Van Hefei (合肥) naar Shenzhen (深圳)

Als men van een vlucht met vertraging houdt, moet men eens vanuit Hongqiao Airport vertrekken. In Shanghai is dat, de oude luchthaven. De nieuwe (sinds 2000 toch alweer) heet Pudong. In Hongqiao is men zeker van op zijn minst een uur vertraging en als het even meezit, kan dat snel oplopen tot 8 à 10 uur. Officiële cijfers van 2016, afkomstig van CAAC (Civil Aviation Adminstration China), geven aan Hongqiao Airport een stiptheid van 57,2 % met een gemiddelde vertraging van 48 minuten. Nu, cijfers van een overheidsinstelling (waar veel C’s in voorkomen) moet men altijd met een korreltje zout nemen [1], dus zal die 57,2% in werkelijkheid nog wel een ‘tikkeltje’ lager liggen. Pudong spant in deze lijst de kroon met een stiptheid van 52,4% met eveneens een gemiddelde vertraging van 48 minuten. Deze twee gegevens zijn echter niet helemaal eerlijk, want erin zijn zowel buiten- als binnenlandse vluchten samengeteld. Aangezien er echter vanuit Pudong veel meer internationale vluchten vertrekken, die bijna nooit onderwerp van vertraging zijn, scoort Pudong op nationale vluchten nog heel wat slechter dan Hongqiao. Mijn ervaring oordeelt echter anders. Op 16 jaar heb ik talloze vluchten vanuit Pudong gemaakt, waarvan er slechts een paar nationaal (simpel om de reden dat Pudong veel te ver weg ligt) en de keren dat ik er vertraging heb opgelopen, kan ik op een hand tellen. Vanuit Hongqiao heb ik nooit een internationale vlucht aangevangen, maar des te meer nationale en om de vluchten zonder vertraging op te tellen, heb ik zelfs geen hand nodig, want die zijn er niet geweest.

Maar vertragingen blijven in China niet beperkt tot die twee luchthavens. Eigenlijk is het overal erg droevig en als men zakenafspraken dient te respecteren, houdt men daar best rekening mee.

Waar zijn die vertragingen aan te wijten, vraagt u zich nu af. Wel, volgens datzelfde CAAC worden 56,2% van het aantal vertragingen veroorzaakt door weersomstandigheden, 34,5% door ofwel de luchthavenorganisatie of de luchtvaartmaatschappijen zelf, 5,1% door technische problemen en de overige 4,2% aan ‘air congestion’, zoals ze dat zo mooi noemen. En van deze cijfers weet ik toevallig dat ze een pertinente leugen zijn, want andere, meer betrouwbare bronnen geven andere cijfers weer en tonen duidelijk aan dat de 4,2% ‘air congestion’ eerder in de buurt van 80% hoort te liggen. Met ‘air congestion’ wordt de oververzadiging van het luchtruim bedoeld, wat wil zeggen dat er meer vliegtuigen in de lucht hangen dan de lucht aankan. En daar zit hem nu net het probleem, want hoe zou dat nu mogelijk zijn in een land zo groot als China. Als dus in China te veel vliegtuigen in de lucht hangen, dan zou er bijvoorbeeld in een land zoals België al lang helemaal niet meer gevlogen kunnen worden. En toch is het zo. Ongeveer 75% van het Chinese luchtruim wordt gecontroleerd door het PLA (People’s Liberation Army, het leger, dus) en elk vluchtplan moet voor vertrek door dit PLA worden goedgekeurd. Ter vergelijking: In de USA wordt ongeveer 25% van het luchtruim door de militairen gecontroleerd. Vele van deze vrijgaven komen te laat of helemaal niet als er bijvoorbeeld op de vluchtroute militaire operaties (oefeningen) aan de gang zijn. Dat heeft dus ofwel vertraging tot gevolg, ofwel afgelasting. De hoofdoorzaak voor de vertragingen is dus niet het weer, maar wel het leger en als men tijdens het wachten in de luchthaven ‘due to air congestion’ als reden voor de vertraging hoort afroepen, wil dat simpelweg zeggen dat er nog geen vrijgave van het PLA voor de betreffende vlucht gekomen is en aangezien ze nooit kunnen voorspellen wanneer die vrijgave er dan wel gaat komen, delen ze ook altijd mee (wel, tegenwoordig delen ze helemaal niets meer mee) dat het nieuwe vertrekuur onbekend is.

