Je leeft in "t land van de driesprong, zoals iemand "t ooit zo heeft genoemd. Een dunne lijn, een eenzame weg met pijn en leed waartoe je werd gedoemd.
Op "t heden heb je nog maar weinig vat, ook "t verleden valt voor jou uiteen. Je dachten zijn nu zo verward en je angsten begrijpen dat kan geeneen.
Vroeger was je een leuke vent, een lachbek, een praat maar aan. Wat blijft er nu nog van je over, wat heeft de ziekte toch met jou gedaan.
Je had het zelf nooit kunnen denken, hoe "t nu met jou moet verdergaan. Wanneer zal "t stoppen die ellende, die helse geestespijn? Wanneer zal je de ultieme zucht van verlossing mogen slaan?
elke keer ik naar je foto kijk, krijg ik tranen in mijn ogen van ongeloof en verdriet. tranen omdat ik me afvraag waarom jij niet meer hier bent, en tranen want het antwoord weet ik niet. soms kijk ik naar de sterren, er schijnt er één heel fel. ik vraag me dan af waar je nu bent, en of dit rare gevoel zonder jou ooit went. soms wilde ik dat ik bij jou kon zijn, al was het maar voor even. maar ja, dat is maar een wens, die niemand mij kan geven. lieve Papa, ik mis je, en ik blijf altijd aan je denken. en op dit moment is er een plaatsje in mijn hart. het mooiste wat ik je kan schenken. je dochtertje
