Voor de toekomst van onze kinderen, onze veiligheid en onze kristelijke waarden.
18-04-2007
Laurette stap op !!!
Een nieuw wetsontwerp van Laurette Onkelinx (PS) dat het mogelijk moet maken om onwaardige burgers na een veroordeling wegens racisme te beroven van hun politieke rechten, geraakt niet meer vóór 10 juni door het parlement. De Kamercommissie Justitie heeft de behandeling van het wetsontwerp geschorst.
Met het ontwerp wou de Parti Socialiste de kroon plaatsen op haar jarenlange kruistocht tegen de Vlaamse onafhankelijkheidspartij Vlaams Belang. Na de eerdere wetswijzigingen die de weg vrij maakten voor de veroordeling van het Vlaams Blok, en na de aangepaste wet op de partijfinanciering die het moet mogelijk maken de overheidsdotaties van de partij te schrappen, was de derde fase een rechtstreekse aanval op de kopstukken van de partij. Een veroordeling wegens racisme zou dan volstaan om Frank Vanhecke, Gerolf Annemans en Filip Dewinter onverkiesbaar te verklaren en het Vlaams Belang te onthoofden. Hoe simpel zon veroordeling is, werd intussen in Gent al bewezen met de veroordeling van het Vlaams Blok, een juridische schertsvertoning.
Maar dat was buiten het Vlaams Belang gerekend. Gerolf Annemans had in de pers al laten weten dat hij in de Kamer al zijn duivels zou ontbinden tegen de nieuwe, laffe aanval van de PS. En zo geschiedde, tot grote woede van madam Onkelinx, de Truus Flater van Justitie. Bij de bespreking van het eerste artikel, trad Jan Mortelmans in de arena en die kraakte het ontwerp af in een tussenkomst van maar liefst zes uur En het ontwerp telt 39 artikels. De meerderheid besefte dat ze deze slag niet kon winnen en vraagt nu advies aan de Raad van State over een technisch foutje dat in de wet-Onkelinx zou geslopen zijn
De vuile oorlog tegen het Vlaams Belang is daarmee natuurlijk nog niet beslecht, maar de eerste veldslag hebben we alvast gewonnen. En de tweede veldslag heeft plaats op 10 juni. Dan is het aan de Vlaamse kiezer om een oordeel te vellen en te zeggen wat hij/zij denkt over die voortdurende politieke aanslagen tegen vrije meningsuiting, democratie en Vlaams Belang.
De tijdbom tikt.
Vlaams Belang op oorlogspad tegen Onkelinx, kopt Het Laatste Nieuws vandaag. De titel is wat misleidend, want het is niét het Vlaams Belang maar Laurette Onkelinx die de oorlog heeft verklaard. Maar goed, de krant brengt het nieuws tenminste. Waarover gaat het? Onkelinx wil nog snel een nieuwe wet door het parlement drukken die ervoor moet zorgen dat zogenaamde onwaardige burgers niet meer kunnen kiezen of verkozen worden. Wat zijn onwaardige burgers? Tijdens de repressie na WOII noemde men dat incivieken, vandaag noemt men het racisten Een simpele veroordeling na een showproces volstaat dan om de kopstukken van de partij politiek te liquideren
Gerolf Annemans - Vlaams Belang-fractieleider in de Kamer kondigt keihard verzet aan tegen de wet-Onkelinx. We staan met 18 Kamerleden klaar om in alle fasen obstructie te voeren. We zullen filibusteren in commissie, in algemene vergadering, bij de algemene bespreking en de artikelbespreking. We zullen amendementen indienen, het advies van de Raad van State vragen, kortom, alles wat mogelijk is. En daarna, als de regering toch haar wil doordrijft, zullen we hetzelfde doen in de Senaat.
De tegenstanders van het Vlaams Belang zullen ongetwijfeld nog eens in hun oude doos met nepargumenten graaien en opwerpen dat het Vlaams Belang zich toch nergens zorgen moet over maken als de kopstukken zich niet schuldig maken aan racisme. Maar dat is een goedkoop argument en het raakt kant noch wal.. Je moet in dit land heus geen racistische uitspraken te doen om wegens racisme veroordeeld te worden. Zo werd het Vlaams Blok in een juridisch zeer betwistbaar vonnis veroordeeld op basis van uitspraken, standpunten en voorstellen die Guy Verhofstadt ooit nog in zijn fameuze Burgermanifesten had opgeschreven of die vandaag in buurlanden gewoon regeringsbeleid zijn. Dat zegt genoeg.Wie het niet gelooft, kan het zelf nalezen in onze brochure over het politiek proces tegen het Vlaams Blok.
Er lopen al een paar klachten tegen mij en Filip Dewinter, zegt Gerolf Annemans. Het is een klein kunstje om ons binnen de zes maanden een veroordeling aan te smeren, waarna ze ons vijf of tien jaar onze politieke rechten kunnen afnemen.
De wet-Onkelinx moet het sluitstuk worden in de genadeloze en vuile oorlog die het paarse regime en vooral de Parti Socialiste voert tegen de Vlaamse onafhankelijkheidspartij Vlaams Belang. Dit ontwerp is de laatste fase in de drietrapsraket van de PS tegen grootste partij in Vlaanderen, vat Gerolf samen. Eén was de beruchte antiracismewet die het mogelijk maakte om ons te veroordelen. Twee is de wet op de partijfinanciering die het mogelijk moet maken om ons geld af te nemen. Die procedure is nu bezig. En drie is de wet om iedereen die veroordeeld wordt wegens zogenaamd racisme, zijn recht te ontnemen om gekozen te worden
We zijn benieuwd of de VLD Onkelinx haar finale geschenk zal gunnen om het Vlaams Belang te onthoofden, vraagt Gerolf Annemans zich tot slot af. Regeringskringen laten verstaan dat de regering en dus ook de VLD onverkort achter het ontwerp staan. We hebben daar in de regering een akkoord over. Verhofstadt gaat de PS geen strobreed in de weg leggen, want hij wil ook na 10 juni zo graag nog eerste minister spelen. En heeft Verhofstadt niet ooit gezworen dat het succes van zijn regering mocht afgemeten worden aan het terugdringen van het Vlaams Belang? Als dat in de stembus niet lukt, dan moet het maar met andere middelen. Met dictatoriale trucjes uit het voormalige Oostblok als het moet.Laat Verhofstadt maar wat kletsen over zijn open samenleving, maar een democratie zal dat niet meer zijn...