Hoe komt het dan dat internationale vluchten bijna nooit onderwerp van vertraging zijn, want die moeten dikwijls (gedeeltelijk) dezelfde routes als nationale vluchten volgen? Dat heeft, en dat ben ik ook weer toevallig aan de weet gekomen, te maken met imago. China dat zich tegenwoordig als grote mogendheid (nieuwe wereldleider, zeg maar) wil profileren, kan het zich eenvoudigweg niet veroorloven dat het IATA China als grootste vertrager van het internationale luchtruim aanduidt, want de cijfers die het IATA publiceert zijn wel echt. Dus krijgen internationale vluchten altijd de toestemming van het PLA op tijd en daarbij ook nog eens voorrang op nationale vluchten en als er onderweg dan toch militaire oefeningen aan de gang zijn, kunnen de long-haul vliegtuigen best wel een beetje hoger gaan vliegen.

Een ander probleem dat hiervan een direct gevolg is, is een compensatieregeling, of beter het ontbreken ervan. Want als het leger verantwoordelijk is voor de meeste vertragingen, zou het leger voor die compensatie moeten opdraaien en dát is er natuurlijk een beetje over. Want als er vorig jaar 500 miljoen passagiers in China het luchtruim hebben gekozen, hebben er daarvan ongeveer 30% twee uur of meer op moeten wachten, waarvan 80% veroorzaakt werd door het leger, welke dan in principe (als er van staatswege al een reglement zou zijn) recht hebben op een compensatie van laat ons zeggen 750 yuan (100 euro), dan zou dat de staat (het leger is de staat en de staat is de communistische partij) 90 miljard yuan (12 miljard euro) hebben gekost. Dus is voor dit probleem een slimme oplossing bedacht, namelijk geen. Als men hier even tussen de woorden en cijfers door kijkt, worden de valse cijfers van het CAAC opeens wel zinvol, want als men problemen op weersomstandigheden kan steken, is niemand daarvoor verantwoordelijk en moet er bijgevolg niemand voor opdraaien. Een staaltje typische Chinese een-partijpolitiek.

Er zijn wel een paar verzekeringsmaatschappijen die ondertussen een compensatieverzekering voor vluchtvertragingen in de aanbieding hebben, maar om de hierboven verklaarde reden, verdubbelen die bijna een normale gemiddelde ticketprijs, dus daar doet geen kat aan mee.

Vroeger werden de mensen tijdens een vertraging in de vertrekhal gehouden, maar omwille van het feit dat Chinezen nogal vlug het geduld verliezen, wat zich dan in eerste instantie uit in verbaal, maar niet veel later eveneens in fysiek geweld, zet men tegenwoordig de passagiers in het vliegtuig om de tijd te doden. En als de verveling dan echt begint toe te slaan, willen sommige van die passagiers weleens een deur openen, een noodglijbaan uitrollen, op de toiletten een sigaretje gaan roken, met een ander passagier op de vuist gaan of met het personeel op de vuist gaan en eigenlijk kan men ze het niet kwalijk nemen, want wie wil er nu drie of vier uur (of nog langer) in een veel te krappe zetel zitten, naast een naar look riekende medepassagier, die om de haverklap iets uit het bagagerek wil of naar het toilet moet, terwijl er niets de vliegen valt?

Het is tien uur in de morgen, dus ben ik ruim op tijd voor mijn vlucht naar Shenzhen, hoewel ik het toch even benauwd gehad had onderweg, want de Über-chauffeur (Didi-chauffeur, tegenwoordig) was er eentje van het nieuwe type, wat wil zeggen nieuwe chauffeur en oeroude auto. Hij was het duidelijk nog niet gewend om met de hulp van een gps-toestel te navigeren en bijgevolg hopeloos verloren gereden.

