Na zo'n bom spelen er natuurlijk duizend dingen door je hoofd. Maar eentje is de meest onwaarschijnlijke : de dag nadien zouden jullie op reis vertrekken. De auto is al gepakt, alles ligt en staat klaar. Wat doe je dan? Niet gaan en al het geld dat je al betaald hebt weggooien? Alleen gaan en de kinderen alles moeten duidelijk maken in je eentje en geen vragen kunnen stellen, afspraken kunnen maken? Samen gaan en een hele week nog op elkaars lip moeten zitten? Wanneer en hoe vertel je het de kinderen? Op reis? Voor je vertrekt, als je al vertrekt? Na de reis? Wetende dat het net ook dan de 5de verjaardag van je zoontje is? Als je gaat ben je alleen, als je blijft komt de omgeving zich zeker moeien. We hebben gekozen om te gaan. In de hoop dat we dan goede afspraken zouden kunnen maken, de kinderen rustig op de hoogte kunnen brengen, elkaar vragen kunnen stellen. Niet wetende of het niet een hele week ruzie zou zijn, of we wel elkaar zouden kunnen verdragen, hoe lang we de kinderen een mooie vakantie zouden kunnen geven. Ik met de gedachte dat alles misschien toch niet zo definitief zou blijken te zijn. Misschien kan ik hem nog van gedacht doen veranderen, kleine kans, maar toch. Hij waarschijnlijk om afscheid te nemen van een periode. Nog even te genieten van de kinderen voordat een moeilijke periode zou beginnen. Naar huis te kunnen komen met een nieuwe toekomst. Diezelfde avond heb ik mijn moeder nog gebeld. Onze relatie is niet al te close, we vallen elkaar niet snel vol van emoties in de armen. Maar hier was ze toch even niet goed van. Dit ging ze toch ook even moeten verwerken. Ik kon er niet van eten. Nu moet je weten dat ik een enorme troosteter ben. Ik eet mijn problemen weg en nu kon ik zelfs dat niet. Niet eten, niet praten, niet huilen. Gewoon zitten, je laten meedrijven, verdoofd zijn. Ver ben ik er niet mee gekomen. Nog voor we in Cornwall waren ontplofte mijn bom. Ik moest weten waarom en of er echt niks meer aan te doen was. Hij vertelde me dat zijn beslissing al een poosje vast stond. Dat hij mij niet meer kon geven wat ik nodig had en ik hem al evenmin. Blijkbaar zijn er ooit dingen gebeurd, zaken gezegd die te diep in zijn ziel sneden en waar hij nu nog steeds mee zat. Een groot gevoel van onmacht overspoelde me. Niet alleen was i k van deze gevoelens nooit op de hoogte geweest, ik kreeg bovendien geen kans meer om ze te veranderen. Hij gaf me nooit de kans om de etterende wonden uit te spoelen en te helpen genezen. Hij liet ze gewoon ettern tot de wonden te groot waren om nog te genezen. Dit was er te veel aan. Als ik dan toch niks meer kon doen, moesten we ook maar stoppen met het toneeltje voor de kinderen. Daar ter plekke bracht ik de kinderen op de hoogte, waarna we moesten stoppen omdat iedereen huilde en waarna de schoonmoeder op de hoogte werd gebracht door een telefoontje. Daar heb ik nu wat spijt van. Niet van het zo snel op de hoogte brengen van de kinderen, wel van de manier waarop. Ikhad moeten wachten tot een rustiger moment, maar voor ik het wist was het al te laat. Daar zaten we dan. Denkende dat er van een vakantie niet veel in huis zou komen. Hopende dat we toch niet de verkeerde beslissing hadden genomen door te komen. En ik voelde me vooral moederziel alleen.
15 jaar ken ik mijn man al. Hij lijkt vandaag in niks meer op de man die ik toen leerde kennen. Dat kan nu misschien van nog wel mensen gezegd worden, maar ik had er tot vandaag nooit bij stil gestaan. Alleen zijn is niet mijn sterkste kant moet u weten. Ik had al een paar domme dingen gedaan waardoor ik liefde verloor. Van eentje heb ik vandaag nog steeds spijt en vraag ik me wel eens af hoe het zou geweest zijn als alles anders verlopen was. Maar daarvoor heb ik dan weer een heel nieuwe blog nodig. Maar ik had me dus een exemplaar gekozen, weliswaar niet bewust, waarvan ik dacht dat hij me altijd graag ging zien en toch nooit weg zou gaan. Goed, vandaag zijn we dus 15 jaar later en dacht ik in een zekere, veilige, weliswaar niet perfecte maar zeker leefbare, relatie te zitten. Boy was I wrong! U weet wel hoe dat gaat : twee kleine kinderen, een job, groeiende hobby's, familie en vrienden en te weinig tijd voor elkaar. Maar er is altijd nog later en ja, je moet er wel aan werken, maar fundamenteel zitten we toch goed? Zo iets goed geef je toch niet zomaar op? Nu is het even druk, maar dat blijft vast niet duren. Alle dooddoeners en wegwuivers zijn in mijn hoofd voorbij gekomen. Elke zorg heb ik weg gewuifd, want ik zou het wel weten als er iets zwaar verkeerd zat, we konden toch goed praten, wij waren toch eerlijk tegen elkaar, ... Nee, uitgerekend op je 10de huwelijksverjaardag, die waar je zo fier op was, want vele mensen halen die niet eens, wordt de bom gegooid. Ik zie het niet meer zitten, ik ga weg, maar maak je geen zorgen, je zal niks te kort komen. En dan breekt je hart. Echt, je voelt het breken! Je hoofd slaat tilt en denken, bewegen of reageren is niet meer mogelijk. En nu? Die man voor me deelt beslissingen pas mee als hij er helemaal zeker van is, als hij over alles goed nagedacht heeft, als hij geen twijfels meer heeft. Dat weet je zeker. Zo goed ken je hem wel. En nu?
Wat kan ik u vertellen? Ik ben een vrouw van flink in de 30, met twee kinderen en bijna zonder man. Voor de eerste keer in mijn leven zal ik een huishouden volledig alleen dragen, kinderen in co-ouderschap en bilocatie opvoeden en mijn leven terug op het goede spoor proberen te krijgen. Als ik het zo lees zal deze blog een uitgebreid schrijfseltje worden. Mijn bedoeling is om een kroniek van een scheiding te maken. Een verwerkingsproces voor mezelf, een bron van amusement, hulp, ideeën voor iemand anders. Lezers zijn welkom, steun, gedachten en tips nog veel meer.
