. Ook in het gedeelte van de sfeer hebben we ons dan maar laten meeslepen; hotdogs, nachos, cola, bier,... Wat ook opviel is dat de supporters van de beide ploegen gewoon door elkaar zaten, een heel ontspannen sfeer hing daar. Echt fijn!

’s Avonds hadden we een rondleiding op Alctraz. Met de ferry zijn we naar het eiland gevaren. Daar heeft een gids eerst een beetje verteld en nadien hebben we met hoofdtelefoons (in het Nederlands = Hollands!!, net echt, vraag maar aan Kevin J) een audiotour gedaan langs de cellen. We konden daar nog langer blijven, maar we hebben de eerste ferry teruggenomen, want ons kaarsje was letterlijk ‘uitgeblazen’.

Voor we terug gingen met de shuttle hebben we vluchtig nog een glimp opgevangen van Chinatown.

Vandaag hebben we onze weg zelf (vooral Kevin zal ik maar zeggen) met het openbaar vervoer tot in het centrum gevonden. Kevin en ik samen winkelen is geen goede combinatie, dus in de winkelstraten zijn we niet lang geweest L, maar in Las Vegas ga ik die schade proberen in te halen. Met een authentieke ‘cablecar’ zijn we naar Lombardstreet gereden. Van daaruit zijn we met een gehuurde fiets de Golden Gate Bridge overgereden (en weer terug natuurlijk) en dan zijn we naar Fishersmans warf gewandeld. Daar hebben we allebei een hele krab gegeten, hmm...! Tot slot naar pier 39, maar helaas waren er maar twee zeehonden die van het zonnetje lagen te genieten. Het grote deel trekt tijdens de zomermaanden blijkbaar meer naar het noorden om te ‘paren en te baren’.

Ons bezoek aan San Fransisco zit er ook al op. Voor de volgende dagen hebben de bosbranden wel wat roet in het eten gegooid. De weg langs de kust die we willen afleggen is afgesloten, net zoals onze volgende camping. Maar geen vrees, super-Kevin zit hier langs mij al nieuwe plannen te smeden, dus dat komt, hoop ik, wel in orde. Toedeloe...!!

Vandaag stond een bezoek aan Yosemite National Park op het programma. Op de weg naar ginder hadden we weer het geluk een zwarte beer (met bruine vacht!!) te zien. Dit park is ook heel mooi, maar helaas, door de drukte kon je niet echt genieten van de rust van de natuur. We hebben daar één grote wandeling gedaan (ongeveer 10 km) en naarmate we hoger gingen werd het wel een beetje rustiger. Op 5km zijn we 1000m gestegen, dus onze fitness voor vandaag hebben we wel gehad. Deze wandeling bracht ons naar Vernal en Nevada falls. Heel mooi! Nadien zijn we weer op weg gegaan naar onze volgende camping om morgen verder te rijden naar San Francisco.Als alles goed gaat hebben we de volgende twee dagen ook internet dus ga je nog iets van ons horen.

De raftingtrip!!

Met een bang hartje, allé ik toch, vertrokken we naar het meetingpoint voor het vertrek. Waterdichte zakken ingeladen en dan de bus op, die ons via een heel smal smal pad naar beneden bracht. Deze rit alleen al was op zich een avontuur, maar de buschauffeur wist de spanning te breken met hier en daar een mopje tussendoor. Voor het vertrek werden we al meteen gewaarschuwd voor al de mogelijke gevaren (niet meteen de manier om mij meer op mijn gemak te voelen), maar er was geen weg terug. Hop, die boot in!

En wat een geluk dat we dat gedaan hebben...echt, ’t is ongelooflijk fijn geweest! Dit wordt iets om nooit te vergeten! Het raften op zich was heel plezant. Telkens die spanning voelen voordat je aan een stuk met wit water begint en dan nadien een euforisch gevoel dat je er weer door bent geraakt (zonder uit de boot te vallen!!). Niet alleen het raften was heel plezant, maar ook al de rest bij deze tweedaagse tocht. De gidsen zorgden telkens voor een picknickplaats en bereiden dan ter plekke een super maaltijd klaar met allemaal vers fruit en groenten enz. Ook de overnachting was een unieke ervaring. Op de plaats waar we daarvoor nog net twee (heel kleine) slangen hadden gezien, hebben we daarna onder de open hemel geslapen. Duizende sterren boven ons hoofd, echt super mooi. Buiten het feit dat Kevin stukken beter heeft geslapen dan mij omdat ik toch waakzaam ben geweest voor verdachte geluiden tijdens de nacht, heb ik er toch echt van genoten. De plaats waar ons ‘kamp’ werd gebouwd was ook heel mooi, allemaal kleine watervalletjes en plekjes om te zwemmen. En alles heel natuurlijk, niets deed vermoeden dat hier soms mensen overnachten. Toilet nummer 1 moest in het water gebeuren en toilet nummer 2 was op een ‘pot’ die nadien terug werd meegenomen zodat er geen sporen achterbleven.