Ik doof mijn gebruikelijk sigaretje en leg mijn aansteker bovenop de vuilbak, zodat die weer van dienst kan zijn voor mijn opvolger hier bij de rookruimte. Het is in China verboden om aanstekers mee in het toestel [2] te nemen en of ze nu in de koffer of in de handbagage zitten, ze halen ze er gelijk uit. Stuk voor stuk. Lucifers zijn eveneens verboden, maar die kunnen ze niet detecteren, dus loopt 85% van de passagiers na de veiligheidscheck rond met lucifers in zijn broekzak of tas.  

De Xinqiao Airport (合肥新桥国际机场) is nog een kleintje vergeleken met bijvoorbeeld Pudong of Beijing en daarom niet al te druk (al is dat betrekkelijk in China), maar daar gaat snel verandering in komen, want ook Hefei, als hoofdstad van de Anhui-provincie, groeit als een kool en de luchthaven moet daar niet voor onderdoen, er wordt volop aan een nieuwe terminal gewerkt.

Het inchecken en de veiligheidscontrole verlopen zonder enig probleem en mijn volgende routineklus is het zoeken van de rookzone, want het is de eerste keer dat ik deze luchthaven aandoe. In veel luchthavens, overal ter wereld, kan ik geblinddoekt de rokersruimtes vinden. In elke terminal.

Met nog een half uurtje voor vertrektijd, begeef ik me stilaan naar de gate en als ik bij nummer A13 aankom, merk ik meteen dat er al een B737-800, inclusief piloten, aangemeerd ligt, dus dat is alvast in orde.

Het is kwart voor elf. Over een kwartier zouden we moeten vertrekken en aangezien er bij de instapbalie nog geen leven te bespeuren is, begin ik voor het ergste te vrezen. Maar op zich is een vertraging niet echt een probleem, want of ik nu een uurtje eerder of later in Shenzhen zal aankomen, maakt hoegenaamd geen verschil voor me uit, er zit niemand op me te wachten.

Mijn, ik schat dat het er zo’n honderdvijftig zijn, gele medepassagiers (Ik ben de enige westerling voor de vlucht, maar dat is ook niet zo moeilijk in zo’n gat als Hefei, want wie wil dáár nu naartoe? Ja ik, maar wie nog?) beginnen wel al wat zenuwachtig te worden. Hoewel er nog steeds niemand bij de balie is, hebben een aantal zich toch al in een rij opgesteld en die houden zich nu voornamelijk bezig met nerveus rond te kijken. Van de twee digitale infoborden bij de gate is geen melding van vertraging of wat dan ook af te lezen.

Om halftwaalf komen twee dametjes van Shenzhen Airways op hun gemakje aangewandeld en die krijgen meteen de volle laag, maar het blijft gelukkig enkel bij wat geroep en getier.

‘Ding Dong. Ladies and gentlemen, may we have your attention please? Flight ZH9191 to Shenzhen Bao’an has been delayed due to air traffic congestion. A new departure time will be announced later.’ Voilà, daar moeten we het mee doen en de dametjes wandelen op hun dooie gemakje weer weg. Die zijn dat allang gewoon natuurlijk, maar wat ik niet helemaal begrijp is waarom die twee nu helemaal tot hier zijn moeten komen om deze nietszeggende informatie mee te delen, dat had evengoed via het centrale meldingssysteem gekund. Of niet?

Ondertussen heb ik even bij ‘Flightstats’ gecontroleerd of daar soms meer informatie te vinden was, maar daar stond alles nog op groen, dus dat hielp ook niet veel, maar wat me hierbij wel opgevallen was, is het feit dat dit vliegtuig een paar uur geleden vanuit Kunming (昆明) is komen aanvliegen en dat is een vlucht van bijna drie uur. We staan hier nu al een uur en de vlucht naar Shenzhen is meer dan twee uur, dus dat is al een totaaltijd van 6 uur. Als we nog twee uur moeten wachten, wat gaat er dan met die piloten gebeuren, vraag ik me nu af. Of zouden die nu liggen tukken en gaat dat dan van hun werktijd af?