Als het ooit zo ver komt moeten wij op straat komen en opkomen voor onze rechten en de mensen die ze verdedigen omdat wij die vuile politiek van die traditionele partijen meer dan beu zijn.
Seppeken
17-04-2007
Open brief aan Filip Dewinter
Geachte Heer Vlaams Volksvertegenwoordiger Beste Filip Dewinter,
Na een overdrukke werkdag zat u gisteravond in de studio bij Pauw & Paul Witteman, samen met de nieuwe Nederlandse defensieminister Van Middelkoop en een fotograaf die een boeiend boek bijeengeflitst had.
U mocht komen uitleggen, waarom u asiel wilde aanvragen in Nederland, wat in de loop van de dag al druk besproken werd in ondermeer de Telegraaf en op verschillende internetsites. Een aantal jaren geleden werd u in Amsterdam ontvangen door pudding-en taartengooiers en autovernielers. Sedert Pim Fortuyn de stem van het volk liet weerklinken en daarom laffelijk vermoord, bloeien democratie en vrije meningsuiting opnieuw tussen de tulpen van het Keukenhof. Voorlopig althans maar alleszins met meer respect dan in het sleurland dat het onze is.
Filip Dewinter u hebt gentlemanlike, fatsoenlijk en duidelijk kunnen uiteenzetten op welke morsige wijze de Belgische partijpolitiek binnengedrongen is in het gerechtsapparaat en hoe schijnheilig wetten gefabriceerd worden die er op gericht zijn politieke tegenstrevers te weren uit het parlementaire debat. U hebt de hypocrieten van het Belgische regime gehuld in het enige kleed dat bij hun optreden past : de dwangbuis van de dictatuur.
De evenknie van Flahaut onthield zich van welke commentaar dan ook en dat siert de man. U had hem voordien, spontaan zoals u kan zijn, gefeliciteerd met zijn ferme houding als defensieminister in mogelijk kritieke situaties met de Taliban en u kon vaak rekenen op zijn stilzwijgend goedkeuren : ook die dingen worden niet weggemoffeld op de Nederlandse buis. Close ups dienen het programma en niet de ideologie.
De brave fotograaf, die ongevraagd stelde een homo te zijn, verbaasde zich oprecht over het feit dat je kans loopt op een veroordeling tot racisme door te zeggen, dat je bang bent van de islam. Hij vroeg je bijna ten huwelijk of wilde hij van je scheiden, het was even niet duidelijk maar wel grappig en schetste de sfeer van een voortreffelijk televisiegesprek op niveau tussen mensen met tegengestelde opvattingen maar met begrip en opvoeding.
Mijnheer Dewinter, beste Filip, het is me weer eens opgevallen dat zelfs een intelligent (links) journalist zoals Paul Witteman de islam blijft beschouwen als een identieke godsdienst zoals het katholicisme of protestantisme en niet als een verzameling autoritair opgelegde leefregels. Die de vrijheid van individu en gemeenschap belemmeren en de andersdenkenden hardhandig willen onderwerpen of verwijderen. Daar is nog veel voorlichting te geven.
Op het einde van deze beschaafde uitzending ben ik ervan overtuigd dat u heel wat Nederlanders overtuigd hebt van de degelijkheid van uw partij en de schandelijke mistoestanden in België. Dank u, mijnheer de premier van het Vlaams Belang en van de Republiek Vlaanderen.
16-04-2007
Moet er nog zand zijn?
Bijna 340.000 nieuwe Belgen door snel-Belgwet
BRUSSEL - De snel-Belgwet leverde tot nu toe al 337.904 nieuwe Belgen op. Dat zijn er gemiddeld 4.277 per maand. Dat deelde minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (Open Vld) mee aan Kamerlid Pieter De Crem (CD&V). Het bericht staat maandag in Gazet van Antwerpen.
Door de snel-Belgwet kunnen buitenlanders na zeven jaar wettig verblijf, mits enkele adviezen, de Belgische nationaliteit gewoon krijgen van de burgerlijke stand. Ze moeten geen landstaal meer kennen en hun integratiewil niet meer bewijzen. De wet werd op 1 mei 2000 van kracht en de cijfers van Dewael lopen tot 31 december 2006. Omdat de snel-Belgwet op 1 januari 2007 veranderde, geven ze een vrij goed beeld van haar resultaten. In Vlaanderen werden 128.682 buitenlanders Belg. De stad Antwerpen telt 32.580 nieuwe Belgen, Gent 13.395, Mechelen 4.851, Sint-Niklaas 2.029, Lokeren 1.817, Brugge 1.272, Dendermonde 528. Het Brussels gewest heeft 114.583 nieuwe Belgen en Wallonië 94.639.
Zelstandig Vlaanderen. Jazeker!
