Ik heb zo gefaald als moeder; kan er niets anders van maken. Het gevoel wordt benadrukt als ik met de mentor van mijn dochter heb gesproken, die me dan verteld dat mijn kind het erg moeilijk heeft; van binnen in haar innerlijke zijn.
Het is alsof ze mijn jeugd verteld en ik zweer dat ik het anders wou voor mijn dochters. Altijd gedacht dat ik daar mijn best voor deed en misschien deed ik dat ook wel, maar er is meer voor nodig dan je best doen ma!
Waarom mag ik het nu allemaal wel weten en had ik in de dagen dat het nodig was, geen flauw benul.
Ik wil het uitschreeuwen en bij iedereen hulp vragen maar als zij niets wil of wil weten, wie kan er helpen dan.
Het is pijnlijk om te weten hoe haar leven er uit zal of kan zien als ze zo door gaat. Het is de zoveelste herhaling van zaken die niet hoeven te zijn maar wellicht `moet`zij het ook allemaal meemaken om te leren.
Had het haar graag bespaard maar zie duidelijk in dat ik dan andere keuzes had moeten maken om mijn kind te beschermen.
Ben ik te laat.
Niemand weet wat de dag van morgen brengt en het hoeft niet altijd zo te blijven maar toch.
Ik heb gefaald als moeder en zo voelt het echt. Ik heb me waardeloos gedragen. Mannen waren zo belangrijk en oh wat vond ik het fijn om altijd stoned te zijn.
Zie me nu..tranen met tuiten huil ik om mijn kindje. De kleine krullenbol waar ik altijd zo dol op ben geweest maar die ik ben vergeten op te voeden.
Waarbij ik heb nagelaten om te praten over persoonlijke gevoelens en naar wie ik niet geluisterd heb.
Ik dacht dat ik het goed deed, echt waar.
Op sommige momenten schaam ik me zo. Ik wou haar zo graag.
En nu wil ik alle goeds voor haar. Een gezonde staat van zijn. Opgroeien tot een stabiele vrouw.
Hopelijk duurt het voor haar niet zolang als het voor mij geduurd heeft.
Spookfietsers..
Zolang ze bestaan zal ik me er mee bezig houden, ben ik bang.
Gisteren zei ik nog dat ik me van mezelf niet mag bemoeien met mensen die zich niet aan de verkeersregels houden. Ik maak me zo ongerust terwijl degenen die zich schuldig maken aan het overtreden van de regels; gewoon door karren!
Maar ik kan het niet laten. Ik geef nog niet op.
Zie je dan niet dat je tegen het verkeer in fietst. Zie je dan niet dat er mensen recht op je af komen. Zie je dan niet dat je het anderen lastig maakt en dat je een verkeerd voorbeeld geeft. Maakt het je niets uit dan..
Je wilt zelf veilig thuis komen. Je wilt dat je man en kinderen aanschuiven bij het avondeten. Dat je met elkaar de dag kan doornemen en niet dat je naar het bezoekuur in het ziekenhuis moet.
Toch!
Kan je de verkeerslessen niet meer herinneren? Sommige mensen zijn al oud en dan denk ik dat ze last van geheugenverlies hebben of dat het ze toch niets interesseert; zo dicht bij de dood maakt misschien wel roekeloos.
Is dat hun spanning. In het invalidenwagentje tegen het tegemoetkomende verkeer in crossen. Je bent toch al gehandicapt wat maakt een blessure meer of minder nou uit!
Je bent niet alleen op straat en een ongeluk tussen fietsers kan ook dodelijk zijn.
Hou je aan de regels en fiets op je eigen pad! Alsjeblieft.
Denk aan de kinderen. De kinderen zijn de toekomst en jij bent hun voorbeeld. Wees een zo goed mogelijk voorbeeld en laten we samen de spookfietsers uitroeien.
Aan mijn vader;
Baba~
Je bent al een hele poos mijn vader maar ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat we elkaar hooguit vijf jaar van mijn leven gezien hebben.
Ik vraag me af hoe dat voor jou voelt. Buiten mij is er nog een dochter en zijn er drie kleindochters, waar je geen contact mee hebt. Die jij niet kent en die niets van jou weten.
Ze zouden je op straat voorbij lopen omdat ze jou uiterlijk niet kennen maar weten ook niets van jouw geschiedenis, familie en afkomst.
Hoe voelt dat voor jou?
Schaam je je misschien weleens voel je je misschien weleens mislukt als man en vader?
Of vind je het normaal en geef je de schuld aan de omstandigheden.
Je bent nu een oude man en ik vraag me af of je mij niet mist. Vraag je je af hoe het met me gaat en hoe ik me red en waarom bel je nooit.
Ondanks dat ik het niet altijd goed gedaan heb als moeder vind ik mijn dochters wel een belangrijk onderdeel in mijn leven en voel ik me buiten vrouw, moeder, ouder.
Heb jij dat ook?