Ik verblijf graag op luchthavens. Wat naar mensen kijken, een koffietje drinken, een hapje eten, een boekje lezen en weer wat naar mensen kijken en natuurlijk ook nog een sigaretje gaan roken, ik mag het allemaal. En de meest geschikte luchthavens daarvoor zijn zeker wel de Europese (Brussel uitgezonderd (*)), hoewel Singapore en Hong Kong er ook best mogen wezen. In die volgorde dan. Parijs heeft mij laatst erg teleurgesteld, omdat in Terminal 2 geen rookruimte meer in gebruik was en dat is erg als men net van Hong Kong is komen aanvliegen en men vier uur op de vlucht naar Rome moet wachten. Heel erg! Maar alle Chinese luchthavens spannen de absolute kroon. De meeste zijn vuil en vies (en dan heb ik het niet over de toiletten, want die zijn effenaf goor en stinken naar pies), er is niks te eten en al even weinig te drinken voor een beetje geciviliseerd mens. De boekenhandels verkopen enkel onleesbaar materiaal en de wachttijden zijn er altijd lang. Rookruimtes zijn er wel zat genoeg en thee ook. Ja, dat wel.

Het is drie uur geworden ondertussen. Geen enkele vorm van informatie heeft ons weten te bereiken en op ‘Flightstats’ staat een vertraging van twee uur vermeld, maar dat was hier twee uur geleden al zo. ‘Flightware’ is er dan ook nog, maar die hebben de moed al opgegeven, want daar staat vermeld dat er geen vluchtgegevens beschikbaar zijn. En de twee piloten, zie ik, zitten nog steeds in hun stoeltje. Dat maakt dat die twee er al een werkdag van minstens 9,5 uur hebben opzitten, tenminste als we nu onmiddellijk naar Shenzhen zouden vertrekken.

In de verte zie ik nu wel beweging. Er komen drie hostessen aangelopen, waarvan er eentje een karretje voortduwt en dat is dan ongetwijfeld de catering, weet ik uit ervaring, hoewel ze deze keer wel erg laat zijn, gewoonlijk komen ze na een uur of drie al aandraven. En wat er nu gaat volgen, ben ik eveneens gewend. Zodra ze hier bij de gate arriveren, wordt dat karretje door een paar uitzinnige passagiers omgekieperd en beginnen de ‘isomo-‘bakjes met eten en al door de lucht te vliegen, terwijl de drie meisjes het dan op een lopen moeten zetten, willen ze niet geslachtofferd worden, want het stadium van enkel verbaal geweld is allang geleden gepasseerd, ze zitten alle honderdvijftig nu in klapmodus en iedereen die in buurt durft te komen, kan er daar een paar van verwachten.

Het scenario speelt zich precies af zoals ik voorspeld heb, alleen moeten de kleine balie, de twee stoelen en alles wat aan de balie vasthangt er eveneens aan geloven. Daar blijft het bij, want al de rest zit redelijk vast in de vloer of aan een muur verankerd.

Is het toch geen leuk land, de ‘Midden-natie’?

Er zijn er tóch een paar die het nog aandurven, maar aangezien ze politiebegeleiding hebben aangevraagd en bekomen, komen die vrijwel zeker het boarding-proces nog niet starten, Neen, die komen een nieuwe onaangename mededeling met ons delen.

‘Ding Dong! Ladies and gentlemen, may we have your attention, please? Flight ZH9191 to Shenzhen Bao’an has been delayed due to air traffic congestion. A new departure time will be announced later. But in accordance to the national air traffic laws, we will offer you a rest in a nearby hotel. Please keep your passport and boarding card ready for the registration and then follow us to the bus departure lounge. After arrival in the hotel, you will be granted a room by couple and the single travelers we will ask to share a room with another passenger. In each room will be snacks, water and tea available. As soon as the new departure time is determined, you will be informed about it and the transfer back to de airport will take place an hour before the new departure time. Thank you. Oh! I almost forgot. Your luggage is already off loaded and you will be able to pick it up in the baggage hall on the way to the bus departure lounge. Thank you.’