Toen ik de conclusie las van Spons n.a.v. zijn lectuur van het boek "Verbrusseling" door Bart Laeremans, schrok ik. Ik bleek niet de enige te zijn. Spons zou weliswaar graag ontwaken in een zelfstandige staat Vlaanderen maar hij meent dat die er nooit zal komen, gezien de tegenkrachten vanuit Belgische hoek, gesteund door de internationale opinie en instellingen te groot zullen zijn.
De politieke motor van het Vlaams-nationalisme heeft er electoraal nog nooit zo goed voorgestaan als in het begin van de 21ste eeuw. Dat niet alle VB-kiezers fervente nationalisten zijn, die België willen opdoeken, wil ik best geloven. Maar eigenlijk weten we daar niets over, er is nooit wetenschappelijk onderzoek naar gevoerd. Het enige wat we wel kennen, zijn de resultaten van bestelde en duurbetaalde peilingen door de media die moeten aantonen dat 94% in Noord en Zuid gehecht blijven aan de Belgische natie. Noord en Zuid, dat zijn stations in Brussel, waar Tom Van resideert.
In Vlaanderen komen hoe langer hoe meer uitspraken, al dan niet vermomd in studies, van groeperingen en individuen naar voren die met redelijke argumenten de splitsing van dit land bepleiten. Mensen die vroeger angstvallig zwegen over dit delicate onderwerp, ontpoppen zich tot rationele aanhangers van de oude eisen van de Vlaamse Beweging, ook al vermijden ze angstvallig enige politieke aanhorigheid te laten blijken en dat is goed.
Hoe meer de idee van een zelfstandig Vlaanderen veld wint, hoe groter en smeriger de tegenstand wordt. Spons is van oordeel dat wij die tegenstand nooit zullen aankunnen en dat is zijn recht. De heftigste tegenstand komt uit partijpolitieke hoek, waar iedereen verzamelen heeft geblazen rond koning en driekleur. Niet zozeer uit patriottisme, wel uit eigenbelang en overlevingsdrang. Zij zullen lang standhouden maar ook als eersten door de knieën gaan : politici die pragmatici bij uitstek zijn, zullen eieren voor hun geld kiezen. Trouwens Vlaanderen zal democratisch verkozen bestuurders van alle slag nodig hebben.
Ik wens nadrukkelijk te behoren tot de optimisten, die men in het Nederengels de believers noemt.
Wie had ooit geloofd dat de DDR en de DBR zich zouden herenigen tot het huidige Duitsland in zo'n korte tijd? Wie durfde dat voorspellen ? Wie was de witte merel die bij het aantreden van Gorbatsjov durfde fluiten dat hij de laatste president van de wereldmacht Sovjet Unie zou worden ?
Het is altijd veilig en voorzichtig de gedurfde idealen die niet voor de hand liggen te verwijzen naar Utopia vanuit je geleerde onderwijzersstoel. Ik kan dat niet, ik ben nooit wijs geweest, noch voorzichtig. U kan dat elke dag vaststellen. Maar als ik mijn kinderen en kleinkinderen de miserie van weer eens een ontgoochelde generatie moet doorgeven, doe ik er liever het zwijgen aan toe. En dat is héél moeilijk.
Op 11 juni 2007 zal Vlaanderen zijn zelfstandigheid niet uitroepen maar als de enige Vlaamsnationalistische partij vooruitgang boekt, zullen de traditionelen een stuk van hun macht inleveren, dichter bij mekaar kruipen, nadelige compromissen sluiten, de democratie nog dieper ondergraven en hun dictatoriale greep op onze gedragingen en gedachtes verstevigen. Zij zijn het die België naar de begraafplaats leiden en de zelfstandigheid voor Vlaanderen voorbereiden. Merci, mes amis !
13-04-2007
GEEN POLITICI OP INTERNET
De commissie van toezicht op verkiezingsuitgaven in de federale kamer heeft beslist dat politici niet op internet mogen komen. Althans niet in de Vlaamse kieskringen, want daar heeft het Vlaams Parlement al een censurerend decreet over gestemd. Lekker vrij en democratisch handelen en optreden in het door Leterme bestuurde Vlaanderen. Een tip voor een verkiezingsslogan, Guy Leterme : China en Vlaanderen, samen een strijd tegen Internet ! En dan maar afgeven op de vermeende nazi-praktijken van het Vlaams Belang terwijl ze zelf censuur en dictatuur in het leven roepen, de fraaie heerschappen en kopschuddende maitresses.
Bij de Walen mag het wel : elke dag zatte Michel Daerden op Youtube. Waalse politici zijn nochtans niet vriendelijk als ze op het scherm verschijnen, las ik onlangs. Zelfs die dingen worden onderzocht. Let wel : mocht ik in Luik of Charleroi resideren, ik zou er ook niet mee lachen.
De niet mentaal gehandicapte maar anderszins zwaar gestoorde tuinkabouter Decroo was weer heftig aan het zwengelen met zijn Brakelse woordenschat om te laten blijken dat ook hij op de hoogte is van de recentste ontwikkelingen op mediagebied. Ik haat nooit mensen, er zijn er echter wel een pak die ik niet kan luchten en die bevinden zich bijna allen in de politiek : vooral bij de VLD, de herberg van de meest uitgesproken hatelijke figuren, Guynokkio op kop, gevolgd door de afgrijselijke huichelaar uit Brakel en de scheldende schande van Berlare : de Gucht. De rest die er achter loopt zijn om mee te lachen.
Wat gebeurt er nu als mijn broer die in de USA woont via zijn server een filmpje plaatst met enkele van onze politieke favorieten ? Hoe gaan ze dat sanctioneren ? Afhankelijk van wie de afgebeelde politicus is, vermoed ik. U weet wie sterk staat op internet ? Wél, die willen ze nu raken.
Ho ! Ha ! He ! Bende. Op 10 juni is het afgelopen : wèg, foetsie, weggetoverd, schampavie, hocus-pocus wèg.