Dit waren echt twee super dagen en als we ooit de kans hebben gaan we zeker iets gelijkaardigs proberen.

Terug op onze campingplaats aangekomen, hebben we de 4th of July, zoals het hoort, afgesloten met een groot vuurwerk dat we vanaf ons plekje perfect konden zien en hotdogs op de bbq.

Gisteren is onze dag voornamelijk gevuld geweest met rijden. Van Barstow tot onze camping in Sequoia National Park. Een mooie camping, tussen de bomen en langs een riviertje  met bij iedere campingplaats een bearbox om al ons eten in op te bergen. Bij aankomst werden we meteen gewaarschuwd voor de talrijke berenpopulatie in het gebied, maar een geruststelling, de laatste 7 dagen waren er geen incidenten met beren geweest!! We zijn daar meteen begonnen aan een wandeltocht naar de Tokopah falls. Na enkele passen hadden we meteen het geluk een hert te zien, waarvan we er nadien nog meerdere hebben gezien, dus het was net iets minder spectaculair dan dat we op dat moment dachten. Het was een heel mooie wandeling door de bossen tot bij de indrukwekkende waterval. Daarboven hebben we ook de eerste marmot die we tegenkwamen in actie gezien. Achtervolgd door muggen zijn we in een sneltempo terug naar beneden gegaan om daarna vroeg in ons bedje te kruipen.

Vandaag stond er ons ook weer een drukke dag te wachten dus zijn we weer om 6 uur opgestaan. En wat een geluk!! Vlak bij de camping, aan de toiletten, was er een beer met haar jong aan het rondsnuffelen. Waarschijnlijk zijn die tijdens de nacht op de camping op zoek gegaan naar restjes eten. En daar is het niet bij gebleven want tijdens onze wandeltocht naar de General Sherman tree (de grootste boom in volume van de wereld) hebben we opnieuw een moeder beer met twee kleine welpjes kunnen zien! Echt chique!! Daarna zijn we ook nog op Morro Rock gewandeld. Prachtig uitzicht! En rond enkele ‘meadows’, op zoek naar meer beren, maar die hebben we helaas niet gezien. Maar die mooie bossen met reusachtige sequoia’s waren natuurlijk ook heel knap om te zien. Wauw...

Ondertussen zijn we weer aan’t rijden, richting Groveland. Waardat morgen, op een uurtje rijden ervandaan, onze raftingtocht zal beginnen. ’t Zal zeker de moeite zijn, maar ik begin toch al wel wat (=heel veel) zenuwen te krijgen. Gelukkig heb ik ne echte held langs mij zitten, die als er morgen iets moest misgaan mij zeker te hulp komt gesneld J. Nee, nee, ik ben echt onder de indruk van de kalmte waarmee hij vandaag de beren heeft benaderd.

29 Juni is het eindelijk zover!  Dan zullen we voor een dikke vier weken in het zuidwesten van de VS zijn.  We zullen een rondreis maken per mobilhome.  Met deze blog gaan we regelmatig proberen om jullie op de hoogte te houden van onze avonturen.  En vergeet zeker niet om hierop te reageren, dan hebben we ook wat leesmateriaal.

Hier volgt al een korte beschrijving van de route die we zullen volgen. En vanaf 29 juni zullen we er regelmatig een artikeltje bij zetten.

Dag 1 / 29 juni 2008

Brussel – Washington D.C – Las Vegas (aankomst ± 19:30)

Dag 2 / 30 juni 2008

Ophalen mobilhome bij Cruise America en vertrekken richting Yermo.

Vlakbij Yermo vind je Calico ghost town.

