Dit heb ik ook gedaan. Ik heb alle foto's bij elkaar geraapt waar mijn papa opstaat. 

Die heb ik opgehangen in mijn kamer. Daar heb ik een kaarsje bijgezet een een kruisbeeld. Alles net op ooghoogte. Dat kaarsje brandt elke avond. Voor ik ga slapen praat ik nog eens met papa. Dan is mijn dag weer goed. 

onderhoud het ook. Ik ga elke vakantie naar het kerkhof om het graf te onderhouden. Ik fleur het op met kleurrijke bloemetjes. 

Ik ben gemakkelijk een paar uurtjes bij de steen van mijn papa. Ik zwijg ook geen seconde, ik vertel al mijn verhalen over school, en ik durf dingen vragen aan papa die ik aan niemand anders durf vragen. Ik weet ook dat hij antwoordt, ik voel het. 

Denk nooit dat als je iemand vergeet je verdriet ook weggaat. Zo werkt het niet, en dat is bijna onmogelijk ook. Probeer ook enkel de goeie momenten te onthouden. Maak een plakboek, met foto's, getuigenissen van familie of vrienden, gedichtjes. Zo verschijnt er toch een kleine glimlach als je dat boekje inkijkt. Zo 'vergeet' je je verdriet een beetje.

Vandaag wil ik het hebben over zelfmoord. Ik wil even zeggen dat dit de manier is hoe mijn vader een eind aan zijn leven maakte. Volgens mij snappen sommige mensen niet hoe hard het is om iemand te verliezen aan zelfmoord. Je blijft met zoveel vragen achter. Waarom? Dat is de vraag waar we nooit een antwoord op zullen weten. Vandaag was weer maar eens een test voor mij of ik al over de dood van papa was. Mijn stiefzus zit in haar puberteit en durft wel eens dreigen met zelfmoord. Allemaal voor de grap, dat weet zij en dat weten wij ook. Maar wat zij ook weet is dat mijn vader zelfmoord pleegde. Ik ben boos, verdrietig en teleurgesteld in haar. Ik ben huilend naar mijn kamer gelopen. Het bewijs dat ik er nog lang niet over ben. Zelfmoord pleeg je niet zomaar, meestal is daar een reden voor, welke? Jammer dat we dat nooit te weten gaan komen. Maar aan de hand van verhalen van mijn familie over hem, beginnen puzzelstukken in elkaar te vallen over wat er in zijn hoofd omging op dat moment. Ergens snap ik hem, maar er waren genoeg andere middelen om uit de problemen te geraken. Als hij die overwogen had, had ik misschien nu nog een biologische vader die gelukkig was.

Ik ben ook een dierbare verloren, namelijk mijn vader. Dat gebeurde toen ik 2 was. Nu, 15 jaar later, heb ik dat een plaats kunnen geven maar vergeten kan nooit! Iedereen heeft zijn eigen manier van rouwen, van verwerken. Maar wat niemand mag doen, is zichzelf opsluiten met zijn verdriet. Je moet er kunnen over praten met iemand, met je beste vriend of vriendin,... of met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt of meemaakt.

Hier kan je je verhaal kwijt, dat kan anoniem door mij te mailen, of openbaar in het forum. 

Ik hoop van harte dat de steun van anderen je kan helpen.