Vanaf dan zullen Mijnheer Erik en ik uitsluitend lofartikelen schrijven en plaatsen wij elke dag op onze blog foto's, filmen, portretten, reportages, cartoons van kamerleden en senatoren die de stem van het volk laten weerklinken en die ons losschudden van al het Belgische ballast.
Met dank aan Ray van de Angeltjes
Schreeuwen om hulp.
.
12-04-2007
Vlaamse strijd, Sociale strijd!
De Vlaamse strijd is ook een sociale strijd. Het Vlaams Belang - als partij van en voor het volk - bewijst dat dag na dag. Het is mede te danken aan Amedee Verbruggen, een kasseilegger die tijdens de eerste wereldoorlog aan het Ijzerfront in contact kwam met intellectuelen zoals Daels, dat de Vlaamse beweging werd verbreed tot een sociale beweging. Aan de kerk van Bazel (Kruibeke) werd daarom ter zijner ere een standbeeld opgericht. Bij de inhuldiging zei Van Wilderode er: "Hij is de kleine Vlaming die zich gekromd en wroetend een weg moest banen, maar na een eerbare en moedige strijd rechtop en fier de Vlaamse ontvoogding tegemoet kan gaan."
Tijdens de 1 mei-manifestatie '07 is er een bloemenhulde aan standbeeld Amedee Verbruggen te Bazel om 11.00 uur met toespraken van Guy D'haeseleer en Frank Van Hecke.
Er rijdt een gratis bus naar Bazel die vertrekt om 9u30 aan Taverne Apostelken aan de kerk van Mijlbeek . Inschrijving via het regiosecretariaat is verplicht.
Men zegge het voort.
03-04-2007
Ze blijven maar komen
03.04.2007 11.04u - Ondanks het hoerageroep van Verhofstadt en zijn paarse leerlingen dat de migratiestromen eindelijk onder controle zijn en dat ons land ook deze problematiek aardig beheerst, spreken de harde cijfers de paarse wensdromen ook op dit vlak volledig tegen.
Zopas publiceerde de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) haar feitenboek 2007, waaruit blijkt dat de migratie naar de OESO-landen in 2004 opmerkelijk gestegen is. De Tijd (03.04.2007) meldt: De migratie naar de OESO-landen neemt almaar duidelijker toe. In vergelijking met het referentiejaar 2000 steeg de globale migratie in 2001 met 9,4%, in 2004 lag het migratiecijfer al 22% hoger.
België rijdt voorop in het Europese peloton van de OESO-landen. Tegenover het referentiejaar 2000 was er in 2001 een stijging in dit land merkbaar van 15,1%, terwijl dat in 2004 al 26,4% bedroeg. Ondanks de sussende woorden van Verhofstadt en andere beroepsleugenaars zijn de migratiestromen hoegenaamd niet onder controle én liggen de cijfers zelfs boven het Europese gemiddelde. En ze blijven maar stijgen.
Al even opmerkelijk in dit OESO-rapport is dat twee landen in Europa in dezelfde periode een dàlende tendens noteerden: Denemarken en Nederland. Het zijn niet toevallig landen waar een sterke rechts-nationale partij de regering steunt of steunde of waar een nieuwe rechts-nationalistische wind door het land waaide.
Dagje uit met de kopstukken van het Vlaams Belang
.
02-04-2007
30.0000 Walen verdwenen
02.04.2007 - Volgens de recente statistieken van FOREM, de Waalse dienst voor arbeidsbemiddeling, zijn er in Wallonië plotseling 30.000 werklozen verdwenen. Nu gebeurt het nog al eens dat er iemand spoorloos verdwijnt, maar 30.000 verdwijningen in één klap is toch wel heel veel. Op het eerste gezicht is dat goed nieuws, want die Waalse werkelozen kosten ons handenvol geld. Maar toch voelen we ons een beetje ongerust. Zo harteloos zijn wij ook weer niet dat we alleen aan geld denken. Wat is er met al die mensen gebeurd? Hebben ze zich uit wanhoop in de Maas gestort? Zijn ze gestorven? Ontvoerd? Verbannen? Uitgeweken naar een land met meer toekomstkansen dan Wallonië? Bulgarije of zo? Of hebben ze allemaal echt werk gevonden? Voor Walen zou dat natuurlijk een bijzonder tragisch lot zijn, en het is de minst waarschijnlijke hypothese, maar het zou kunnen. Er zijn in de loop van de geschiedenis nog wonderen gebeurd.
Het zou natuurlijk kunnen dat 30.000 Walen het voorbije jaar allemaal een eerlijke baan gevonden hebben. Maar helaas, de werkelijkheid is veel prozaïscher. Die 30.000 werklozen zijn natuurlijk niet echt verdwenen. Ze zijn alleen uit de statistieken geschrapt. Niet één voor één, maar met hele categorieën tegelijk: eerst de vrijwillig ingeschreven werkzoekenden, dan de werklozen uit de Duitstalige gemeenschap, dan de nietsdoende werkzoekenden. U moet geen verontwaardigde lezersbrieven schrijven om te protesteren tegen die uiting van anti-Waals racisme, of tegen de stigmatisering van werklozen. Die uitdrukking komt niet van ons, maar van het Waalse liberale parlementslid Willy Borsus. Hij beschuldigde de PS en de cdH ervan met cijfers te spelen om te camoufleren dat de werkloosheid in Wallonië historische records bereikt. Hij was zeer kritisch over het feit dat men wijzigingen had aangebracht in een tel- en registratiemethode die sinds jaren werd gebruikt. "Zo kan er niet meer met het verleden en de andere gewesten vergeleken worden", voegde hij er nog aan toe. En dat was allicht de bedoeling.