Nu is het een kwestie van geluk hebben. Als ik mijn kamer met een mooie, slanke hinde (en zo lopen er een paar rond, heb ik wel gemerkt) mag delen, kunnen er best nog wel een paar uurtjes vertraging bij. Ik houd mijn vingers gekruist.

Geen geluk. Het is een dikke, kortharige, dikbrillige man van een jaar of dertig. Hij spreekt geen woord Engels en hij stinkt naar look, geen geschikt profiel om de liefde mee te bedrijven, dus. De snacks, waarvan eerder sprake bestaan uit een pakje nootjes van 30 gram en het water is een flesje van 25 cl. Thee staat er inderdaad een hele bokaal en men heeft zelfs de moeite gedaan om er een waterketel bij te zetten. Maar ik had de kerel niet eerst mogen laten binnengaan, want daardoor kwam ik net te laat om mijn pakje nootjes van het bed te graaien en mijn flesje water heeft hij ook al in de hand.

“Ni gei wode ping shui!’[3] brabbel ik in mijn beste en veel te gebrekkig Chinees.

“Shenme?”[4] is zijn antwoord.

Ik doe geen moeite meer, grijp hem bij de arm en ruk het flesje uit zijn hand. Dat begrijpt hij wel. ‘Oh,’ zegt hij nu. Voor het eenpersoonsbed ben ik ook al te laat, want dat heeft hij ondertussen volledig met zijn dikke lijf volzet en moest dat niet zo zijn, zou ik er geenszins naast gaan liggen, natuurlijk. Ik zet me dus maar op de enige stoel in het veel te kleine kamertje en besluit een sigaret op te steken, maar daar heeft mijn nieuwe dikke vriend problemen mee, want hij wijst naar het plakkaatje aan de muur waarop duidelijk vermeldt staat dat er niet gerookt mag worden, zo duidelijk dat ik het zelfs kan lezen. Met een ’fuck you!’ maak ik me ervan af en maak de sigaret toch aan. Had hij mijn nootjes maar niet moeten stelen. Maar daar hoef ik geen spijt van de te hebben, want als ik het lege pakje bekijk, lees ik 2008 in de gedrukte datum en of dat nu productie- of versheidsdatum is, maakt geen reet meer uit want dat is al bijna tien jaar geleden. Van het bed hoef ik evenzeer geen spijt te hebben, want de vloer onder mijn voeten voelt zachter aan. Wanneer fatty na vijf minuten al in een diepe slaap verzonken is en zijn lookgeur nog meer met een flink aantal decibels verspreid, kan ik het net meer houden en ga naar buiten. Misschien kan ik hier wel ergens een flesje bier op de kop tikken?

Een kwartiertje later zijn vier flessen Tsingtao mijn eigendom en als ik weer bij het hotel aankom, besluit ik om die in de lobby te nuttigen, want de zin om terug naar die kamer te gaan, ontbreekt me helemaal. Het bier is wel niet erg koud, maar men kan nu eenmaal niet de ganse tijd zoveel geluk blijven hebben.

De timing is perfect. Mijn laatste slok is nog maar net weg en meteen komt er al een bus voorgereden. Neen, neen. Ik vergis me, want die bus zit vol met al even onfortuinlijke reizigers als wij en die komen er nu allemaal uit gekropen, want er zaten en stonden er veel te veel in de bus. Ik ben weleens benieuwd waar ze die allemaal gaan laten, want zo groot is het hotel nu ook weer niet. Wel, misschien met z’n drieën of vieren op een kamer. Ja, dan zal het wel lukken, denk ik. Die nieuwe lading brengt niet alleen meer vreugde (Hoe meer zielen, hoe meer vreugde. Toch?) maar eveneens heel wat kabaal, zodat ik mijn relatief rustig plaatsje moet opgeven en dat wordt dan onmiddellijk ingenomen door blèrende kinderen en hun schreeuwende ouders.

