Nee. Ik ben echt niet dat ongevoelig stuk onbenul Dat jij denkt te zien. Echt niet dat onhandelbaar kind Jij denkt niet te kunnen ervaren. Niet dezelfde vrouw jij denkt te doorgronden, Toch steeds probeert te evenaren. Nee. Ik ben echt niet zo koud en afgunstig Tegenover jou en de jouwe Echt niet dat kreng dat je voor iedereen Schildert op een slecht blaadje. Toch ironisch, dat je na al die jaren Er niet in slaagt je mening te herzien Daar waar ik het niet kan horen, Maar dat ,waar ik het kan zien, je Het evenbeeld bent van je zure woorden.
Een blik met open, gesloten ogen die Wederzijdse herkenning en vertrouwen schept, Ongedwongen jezelf doet vinden in je ware natuur.
De kleinste aanraking die de Gewaarwording van lichamen doet vervagen en Universeel bewustzijn vergroot.
Oneindig versmolten gedachten, gedragen Op golven die de wereld doen verdwijnen en Onvoorstelbaar je bestaan verruimen.
Moeilijke zinnen die geen uitleg hoeven, maar Plotseling onverklaarbaar duidelijk zijn; of De kleinste fluistering, woorden die Nooit geziene dimensies van Inwendige warmte openen.
Liefde wordt een spiegel waarin je Jezelf ziet met een eindeloze reflectie. Innerlijke rust, maar passie boven alles, Alleen in het samenzijn.
Alle begin en einde gaan in elkaar over, Vormend tot een perfect volle cirkel. Een immense ervaring die je doet begrijpen dat Niets meer perfect en volledig kan zijn dan Tweelingzielen die elkaar gevonden hebben.
Eindelijk! Na een hele dag hard zwoegen en klungelen met css en html, is men blogje uiteindelijk toch geworden hoe ik het wilde hebben. Reacties zijn dan ook van harte welkom en gewenst (dan kan ik geleik ook testen of the css voor de comentaren, enz het goed doet.)
Dit wordt hem dus, men gedichten blog. Ik schrijf poezie sinds 2003. Meestal in het engels, maar tegenwoordig ook in het nederlands. Men engelse gedichten ben ik momenteel nog aan het vertalen (of toch aan het proberen), eens deze klaar zijn komen ze ook hier te staan.