Vergeet dit cijfer niet. Als U binnenkort Verhofstadt of één van zijn woordvoerders hoort orakelen over de dalende werkloosheid en de economische heropleving in Wallonië, denk dan nog eens aan die 30.000 weggemoffelde werklozen. Het is symbolisch voor acht jaar paars beleid. De problemen werden niet opgelost. Ze werden alleen verdonkeremaand.
01-04-2007
31-03-2007
WAT U NIET VERNEEMT IN DE MEDIA
De geruchten circuleerden al geruime tijd en elke vraag aan een van de betrokken kopstukken werd resoluut weggewuifd maar 01 april 2007 zal geboekstaafd staan als een politiek historische datum.
De fusie van het Vlaams Belang, de Nieuwe Vlaamse Alliantie, VLOTT en Lijst Dedecker is een feit : één grote rechtse partij, die opkomt voor de opheffing van de Belgische staat en het stichten van de Republiek Vlaanderen, lid van de Europese Unie en kandidaat-lid van de Verenigde Naties biedt zich aan voor de verkiezingen van 10 juni a.s. De naam van de nieuwe partij luidt "VLAANDEREN" : duidelijk en bondig en tevens de benaming voor het nieuwe vaderland.
Programmatorisch waren er minder problemen dan op menselijk vlak lachte een stralende Frank Vanhecke, als Sinn Fein en de UDP in Ierland tot een akkoord kunnen komen, is het voor ons vreedzame Vlamingen zeker mogelijk.
Ironisch is het alleszins dat de basis voor het overleg en het daaruit voortspruitende akkoord gelegd is geworden dankzij de door de RTBF georganiseerde lunch in het franskiljonse restaurant Danieli's in het Antwerpse park den Brandt. De deelnemers hadden vrij vlug door, dat ze beetgenomen werden voor een candid-camera-opzet, besloten het spel mee te spelen maar kwamen tot het verrassende inzicht, dat samenwerking de enige uitweg biedt om de politieke impasse in dit land te doorbreken. DeVlamingen aten niet alleen op kosten van de franstalige omroep, ze overstegen tegelijk hun eigen ideologische verschillen.
"Eindelijk kan een halt toegeroepen worden aan de linkse minderheid die dit land domineert" klonk het kordaat uit de mond van VLOTT-voorzitter Hugo Coveliers.
"Vlaanderen" wenst ook eenieder binnen de landsgrenzen gerust te stellen, dat de democratische verworvenheden gewaarborgd blijven evenals alle grondwettelijke vrijheden. Deze garantie hoorden we uit de mond van Bart Dewever, die onmiddellijk in zijn auto sprong op weg naar Limburg om kartelvoorzitter Van Deurzen op de hoogte te brengen. "Ze zijn gewoon dat ik van koers verander, lachte Bart, maar dit zal hen geheugen, het kartel wordt ditmaal opgezegd door ons."
Wat met Brussel ?
Die cruciale vraag heeft steeds gewogen op de Vlaamse Beweging en is een van de redenen dat de Franstaligen zich nooit echt zorgen hoefden te maken, want zolang de Vlamingen halsstarrig Brussel bleven opeisen, kon elke andere communautaire eis gedwarsboomd worden. De nieuwe partij "Vlaanderen "draagt Brussel met een tweetalig statuut over aan de Europese Unie, tevens afstand doend van alle nog resterende tweetalige, Belgische en bi-communautaire instellingen. Essentieel is dat de Vlamingen uit het hoofdstedelijk gewest onder de hoede van Europa de nodige democratische en culturele waarborgen krijgen.
De taalgrens zal de landsgrens worden en binnen de republiek is de enige erkende, officiële taal het Nederlands. Alle faciliteiten worden afgeschaft op de dag van de officiële oprichting van Vlaanderen.
De Boedelscheiding
Deze zal uiteraard heel wat complexer verlopen in België dan dit bijvoorbeeld het geval was in Tsjecho-Slowakije of Servië-Montenegro.
Een paritair samengestelde Scheidingscommissie, bestaande uit hoge rechters, ambtenaren van het Rekenhof en leden van de Raad van State zullen telkens ad hoc beslissen over verdeling en bestemming van de activa en passiva van de Belgische staat. Elke beslissing moet de goedkeuring verwerven van de nieuwe entiteiten, Vlaanderen en Wallonië (of de staat die bevoegdheid uitoefent over het huidige Wallonië).
De Duitstalige gemeenschap kiest autonoom tot welke natie zij zal wil behoren en met welk statuut.
Alle internationale verplichtingen, engagementen, lidmaatschappen enz. van België zullen stipt en correct nageleefd worden, teneinde de internationale gemeenschap te verzekeren van de correcte intenties van de nieuwe natie Vlaanderen. De Belgische ambassades en consulaire vertegenwoordigingen zullen in afwachting van een definitieve Vlaamse vertegenwoordiging in functie blijven.
In de loop van deze dag komen wij beslist nog terug op deze boeiende ontwikkelingen.
Met dank aan: http://blog.seniorennet.be/angeltjes/
21-03-2007
Belastingen verhoogd sedert legislatuur van Verhofstadt
.
14-02-2007
Verkiezingscampagne van start
.
16-01-2007
Nieuwe Belgen
.
31-12-2006
De Wever moet opstappen.
.
22-12-2006
Vlaanderen heeft toch geld genoeg
.
Meer moet dat niet zijn hé, alhoewel.... voor Laurent mag het ietsje meer zijn als het kan.
17-12-2006
Vlaams Belang gaat er op vooruit
.
12-12-2006
Wij hebben recht op de waarheid
.
09-12-2006
De misstap is NV-A i.p.v. Vlaams belang of VLOTT.