Ik besluit dan maar om nog een flesje of twee bier te gaan kopen, maar loop daarbij opnieuw tegen een teleurstelling aan. De pientere dame (Pienter, want die heeft geweten dat ik nog zou terugkomen.) heeft de prijs verdubbelt. Zes in plaats van drie rmb word ik nu geacht te betalen per flesje en daar ben ik het niet mee eens.

“Hao, zai jian!”[5] roep ik haar toe en vertrek zonder aankoop.

“Haode, haode, xiangxeng, liu kuai!”[6] roept ze me na en dat staat me al beter aan.

 Ik wandel op mijn gemakje terug naar het hotel en merk dat ik me opeens moet haasten, want er passeren twee bussen en die zijn wel leeg. Maar gelukkig is het niet ver en de chaos van de vorige lading passagiers is nog niet bijna opgelost, dus heb ik toch nog alle tijd om mijn koffer te gaan halen, maar eerst rustig mijn nieuwe aankoop te verbruiken.

Ik had het kunnen weten. Opnieuw heibel. Drie passagiers hebben het klaargespeeld om hun boardingkaart te verliezen, terwijl twee anderen de twee noodzakelijke stempeltjes (eentje hadden we gekregen bij het verlaten van de luchthaven en eentje daarnet bij de aankomst) gemist hebben en er is geen ziel in de hele luchthaven die weet hoe dát nu opgelost kan geraken.  Ikzelf zou zeggen dat ze aan de hand van hun ID-kaartje een nieuwe boarding pas zouden krijgen en de twee anderen vlug-vlug de stempeltjes, maar zo simpel schijnen de zaken er niet voor te staan. Dit euvel kost ons bijgevolg weer een extra uur en hoe ze het uiteindelijk opgelost hebben, ik heb er geen idee van.

Een normaal mens zou nu in de veronderstelling kunnen zijn dat we het nu wel allemaal gehad hebben. We zitten al wel in het vliegtuig - we hadden wel een andere boarding gate (A14) moeten gebruiken, want bij de originele A13 zijn volop werken aan de gang – maar dat is nog geen garantie dat er binnen onafzienbare tijd gevlogen gaat worden. Er lijken nu problemen met de bagage opgedoken te zijn, althans met een paar stuks en de eigenaars daarvan, of toch de vermoedelijke eigenaars, worden verzocht het toestel weer te verlaten, maar eer ze uitgevogeld hebben waar die mensen ergens zitten, is er weer een half uur om, want met al die Chen’s en Huang’s aan boord is een identificatie niet zo’n heel eenvoudig proces (als men afroept of meneer of mevrouw Huang zich even wil melden, staan er altijd wel een stuk of twaalf op). Ze hebben inderdaad de verkeerde laten uitstappen. De eersten komen weer terug, maar die beginnen nu herrie te maken, want weer anderen hebben ondertussen hun stoelen ingenomen, terwijl een nieuwe poging wordt gedaan om de echte eigenaars van de koffer(s) te bepalen. Nu blijken het wel de goeie te zijn, want na een kwartiertje worden eindelijk de deuren dichtgetrokken, waardoor de twee koffermensen verplicht zijn om nog een tijdje langer in Hefei te blijven.

Bij het instappen had ik nog een poging gedaan om in de cockpit te gluren, maar kon niet determineren of de piloten nu nog dezelfde waren. Mocht dat echter wel zo zijn, dan hebben ze er al een flinke werkdag opzitten en voor hen zal die toch nog wel een uurtje of drie langer duren.

En wat heb ik toch weeral een pech, zeg! Nu heeft wel een van de hindes naast me plaatsgenomen. Spijtig dat ze geen Engels hanteert, want daar had ik best wel een gezellig gesprekje mee willen aanknopen en dat zou aangevangen hebben met ‘Waar was je een paar uur geleden?’

We landen in Shenzhen Bao’an Airport (深圳宝安国际机场) precies op schematijd, kwart na een, en het zijn enkel de kniesoren die er een probleem van maken dat dat enkel maar twaalf uur later is.