Het is jammer dat alles zo gelopen is en ik denk dan nu wel aan jou en hoe het voor jou zal zijn maar denk jij weleens aan hoe je dochters groot geworden zijn.
Zonder vader. Zonder beschermer. Zonder stabiel manspersoon. Geen interesse in hen als meisjes. Geen belangstelling voor hen als vrouwen.
Mannen uitpikken die zich net als jij gedragen. Geen afspraken nakomen en geen verantwoording dragen voor.
Ik weet dat je dit niet lezen zal. Je zou het niet eens kunnen begrijpen omdat je Nederlands niet zo goed is maar ik vergeef je.
Althans, ik vergeef je elke dag meer.
Je weet waarschijnlijk zelf ook niet beter en hebt niet geleerd hoe een vader te zijn. Wellicht heb je geen goed voorbeeld gehad maar ook daar weet ik niets van. Ik ken de geschiedenis van mijn opa en oma niet, want je hebt nooit de tijd genomen om er over te vertellen.
Erg jammer.
Salaam Aleikum Baba.
Die vrouw;
Die je daar ziet lopen in haar trainingsbroek en loopschoenen;
Die vrouw die daar twee uur loopt met haar gewichten in haar handen, die
Gooit als ze thuis is haar kleren aan de kant en zwiept haar beha in de kast, pakt een pyjamabroek die twee maten te groot is en kruipt op de bank.
Ze loopt met een glimlach, genietend van het buiten zijn, de beweging die ze neemt en de te gekke muziek die op haar mp3 speler staat.
Ze is dol op de bomen en op de lentegeuren; geniet van de geluiden van de vogeltjes en het gekwaak van eenden. Ze gaat naar de bibliotheek en leent een stel films, koopt wat fruit en wandelt weer naar huis.
Met spierpijn ligt ze later op de bank en lacht om de belevenissen van de hoofdrolspeelster uit de meegebrachte film.
Die vrouw die je daar zag lopen mist haar kind. Dat weet je niet hé.
Ze heeft haar dochter al zo`n anderhalf jaar niet gesproken of geknuffeld en ze mist haar kleintje.
Die vrouw die je tegen kwam heeft familie, zeker; alleen hoort ze niets van haar vader en dat is eigenlijk altijd al zo geweest.
Ze is verdrietig maar houdt de moed erin. Voelt zich in haar zelf, in haar innerlijke, erg gelukkig!
Zoete Bevrijding;
Waarom en hoezo kom ik elke keer weer mannen tegen die het normaal schijnen te vinden dat een vrouw hen onderhoudt of voor hen betaald.
Voor ze kookt en ze binnen laat wanneer het hun uitkomt.
Daar zit een les in!
Het betekent vast dat ik mijn moedergevoel niet naar en op hen hoor te uiten. Zij zijn mijn zoon niet.
Beter vertroetel ik mezelf! En dat doe ik dan ook wel.
Liever alleen dan met iemand die me uitzuigt. Daar ben ik nu wel achter.
Waarom zou ik mijn geld uitgeven aan een loser. Zie ik er uit als je moeder? Heb ik jou gebaard.
Nee toch.
Schaam je.
Ik in ieder geval wel. Ben er dan ook klaar mee. Ik jou sponseren en jij de hele dag stoned zijn.
Man! Ben blij dat mijn leven een andere kant op is gegaan en ik volg graag
Mijn gezonde IK;
Kiezen voor een gezonde ik;
En ineens voel ik een arm om me heen en staar in een blij en lachend gezicht. Het is leuk om me zo op mijn gemak te voelen, en te lachen en dollen.
Ik vraag hoe het met je vriendin gaat en je gezicht betrekt terwijl je met je hand een gebaar maakt van onbelangrijk.
Voor mij is het belangrijk dat de man die door mij uitgenodigd wordt in mijn huis, en me om mijn telefoonnummer vraagt, geen vriendin heeft. Van jou weet ik dat je een vriendin hebt, de moeder van je zonen, en dat je met haar was toen je ook met mij afsprak.
Lange tijd wist ik het niet maar vanaf het moment dat ik het weet heb ik geen zin meer in jou.
Dus ik heb je afgewimpeld en dat was best lastig.
Ook ik verlang naar armen om me heen en die van jou zijn sterk. Ook ik verlang naar kussen en die van jou zijn heet en zacht maar niet voor mij bestemd.
Ik kies voor een gezond ik en daar heb ik jouw verbaasde gezicht graag voor over.
Alsof je niet kon geloven wat ik zei.
Maar ik kies voor mij en voor een schoon en fris huis. Voor een zo rein mogelijke slaapkamer en laat het hier niet besmet worden door iemand die vreemdgaan normaal vindt.
Ik kies voor een gezonde ik en dan maar een poosje zonder de liefde bedrijven.
Die tijd komt wel weer. Met een oprecht in mijn gezonde ik, geïnteresseerd persoon!