Erger kan het niet worden
9 Dec 2006
«De dag dat de VLD mij buitengooide, zei Yves Leterme mij dat hij een zitje voor mij warm hield. Letterlijk. Eén maand later treed ik toe tot de N-VA en wie blaast prompt het kartel op? Leterme. Wat is dan het ergste, vraag ik me af? Vandaag ja zeggen en morgen neen, zoals hij? Of iemand de uitstraling van een lavabo toeschrijven, zoals ik?» CD&V en N-VA doen er dezer dagen het zwijgen toe, maar leg Jean-Marie Dedecker zwijgplicht op en gegarandeerd spreekt hij. Dedecker staat al anderhalve week in het oog van de storm, maar alles kan erger, zo blijkt uit wat hij in dit gesprek -voor het eerst- vertelt. «In de week voor de gemeenteraadsverkiezingen kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk botkanker had. In dat geval had ik nog zes maanden te leven. Op zo'n moment heb je wel wat anders aan je hoofd dan een debat tegen Vande Lanotte en je toekomst in de VLD. Het enige wat ik toen nog wilde doen, was een lange safari in Afrika, alleen met mijn kleinzoon van 7. En daarna terugkeren om in alle rust te sterven.» Edoch, Jean-Marie Dedecker is niet dood zelfs politiek niet.
Door Jan Segers
Even terug naar donderdag 30 november, 14.30 uur, in een restaurant in Ganshoren. Enkele uren voordien heeft het ACW duidelijk gemaakt dat het Dedecker niet lust. Enkele uren erna zal CD&V het kartel met N-VA opzeggen. Twee tafels verder dan Jean-Marie Dedecker luncht Johan De Roo, CD&V-burgemeester van Maldegem, oud-parlementslid en ACW'er van in de wieg tot in de kist. Hij buigt zich discreet naar Dedecker toe en fluistert dan, de christelijke deugd der hypocrisie indachtig: «Veel succes hé, Jean-Marie. Ze hebben u een etiket van uiterst-rechts opgekleefd, maar ge moet gewoon in uw eerste gesprekken zeggen dat ge zeer sociaal zijt, dat ge veel aandacht hebt voor de mensen die het moeilijk hebben, die van het OCMW moeten leven en zo.» Dedecker neemt de gouden raad hoofdschuddend aan. «Wat zeg je nu eigenlijk, Johan? Dat ik moet doen alsof ik sociaal ben? Ik ben verdorie even sociaal als jij.» Exit De Roo. «Minstens», roept Dedecker hem nog na.
Anderhalve hectische week later is Jean-Marie Dedecker nog steeds N-VA'er, al stelt iedereen zich elke dag weer dezelfde vraag: hoe lang nog?
«Als het van mij afhangt: tot de laatste dag dat ik aan politiek doe. Maar het hángt niet alleen van mij af. Ik heb geen zin om het lijdend voorwerp te zijn van een verscheurende strijd binnen de N-VA. Ik blijf bereid om op te stappen mocht dat de partij ten goede komen. Ik zou dat doen uit respect voor Bart De Wever, maar ook voor Geert Bourgeois en Frieda Brepoels. Zij hebben hun nek ver uitgestoken voor mij. Dat waardeer ik enorm.»
Hoe groot is uw vertrouwen in De Wever & co?
«Blind. Je moet sterk in je schoenen staan om mij niet te offeren als je zo zwaar onder vuur ligt als Bart. Dat getuigt van een rechtlijnigheid die zeldzaam is in de toppolitiek. De halfslachtige oplossing van de CD&V, dat ik lid van N-VA kan zijn maar niet op de lijst mag in 2007, is geen optie. Als ik niet deelneem aan de parlementsverkiezingen, ben ik politiek dood. Ik ben integraal te nemen of te laten. Dat weet Bart De Wever ook, maar ik wil geen rem zijn op zijn politieke carrière.»
Dat klinkt als een aanbod: dump mij nu maar, voor het te laat is.
«Absoluut niet, want erger dan het de voorbije anderhalve week is geweest, kan en zal het niet meer worden. Ik heb nooit eerder zoveel lelijks moeten slikken. Een bokser die in de touwen hangt, mag zijn verdediging niet laten zakken. Ik bescherm mezelf. Sinds enkele dagen ben ik gestopt met kranten lezen en tv kijken. Was ik daarmee doorgegaan, dan was ik mijn zelfrespect verloren zo gortig is het allemaal.»
Zegt uitgerekend u, die de helft van de Wetstraat al beschimpt hebt, inclusief een man als Geert Bourgeois, voor wie u nu respect betuigt. Stemt u dat niet tot nadenken?
«Neen. Dat hoort gewoon bij het politieke spel. Bart De Wever heeft me een jaar geleden nog 'de nuttige idioot van de VLD' genoemd. En CD&V'ers gedragen zich niet anders. Amper was het kartel met N-VA opgeblazen of Eric Van Rompuy vond Bourgeois plots 'een zwakkeling' en 'un petit monsieur'.»
«Ooit heeft een PS'er Hitler naar mij geroepen en ben ik vergeleken met Léon Degrelle. Terwijl ik in mijn parlementair werk helemaal geen blafferig type ben -vraag het aan priester Staf Nimmegeers van de SP.A of zuster Monica Van Kerrebroeck van CD&V, mensen met wie ik uitstekend samenwerk. Als je vandaag voor Club Brugge speelt, moet je Frutos hard tackelen. Maar morgen speel je voor Anderlecht en is hij je beste maat tja, zo wérkt het nu eenmaal. Als je niet tegen de hitte kan, blijf dan weg uit de keuken.»
Zou het uw politiek leven en uw leven tout court niet veel makkelijker maken mocht u mensen niét het charisma van een lavabo toedichten?