(*) Mijn blad is nog niet vol, dus laat ik dat eens even als reden opvoeren om een potje te klagen over Brussels Airport (BA). Ik begrijp gewoonweg niet dat dat gedrocht zich luchthaven mag noemen. Er is niks te beleven, men kan nergens naartoe vliegen en om tien uur ’s avonds is alles potdicht.

Niks te beleven. Er zijn tegenwoordig wel wat vernieuwingen geïnstalleerd, maar het entertainmentgehalte van BA is en blijft daarmee absoluut ondermaats en vergeleken met de wat meer klantvriendelijke luchthavens, kan men het zelfs als onbestaande bschouwen.

Men kan via BA nergens naartoe. BA biedt ongeveer 200 bestemmingen aan, die zich voornamelijk in Europa bevinden (3 in Zuidoost-Azië!). Ter vergelijking: Schiphol heeft 300 bestemmingen, netjes verdeeld over de ganse wereld (17 in Zuidoost-Azië), Frankfurt eveneens 300, Charles de Gaulle 450 en Heathrow 190 (dat laag aantal is uiteraard te wijten aan de nabijheid van Gatwick, Stansted, City, Luton en Southend)

Het zal daarom zijn dat slechts 25 miljoen mensen per jaar gebruik maken van de luchthaven van de Europese hoofdstad, terwijl dat aantal voor de andere grote spelers minstens dubbel zo hoog ligt (Schiphol: 60 M, Frankfurt: 60 M, Heathrow: 75M, Parijs: 65 M).

Om tien uur is alles gesloten. Wel, ik kan daar enigszins begrip voor opbrengen, maar moet men dan nog passagiers laten aankomen en vertrekken? Ik vind van niet en dat zou meteen ook een oplossing zijn voor die onbegrijpelijk nachtvluchtenproblematiek. Onze winkel is 24 uur open, maar tussen 10 en 7 kan er niets gekocht worden. Begrijpt iemand dat?

Waarom willen die maatschappijen trouwens zo per se ’s nachts vliegen? Is dat goedkoper? Ik dacht van niet, in tegendeel zelfs. Maar waarom dan wel? Onvoldoende luchthavencapaciteit overdag? Dat zal het waarschijnlijk wel zijn, maar is het dan niet beter om die dag-capaciteit wat uit te breiden? En hoe zit dat eigenlijk met die capaciteit? BA heeft drie start- en landingsbanen voor 25 miljoen passagiers, dat zijn er 8 miljoen per baan. Schiphol heeft 6 banen voor 60 miljoen reizigers, dat zijn er dan 10 miljoen per baan, terwijl Frankfurt 3,5 banen ter beschikking heeft, waarvan er dan nog eentje hoofdzakelijk door de militairen gebruikt wordt, dus die kunnen zowat 20 miljoen passagiers per baan op en af sturen. Heathrow kan zelfs bijna 40 miljoen mensen per baan aan. Waar zit het probleem voor Brussel dan? In de vertrek- en aankomsthal? Dan moet men die wat uitbreiden, toch? Baantje sluiten en er een nieuwe terminal op bouwen, bijvoorbeeld. Gedaan met nachtvluchten en als ze in die nieuwe terminal dan ook nog eens wat fatsoenlijk entertainment zouden wil integreren, wel dan kan het misschien nog wel wat worden, maar dan moet men uiteraard ook het aanbod van bestemmingen wat uitbreiding geven, zodat de mensen die een veel te duur ticket betaald hebben ook eens rechtstreeks ergens naartoe zouden kunnen vliegen.

In China maakt men om dit alles niet zoveel complimenten, in Shanghai, bijvoorbeeld, wordt op dit moment een derde luchthaven gebouwd. Ik wil even in het midden laten of dat dan allemaal wel zoveel beter is, maar wat we ze wel moeten meegeven is hun proactieve beslissingskracht en die brengt natuurlijk wel wat bij.

Neen. Brussels Airport is maar een trieste bedoening, een Europese hoofdstad niet waardig.

Voilà, dat ei ben ik kwijt, ik ben blij dat het eruit is. Ik voel me ineens veel beter.

Uit: 'Je bent in China!' SD - Deel 4 (te verschijnen medio 2018)