We arrived safe and sound. De vlucht was wel een beetje hel en de jet-lag heel aanwezig, but we survived! Bruno was in het begin van de vlucht helemaal excited over ons eigen individuele teeveetje, en had al een hele planning gemaakt van wat hij wanneer ging kijken, maar uiteindelijk was hij de enige op heel de vlucht waarvan het teeveetje kapot was (no beer and no teevee make bruno go crazy). Wiene en Bruno hebben dan ook de hele tijd van plaats gewisseld, zodat we beide happy konden blijven. Bruno overleefde de 24-uur lange vlucht ook zonder sigaretten dankzij nicorette, his new best friend.
Toen we aankwamen, besloten we dat het het beste was om zo lang mogelijk wakker te blijven om zo de jet-lag tegen te gaan, maar toen kwamen we in onze kamer, zagen we ons bed en zei bruno nog 'we gaan zo hard in slaap vallen' en destiny fulfilled itself. Om halfdrie Australische tijd waren we dan ook weer klaarwakker. Een babbeltje later vielen we toch weer in slaap om een paar uurtjes later weer klaarwakker in bed te liggen. We besloten dan ook op te staan op de respectabele tijd van half 7. Maar door een klein rekenfoutje onzentwege bleek het eigenlijk half 6 te zijn. Het was dan ook nog pikkedonker en verlaten buiten, waardoor Bruno en Wiene sydney helemaal alleen met z'n tweetjes hebben kunnen verkennen. De mooie zonsopgang was het allemaal wel waard.
Tegen 11 uur hadden we door dat het eigenlijk 10 uur was en zijn we maar weer richting hotel gegaan om ons uurtje slaap in te halen.
Straks gaan we autoshoppen en sydney verder verkennen met de duizenden andere nu-wel-wakkere packers.