«Ach, Bert Anciaux heeft me deze week een brulsmoel genoemd. Spoel hém dus ook maar door die lavabo. Kijk eens, ik zeg al 54 jaar, van zodra ik spreken kon, wat ik te zeggen heb: direct, niet achterbaks en niet hypocriet. Hypocrisie is tijdverlies, heb ik altijd gevonden. Ik spreek een taal die gewone mensen begrijpen en waarderen. Als daar al eens een halve belediging tussen zit, vind ik dat nog altijd minder erg dan iemand die vandaag zegt dat hij een zitje voor je warm houdt en morgen zegt dat je niet welkom bent, want dat het kartel geen Spaanse herberg is. Dat vind ik... Ach, laat maar.»
Tsjevenstreken?
«Dat zeg ik niet, want anders zit het spel weer op de wagen. Wat me in de houding van de CD&V het meeste stoort, is het neerbuigende toontje van oude krokodillen als Eyskens, Dehaene of Van Rompuy. Dat past perfect in de grote restauratie die nu bezig is.»
U bedoelt?
«De grote restauratie van de klassieke machten: koning, kerk, loge en vakbond. Die krachten botsen wel eens onderling, maar als het erop aan komt om, zoals nu, iemand te neutraliseren die ze blijkbaar als staatsgevaarlijk aanvoelen, dan vinden ze elkaar blindelings. Ik ben ieders boeman, want overtuigd Vlaming en republikein. Geen pilaarbijter, geen logebroeder en geen syndicalist, en tot overmaat van ramp erg populair.»
U vermoedt een groots complot, voorwaar.
«Ik zie wat ik zie. In de Wetstraat en het paleis leeft de overtuiging dat het VB sinds 8 oktober is uitgeschakeld, gewurgd door het cordon. Dat cordon wordt nu naar mij en de N-VA verlegd, want wij zijn de enige 'fatsoenlijke' partij die nog durft zeggen dat de keizer geen kleren aan heeft en dat er dingen grondig scheef lopen in dit land. En ik was de koevoet die ze zochten om het kartel open te breken. Naar verluidt heeft zelfs koning Albert aangedrongen op de ontbinding ervan. Met andere woorden: er wordt met vereende krachten gewerkt aan de vorming van een klassieke driepartijenregering voor 2007, een tripartite die een zeer beperkte en brave staatshervorming zal uitvoeren. En al wie in de weg staat, moet worden opgeruimd.»
Ligt u daar nu wakker van, of geniet u stiekem van zoveel aandacht?
«Geen van beide. Ik héb wakker gelegen, nachtenlang, van half september tot half oktober. Niet van de gemeenteraadsverkiezingen in Oostende, maar van mijn gezondheid. Er is een foute diagnose gemaakt van mijn rugletsel. Het zag ernaar uit dat ik aan botkanker leed. Of 8 oktober dan nadert, zal je op zo'n moment een zorg zijn.»
«Die melding heeft mijn leven overhoop gesmeten, van de ene seconde op de andere. Slechts vijf, zes mensen wisten dat. En neen, daar waren geen politici bij.»
Waarom vertelt u dat nu pas?
«Omdat je je nooit kwetsbaar mag opstellen, zeker niet in verkiezingstijd. Als haaien bloed ruiken, vallen ze aan. Als van een bokser bekend is dat hij een glazen kin heeft, zal zijn tegenstander op die kin slaan, niet op het lichaam. Het is in de politiek toch niet anders? Hoeveel politici zijn al niet 'gepakt' op hun privéleven, zelfs door hun eigen partijgenoten? Ook in het mijne is men nu aan het rommelen, voel ik. Niemand is onbesproken. Ik heb veel fouten gemaakt in mijn leven. Ik ben een omhooggevallen middenstander uit een groot arbeidersgezin. Toen ik trouwde, had ik niets een fiets en een radio, dat was alles. Voor al wat ik bereikt heb in zaken, in de sport en in de politiek, heb ik keihard moeten knokken. Onvermijdelijk laat je dan onderweg schoonheidsvlekken na. Dat betreur ik. Maar als je alleen nog dié ziet en ze uitvergroot, wordt zelfs de knapste vrouw een lelijk mens. Ach, ze doen maar.»
U klinkt bitter.
«Ik bén niet verbitterd, maar de politiek is een uiterst cynisch vak. Ooit heb ik Bart Tommelein een jaar gratis laten wonen in een huis van mij. Nooit hebben wij ruzie gehad, maar wie heeft mij na 8 oktober op bevel van hogerhand de dolk in de rug geduwd en mij uit de VLD gezet in Oostende? Tommelein. Bij elke Caesar hoort een Brutus, blijkbaar. Nog zo iemand: Vincent Van Quickenborne. 'Jean-Marie heeft in de woestijn mijn leven gered', zegt die, maar blijkbaar zijn het leven en de politiek twee totaal gescheiden werelden. Ik wéét wat dat is, een leven redden. 35 jaar geleden heb ik als redder een klein jongetje uit de golven gehaald, een mongooltje. Nog geregeld krijg ik een kaartje van zijn ouders. En nog altijd zeggen ze: 'Als je ooit iets nodig hebt, op ons kan je rekenen.' (zucht) Maar voor een goed begrip: ik klaag niet en ik vraag geen medelijden.»
Waarom zou u? Het staat u tenslotte vrij om eruit te stappen, als u de politiek te gemeen of te onmenselijk vindt. Waarom heeft u dat trouwens niet gedaan, toen u vernam dat u mogelijk aan botkanker leed?
