15 jaar ken ik mijn man al. Hij lijkt vandaag in niks meer op de man die ik toen leerde kennen. Dat kan nu misschien van nog wel mensen gezegd worden, maar ik had er tot vandaag nooit bij stil gestaan. Alleen zijn is niet mijn sterkste kant moet u weten. Ik had al een paar domme dingen gedaan waardoor ik liefde verloor. Van eentje heb ik vandaag nog steeds spijt en vraag ik me wel eens af hoe het zou geweest zijn als alles anders verlopen was. Maar daarvoor heb ik dan weer een heel nieuwe blog nodig. Maar ik had me dus een exemplaar gekozen, weliswaar niet bewust, waarvan ik dacht dat hij me altijd graag ging zien en toch nooit weg zou gaan. Goed, vandaag zijn we dus 15 jaar later en dacht ik in een zekere, veilige, weliswaar niet perfecte maar zeker leefbare, relatie te zitten. Boy was I wrong! U weet wel hoe dat gaat : twee kleine kinderen, een job, groeiende hobby's, familie en vrienden en te weinig tijd voor elkaar. Maar er is altijd nog later en ja, je moet er wel aan werken, maar fundamenteel zitten we toch goed? Zo iets goed geef je toch niet zomaar op? Nu is het even druk, maar dat blijft vast niet duren. Alle dooddoeners en wegwuivers zijn in mijn hoofd voorbij gekomen. Elke zorg heb ik weg gewuifd, want ik zou het wel weten als er iets zwaar verkeerd zat, we konden toch goed praten, wij waren toch eerlijk tegen elkaar, ... Nee, uitgerekend op je 10de huwelijksverjaardag, die waar je zo fier op was, want vele mensen halen die niet eens, wordt de bom gegooid. Ik zie het niet meer zitten, ik ga weg, maar maak je geen zorgen, je zal niks te kort komen. En dan breekt je hart. Echt, je voelt het breken! Je hoofd slaat tilt en denken, bewegen of reageren is niet meer mogelijk. En nu? Die man voor me deelt beslissingen pas mee als hij er helemaal zeker van is, als hij over alles goed nagedacht heeft, als hij geen twijfels meer heeft. Dat weet je zeker. Zo goed ken je hem wel. En nu?
Wat kan ik u vertellen? Ik ben een vrouw van flink in de 30, met twee kinderen en bijna zonder man. Voor de eerste keer in mijn leven zal ik een huishouden volledig alleen dragen, kinderen in co-ouderschap en bilocatie opvoeden en mijn leven terug op het goede spoor proberen te krijgen. Als ik het zo lees zal deze blog een uitgebreid schrijfseltje worden. Mijn bedoeling is om een kroniek van een scheiding te maken. Een verwerkingsproces voor mezelf, een bron van amusement, hulp, ideeën voor iemand anders. Lezers zijn welkom, steun, gedachten en tips nog veel meer.