Dag 3 / 1 juli 2008

Verder rijden naar Sequoia & Kings National Park waar je de reusachtige sequoia’s vindt. (www.nps.gov/seki)

Dag 4 / 2 juli 2008

Voormiddag nog wat rondkijken in Sequoia NP en namiddag doorrijden naar Blue Oaks campground.

Dag 5 / 3 juli 2008

Om 9am afspraak in Groveland om de tweedaagse rafting tour op de Toulumne rivier te starten. (www.sierramac.com)

Dag 6 / 4 juli 2008

Rafting op de Toulumne rivier.
’s Avonds 4th of July fireworks op de camping.          

Dag 7 / 5 juli 2008

Bezoek aan Yosemite National Park. (www.nps.gov/yose)

Dag 8 / 6 juli 2008

Doorrijden naar San Francisco.  ’s Avonds een bezoek aan Alcatraz.

Dag 9 / 7 juli 2008
San Francisco

Dag 10 / 8 juli 2008

Voormiddag nog eventueel bezoek aan San Francisco en rond de middag verder rijden naar het zuiden langs de kust (Highway 1) met oa stops in Monterey, Pacific Grove en Pfeiffer beach (afhankelijk van de tijd)

Dag 11 / 9 juli 2008

Verder naar het zuiden via Highway 1 langs oa San Simeon (Hearst castle, zullen we echter niet bezoeken) en Pismo Beach.

Dag 12 / 10 juli 2008

Nog verder naar het zuiden tot in Malibu en daar de rest van de dag aan het strand doorbrengen.

Dag 13 / 11 juli 2008

Afhankelijk van het weer zullen we hier ofwel Universal Studio’s ofwel Six flags hurricane harbour bezoeken.

Dag 14 / 12 juli 2008

Blitzbezoek aan LA (Hollywood, Beverly Hills,...) om daarna verder te rijden naar San Diego.

Dag 15 / 13 juli 2008

Sea world.

Dag 16 / 14 juli 2008

Bezoek aan San Diego en in de late middag verder door rijden naar El Centro.  Deze plaats is speciaal voor Ruth geboekt omdat ze het zo graag warm heeft!  Rond midden juni is het daar gemiddeld zo’n 44 graden in de schaduw!!

Dag 17 / 15 juli 2008

Lange rit van El centro naar Peach Springs.  Dit is een dorpje aan route 66 dat gebruikt werd als idee voor het dorpje van de film Cars.

Dag 18 / 16 juli 2008

Wandeling naar het dorpje Supai (http://www.havasupaitribe.com).  Dit dorpje ligt in de buurt van de Grand Canyon en is enkel bereikbaar via helikopter of te voet.  Het is een wandeling van ongeveer 15 km.  Hier bevinden zich ook de Havasu Falls (kijk maar eens op google).

Dag 19 / 17 juli 2008

Wandeling terug omhoog (of eventueel per ezel/paard) om daarna verder te rijden naar Grand Canyon Village (http://www.nps.gov/grca).

Dag 20 / 18 juli 2008

Hier gaan we ook weer met de rugzak/tent naar beneden.  De tocht naar beneden gaat via het South Kaibab trail en is ongeveer 11km lang.  Er wordt wel aangeraden om niet tussen 10am en 3pm te wandelen omwille van de extreme hitte.

Dag 21 / 19 juli 2008

Via het Bright Angel trail trachten we terug boven te geraken (ongeveer een 15 km).

Dag 22 / 20 juli 2008

Rit naar lake Powell met korte stop aan horseshoe bend.

Dag 23 / 21 juli 2008

Bezoek aan Antelope Canyon (http://www.antelopecanyon.com). Verder rijden naar de north rim van de Grand Canyon.

Dag 24 / 22 juli 2008

Verkennen van de north rim en daarna verder rijden in de richting van Bryce Canyon (http://www.nps.gov/brca).

Dag 25 / 23 juli 2008

Bryce Canyon

Dag 26 / 24 juli 2008

Rit naar Zion National Park (http://www.nps.gov/zion).

Dag 27 / 25 juli 2008

Zion NP.

Dag 28 / 26 juli 2008

Terugkeren naar Las vegas waar we dan nog 4 nachten verblijven in het MGM Grand hotel
waar we onze gespendeerde dollars zullen proberen terug te verdienen.

We zullen terug in Brussel zijn op 31 juli rond 7u30 am.