«De onzekerheid heeft meer dan een maand aangesleept. Begin september was ik met vakantie in Spanje. Plots kon ik geen stap meer voor- of achteruit. Dat mijn rug kapot is, door het judo en door een leven vol stress en roofbouw op mijn lichaam, dat wist ik al langer, maar dit was extreem. Ik kon niet meer bewegen, geen vinger meer verroeren letterlijk. Ik ben toen vanuit Spanje gerepatrieerd en onder de scanner gegaan. Bij een tweede lezing van dat onderzoek stootte men op iets wat mogelijk vele keren erger was, zelfs fataal. Ik stond op de markt van De Panne VLD-foldertjes uit te delen toen ik telefoon kreeg van de arts. Dat één donkere wervel hem bijzonder verontrustte. Toen viel het woord 'kanker'. Daar stond ik plots, in De Panne, één week voor de verkiezingen, aan de grond genageld. Ik kan u verzekeren: je weet op zo'n moment bijna letterlijk niet meer van welke partij je bent. 's Avonds moest ik in Brugge in debat met Vande Lanotte voor de VRT. Ik sloeg krijtwit uit, ik zweette als een rund. Mijn gedachten tolden alle kanten op. Veel mensen hebben me nadien gevraagd of alles wel oké met me was.»
«Pas twee weken later volgde de verlossende diagnose: dat het om een hemangioom ging, een goedaardig gezwel. Ik wil daar niet pathetisch over doen ik ben er tenslotte aan ontsnapt maar twee weken lang, om en rond 8 oktober, heb ik 's nachts wakker gelegen met de gedachte dat ik nog hooguit zes maanden te leven had.»
Wat denkt een mens dan?
«Ik stond versteld van mezelf, hoe nuchter ik na de eerste schok met die diagnose en dat stervensrisico omging. Als je geleefd hebt als een Formule 1, weet je dat je vroeg of laat moet crashen veeleer vroeg dan laat. Ik benader dat zeer eenvoudig: volgens mij ga je dood wanneer je genoeg geleefd hebt. Ik heb onmiddellijk een bevriende arts ingelicht dezelfde die de nek en het leven van Gella Vandecaveye heeft gered en gezegd: geen therapie, geen medicatie, enkel pijnstillers. Ik was voorbereid op het ergste. In dat geval had ik maar één wens meer: samen met mijn kleinzoon van 7 twee maanden naar Afrika trekken, hij en ik alleen, voor een lange safari, en nadien terugkeren naar Oostende om hier in alle rust afscheid te nemen.»
Kanker of geen kanker, u had al wég moeten zijn met die kleinzoon van u. Waarom stelt u Afrika uit?
«Tja, waarom? Ik vrees dat het antwoord redelijk banaal is: 'Doe voort en kijk niet om', die West-Vlaamse mentaliteit zit er diep in vraag het aan Yves Leterme. Je kan niet een béétje zwanger zijn. Ofwel doe je de dingen grondig, ofwel doe je ze niét. Ik ben niet het type van de gezapige parlementair die het lang genoeg rekt om een dik pensioen te trekken. Ik ben niet het type dat graag zou sterven in zijn bed, in zijn slaap. Een samoerai sterft liever op het veld van eer.»
Nu pas klinkt u pathetisch.
«Zo bedoel ik het niet. Ik heb mijn les geleerd. Ik relativeer makkelijker. Ik heb me voor het eerst echt de vraag gesteld: 'Wie ben ik in dit leven nog iets schuldig? Bij wie sta ik nog in het krijt?'»
En het antwoord luidde?
«Dat ik veel goed te maken heb. Mijn lievelingsgedicht is er een van Paul Snoek: 'Ik weet het, mensen die ik heb bemind, het was een straf mij lief te hebben. Mijn vrouwen heb ik zelf ontvreemd, mijn kinderen werden verre mensen en mijn vrienden gingen spoorloos dood.' Prachtige verzen. Ik voel dat ik wil compenseren wat ik in mijn leven te weinig heb gedaan: aandacht schenken aan wie ik liefheb. Vandaar die band met mijn kleinzoon. Daar gaat niets boven, echt niet.»
Maar eerst wil u de verkiezingen winnen mét de N-VA. U had het al over 10 procent, en de peilingen lijken u gelijk te geven.
«Mijn buik zegt mij dat er een groot terrein braak ligt tussen het Vlaams Belang en alle andere partijen. Wel, dat terrein wil ik bezetten, mét Bart De Wever en zijn partij. En dat hoop ik volgend jaar aan mijn kleinzoon te kunnen vertellen, als een trotse opa. Afrika wacht nog wel even.»
«De dag dat de VLD mij buitengooide, zei Yves Leterme mij dat hij een zitje voor mij warm hield. Letterlijk. Eén maand later treed ik toe tot de N-VA en wie blaast prompt het kartel op? Leterme. Wat is dan het ergste, vraag ik me af? Vandaag ja zeggen en morgen neen, zoals hij? Of iemand de uitstraling van een lavabo toeschrijven, zoals ik?» CD&V en N-VA doen er dezer dagen het zwijgen toe, maar leg Jean-Marie Dedecker zwijgplicht op en gegarandeerd spreekt hij. Dedecker staat al anderhalve week in het oog van de storm, maar alles kan erger, zo blijkt uit wat hij in dit gesprek -voor het eerst- vertelt. «In de week voor de gemeenteraadsverkiezingen kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk botkanker had. In dat geval had ik nog zes maanden te leven. Op zo'n moment heb je wel wat anders aan je hoofd dan een debat tegen Vande Lanotte en je toekomst in de VLD. Het enige wat ik toen nog wilde doen, was een lange safari in Afrika, alleen met mijn kleinzoon van 7. En daarna terugkeren om in alle rust te sterven.» Edoch, Jean-Marie Dedecker is niet dood zelfs politiek niet.
